Opinions

Als voorproefje op de nieuwe Rambo film deze klassieker maar weer eens gekeken. De figuur van Rambo balanceert op het randje miskende held / doorgedraaide freak waardoor First Blood haast een ongemakkelijk gevoel geeft (zeker in het laatste kwartier). Stallone is sterk als zwijgzame veteraan en de film is boeiend van de eerste tot de laatste minuut, ook na 25 jaar.

3,5*.

Een film met een persoonlijk verhaal. Deze zag ik ooit met m'n vader (ik was denk ik een jaar of 8 ofzo), en dat heb ik al die jaren onthouden. Als ik terug denk aan het huis waar ik de eerste 10 jaar heb gewoond denk ik aan misschien 10 dingen, en deze film hoort daar dus echt bij. Samen met 'The Great Race' mag je zeggen dat 'First Men In The Moon' mijn liefde voor film heeft aangestoken.

Vervolgens de titel vergeten, ooit weer terug gevonden, de dvd/video nergens kunnen vinden, totdat ik 5 jaar geleden ergens in San Francisco rondstruinde en de vhs versie zomaar zag liggen... Ik kon mijn ogen werkelijk *niet* geloven. Een haast onwerkelijk moment, mooi.

Terug thuis weer gekeken, de magie was er af, maar het blijft een leuke film. En ééntje die bij mij altijd een streepje voor zal hebben.

Ooit bij mij aanbevolen als 'de ideale film voor vrouwen als ze ongesteld zijn'. Eigenlijk reden genoeg om je er verre van te houden, maar ik heb deze dan toch maar gekeken.

Film gaat in het begin al over de schreef; een zelfmoord als startpunt in een komedie kan natuurlijk wel (denk aan The Big Chill), maar hier wordt het drama gebruikt als een soort gimmick; de club wordt naar haar vernoemd, haha, wat fijngevoelig en oprecht.

Probleem verder is dat de protagonisten in de film vervelende en verwende bitches zijn (met uitzondering dan van Keaton). Ze klagen, overtreden de wet of zorgen niet goed voor hun kinderen. Wie zou nu niet van deze vervelende vrouwen scheiden?

Film wordt een klein beetje gered door Pinchot en de fijne sing-a-long aan het eind, voor de rest frustreert het vooral.

1,5*.

Haha die suffe zijspanfilm, ja die herinner ik me nog wel. Ultiem slechte film met de onverbeterlijke Ross Hagen. Vooral de scene waarin-ie met z'n vriendinnetje in slowmotion van een heuvel rolt is priceless...

1*.

Het eerste deel van de Millennium-reeks was al niet alles, maar het kan blijkbaar allemaal nog (een stuk) dommer. Tattoo-lijkje en uitbuik-casanova zijn weer op 17 verschillende manieren betrokken bij de zaak, genetisch gestoorde blonde Duitse Frankenstein knokt een robbertje met een paar halfslachtige boksers, om ze vervolgens in brand te steken (?), politie doet maar wat, telefoons doen het blijkbaar nooit en tatoo-lijkje blijkt zowaar op te kunnen staan uit de dood. Zelfs lesbisch naakt redt deze gigantische rommelboel niet.

1*.

Goed gespeeld (vooral door Reilly) maar uiteindelijk weinig boeiend drama. Na de best spectaculaire crash en de onmiddelijke gevolgen moeten we ons nog een ruim uur door melodramatische ontwikkelingen worstelen om bij het verplichte happy end te komen. Om het geheel luchtig te houden (waarom eigenlijk?) wordt Goodman maar weer uit de kast getrokken maar veel mocht het niet baten.

2,5*.

Vervelende, sentimentele kinderfilm die nergens leuk of spannend wil worden. Van Cramer is sindsdien nooit meer wat vernomen, en terecht.

0,5* derhalve.

Bah, wat een vreselijk *domme* ontknoping heeft Flightplan, waarmee het het eerste, redelijk spannende en enerverende, uur volkomen teniet wordt gedaan. De onwaarschijnlijk- en zelfs onmogelijkheden stapelen zich naar het einde toe op (anderen wezen daar reeds op in diverse spoilers), daar komen de schrijvers in dit geval dus echt niet mee weg. Van Foster mag je toch verwachten dat ze meewerkt aan wat intelligentere films.

