Opinions

Gemiddelde is aardig gezakt sinds de laatste keer dat ik hier keek! Ik weet nog dat ik toen ik de bioscoop uit liep, ontzettend onder de indruk was, en dat was bij de herziening op DVD ook. Hoewel ik me ontzettend stoorde aan een bepaald personage, hoef denk ik niet te benadrukken wie, vond ik het erg geslaagd! De sfeer, de muziek, de personages.. mij wist het te overtuigen en mee te slepen.

De tweestrijd was ook schitterend! Want waar moest je nou banger voor zijn, de dingen die zich in de mist verschuilen, of je groepsgenoten? Erg geloofwaardig dat je de verandering bij mensen ziet, dan is het ineens ieder voor zich.

Het einde vond ik juist totaal niet belachelijk, past perfect bij een film als deze!

'' You promised me, remember? If she lived past the age of twelve, we'd get her some help. ''

Wat heeft dat meisje goed geacteerd zeg, ongelofelijk. Veel dingen die ik zag herinnerde me aan mijn werk met peuters. Heelapart om te zien dat een meid van 13 dingen moet leren die ik de kleintjes aanleer. Stapsgewijs zie je Katie worstelen met dingen uit de normale maatschappij, iets wat voor haar wereldvreemd is. Wel had ik verwacht dat ze veel meer ''verwilderd'' zou zijn, dit vond ik reuze meevallen. Fantastisch dat zo'n jonge actrice zonder woorden maar puur met gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal zo'n rol kan neerzetten.

Niet alle credits gaan naar haar, ook de moeder wist een overtuigende rol neer te zetten. Al had ik in 't begin wel ontzettend veel moeite om sympathie voor haar op te wekken. De verwaarlozing en mishandeling van Katie is de schuld van haar dominante vader, wat ik een raar iets vind. En de moeder dan? Die was er jarenlang bij en deed niks, dus het feit dat zij neer wordt gezet als een hulpeloos en bang vrouwtje werkt voor mij niet. Ze zat er met haar neus bovenop. Het zou stukken realistischer en bevredigender zijn geweest als haar aandeel ook beter onder de loep werd genomen en zij óók als schuldig werd gezien. Waarom haar ouders dit deden blijft mij onduidelijk. Ik heb hier ook niets van kunnen terugzien in de film. Is haar vader gewoon een monster en daarmee basta? Of was het omdat het kind vanaf de geboorte al een handicap had? Ik vond het moeilijk om het te 'begrijpen', er werd gewoon veel te weinig informatie gegeven.

Jammer, het had stukken beter kunnen zijn. Beklemmend en aangrijpend, en dat was dit helaas niet.

Nja, horror, horror.. Mwa.
Het begon allemaal vrij vaag, en dat bleef het ook. Snap ook niet wat Cage hier in doet.

Het begint vlot. Nog voordat je enige binding hebt met de personages (de kinderen) wordt duidelijk wat er aan de hand is en moeten de kids overleven. Verder worden er aan het "hoe en waarom" niet teveel woorden aan vuilgemaakt maar dat stoort niet.

Het schijnt ook grappig te zijn las ik, dat vond ik niet zo. Niet zo mijn humor denk ik. Waarschijnlijk ben ik ook wat lichtgeraakt want ik kan het nauwelijks aanzien als iemand zijn of haar kind iets aan wil doen/doet, laat staan onschuldige baby's of kleine kindjes. Ik werd er soms best een beetje naar van -die bevalling bijvoorbeeld-, vreselijk. ?

Toegegeven: enkele scènes zijn wel leuk bedacht zoals het bezoek van oma en opa. Selma is degene die de film enigzins draagt, maar het stijgt nergens boven de middelmaat uit. De harde, schreeuwerige soundtrack maakt het geheel nog net wat fouter. Om over dat kut einde maar te zwijgen.

Niet zo mijn ding ofzo.

Niet voor alle vrouwen. Tienermoedertjes zoals hierboven al wordt aangegeven, zullen zich inderdaad kunnen vinden in dit verhaal, maar voor de rest is het een draak van een film. Ik wist in ieder geval voor geen enkel personage sympathie op te brengen. Leuk hoor, films over jonge kinderen die zelf kids krijgen, maar de uitwerking van Mom at Sixteen is natuurlijk zwaar knudde.

Two brainless students on a Deep South road trip - Adam (Eric Jungmann) and Harley (Justin Urich) annoy the pizza-faced ghoulish driver of a monster truck who just loves to bulldoze his human targets off the highway and cut off their limbs.

LOL, bij de eerste 2 minuten zat ik al voor de TV: Lekker maan! Het herinnerde me een klein beetje aan SAW / Hostel zelfs. Veelbelovend.

...en daarna kakte het al snel in. Dat hele gedoe in de auto heb ik al te vaak gezien. Jeepers Creepers of Joy Ride bijvoorbeeld. Verschil is alleen dat ik de personages in Joy Ride leuk vond, en hier vond ik ze schijtirritant. Vooral dat dikkige vriendje van onze wuss. Meest vervelende personages ever. Komt niet vaak voor dat ik al snel denk ; Please, ga dood.

