Opinions

Fijne film! Het begin stelde wat teleur met iets teveel clichématig en typisch arthouse geklaag over kleine dingen en een cynische levenshouding van Rose (want zo kennen we haar toch). Maar gaandeweg wint de film aan vaart en pakt Blair uit met onverwachte wendingen, creativiteit en humor, en leuke personages.

Men herkent inderdaad de stijl van de Coens, en ik zou Anders Thomas Jensen daar nog aan willen toevoegen. Aan het einde gekomen had het van mij ook best even mogen doorgaan, maar het is hiermee wel een sterke, kleine film geworden.

Wat een klap in je gezicht, deze film. Ik denk (ook reagerend op Apollinisch) dat het ontzettend van ieders eigen beleving afhangt, maar ik vond het 'surrealistische' continu aanwezig, ook in de tweede helft. Juist daar zou ik haast zeggen, omdat de opgebouwde spanning zorgt dat de impact des te groter is.

Idi i smotri is een mengeling van Tarkovsky's poezie en mistige sfeer, gecombineerd met Eisensteins drama. Vooral bij die snelle montage aan het eind moest ik echt aan Sergei denken. Wat kunnen die Russen dat toch goed, drama en close-ups...

Even laten bezinken, en blijven hopen dat al die dozijnen andere actie/oorlogsfilms me niet te erg hebben afgestompt.

Prachtig en ontroerend, ik ben het ermee eens. Fascinerend ook hoe Gerrits keuze voor de filmwereld bekritiseerd wordt door zijn ouders, waarmee vragen worden opgeroepen over de invulling van je leven. Reflecteren op het leven, zoals in de kunsten en dus ook in film gebeurt, is iets waar ouderen naar mijn idee niet veel boodschap aan hebben, een uitzondering daargelaten natuurlijk. Gerrits ouders (vooral z'n moeder) hadden hier ook al niet zoveel mee in 1975, maar toch.

Erg onder de indruk.

Goede film, naar mijn idee geheel passend in de Franse traditie van de laatste jaren (vgl. de films van Ozon, la Tourneuse de pages, Lemming en zelfs films van Haneke) van menselijke dramafilmpjes met veel aandacht voor onderhuidse spanningen, diep weggestopte geheimen en gevoelens.

Alle thema's in deze film verwijzen naar de omgang met het verleden. Erg knap van Claudel dat hij het publiek net zolang als de personages in spanning laat over Juliettes daadwerkelijke achtergrond. De uitwerking is echter wel iets te geforceerd en zelfs simplistisch naar mijn smaak. De Vietnamese kindertjes bijvoorbeeld (verwijzend naar Frankrijks eigen koloniale verleden) stellen wel net de venijnige vragen op het juiste moment, de emotionele uitbarsting van Lea bij de boekbespreking van Miscaad en Straf is wel heel plotseling, en hun moeder die in haar dementie plotseling Juliette als klein kind herkent is ook te gemakkelijk en daarmee iets te nietszeggend. Uiteindelijk vind ik ook de uitwerking van de climax, de reden voor Juliette om haar kind te doden, wat minimalistisch.
Er blijft gelukkig wel een intrigerend drama over, meer dan de moeite waard.

Ontroerende en genuanceerde film, vooral heel open. Wat mij betreft was er hier zeker geen sprake van exploitatie, had juist het gevoel naar een erg eerlijke film te kijken. Niets geen scenes erbij slepen om toch ook maar dat ene aspect van post-communistische Oekraïne te laten zien, of juist dat ene mankement aan onze westerse beschaving. Gewoon, een verhaal, ontroerend. Volledig mijn smaak.

Je meent het, nu snap ik ook die quote van Kafka aan het eind

Maar erg goede en frisse film, dat vond ik ook. Mooi kritisch gedachte-experiment over macht en anarchie. Het plot lijkt in eerste instantie wat simpel, maar wordt toch nog vrij ingenieus uitgewerkt. Dit heeft deels te maken met de flashbacks (en de muziek van Morricone die het een typisch thrillersfeertje geeft), maar ook met de verwarring die ontstaat wanneer hij zijn schuld wil aantonen. De anarchist, die hem zou kunnen beschuldigen, zorgt er uiteindelijk voor dat hij daadwerkelijk gestraft wordt: niet voor zijn moord, maar door het simpele feit dat zijn machtspositie hem boven elke verdenking verheft. Uiteindelijk is de dader er juist door de ontkenning van zijn schuld even erg aan toe als de held uit Het Proces, die als een hond wordt neergeschoten.