Bean lijkt zich ook bewust van het niveau van deze film; zijn 'Oh God, she did it' bij de (onnozele) explosie alleen al maakt duidelijk dat de man hier totaal geen zin in had.

1,5*.

Kinderachtig flutfilmpje waar ik exact 1 keer om moest grijnzen (de man van de vergiftigde dino's). Verder vooral erg saai en dom met 2 afschuwelijk slechte acteurs in de hoofdrollen.

1*.

Een bij vlagen suikerzoete, maar immer sympathieke extra-lange aflevering van The Wonder Years in het Amerikaanse suburbia van de jaren '50. De wat nukkige Bryce en de über-schattige Juli ontwikkelen een haat/liefde/aandacht/negeer relatie rond eieren, bomen, een etentje en een veiling, episodisch vanuit de voice-over verteld vanuit beide standpunten.

Na een half uurtje is de frisheid er weliswaar een beetje vanaf en Reiner slaat de plank wat mis met de gehandicapte oom van Juli, maar het leuke spel (goede support cast ook natuurlijk) en een lieflijke kleine romance weten de film toch met succes naar het eind te dragen.

3 ruime sterren.

Rommelboeltje met eindeloze dialogen-in-een-circeltje, ronduit slecht acteerwerk (met name van Weeber en met uitzondering van Lodeizen) en een abrupt en absurd einde. Ook was me de helft van de tijd niet duidelijk naar wie we nou keken, wie was familie, echtgenoot, maitresse? Erg matigjes allemaal, en ook de dialogen zijn bij tijd en wijle nauwelijks te verstaan.

1,5*.

Nogal beroerde thriller is naargeestig genoeg maar geenszins spannend of bevredigend. Beide leads overtuigen maar matigjes (vooral Danes bakt er eigenlijk niks van), de onlogische verwikkelingen en acties volgen elkaar in rap tempo op en er zitten een paar erg slecht uitgewerkte scenes in. Ook camera-technisch soms gewoon lelijk (aantal helicoptershots en de 'vuilnisbakkenscene'). Slecht gemaakt, slecht gespeeld, slechte film.

1*.

Het absolute dieptepunt in de Nederlandse filmgeschiedenis, dit hersenloze vervolg op het ook al waardeloze Flodder. Zelfs als je je verstand op 0 zet is deze film nog te onnozel voor woorden.

0,5* en een plekje in mijn persoonlijke flop 10.

Kinderachtige film vol non-acteurs, slappe teksten en dito actie. Blijkbaar voor onder de 12 gemaakt.

1*.

Ietwat teleurstellende, trage film rond de dikke en de dunne, die zichzelf aanmelden bij het vreemdelingenlegioen. Te weinig (schaterlach)momenten, ik denk dat ik uiteindelijk toch meer voor de kortere films van de twee ga.

2*.

Vreugdeloos B-horror filmpje dat pas met het verhaal begint in het laatste kwartier. Voegt weinig tot niets toe aan het genre, zonder dat het echt vervelend wordt. Carpenters origineel zag ik overigens nog niet.

2 wel heel erg dunne sterretjes.

Fraaie zwart/wit film van Nolan met een aantal interessante personages en menige twists en turns. 3,5*.

Werkelijk ein-de-lo-ze ratjetoe dat door de subplotjes (de scheiding, de bimbo, de vervelende bad guys) nooit echt een lekker zonnig avontuurtje wil worden. De hoofdrolspelers doen het goed in de gym maar op scherm wil het niet spetteren en echt, deze film duurt veel en veel te lang...

1,5*.

Vermoeiende film over vermoeiende mensen. Realistisch? Vast wel. Maar het onderwerp interesseert me te weinig om hier geboeid naar te gaan zitten kijken. Gelukkig soms wat humor er doorheen (de taxichauffeur is wel aardig) maar die hooligans gingen me toch zooo de strot uit hangen...

2*.

Costner is subliem als (bijna) altijd, maar For Love of the Game gaat uiteindelijk toch tenonder aan het zwakke romantische verhaaltje met de vervelende Preston. Het 'sportgedeelte' trekt de film nog op naar 2*.

Meisje krijgt eetproblemen en familie (waarvan we de vader Devane kennen uit '24') weet zich geen raad; huil of ik schiet taferelen liggen altijd op de loer en de film kan zich er niet compleet aan ontworstelen. Gold kijkt inderdaad vooral erg verongelijkt en het happy pappy einde komt wat al te vlotjes, al gaat er wel een mooie scene (in de auto) aan vooraf. Clayburgh is overigens ont-zet-tend vervelend als zeurderige moeder.