Ik weet ook niet goed wat ik er verder mee aanmoet. Wat voor een film is dit? Een spoof a la scary movie of moet dit een serieuze, enge horror voorstellen? Ik ben dan ook geneigd om inderdaad deze film als komedie te beoordelen, want eng is het nergens. (Op de eerste 2 minuten na misschien).

En eh.. waarom vluchten bange mensen altijd het toilet in? Of all places....

Zo zeg. Dit is verre van een standaard monsterfilm. Voor een film met een klein productie budget is dit toch wel een grote verrassing gebleken. Zelfs de CGI stelt absoluut niet teleur.

De grote kracht achter de film zijn toch wel de twee professionele, overtuigende acteurs en zelfs de figuranten doen het zeer verdienstelijk. Ze hebben tenslotte ook een uitstekend script om mee aan de slag te gaan.

Chemie is zeker aanwezig. De twee maken samen een hoop mee, maar ook op hun reis naar Amerika lopen ze tegen veel dingen aan. Het oogt allemaal zo realistisch en echt dat je compleet meegezogen wordt in het verhaal. Lekker cynisch ondertoontje is af en toe aanwezig, daar hou ik wel van. Groot pluspunt is ook dat de aliens niet te vaak in beeld zijn. Dit maakt het geheel stijlvoller.

Over stijlvol gesproken: de prachtige beelden, het kleurgebruik, de dialogen, de muziek, het sterke camerawerk.. Het klopt gewoon allemaal. Voor het eerst dat vooral de muziek mij kippenvel bezorgde, in plaats van de beelden. Er wordt goed de tijd genomen voor de opbouw van het verhaal, je leert de personages wat beter kennen en de huidige situatie wordt je ook langzaamaan duidelijk.

Monsters is een must-see voor iedereen die houdt van een monsterfilm met diepgang. Als je je er aan stoort dat het verhaal richting een roman uit de bouquet reeks uit gaat in plaats van bloederige slachtpartijen, dan zou ik hem overslaan.

Aardig, maar niet bevredigend. Ik had al een tijdje zin in een knotsgekke animatiefilm, gekozen voor Monsters vs. Aliens maar helaas zat ik er niet lekker in.

Over het visueel aspect heb ik weinig te klagen, dat was dik in orde en het zag er mooi uit. Het verhaal daarentegen vond ik minder. Het was allemaal net niet leuk of grappig genoeg. Ik word graag meegezogen in een verhaal en bij deze film was dat helaas niet het geval. Soms een tikkeltje plat en het voelt aan als iets wat je al te vaak hebt gezien, een snel afgeraffeld formulewerkje.

Jammer.

Animatiefilms zijn vaak wisselend bij mij. Of ik vind ze helemaal geweldig, of ik blijf met een lauw gevoel achter. Laat ik voorop stellen dat ik niks met Parijs heb. Ik vind Paris overrated en het doet me allemaal niet veel. Nooit gehad, ook niet toen ik er zelf rondliep. Tja, dat kan hè.

Het verhaal wist me ook niet echt te grijpen, evenals de personages. (Sommige vond ik ook niet goed genoeg uitgediept, helaas.) Tuurlijk, het zag er mooi uit en hier en daar was een dromerige sfeer, vooral in het begin, maar ik bleef iets 'missen'. Ik vraag me af of het de sfeer ten goede was gekomen wanneer de film in het Frans was gebleven en niet Engels gesproken. Maargoed, nu was dat Engels verder niet storend hoor, de voice acting was best aardig, fijne stemgeluiden.

Visueel valt er ook niet echt te klagen. Locaties, kleurgebruik.. erg mooi. Maar toch....

Dat ene gevoel... Dat het het nét niet is.

Leuke film voor tweens en teenagers.

Ik snap niet goed wat iedereen zo geweldig lijkt te vinden aan (de toekomstige) Mrs. Bieber, oftewel madammeke Gomez. Ik vind haar raar. Ik kan er geen ander woord voor bedenken, ze heeft gewoon iets over zich wat me totaal niet trekt. Misschien haar appeltjeshoofd. Haar stem(metje , piep piep) vind ik ook maar vervelend. Katie, Andie en Leighton daarentegen vond ik wel weer leuk. Oh ja, en Cory ook. Dat zijn dus meer pluspunten en dan neem ik Selena maar even voor lief. Ik had tenslotte wel zin in een 'chickflick' dagje nu vriendlief toch van huis was.

Het is eigenlijk een hele brave film. Heel zoet, af en toe wat pech maar o zo romantisch en oh oh oh, wat een liefde allemaal. Helaas vond ik de ene liefdes storyline nog saaier dan de ander. Jammer dat er niet wat meer te lachen viel. Selena kon voor mij ook niet de hoofdrol dragen, en dat terwijl zij Disney blijft uitstralen, iets wat in principe geen kwaad kan bij een film als deze.

Nee, absoluut niks voor mij.

