Opinions

Aardige film, maar eerder interessant dan goed uitgewerkt. Het interessante zit er met name in dat we een parallel zien tusen het Israel-Palestina conflict en de joods-Duitse wrevel. Daarbij staat de nuance voorop; een wel erg linkse visie voor een Israeliër.
De dialogen zijn echter behoorlijk oppervlakkig en de verwikkelingen nogal ongeloofwaardig. Alleen al het feit dat een Mossad-agent de kleinzoon- en dochter van een Nazi moet 'onderzoeken' als die elkaar toevallig in Israel ontmoeten, waarbij ze ook nog eens net dan gaan ruziën over hun opa doet aardig af aan de film. De zijweg over Axels homosexualiteit vond ik weinig toevoegen aan het verhaal, het wordt er eerder een overprogressieve prent van dan verdiepend. De totale ommekeer bij Eyal is eerder Hollywood dan een realistische prent, en hier raakt de film dan ook volledig de nuance kwijt (hoewel ik zijn steek onder water naar 'salonprogressievelingen' die menen de Palestijnse zelfmoordenaars te begrijpen wel weer leuk vond).

Het acteerwerk is overigens wel dik in orde, maar Eytan Fox haalt niet uit het concept wat erin zit.

Goede film. Vanwege de focus op dialogen en de traagheid niet geschikt voor een groot publiek, maar het is een heerlijk resonerende en reflectieve trip in een typisch Zuid-Koreaanse stijl (en een vleugje Rohmer). Niet te lang ook, dat helpt zonder meer. Het doet bezinnen op de mogelijkheid om de ander en diens intenties te kennen, de impact van grote keuzes in het leven, en meer van dat. Een fijn tussendoortje als je in een goede bui bent en je voldoende kunt concentreren.

Erg boeiende Haneke weer, en wat mij betreft helemaal niet zo drammerig, de kritiek die op sommige andere films iets meer van toepassing is. Haneke heeft iets te zeggen, en doet dit op een eigenzinnige, maar zeer subtiele manier. En ik ben helemaal weg van zijn manier om het onderwerp te benaderen: een geïsoleerd dorp waar vreemde dingen gebeuren, en geleidelijk vermoed je eigenlijk het meest lugubere: dat een stel kinderen om de tekortkomingen en het misbruik van machtsverhoudingen door hun ouders mensen gaat straffen. Absurd, intrigerend, mooi.

En natuurlijk verontrustend, want uiteindelijk gaat deze film helemaal niet over de Eerste Wereldoorlog, maar over de Tweede. De kinderen die hier opgroeien, zijn de Nazi-officieren van de jaren '39 tot '45. Ik mag Haneke vooral vanwege zijn durf om de grote vraag naar het waarom hiervan simpelweg in te vullen. En hij is hierin duidelijker dan hij in veel van zijn andere films is, in het expliciet maken van de achtergronden en oorzaken van bepaald gedrag. Hij wijst overduidelijk in de richting van frustratie over een verouderde Duitse wereld, met machtsverhoudingen uit de middeleeuwen. Een karikaturale rol hierin spelen de grootgrondbezitter en de dominee. (Leuk detail: pasver na de tenenkrommende scene rond de eettafel komen we te weten dat hij dominee is.) Of dit historisch allemaal correct is, is uiteindelijk niet zo belangrijk. Ik denk dat de grote verdienste is dat hij bepaalde elementen inzichtelijk maakt.

Overigens deed de opzet me erg aan Dogville denken. Mede door de gedecideerde voice-over, die echt niet zoveel van Von Triers product verschilt, wordt een soort sociaal experiment opgezet. Waar Von Trier vooral duidelijk wil zijn in zijn psychologie van goed en fout, is Haneke vooral subtiel, en wil hij meer aan de kijker overlaten. Net als in Caché zien we daarom weer een geweldige eindscene met een statische camera die in dit geval een schouwspel in de kerk registreert. Bijna alle personages zijn er, de beklemming slaat nog meer toe als je ziet wie er allemaal zijn, en je weet wat hun verhouding tot elkaar is. Wat een regisseur.

Schitterend filmwerk, een erg bijzondere melancholieke sfeer (waarvan de toon wordt gezet door de muziek) en een hoop om over na te denken. Dat is voor mij Werckmeister Harmóniák op dit moment nog, want een herziening is absoluut nodig. Ik kon mateloos genieten van de beelden en de gecreëerde setting, maar enig begrip, of op zijn minst aanknopingspunten om het geheel te duiden missen nog een beetje. Daarom begin ik bij 3,5, omdat ik wel het gevoel heb naar iets moois en pretentierijks te hebben gekeken, maar de 'klik' er nog niet helemaal is.

