Opinions

Clickety click

The Desperate Hours is vooral een prachtige showdown tussen Bogart (crimineel op de vlucht) en March (keurige huisvader) die misschien wel meer met elkaar gemeen hebben dan eerst gedacht. Hun samenspel is om van te smullen, en de constant aanwezige (onderhuidse) spanning doet de rest. Mooi die afkeer én afgunst richting het 'gelukkige, rijke gezinnetje' van de Griffin broertjes. Een paar minpuntjes (inderdaad: het zoontje!) maar verder een hoop vermaak.

Bogart ziet er idd hier niet zo gezond uit, al hielp zijn gevangenisplunje ook niet mee.

Beetje rommelige start van deze Noir, met een tikkeltje overacterende Tom Neal die maar al te graag verbeten in de camera wil kijken terwijl zijn voice-over hortend en stotend het verhaal eens opstart. De storyline rond de romance met zijn vriendinnetje heeft echter weinig om het lijf, en het is wachten tot het echte verhaal start.

Dat doet het echter verrassend genoeg niet bij de lift van de mysterieuze chauffeur of de wat suffe dood van dit sujet, en net toen ik dan ook dacht dat er helemáál niks van waarde ging gebeuren, kwam Vera in beeld. En dan is het echt knallen geblazen: een verrukkelijke rol van Ann Savage als superverbeten, gewetenloze tante. Ik ben het dus niet eens met de gewaardeerde bovenbuurman; Savage is als mix van kenau en femme fatale nog enigszins de redding voor deze film.

Platvloerse gezelligheid met Schneider, met een paar heerlijke grollen (prostidude), maar net zoveel mislukte en veel low brow (on)geinigheid. De dialogen tussen Griffin en Schneider zijn opvallend slecht geschreven, die liepen voor geen meter. Dan komt Verboom er toch een stuk beter vanaf.

2*.

Flauwigheid met maar een paar echt hilarische grappen. Deel 2 was nog een stuk platvloerser, maar stiekem toch ietsjes leuker... 1,5* voor deze.

Aardig tussendoortje dat zich er noodzakelijkerwijs wat makkelijk vanaf maakt met de kills maar wel genoeg fun biedt om de tijd mee door te komen. Messina doet het goed als aanpotende cop die in dit geval echter weinig anders kan doen als naar een schermpje staren hoe de duivel het volgende slachtoffer te grazen neemt. Aardige cast en uitgangspunt, en wijselijk genoeg niet te lang.

3*.

De relatie tussen Vorelli en de Devil Doll is buitengewoon intens te noemen; schitterende scenes zijn dat. Spanning genoeg dus in dit alleraardigste filmpje, dat meer heeft te bieden dan de ietwat misplaatste titel zou doen vermoeden. Leuk!

3,5*.

Even 2 opmerkingen vooraf:

De wimpers van een vrouw interesseren mij niet, niet qua textuur, lengte, dikte, epilatieniveau of kleur, noch ken ik 1 heterosexuele jongeman die daar wel langer dan 1 nanoseconde naar kijkt.

Elke vrouw, ongeacht leeftijd en postuur, ziet er het mooist uit in een fris zomerjurkje met bloemenmotief uit de Hema, a 12,95 (of 5 euro uit de uitverkoopbakken).

Door het naleven van deze 2 regels is het kijken naar The Devil Wears Prada een soort persoonlijke hel. Regisseur Frankel, niet voor niets in het verleden ook werkend aan enkele Sex & the City afleveringen, heeft namelijk een film gemaakt die het opgeklopte modewereldje, met een hoog gebakken lucht gehalte, weliswaar zo nu en dan zeer mildjes een miniem steekje onder water geeft, maar ondertussen toch vooral gelooft in haar onderwerp, en haar zelfs omarmt. De (wederom uitstekend spelende) modenicht Tucci geeft een uitgebreide hommage aan de slobby trui van (de wederom wat kleurloze) Hathaway: 'ook die trui is ontstaan in deze ruimte!', pocht hij. Streep (die haar bitchy karakter wel erg vlakjes speelt) claimt dat de grootste hedendaagse kunstenaars in de modewereld werkzaam zijn; en ze kijken erbij alsof ze het geloven en het voor 94,6% uit jonge vrouwen bestaande publiek in de werkelijk afgeladen bioscoopzaal gelooft het, ben ik bang, eveneens... het verklaart allicht mijn tenen, die ook na een nachtje woelen nog altijd een krommende houding hebben.