Kom op Dickie, je kunt beter dan dit!

Ach, het is geen vervelende film. Af en toe een dosis zwarte humor, maar je blijft het gevoel houden dat je kijkt naar een lange aflevering van "Gooische Vrouwen" of "Desperate Housewives''. Blij vlagen is het amusant. Lekker vlot, geen moeilijker verhaallijn en de typische Nederlandse platte humor. Luxe locaties, mooie kleding, dure accessoires en natuurlijk de oogverblindende knaloze Hummer.. Paar verwende en sarcastische dametjes erbij en het feest is compleet. Nouja, feest..

De vaart wordt er soms flink uitgehaald, de dialogen duren net iets te lang en de actiescènes weten ook niet écht te overtuigen, maar het is allemaal net acceptabel genoeg om door te kijken.

Af en toe een flinke knipoog naar Flodder, dat zorgt dan wel weer voor een glimlachje.

Morning Glory. De voornaamste reden om deze film te zien was voor mij Rachel McAdams, die ik een leuke, frisse actrice vind. De trailer zag er ook wel leuk uit en stiekem was ik nieuwsgierig naar wat Ford en Keaton er van zouden bakken.

Zo gezegd, zo gedaan. Op naar de bioscoop om eerst Morning Glory te kijken en daarna nog even 'The Dilemma' er achter aan te kijken. Tijdens de aftiteling van Morning Glory zei ik ; Ik hoop dat The Dilemma iets beter en grappiger gaat worden, maar nee. Achteraf gezien is deze me beter bevallen, al was het wel veel van hetzelfde. Dat de leukste stukjes in de trailer zitten, kon je op voorhand al verwachten.

Het is een typische feelgood-movie, en niets meer of minder dan dat. Becky Fuller is een meisje dat we al heel vaak hebben gezien in films: eigenwijs, onhandig, stuntelig maar wel een echte doorzetter die gedurende de film een zichtbare groei doormaakt. Mike Pomeroy, gespeeld door Ford, kwam pas na 3/4 film echt 'binnen' bij me. Na een tijdje stoorde ik me aan zijn chagrijnige houding en zat ik te wachten op het moment dat hij eindelijk iets meegaander en 'zachter' zou worden. Dat dit zou gebeuren stond natuurlijk vanaf het begin vast, maar de vraag was wanneer.

Het verhaal sleept zich een beetje traag voort, maar de film moet het dan ook vooral hebben van de ontwikkelingen tussen de personages en de banden die ze samen opbouwen. Met de cast is dan ook niks mee, het spel is prima al komen sommige personages net niet goed genoeg uit de verf.

Rachel McAdams is de grote ster van deze film en weet dan ook moeiteloos en soepel deze film op haar schouders te dragen. Ze zal altijd het meisje uit 'The Notebook' blijven maar ze heeft veel meer in haar mars dan dit soort 'luchtige' filmpjes.

Een ding is zeker ; aan motivatie en energie is geen gebrek. Je loopt met een glimlach de zaal uit, en wanneer je geen al te hoge verwachtingen hebt zal het zeker niet tegenvallen.

Die Perez is wel een dieptepunt zeg, maar verder viel het me reuze mee. Ik heb me, Perez buiten beschouwing gelaten, ook niet geïrriteerd aan het acteerwerk.

Sommige kills waren aardig en (althans voor mij) bleef het whodunnit aspect tot het einde van de film. Ik heb me er ondanks de clichés best mee vermaakt, ook door de paar bekende gezichten die meespeelden. Alleen blijf ik benieuwd naar het einde.

Oeh, me likes!

Goede openingsscène, meteen lekker freaky. Daarna een vrij rustige opbouw, maar toen de moeder gearriveerd was werd het langzaam aan wat grimmiger. Die scène met de biljartbal, bah..

Hoewel de beweegredenen me in het begin niet altijd even duidelijk waren, bleef het interessant. De personages waren wel behoorlijk stereotype en je hebt dit gegeven al vaak genoeg gezien, toch bleef het onderhoudend, mits je niet op de 'foutjes' let. De slachtoffers doen domme dingen die ze zwaar komen te staan, de psychopaten weten niet altijd even goed te overtuigen en de acties die ze ondernemen zijn niet altijd sterk genoeg (check eerst even of je belagers/slachtoffers dood zijn).

Hoewel er na 45 minuten nog niet écht heel veel gebeurd was, hoopte ik toen wel dat ze langzaam een einde er aan zouden breien of het enigszins spannender zouden maken. Dat gebeurde ook, maar nog steeds voortkabbelend.

Af en toe behoorlijk sadistisch, en de gruwelfactor werd ook wel flink opgevoerd. In het begin was ik al creeped out door de biljartbal, maar eigenlijk was dat niks vergeleken met andere martelingen. Misschien niet de meest ranzige, maar de scene bij de pinautomaat vond ik toch best heavy. Zou je maar gebeuren.