En het feit dat deze kafkaïeske problematiek is uitgewerkt tegen de achtergrond van het conflict tussen fascisten en communisten maakt het nog boeiender.

Dat viel erg mee voor een film van Ron Howard, gebaseerd op een boek van Dan Brown en met muziek van Hans Zimmer... Prima wegkijker, veel actie, leuk ook weer die typisch bedenkelijke blik van Tom Hanks bij het oplossen van alle puzzels, en zowaar nog wat lucht en ruimte voor karakteruitdieping door de verwikkeling met zijn ex (een beetje simpel maar toch leuke parallel tussen Dante en Beatrice), en een toffe rol voor Knudsen die we kennen uit Borgen. Ook de twist waarin de traditioneel loyale (en mooie) helper van Langdon in dit gevaal deel van het complot blijkt te zijn was een aardige verrassing.

De prachtige setting van de Florentijnse musea, Dante's Goddelijke Komedie als sleutel voor het plot (geen spoiler hoor) en de aardige actiescenes maken dus een prima wegkijker voor een relaxt avondje. Voor een film van Ron Howard, gebaseerd op een boek van Dan Brown en met muziek van Hans Zimmer dus.

De verwachtingen waren niet bijster hoog gezien eerdere ervaringen met Tarantino, en misschien nog wel meer omdat het om een bewuste truc met een gevoelig deel van het Westerse verleden zou gaan. Het resultaat behoeft echter wat kanttekeningen, omdat Tarantino doet wat, althans voor velen, het basisprincipe is van film: het publiek vermaken.

In feite laat juist dit soort film zien dat vermaak aan de basis staat van succes. Goed uitgewerkte dialogen, een flinke dosis humor en af en toe daadwerkelijk goede scenes (vooral de openingsscene en het café) domineren de film. En wat vooral frappant is, de gevoeligheid van het onderwerp lijkt door deze sfeer plots naar de achtergrond te verdwijnen, terwijl we in het begin, als de veelgeprezen 'coole' sfeer nog niet echt is doorgedrongen, nog wel een afschuwelijke moordpartij op ondergedoken Joden zien. Op dat moment voelde dit als weerzinwekkend aan en had ik het alweer redelijk geschoten met Tarantino, terwijl deze scene tegen het einde allang niet meer die lading had in mijn beleving. Het is de afstomping omwille van het sprookje waarin Tarantino de kijker wil meevoeren, iets wat men in mijn ogen slechts kan constateren. Het is dus tegelijk absurd en misschien ook knap dat Tarantino ermee weg kan komen.

Alleen, het blijft uiteindelijk teveel bij vermaak door de bizarre situaties, zonder dat het als film goed in elkaar steekt: de hoofdstukken werken als afzonderlijke films, die los van elkaar spanning opbouwen en weer af laten vloeien. Die spanning is soms echt wel goed, zeker in de bioscoop aan het einde, maar het is niet het slot(hoofd)stuk van een ingenieus verhaal oid: enkel een einde waarvoor men opnieuw is gaan zitten om het op zijn minst 'cool' te laten zijn.

Als we de cirkel rond willen hebben laat Tarantino dus enerzijds zien hoe film werkt, terwijl hij anderzijds samenhang als basisprincipe vergeet. Niettemin een memorabel werk.

Redelijke film en een belangrijk thema (interessant dat dit in Ecuador is gemaakt!). Helaas weet Andrade niet boven de middelmaat uit te stijgen. Het grootste manco is wel de al te nadrukkelijke poging om veel in het ongewisse te laten, met name de aanloop naar de post-natale depressie en het verloop ervan. Dit is een zodanig complexe situatie dat enige inhoud noodzakelijk is, maar in plaats daarvan valt de kijker plots binnen bij de terugkomst van Luisa uit een kliniek als ze al behandeld is. De moeizame omgang met haar man en anderen die hierop volgt is interessant, maar vereiste meer uitwerking voorafgaand aan deze episode. Hierdoor valt de film in de val van het pretentieus benadrukken van het 'onderhuidse', en daarbij vergeten een verhaal te vertellen. Gemiste kans dus.