Dieptepunt van de film, en aansluitend op hierboven, zijn de fysieke maten van Hathaway. Als deze in de dop aantrekkelijke meid de redactie van het modeblad betreedt wordt zij uitgelachen om haar 'maatje meer', dat er natuurlijk niet is. Je zou het een klein sneertje richting de modewereld kunnen noemen, waarin dunner immer beter is. Maar dan, later in de film, blijkt dat Hathaway inderdaad is afgevallen en nu een '34' aan kan. Dit feit zorgt voor zoveel blijdschap en vrolijkheid bij Hathaway; ze gelooft derhalve toch dat ze moest afvallen. En zo bevestigd The Devil Wears Prada het (belang van) het modewereldje eerder dan dat het met zelfspot en relativering om zichzelf kan lachen.

Het minieme verhaaltje dat tussen de Gucci's, Gabanna's (nee, ik wist ook niet hoe je dat schrijft) en Versace's doorschrijdt mag haast geen naam hebben; Hathaway leert dat ze zichzelf moet zijn, Streep is ook maar een mens en geluk komt voor alles (jaja, zelfs voor kleren, al durven ze het bijna niet toe te geven)... een niemendalletje dat met de ogen dicht nog valt te volgen, en omdat de cast (met uitzondering van genoemde Tucci) slechts een overdosis vlakheid uitstraalt valt er weinig te genieten. Vooral ook omdat enkele kunstzinnige shots (met mooie close-ups en fraaie camerabewegingen) de film openen, maar vanaf het moment dat Hathaway de redactie binnenloopt verdwijnen als sneeuw voor de zon, en dan is het definitief uit met de pret, die dan precies 2 minuten en 14 seconden heeft geduurd.

The Devil Wears Prada; gemakzuchtig, vlak, slechts bij vlaagjes humoristisch en vooral veel te serieus voor haar onderwerp: 1*.

Bij vlagen best indrukwekkend, maar niet helemaal goed uitgewerkt. De film neemt een aantal moedige stappen en maakt het voor de kijker zeker niet gemakkelijk (laat staan voor de jonge, uitblinkende, cast), maar het script hangt toch teveel van toevalligheden en, zeg maar gerust, onnozelheden aan elkaar.

2,5*.

Die gepimpte bat-cave is inderdaad echt supergaaf (al heb je wel 6 afstandbedieningen nodig om uberhaupt binnen te komen), en de spannende vriendin van onze vriend Diabolik doet de rest; 'mi-auw' is de technische term geloof ik.

Onze gemaskerde held zelf steekt daar ietwat saaitjes bij af; Tony Curtis look-a-like John Phillip Law spreekt de hele film niet meer dan 8 woorden en zijn strapatsen zijn nu ook weer niet zo verheffend dat ik meteen een Diabolik poster boven m'n bedje wil hebben hangen. Desondanks wel vermakelijk, zeker als Adolfo 'Largo' Celi ten tonele verschijnt en Ennio Morricone zich van zijn meest groovy kant laat zien.

Tevens de laatste film die de MST3K-behandeling heeft gehad, en ook zonder het commentaar één van de betere in de reeks. Leuk feitje ook over die Beastie Boys clip!

3,5*.