Voordat ik ging kijken had ik natuurlijk al de recensies van Ajax&Litmanen1 en melvddonk gelezen, inclusief spoilers, en ik hield mijn hart al vast voor het kokende water. Sweet jesus! Ik voelde bijna plaatsvervangende pijn. Inderdaad af en toe een tikkeltje voorspelbaar, neem bijvoorbeeld die donkere man die zijn vrouw per ongeluk doodschiet. (Zij was wel een knappe vrouw btw!) Dat zijn dingen die je kon verwachten, maar a la.

Best een fijne verrassing.

Niet veel soeps. Het begin was nog enigszins te doen, het drukke gezinsleven, de echtgenoot die nauwelijks meehelpt, kinderen die ondeugend zijn en de hectiek die een huishouden met zich meebrengt.. etc. Helaas werd het naarmate de film vorderde alleen maar oninteressanter en vroeg je je af waar moedertjelief mee bezig was. Uma speelde wel vrij goed, ze deed met het personage wat ze kon en wist er toch nog een redelijk iets van te maken, maar ze zal nooit een van mijn favoriete actrices worden. Ze heeft iets over zich heen waardoor ik snel mijn interesse verlies en afgeleid raak, ze weet me als kijker niet vast te houden.

Het verjaardagsfeestje zelf, met al die schattige kleine meisjes, was dan wel weer leuk. Ik hou van kinderen, hun onschuld, hun speelsheid en ook hun geniepigheid, want die kleintjes kunnen zo snel zijn als de wind wanneer ze iets uit willen spoken. Heerlijk!

Ook de zwangere beste vriendin was een leuke verschijning, in tegenstelling tot de echtgenoot, die op het einde van de film plots het licht heeft gezien.

Geweldige sterrencast, dat moest ik natuurlijk zien.

Gelukkig ben ik niet teleurgesteld, want de verwachtingen waren aardig hoog. Niet elk segment was even geslaagd, maar er waren een paar die toch zeker de moeite waard waren.

"The Catch" bijvoorbeeld, met Winslet en Jackman. Zorgde uiteraard voor een hoog 'WTF' gehalte, terwijl het, laten we eerlijk zijn, erg platte humor is. Hoe lang kan zoiets grappig blijven, na 10 genante momenten? Toegegeven: Best lang.

''Homeschooled'' was ook tof, beetje jammer alleen dat dat stuk vrijwel helemaal in de trailer te zien is en er dus niet veel boeiends overblijft. Zoonlief vond ik wel echt uitstekend acteren. Pa en ma zorgen voor een hoog 'awkward!' gehalte.

"The Proposition", poephumor. Niet mijn ding, maar gelukkig ook niet zo storend als dat ik verwacht had. Samen met ''iBabe'' leken mij dit de minst leuke verhaaltjes, en dat bleek ook zo te zijn.

''iBabe'' vond ik dan weer totaal niet grappig. Snap ook niet goed waarom er hierbij gelachen werd in de zaal. Er waren tieten in beeld, lacheuh!

"Veronica" is ook een gevalletje 'Je hebt het allemaal in de trailer gezien'. Had hier ook wat meer van verwacht, was vrij kort en ook niet erg grappig, helaas.

"Super Hero Speed Dating", tja. Typisch gevalletje wel aardig, maar nergens lachen, gieren,brullen. Vagina en schaamhaar grappen tot in den treure toe, waarvan je op een gegeven moment denkt: 'Nu weet ik het wel'.

''Middleschool Date'' vond ik dan wel weer leuk, vanwege de jonge cast en het ontzettende 'over the top' gehalte. Blinde paniek onder de jongeren, en niet al te behulpzame vaders erbij. ''Tampax'' was ook wel een geinige aanvulling hierop.

''Happy Birthday'' ook maar zo-zo. Ik hou wel van wat grofheid, maar hier was het op een verkeerde, niet grappige manier gebracht. Lijkt alsof er nog niet genoeg knokwerk in beeld was gebracht en dat daarom in deze sketch extra de nadruk daar op moest liggen.

'"Truth or Dare". LEUK! Ik kende die hele vent niet, maar ik vond hem lollig. Het hele 'Hoe ver zou je gaan' vond ik best aardig uitgewerkt,zaten een paar geweldige 'dares' in.

"Victory's Glory''. You are black, they are white x 1000 en je hebt je sketch. Grappig? Nee. Nuff said.

Het laatste segment "Beezel". BRILJANT. Kwam net op het moment dat k dacht dat de film afgelopen was, maar dit was het leukst van allemaal. En dan hou ik niet eens van katten. Dit was écht mijn humor (Oke, op het kattenpis moment na). Leuke afsluiter.

En dan hebben je natuurlijk nog Calvin, JJ en jong broertje Baxter. Ik was stiekem (niet zo stiekem) ontzettend aan het crushen op Calvin, wat een leuk joch is dat zeg.

De acteur nemen zichzelf overduidelijk totaal niet serieus en dat spat er ook vanaf. Gelukkig maar,want anders was het niks geworden. De grappen zijn plat, ze proberen telkens te shockeren, en het verhaal is simpel, maar vermakelijk. Enkele sketches slaan de plank volledig mis terwijl er ook een paar waren waar ik flink om moest lachen.

