Opinions

Leuke film. Beter te verteren ook dan Happiness van Solondz (die vergelijking valt natuurlijk niet te vermijden), doordat de sfeer in Ghost World niet alleen cynisch, maar vooral ook vaak vertederend was. De kleuren zijn mooi, de muziek zelfs geweldig, de personages, met name Enid en Seymour dan, aandoenlijk. Verder droegen die shots met vreemde mensen op de achtergrond ook zeer bij aan de sfeer, wat een gevoel voor detail!

Het grootste minpunt is inderdaad Scarlett Johansson; helaas is de vergelijking van haar acteerprestaties met die van een natte dweil terecht. Tieten naar voren, totally ongeïntereseerd kijken en dat is het dan.

Maar nogmaals, erg leuke film met bijzondere vermelding voor de muziek.

Wat een vrouw. Wat een film.

Niet helemaal wat ik ervan verwachtte, maar wel goed. Inderdaad een leuke Roemeense kruising van Bondfilms/film noir en La Grande Bellezza, en ik moest ook denken aan de misdaadfilms van Anton Corbijn.

Met La Gomera levert hij een grotere film af met enige pretentie, maar met de nodige luchtigheid en, inderdaad, een prachtige 'Bondgirl' in Catrinel Marlon. Het is een misdaadverhaal dat van zichzelf niet per se origineel is, maar erg leuk wordt door de toevoeging van de 'fluittaal'. Daarin schuilt, naast natuurlijk concreter verwijzingen rond corruptie, Porumboiu's droogkomische kritiek op de maatschappij, al is die wellicht wat verborgen. Cristi is als zwijgzaam agent met dubbele agenda een zeer symbolisch personage, en dat hij tegen het einde enkel nog de 'fluittaal' kan gebruiken spreekt boekdelen voor de gekmakende corruptie, vriendjespolitiek, en het onvermogen daar iets aan te veranderen.

Porumboiu is vooral bekend vanwege zijn maatschappijsatire, maar slaagt niet altijd in het maken van een degelijke film. Zijn debuut A Fost Sau n-a Fost? vond ik erg goed, vooral omdat het zeer gefocust was op een hilarisch concept rond het einde van het communistische regime in Roemenië. Comoara vond ik vrij slap en inconsistent. La Gomera is gewaagd van opzet vanwege de vele flashbacks en het is jammer dat dit niet erg duidelijk is gedaan, omdat het onnodig verwarring veroorzaakt. Maar al met al dus een heerlijke aanrader.

Niet je typische Ozon. Dit is een vertelling van een in Frankrijk beruchte misbruikzaak waar hij zijn karakteristieke filmische trucjes vrijwel compleet achterwege laat. Het heeft daarmee alles in zich om een saai relaas te worden van een uitgemolken onderwerp, maar ik ben toch overwegend positief vanwege de subtiliteit en nuance waarmee Ozon dit brengt. Negatief vond ik wel de lange zit; je merkt dat Ozon vooral niets wil vergeten te vertellen.

Ozon besteedt relatief veel aandacht voor de familiesituaties en relaties van de slachtoffers, en hier viel op dat het vrijwel altijd positieve relaties betreft, enigszins in tegenspraak met het cliché van beschadigde mensen die op latere leeftijd worstelen om goede relaties te onderhouden. De personages zijn zeer gewoon, en Ozon schuwt niet om ook wat grillige trekjes van de karakters te tonen.

Waar ik een haatvolle, beschuldigende film verwachtte richting de kerk (getuige al de cynische titel), bleef gelukkig ook een al te stellig oordeel uit. Ozon toont met veel nuance de verschillende perspectieven binnen en buiten de katholieke gemeenschap. Natuurlijk is duidelijk waar de fouten liggen, maar Ozon brengt dit veel subtieler dan doorgaans gebeurt. Daarmee is de film een eerlijk relaas van een belangrijke misbruikzaak, zonder veel opsmuk of drama, en dat valt te waarderen. Daarom was het ook jammer dat, desondanks, Ozon het niet kon nalaten om de zoon van Alexander zijn vader tegen het einde pathetisch te laten vragen of hij altijd nog in God gelooft. Dat was overbodig.

Veel spektakel maar weinig wol. Als dertien-in-een-dozijnfilm een flinke miskleun, inclusief de casting van Gosling als actieheld. Dat deed hij in Drive toch beter, waar hij in een stille en mysterieuze rol beter uit de verf kwam. Stilistisch was het allemaal veel te flitsend, de soundtrack te overheersend. Enige leuke vondst was de schietpartij van bovenop de tram, waar Gosling zijn doelwit localiseert via diens reflectie in de winkelruiten. Dat was best gaaf gedaan.

Wederom een erg sterke film van Hamaguchi! Heel anders dan Drive My Car dat ondanks de lengte iets makkelijker wegkijkt (en ik snap waarom juist die als Oscarinzending werd gekozen), maar wat mij betreft net zo goed. Hamaguchi weet een speciaal soort spanning en onbestemd gevoel op te roepen waar ik de vinger nog moeilijk op kan leggen, maar er hangt altijd iets in de lucht. Zijn personages zijn menselijk en tegelijk ongrijpbaar.

Veel meer dan in Drive My Car ligt in Wheel of Fortune and Fantasy de aandacht allereerst bij de karakterstudies, in drie kortverhalen die alle op hun manier intrigeren met een mix van komedie en zwaarmoedigheid. Sommige scenes komen erg Bergmanesk over, waarschijnlijk intentioneel, ook gezien de cameravoering die soms zeer typisch inzoomt op een van de karakters. De rol van seksualiteit is ook fascinerend, met een schitterend erotisch hoogtepunt in het tweede verhaal (het voorlezen van de erotische scene van de professor). Zelden zo gebiologeerd een scene beleefd.

Zoals de personages, zijn ook de films van Hamaguchi als zodanig enigszins ongrijpbaar. De karakters zijn allemaal zoekende naar de betekenis van de menselijke verhoudingen in hun leven. Naast onbestemdheid zou ik Hamaguchis filmwereld en mensbeeld als enigszins pessimistisch interpreteren, met veel aandacht voor het toeval van ontmoetingen en de arbitraire keuzes om het leven en menselijke verhoudingen op een bepaalde manier te interpreteren. Ondanks, of juist dankzij het raadselachtige en onbestemde gevoel dat hij achterlaat is Wheel of Fortune and Fantasy een erg fijne film die alle aandacht verdient.