Salaire beviel me uitstekend, en ook Les Diaboliques is een fraaie film van Clouzot. Stemmig zwart/wit doet het bij mij altijd wel goed, en na de trage opbouw van het verhaal kwam er een geweldig gevoel van spanning over me tijdens de tweede helft. Met name de spiegel-scene in het hotel is een prachtig staaltje spanningsopbouw.

Het einde viel voor mij een beetje in het water (npi), omdat mijn gecorrumpeerde geest al op zoek was naar de oplossing van het mysterie, tot de juiste conclusie kwam, en dus een toetje kreeg voorgeschoteld wat ik redelijk tot in detail had verwacht. Desondanks een fraai stukje werk met een aantal onvergetelijke scenes.

3,5*.

Amusant avontuur met ook een paar zwakke plekken. Connery is weer terug en hoewel niet geheel topfit is het toch een feest om na de houterige Lazenby weer een echte Bond aan het werk te zien, het charisma spat van het scherm. Hij wordt gedropt in een diamanthandeltraject dat leidt naar een mysterieuze Amerikaanse miljardair in Las Vegas, en ondertussen zien we zowaar ook even Amsterdam van dichtbij. Leuke scenes hier: de knokpartij in de lift is erg goed en de introductie van Tiffany Case ook: een gehaaide en intelligente tante...

...denk je dan. Maar niets is minder waar: hoe langer de film duurt hoe dommer ze wordt en dan hebben we zwakke plek nummer 1 dus te pakken. Daarnaast is het jammer dat de bekende exotische locatie is ingeruild voor Las Vegas, en dat het slotstuk op het booreiland eigenlijk maar teleurstellend is. Toch is er tot die tijd een hoop te beleven: de film loopt als een tierelier (wat dat betreft een grote vooruitgang op On Her Majesty's Secret Service) en met mr. Kidd en mr. Wint heeft de film natuurlijk twee memorabele henchmen te pakken.

Magnifieke mix van roadmovie, sociale geschiedenis en biografie rond een inmiddels cult-figuur. Ik hoorde Ebert zeggen dat hij zich stoort aan de 'verering' van Guevara, maar hier is hij simpelweg een jonge idealist die met zijn vriend Granado een vaag wereldverbeterend idee heeft. Tussen het dansen en versieren door, welteverstaan!

Een geweldige wisselwerking tussen de twee ontstaat, in hun reis door de zuidelijke Americas die waarlijk fantastische beelden oplevert. Machu Picchu stond al in mijn top 3 plekken ooit nog te bezoeken, anders had ik het er subiet ingezet. De hooglanden, meren, rivieren maar bovenal de mensen van een toch nog altijd relatief onderbelicht gebied spelen een hoofdrol terwijl de 2 kameraden bevriend raken met een arme mijnwerker, een boer, een stel lepra's.

Hoe het verdere leven van Guevara ook is verlopen, en wat je daarvan dan ook vindt; Diarios de Motocicleta is een emotioneel en oprecht verslag van een reis die inspireert en ontroert, en ook nog eens ontstellend grappige dialogen in zich bergt. Hier moet gewoon de volle mep aan gegeven worden.

Dit is echt een schitterende film.

Onbegrijpelijk misbaksel, voor een appel en een ei gemaakt, over een sexverslaafde (Des Barres) man die zijn vrouw (Arquette) met alles wat rondloopt bedriegt. Samen met psychiater Kinski probeert hij een oplossing te zoeken.

Onvoorstelbaar lelijke film die een kruising is tussen een soft-erotische thriller en een menselijk drama, maar geen van beide eigenlijk is. Deze film zou je eigenlijk moeten zien voordat je kunt geloven dat zulke troep op film uitkomt. Waar waren de gedachten van de bekende actrices toen ze hiervoor tekenden?

0,5*.

Met het geinige uitgangspunt en de goede cast had ik toch wel iets meer verwacht. Beetje brave komedie.

2,5*.