Al met al een vermakelijke film, mits je je niet ergert aan een sterrencast die platte, seksistische, racistische en grove taal uitslaan.

In een vorig leven was ik een pinguin, ik weet het zeker.

Gisteravond laat naar deze film geweest, ik vreesde even voor de NL versie, maar gelukkig niet. Ik had hier ontzettende zin in, mede omdat ik helemaal weg was van de trailer en daar al flink om moest lachen.

Pinguins zijn leuk. Lief, ondeugend en schattig. Ik hou van die beestjes, en 6 stuks in beeld is natuurlijk helemaal leuk. Jim Carrey vind ik normaal gesproken erg wisselend, de ene keer kan ik hem niet luchten of zien en de andere keer vind ik hem weer leuk. Dit zijn films waar ik Carrey graag in zie, hij doet waar hij goed in is.

Leuke kids, mooie (ex)vrouw en een stel huisdieren erbij en het feest is compleet. Leuk dat het meisje me direct opviel, was zij niet van 'Megan is Missing'? Vast wel.

Hoewel er verschillende platgewalste paden betreedt worden, vond ik het nergens echt storend. De cliches stapelen zich op, slechte kinder/vader band, exen die een beetje ongemakkelijk bij elkaar doen, iemand die het 'geluk' wil verpesten.. Maar toch vond ik het schattig.

De band tussen de pinguins en de kersverse 'pappie' is leuk in beeld gebracht en je ziet hoe ze naar elkaar toetrekken. Aandoenlijk. Dat maakt het eigenlijk tot een geslaagde familiefilm, de interactie tussen de pinguins en Carrey. Alles daaromheen is aardig, maar hier draait het om.

Paar keer goed kunnen lachen om maffe scenes, dus mijn avond was geslaagd.

En nu ga ik mijn vriend overhalen om ook een pinguin voor me te regelen.

'' Wilkins! Wilkins! If that damn dog craps in the courtyard one more time, I'm just gonna bake his little butt for breakfast! ''

Ik schaam mij diep. Deze film staat al tijden op #3 vastgeroest in mijn top 10, en vandaag kwam ik er achter dat ik nog nooit mijn recensie hier heb geschreven. Bij deze.

Mulholland Dr. is een film die je al vanaf de openingssequentie intrigeert. Ik herinner me nog goed dat ik de film na een kwartier direct opnieuw opgezet had. Ik snapte er namelijk toen al weinig van en vroeg me af of ik wel geconcentreerd genoeg aan het kijken was. De hele scène in en bij Winkies begreep ik niet, wie was die Dan en waarom deed hij zo raar?

En daar was ze dan. Naomi Watts. Prachtige verschijning, wat een uitstraling heeft die vrouw. Niet echt het standaard ''lekker wijf'' gehalte, maar wel een pure schoonheid. De naïviteit is direct zichtbaar wanneer de vrouwen elkaar ontmoeten en dat toontje wordt fijn volgehouden.

Ik hoef niemand te vertellen dat David Lynch een markante regisseur is. De muziek, het camerawerk, de acteurs.. Het klopt. Geweldige chemie tussen de twee vrouwen, nergens verliezen ze hun geloofwaardigheid en je wordt als kijker meegesleept in een pretentieus mysterie. Je wilt net zo graag als Betty en Rita een antwoord krijgen op de vragen. Wat gebeurt er vervolgens?

Je probeert de film te begrijpen, wringt je gedachten in 20 bochten en dan geef je het uiteindelijk maar op. Niets is wat het lijkt. Het feit dat deze film stoelkluisterend is al bevredigend genoeg. De film kent haar morbide momenten, maar je zit ook met open mond en vol emotie prachtige scènes te aanschouwen. Dat je dan niet makkelijk verbanden kunt leggen tussen de verschillende scènes.. je neemt het maar voor lief. Je accepteert het, kijkt verder en geniet.

Liet me in het begin erg aan Fingerprints (2006) denken, qua concept. Het hele 'auto op het treinspoor zetten gebeuren' heb ik toevallig laatst ook in die film gezien, al was het in Fingerprints wel interessanter dan in deze film.

De uitwerking is gewoon niet goed. Er wordt stevig gefaald wat betreft de spanningsopbouw. Het vervelende verhaal van de police chief doet ook afbreuk aan de sfeer, die toch al niet sterk is om mee te beginnen. Ook de 'girlfriends' zijn ontzettend vervelend met hun gezeur en gemiep de hele tijd.

Het sleept zich zo vreselijk traag voort, zonder ook maar een enkele boeiende scène. Naar het einde toe komt er iets meer 'spanning', jammer alleen dat je de gebeurtenissen van mijlenver aan ziet komen en het zo cliché is dat je de neiging krijgt te fastforwarden.

Saai.

Wat een verademing, de komst van Ricky Gervais in deze nieuwe puppet film. De humor is veel volwassener en het kinderlijke hebben ze van zich afgeschud. Het accent van Constantine is schitterend, net Borat die een Russische maffioso speelt.