2* dan maar.

Niet echt de sterkste fase van Bond in de reeks, na het ronduit domme Moonraker nu dan For Your Eyes Only dat gelukkig wel weer een stuk realistischer en rauwer is dan zijn voorganger, maar ook wat saai is en daarnaast een hoop storende elementen kent.

Ten eerste de verschrikkelijke jaren '80 muziek die menig spannende achtervolging danig weet te verstoren. Dan is er een onnodig subplotje rond een Olympisch schaatsster, wat een vervelend kind is me dat. En dan is de Bondgirl ook nog eens een saaie troela. Ja, ze is wel mooi, maar mist het echte sexappeal. Moore lijkt ook niet onder de indruk en oogt net als in Moonraker al een oude man.

Het ergste is misschien nog wel het gemis van een goede Bondvillain. Het liefst zie ik toch een megalomane gek met een even ingenieus als absurd masterplan, maar niets van dat al. Standaard spionage-plotje eigenlijk, en een memorabele henchman is ook al niet te vinden.

Seagal lijkt zijn handen definitief ingeruild te hebben voor pistolen, wat deze slappe actiefilm een hoog 13 in een dozijn gehalte geeft. Verder is het warrige verhaaltje bijzonder saai in beeld gebracht. 1 sterretje voor Steven.

Gebrek aan komedie breekt deze film serieus op. We zien Segel en Bell in het begin niet samen als stel, waardoor het, nadat hij met 4 fraaie vrouwen het bed heeft gedeeld en op Hawaii met een gratis suite de al even lieftallige Kunis aan de haak slaat, lastig is voor te stellen dat hij nog immer chagrijnig en ongelukkig ronddoolt. Bijrollen zorgen wel voor wat leuke momenten (Brand is geweldig), maar het is veel en veel te weinig. Niet veel meer dan een slappe chickflick.

2*.

Een briljant eerste uur, met misschien wel de beste schrikmomenten ooit (de auto, de spiegel, 'het wegzuigen'), wordt verknald in het laatste deel waarin de alien-achtige conclusie totaal niet werkt. Want wie zijn deze aliens, en waarom zouden ze niet nog een keer hetzelfde willen proberen? Jammer, maar van het puntje van m'n stoel zakte ik naar het einde toe toch steeds meer naar achteren.

3*.

Zonder veel opsmuk gebrachte, een tikkeltje saaie, nogal eenzijdige maar toch niet geheel overbodige documentaire over de risico's van het huidige Westerse dieet, dat uiteraard van geen kant deugd (zoveel wisten we feitelijk al). Vrijwel elk onderzoek ohgv voedsel en gezondheid pleit voor een slechts beperkte inname van vlees en zuivel (if any), deze docu gooit er nog wat schepjes bovenop maar komt zo nu en dan wel met wat twijfelachtige data, wat in combinatie met de droge verteltrant de nodige kritische kijkers zal afschrikken ook het plant-based pad op te gaan.

Heerlijk genietbaar feelgood meesterwerkje van Zemeckis, met Tom Hanks in topvorm en ook een geweldige Sinise. Prachtige vondsten in een film die veel emoties met verve bespeeld. Het flashback gedeelte van de film vond ik het beste, het laatste stuk voelde een beetje aan als een nieuwe film.

4*.

Wat? Nog geen berichten bij deze wederom bij vlagen hilarische Wilder? Lemmon en Matthau is natuurlijk een gouden duo en de film zit vol met grappige situaties.

3,5*.

Fraaie film rond doorsnee mensen die terecht komen in een dramatische situatie en daar totaal niet mee om kunnen gaan; zeer fraai wordt met precisie neergezet hoe het leven van Emad en Rana compleet op de kop komt te staan door het incident. Ik sluit me daarbij overigens graag aan bij de woorden van mijn voorganger: de vrouwelijke hoofdrolspeelster acteerde erg, erg sterk.

Mooi inkijkje ook wel in de (hedendaagse) Iraanse cultuur, een persoonlijke interesse van me. Strafpunten volgen slechts voor het wat meanderende laatste half uur; het is net of Farhadi geen krachtig einde kon vinden waardoor de confrontatie in mijn ogen te lang duurt.