Heerlijk filmpje toch weer met SBC, heb regelmatig in een deuk gelegen. Tussen de pies en poephumor door zijn zowaar wat villeine grappen te ontdekken, de slottoespraak is bijvoorbeeld priceless.

3,5*.

Tien jaar terug had ik hier 3,5 sterren voor over, ik kan het nog altijd nauwelijks geloven. Wat was hij denkende. Vanavond na al die tijd herzien en ik kon wel huilen van ellende, wat een vreselijke film.

Het begint al met die onwaarschijnlijk lelijke titelsong van Madonna, die dan - oh gruwel - ook nog in de film opduikt, de slechte smaak was niet aan te slepen blijkbaar. Dat geldt ook voor ontstellend lelijke scenes als het roemruchte waterboarden, de lelijke laserscene en de onzalige keuze voor een onzichtbare auto. Verder is Berry maar vervelend als Jinx en ademt de film veel te veel een standaard actiefilm sfeertje uit, met überlelijke slowmotions en meer van dat soort ongein. Vooral de tweede helft van de film is pijnlijk om naar te kijken, wat een over-the-top BS was me dat.

Wel goed zijn Pike als frosty femme fatale en Zao is natuurlijk een coole henchman, maar manmanman wat was dit een vervelende zit. Zonder meer de slechtste Bondfilm.

Voor zwijmelen ben ik intussen wel te oud (he, jakkes ), en Dirty Dancing heeft helaas weinig anders te bieden. De wanhopige poging een abortus-issue naar voren te brengen komt ook al niet erg geloofwaardig over.

2*.

Klassieke oorlogsfilm, inderdaad een ouderwets potje heldenverering zoals mijn voorganger schrijft. Een lekker wegkijkende film, mede door de prima cast.

3,5*.

Rommelige film die in het tweede deel vooral veel herhaling van zetten biedt. Desondanks haalt de film het net door toedoen van de ultracoole Eastwood, wiens 'Well Do Ya, Punk' in nogal wat quote top tientjes zal staan.

Verder doet Santoni het goed als rookie en ademt de film een lekker Frisco sfeertje uit, maar de spanningsboog verslapt dus hevig in het laatste half uur. Jammer.

3*.

Goeie genade zeg... elke Razzie nominatie meer dan waard. Superpositivos zullen McCarthy's rol misschien zien als de ultieme zelfspot, maar ik vond haar, de rest van de cast, het hele verhaal, ja feitelijk alles in en aan de film, vreselijk vervelend. Baars in de aars, liters menstruatiebloed in gangpad 2, ondergekotste borsten... En dan dat niet te harden moralistische happy eindje dat eraan gebreid wordt... gruweltjes.

Een soort kruising tussen Freddy got Fingered en Turks Fruit zeg maar. 0,5*.

Waanzinnig onzinnig verhaal wordt enigzins gered door Warden en de wederom sublieme MacDonald, wat mij betreft de beste komiek die ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen. De kop van die man...

2,5*.

Een leuk filmpje. De openingsscenes zijn echt super, puur muziek en zonder dialoog volgen we de veelzeggende beelden van de voorbereiding van de verdwijning van mevrouw Creed. Het eerste half uur is sowieso uitstekend, goed spel en beklemmend zat. Daarna volgen de twists en turns elkaar en hoog tempo op en raakt de film wel wat momentum kwijt, maar ik bleef wel geboeid (haha...) kijken voor de apotheose. Die viel weliswaar een beetje tegen, maar een sympathiek low-budget vehikel als dit vergeef ik dat dan toch maar.

3,5.

En ja, Zeriel, En-Rah-Hah natuurlijk! Heb ik me toch anderhalf uur afgevraagd waar ik hem van kende...