Zoveel knipogen en herkenbaarheid voor de volwassenen; Danny Tejo, Christopher Waltz, een blik vol andere celebrities, de muilkorf (lol) van Hannibal.. feest van herkenning.

De liedjes vielen ook reuze mee, "I can give you anything you want" was misschien wel de leukste. Had er niet veel moeite mee, normaal ben ik er na twee à drie liedjes wel klaar mee.

Het verhaal, niet bijster bijzonder, was onderhoudend genoeg. De voorspelbaarheid druipt er vanaf, maar dat viel te verwachten.

Niet teleurgesteld in deze nieuwe Muppet film.

Ik heb nooit veel met de Muppets gehad, maar toch wou ik graag de film zien. Vandaag dan ook gezien. En het was best aardig.

Ik ben niet zo'n fan van de liedjes, het verhaal is kinderlijk maar toch zijn er genoeg knipogen naar volwassenen. Leuk ook om Zach Galifidinges en Jack Black te zien. Beter dan Amy, ik stoorde me nogal aan haar en aan haar personage. Ik vind het sowieso geen leuke actrice, dan is het sowieso al niet zo prettig kijken. Jason Segel is ook altijd vrij wisselend, maar hier kon ik hem goed verdragen. Waarschijnlijk ook omdat hij zo lief is met/voor zijn 'broertje' Walter.

De andere bekende sterren deden me niet veel, Selena Gomez,Whoopi en Rico (Modern Family), maar zij hadden dan ook niet echt een interessante rol, meer opvulling door bekende gezichten te laten zien.

Hoewel Miss Piggy me meer dan eens herinnerde aan 'Snooki' van Jersey Shore, heb ik me best vermaakt. Al wil ik wel nog even kwijt dat ik € 9,50 voor een ticket belachelijk duur vind! (Pathé)

Ik vond deze film ontzettend tegenvallen. Ik had van verschillende mensen gehoord dat hij de moeite waard was, maar nee.. ik had helemaal niks met deze film. Wat wel jammer was, ik ben een Hudson fan.. maar helaas, deze film was niet aan mij besteed.

Nee, toch niet zo heel leuk.

Vond de film vroeger al middelmatig, maar herziening heeft ook niet veel goed gedaan. Ik stoorde me aan de personages, veel te luidruchtig en het ligt er allemaal kilometers dik bovenop. Weinig oog voor detail, er wordt overal maar overheen geluld en de zogenaamd grappige scènes zijn niet eens zo heel grappig. Plus, tijdens het kijken moest ik automatisch aan 'Date Movie' denken, dat hielp ook niet echt mee.

Telkens dat gezwam over 'ga trouwen en kinderen krijgen', ik was er waarschijnlijk ook niet echt voor in the mood. Enige pluspunt was de langharige 'love interest' van Toula. Oftewel Troela.

*zucht* ik moet betere films gaan uitkiezen om te kijken, ik blijf maar lage cijfers uitdelen.

Net gekeken.. aardig filmpje moet ik zeggen.

Niet bijzonder spannend, maar het was wel vermakelijk. Hier en daar een paar schrikmomenten, einde was idd een 'leuke' plotwending. Maargoed, verder was de film vrij voorspelbaar, zeker betreft de dader.. alleen het motief was me niet duidelijk, dat werd later opgehelderd.

Leuk voor één keer.

Sfeervol filmpje, vanaf de openingsscène al.

Normaal gesproken struikel ik een beetje over de taalbarrière, maar het viel me op dat ik er al veel minder moeite mee heb. Toch jammer dat ik dan al die jaren dit soort films heb laten liggen, beetje kortzichtig van mezelf. Gelukkig weet ik nu beter.

Acteerwerk is prima in orde, de dames zijn mooi en leuk om naar te kijken en inderdaad, zoals hierboven al meerdere keren werd gezegd, de muziek is een pluspunt. Echt geschrokken ben ik niet, maar de spanning was soms duidelijk voelbaar. Veel flashbacks die het verhaal langzaamaan verduidelijken.

Klein nadeel is dat de geest soms eerder op je lachspieren werkt dan je schrik weet aan te jagen, maar vooruit.

Einde was wel weer erg fijn, pittig!

Het begon zwak, maar naar het einde toe werd iets beter. Nog steeds geen hoogvlieger, maar na een dik uur werd het tenminste enigszins leuk om naar te kijken.

Beau Bridges, die ik ken van één van de indrukwekkendste gastrollen van Desperate Housewives, (die zin loop niet lekker he?) was een aangename verrassing. Fijne, sympathieke vent.

Het is misschien wel de cliché der clichés wanneer een mooie, knappe vrouw het geluk maar niet kan vinden, vecht met innerlijke demonen en dan plots verliefd wordt op niet 1, nee natuurlijk niet, maar 2 mannen die zich aan haar voeten werpen.

Het geheim, tsja. Ik kon er niet veel mee. Vond het zelfs een beetje belachelijk, alsof er geen andere alternatieven zijn.