Zeker in dat opzicht te vergelijken met iets als Stalker, waar de herziening me nog veel meer te bieden had. Dat biedt hopelijk perspectief...

Snel in de herziening dus.

Het verhaal is het waard om verteld te worden, noodzakelijk misschien zelfs, maar dit was niet de beste vorm. Mensenhandel en gedwongen prostitutie zijn enkele van de meest weerzinwekkende problemen in onze wereld, waarvan de schaal in de laatste decennia enorm is vergroot. De natiteling verwijst hier ook terecht naar.

Ik denk alleen dat deze vorm, een in drama gegoten verhaal, met een heldin die zich anders opstelt dan haar omgeving, ervoor zorgt dat het probleem samen met het aanpakken ervan op een afstand blijft staan voor de kijker. In dit geval zou een goede documentaire meer impact hebben vermoed ik, hoewel een film natuurlijk een groter publiek bereikt. Alleen was het voor een film dan weer iets te voorspelbaar opgezet.

Matige dramafilm. Te statisch, met name het acteren van Glenn Close (iets staat me bij haar niet aan), maar ook het verhaal waarin gewoon te weinig gebeurt en teveel op voorhand duidelijk is. Een obligate film die het patriarchale karakter van de kunsten beschrijft maar daar wat mij betreft te weinig mee doet.

Veel meer dan een tussendoortje en opnieuw een gevalletje jammer dat hij zo tussen neus en lippen door op Netflix verschijnt.

Subtiele slowburner met een heerlijk ongemakkelijke sfeer en tegelijk erg grappig. Intrigerend vanaf het geweldige openingsshot met verrassende muziek. Fijne dialogen, mooi acteerwerk (ook Segel verrast positief), en ondanks het minimalisme - of juist dankzij, samen met de sterke score - een verfrissende film in het genre. Ga dit zien!

Aardig, actueel en bij vlagen erg grappig, maar over het algemeen toch teveel los zand. Denk dat de belangrijkste kritiek op deze film toch wel is het gebrek aan originaliteit. De karakters zijn karikaturen, stuk voor stuk eigenzinnige 'coole' personages; en diverse monologen en dialogen zijn te gemaakt en gescript. Dit creëert allemaal wel hilarische situaties nu en dan, maar met een plot dat wel erg klassieke trekken vertoont stijgt het dan niet boven de middelmaat uit.

Komt misschien ook wel een beetje doordat Scorsese weinig weet toe te voegen aan de bekende verhalen over de 'wolven van Wall Street'.

Zeer goede film. Ondanks de traagheid en de sobere setting (maar met prachtige cinematografie) weet Lelio een uiterst boeiend en gelaagd verhaal neer te zetten, bovendien met een frisse en genuanceerde blik op thematiek die door veel andere regisseurs zou worden verkwanseld.

Het wegnemen van de vierde wand is wat mij betreft overigens wel degelijk functioneel. Niet zozeer als postmoderne gimmick om de cliché-overtuiging kracht bij te zetten dat ieder recht heeft op zijn/haar eigen waarheid; een interpretatie die gemakkelijk op de loer ligt; maar juist om de kijker te bevragen op diens eigen morele oordeel.

Heb geen zin in een uitgebreide inhoudelijke analyse hier, maar het is een aanrader voor de arthouse-liefhebber en eindelijk weer eens een pareltje op Netflix.

Wat een bagger. Vraag me sterk af hoe het kan dat iemand die zo goed de kunst van het filmmaken verstaat (puur de technische kant dan) zo'n slecht en zielloos verhaal neer kan zetten. Geen greintje logica, alle suspense die er voor even is wordt al snel de keel afgesneden, en alle bijpersonages van enige betekenis in het eerste deel worden in de shootout afgeknald, waarmee alle principes van het filmmaken overboord worden gegooid. Zinloos einde ook, het idee van een wraakverhaal snap ik nog, maar waarom die agenten waar Statham voor werkt er dan weer met de haren bij worden gesleept ontgaat me volledig.
In een welwillende poging om er nog enige diepgang in te ontdekken kreeg ik het idee dat Ritchie vooral wil aantonen dat alles en iedereen corrupt is. Maar ja, daar hebben we niet zoveel aan. En wie goede actiefilms wil zien met een duistere kant kan beter bij Michael Mann terecht.

Nee, ik kan een leuke actiefilm prima waarderen, maar dit slaat op niks.