Gezien het fantastische bronmateriaal een ronduit mislukte film van de Franco brothers waarvan de eerste als regisseur de tragikomische aspecten er veel te nadrukkelijk bij de kijker in wil stampen en de tweede vooral opvalt door zijn ontzettend slechte nepbaard. Alles wat het publiek moet voelen en vinden wordt uitgespeld en uitgekauwd, tot aan de vreselijke slotgeneriek toe. De échte fans van The Room kunnen die bekende scenes natuurlijk wel dromen, dus waarom nog eens in beeld brengen?

Nee, ik zet liever het origineel nog eens op.

Briljant idee wordt zeer matig uitgewerkt. De vernieuwende invalshoek rond de aliens is zeer verfrissend maar helaas is dit uitgangspunt meteen het beste aan de hele film. Film faalt in spanningsopbouw terwijl de karakters nietszeggend blijven, buiten dan dat het lulletje rozenwater dat de hoofdrol moet spelen ont-zet-tend irritant is.

De effecten zijn prima maar de opbouw van het verhaal is nogal slaapverwekkend, en het knal knal boem boem gedeelte erg vermoeiend. En gut gut het gaat toch weer over eer, vriendschap en dat soort onzin. Gemiste kans, hopelijk wordt District 10 wat beter.

2 bijzonder kleine sterretjes.

Amusante tiener Hitchcock met een goede jonge cast, een paar prima schrikmomenten en een lekker vuige bad guy. De romantische verwikkelingen tussen Kale en Ashley zijn een beetje sullig maar al met al heb ik me prima vermaakt.

3,5*.

Man wat slecht... Holmes blijft een schatje maar deze film is echt belachelijk, en erger nog; dodelijk saai.

0,5*.

Slappe tiener-science-fiction dat een soort mengelmoesje is van Hunger Games, Harry Potter, Ender's Game en The Host. Maatschappij wordt overzichtelijk ingedeeld in 5 groepen (wat overigens bijzonder slecht uitgelegd wordt, ondanks de lange speelduur) maarja onze oh zo bijzondere protagonist gaat daar natuurlijk wel even korte metten mee maken. De toekomst van Divergent ziet er echter vooral oninteressant uit en de actie moet dan ook komen van de spannende metroritjes van de om onbekende redenen altijd hardlopende leden van de tribe van Tris. Achterliggende verhaaltje rond de hopeloos verdwaalde Winslet is verder nogal cliché en Woodley is daarbij ook bepaald geen Ronan of Lawrence, al kun je deze stinker niet echt aan haar toeschrijven.

Werkelijk volkomen mislukte film van Ivory, waarbij de volgende vragen in steeds groter tempo op me afkwamen: 'Waar gaat dit over', 'Wat is dit nu weer' en 'Wanneer stopt deze onzin?'

Niet leuk, niet charmant, niet grappig, niet spannend, niet scherp, niet duidelijk, niet goed; rijp voor de flop 100 derhalve.

1* (ik ben aardig omdat ik de tweetaligheid in de film wel aardig vond)

Onnodig langdradig, dat toch vooral. De uitgebreide dialogen zijn zoals vaker bij Tarantino soms om van te smullen maar missen dan weer de schwung en verrassing van zijn eerste films. Een paar onzalige keuzes (vooral dat geleuter over de zakken over het hoofd, een sketch een bonte avond van de lokale padvinderij onwaardig) doen de film ook geen goed. Drie uur en een hoop geweld verder doet het verhaaltje er helemaal niks toe en zou het me eigenlijk worst zijn hoe het met Django en Broomhilda afloopt, daarvoor is het allemaal veel te over the top. Wat verder vooral opvalt is de zwakke hoofdrol van Foxx die door Waltz compleet wordt overspeeld.

Nee, niet veel als je eerlijk bent. Alleen als ik heel hard pers kom ik nog tot 2,5*.

Hersenloze slasher, slecht geacteerd, zonder ziel en zonder vreugde. 0,5* (uiteraard zou ik haast willen zeggen).

No, I don't wanna know the friggin' secret!