Ach ja, niet echt memorabel. Laat ik het er op houden dat Milano fijn is om naar te kijken, en dat Beau een lieve knuffelvent is.

Ik ben fan.

Ik heb de film in 2002 voor het eerst gezien, maar na de herziening gaat er nog een halfje bovenop.

Wat is er nou leuker dan een stelletje debielen het loodje zien leggen? My Little Eye weet goed aan te sluiten bij de echte Big Brothers. Dezelfde leeghoofden, bimbo's, macho's en overjaarse hippies komen voorbij, en allen zijn ze even irritant. Allen hebben ze maar 1 doel voor ogen: het geld winnen, kost wat kost. De stereotypes spatten duidelijk van het beeld af, maar dat mag de pret niet drukken.

De film komt ietwat braaf op gang, maar na een uurtje zit je op het puntje van je stoel. Het script had natuurlijk beter uitgewerkt kunnen worden, maar je moet niet vergeten dat het een low-budget horror is die zo goed mogelijk wil aansluiten bij de realityprogramma's waar je mee dood wordt gegooid.

Film bevat aardige schrikmomenten, en ook voldoende plottwist die het geheel interessant houden. Goed voorbeeld dat er niet elke minuut iets moet gebeuren om een beklemmende sfeer vast te houden. Schrikmomenten werden ook ondersteund door goed gekozen geluidseffecten. Het bleef vloeiend, nergens lag het er té dik bovenop en echt voorspelbaar... nee, dat zou ik het niet kunnen noemen.

Jawel, de film heeft mij weten te vermaken. Ergens is het stiekem een beetje spijtig dat er geen tweede deel komt met de échte oud-bewoners, maar het zou wel erg bitchy zijn om ze zoiets toe te wensen.... toch?

Knappe man komt een knappe vrouw tegen en samen krijgen ze een knap lastige relatie.

Cuthbert, een plaatje om te zien, speelt een zeer vervelend meisje waar je al snel genoeg van hebt en de behoefte voelt om dat irritante mens een goed de oren te wassen. Dat aantrekken en afstoten elke keer, ik heb zelf die neiging ook vaak gehad in het verleden, werd je ook snel zat en je geloofde het allemaal wel wat madam wou of juist niet wou.

Bradford, een knappe vent, speelt eigenlijk een personage die we al te vaak hebben gezien. Een naïeve goedzak die in situaties terechtkomt en amper weet hoe hij zichzelf daar uit moet zien te redden.

De relatie tussen Bradford en Cuthbert staat centraal, hier draait alles om, daarom was het fijn geweest als je de chemie had kunnen zien, mijn inziens ontbrak die nogal vaak. Af en toe een schattig momentje waarbij je ze naar elkaar toe zag trekken, maar dat werd ook snel weer de kop ingedrukt.

Middelmatig.

Net terug uit de bioscoop.. wat een schitterende, emotionele film. Op een gegeven moment zat de hele zaal te huilen, iedereen leefde mee.

Geweldig hoe die twee jonge meiden zo'n rol zo realistisch kunnen neerzetten. Geen enkel moment geloofde ik aan de geloofwaardigheid van deze film.

Geweldige cast, echt helemaal top.

Dat ik deze film gemist heb in 2010 joh. Normaal ben ik er als de kippen bij als het op een film als deze aankomt. De trailer schepte hoge verwachtingen, het resultaat viel ietwat tegen maar gelukkig vond ik het nog steeds vermakelijke onzin.

Punt blijft wel dat de beste stukjes inderdaad al in de trailer zitten waardoor veel scènes lang en als opvulling aanvoelen. Dialogen zijn natuurlijk bagger, maar toch hangt er een aardige sfeer en bleef ik toch nieuwsgierig naar meer. Het was niet alleen maar kommer en kwel. De personages vond ik redelijk en het acteerwerk kon er ook mee door.

Waar de schoen het meest wringt voor mij was, ondanks het feit dat ik de film totaal niet serieus neem (Volgens mij namen ze het zelf ook niet al te serieus), dat de 'psycho' me weinig angst aan wist te jagen, iets wat ik toch wel graag zie bij een film als deze. De kills waren niet altijd even inventief maar ook niet van bedroevend niveau. Had wel een stuk beter gekund, maar dat is eigenlijk met alles zo. Op elk gebied schiet het net te kort. Het probeert, en het faalt. Het probeert nog een keer, en het zakt weer weg. Zonde!

Ik kan er niks aan doen.. maar ik heb altijd voor vooroordeel als ik een film met Uma zie.. zij is geen actrice die mij weet te boeien of weet te amuseren.. Dat bleek ook wel weer in deze film.

Ook vond ik de acteerprestaties matig en op een gegeven moment zelfs irritant worden, kreeg de neiging om de film uit te zetten maar heb hem toch nog maar een kansje gegeven..

Jammer, want het werd er niet beter op. Enige pluspuntje was Anna Farris, die kon ik dan wel weer af en toe waarderen.. Maar verder: niet mijn ding, jammer!

Soms heb ik van die momenten, dan moet en zal ik de film kijken die ik in mijn hoofd heb. My Super Psycho Sweet 16 wilde ik al lang zien, en vanavond had ik er echt zin in. Na een zoektocht van bijna een uur toch eindelijk gevonden.

Ik heb een grafhekel aan de typetjes van de gewone 'My Super Sweet 16', stelletje verwende nesten die ook nog alles krijgen wat ze willen, en waarvoor het nooit goed genoeg is. Verschrikkelijk. Wat dan beter dan een film waarbij deze huppelkutjes en zogenaamde popi-jopie kerels afgeslacht worden? Hééérlijk. Noem me een psycho, maar dit soort films zijn top vermaak voor mij. Het interesseert me niet hoe 'knap' die delletjes zijn, het egocentrische en arrogante verpest alles.

Begin duurde iets te lang voor mijn gevoel, vrij traag, maar na een tijdje zat ik er lekker in. Aardige kills, goede sfeer en verder zijn er veel elementen uit de serie gebruikt die het iets 'herkenbaars' en 'vertrouwds' geven. Verder in de tweede helft vooral veel paniek, geschreeuw en chaos. En dan roept die doos natuurlijk ook nog even: 'Waar gaan jullie heen, het feestje is nog niet afgelopen horrrr!'. Ugh.

Verder niet echt moeite gedaan om het spannend te maken, je weet van A tot Z wat er gaat gebeuren, wie de killer is en hoe het gaat aflopen, maar ach.

Opgeruimd staat netjes toch?

'' Where normal people have a heart, Neil McCormick has a bottomless black hole. And if you don't watch out, you can fall in and get lost forever. ''

Phoe, Mysterious Skin windt er geen doekjes om. Ik wist niet wat ik moest verwachten van deze film, maar de verwachtingen zelf waren hoog. Dat de film hard en confronterend zou zijn had ik al vernomen, maar hoe dit tot uiting zou komen wist ik niet.

Na het lezen van de storyline had ik al het vermoeden dat het om een jeugdtrauma zou gaan, maar welk wist ik niet. Toen ik zag waar het om ging, besloop me een ongemakkelijk gevoel. Seksueel misbruik bij kinderen is vreselijk. Ik word al naar bij het idee. Dit had ik zelf niet uit bovenstaand stukje tekst kunnen opmaken.

De openingscène van de film is intrigerend, maar schept ook direct verwarring. Zodra de man in kwestie in beeld komt, weet je dat er iets staat te gebeuren en dat het niet pluis is. Vanaf dat punt wordt de film telkens een beetje schokkender. De opbouw naar het seksuele misbruik is in vreselijk realistisch neergezet. We zouden allemaal graag geloven dat deze mensen snel er uit te prikken zijn, dat het enge, gemene monsters zijn, maar helaas is dit in de werkelijkheid niet zo. Ook in deze film niet. Deze meneer is aardig, lief en gevoelig. Hij lijkt niet eens 'anders'. De manipulatie die de man op het jonge jochie uitoefent zorgt er voor dat je het liefst tegen de televisie zou schreeuwen wat voor een gore smeerlap het is.

Araki probeert je met deze taboedoorbrekende film geen moraliserend geneuzel door je strot te douwen, maar laat zien hoe het er werkelijk aan toe gaat. Dit doet hij mede door het traumatiserende verleden van beide jongens zodanig in beeld te brengen dat je je volkomen inleeft en vol bewondering naar de acteurs kijkt. Hun belevingswereld spat van het beeld en je zit vol verbazing te kijken hoe deze slachtoffers er elk op een andere manier mee omgaan.

De film kruipt je onder je huid. Met name Neil, de homoseksuele jongen die op jonge leeftijd is misbruikt en jaren later als prostituee door het leven gaat. Joseph Gordon-Levitt blijft me verbazen. Ik had nooit gedacht dat hij, met zijn lekkere, guitige smoeltje, een rol als deze zou kunnen neerzetten. Maar wat deed hij dit overtuigend en met verve. Je moet wel echt lef hebben en sterk in je schoenen staan om dit te kunnen, chapeau. Hij laat je met een flinke brok in je keel zitten en je voelt je ongemakkelijk en een tikkeltje beschaamd, omdat je naar vreselijke beelden (De gewelddadige verkrachting in de badkuip) zit te kijken.

Er zat echter wel één storend minpuntje aan deze film. Namelijk de scène waarbij Preston, de gay-friend van Neil er achter komt dat er meer aan de hand is en er vervolgens niks mee doet. Waarom niet? Waarom komt dit later niet meer terug in de film? Heel veel toegevoegde waarde heeft deze scène dan ook niet, wanneer het daarna weer in de vergetelheid raakt. Jammer, maar anderzijds is het wel weer een stukje 'realiteit'.

Ik kan wel zeggen dat ik diep onder de indruk ben van deze film. Hoewel ik hem nog even moet laten bezinken en er een flinke knoop in mijn maag aan heb overgehouden, vond ik hem ijzersterk, met fenomenaal acteerwerk. Wat een film...