Opinions

Stoffig, traag, onorigineel, clichématig.. en gewoon niet leuk. Nee, 'Die' is niks. Er zit meer spanning in de gemiddelde Boer Zoekt Vrouw aflevering dan in deze film. Dat er flink leentjebuur is gespeeld bij andere films, dat kon je op voorhand wel raden, maar dat het dan ook nog niet eens goed uitgewerkt wordt..

Weinig sfeer, het saaie kleurgebruik spreekt je totaal niet aan en straalt ook weinig uit. De karakters zijn leeg, hol, vlak en noem maar op. Binding? Ben je gek. Je voelt telkens de afstand, de kijker wordt niet toegelaten in het verhaal en het zal je dan ook werkelijk een worst wezen wat er gaat gebeuren met wie, wanneer, waarom, hoelaat en wat de rest daarna nog te wachten staat.

Nee, dit is niks voor mij. Veel van hetzelfde, maar dan slechter.

Absoluut geen slecht filmpje. Melody zet een krachtige en overtuigende rol neer als een ietwat verknipte tiener. Je krijgt goed te zien tegen welke moeilijkheden ze aanloopt, haar ouders, vriendjes, vriendinnen die ineens je vriendin niet meer zijn.. sex. Alle puberverwarringen volgen elkaar op.

Opvallend is het camerawerk. Je krijgt als kijker ontzettend veel close ups te zien, maar dat is niet storend. Het past wel goed bij een film als deze, die voornamelijk draait om lichamelijk contact.

Leuke film over volwassen worden, die het vooral moet hebben dankzij het goede acteerdebuut van Melody.

“Vliegensvlug mager met het dieet van Sonja Slager”

In mijn herinnering heb ik nog vlagen van Dik Trom gegrift staan. Dik Trom loopt naar huis, langs het water, en een pestkop (een mager, slungelig joch) loopt achter hem en roept telkens: 'Dik Trom,meidengek!'. Dit is mijn herinnering aan Dik Trom, plus de wetenschap dat ik er vroeger zeer graag naar keek.

Ik vind deze 'nieuwe' Dik Trom een heel schattig gezichtje hebben, maar toch niet écht 'Dik Trom' zoals ik hem graag gezien had. Ook de humor vond ik wel tof. De hond Atkins noemen, 'We hebben het 'light' gezien' en ander soort knipogen.

Het verhaaltje is eigenlijk vrij dun, heeft weinig om het lijf. Ik miste een beetje de kwajongensstreken. Maar enfin, voor de doelgroep is dit een leuke film, met een boodschap.

Zonde, zonde, zonde. Dit is een gemiste kans. Een fantastische cast die duidelijk goed op elkaar ingespeeld zijn, maar een te zwakke uitwerking waardoor je aandacht op sommige momenten helemaal verzwakt. Ik had erg naar deze film uitgekeken en dat zal ook de reden zijn geweest dat ik met een onbevredigd gevoel achterbleef tijdens de aftiteling.

Kevin James is geweldig. Ik hou van dit man. Het is een schattige, bolle, nekloze vent met puppy ogen die bij mij altijd een gevoelige snaar weet te raken. Vince Vaugh leer ik te waarderen, ik vond hem in het verleden niet altijd even leuk maar in 'The Dilemma' doet hij het helemaal niet onverdienstelijk. Hij brabbelt wat teveel, hij is nét wat teveel aan het woord en sommige scènes zijn een tikkeltje ongeloofwaardig waardoor je het maar met een korrel zout moet nemen, maar van hem kon ik het wel hebben.

Het grootste probleem is dat de balans tussen drama en komedie niet gevonden lijkt te worden. Ze weten niet welke kant ze op willen met het verhaal en gooien dan om beurten de 'balletjes' komedie en drama omhoog.Gaat de film nou over twee vrienden die samen aan een groot, belangrijk project werken en alles op alles moeten zetten om succes te behalen? Of gaat het om twee beste vrienden die samen allerlei moeilijkheden doormaken en elkaar hier in moeten vinden en vertrouwen? Voor mijn gevoel werd teveel aandacht gevestigd op het eerste, waardoor het eigenlijke verhaal af en toe naar de achtergrond werd gedrukt.

Met een cast als deze verwacht je een fijne, luchtige komedie die vlot wegkijkt. Al snel kom je in een loodzwaar, vermoeiend en vervelend drama-sfeertje terecht waardoor de komische noot niet goed overkomt. Aan de acteurs ligt het niet, maar het script is zo vreselijk mager dat je er weinig mee kunt. De enige die écht plaatsvervangende schaamte op riep, was de zeer gênante bijrol van Queen Latifah, die grappig zou moeten zijn maar eerder tenenkrommend slecht was. Channing Tatum, de 'aparte' minnaar, had een leuk rolletje en wist wel voor enkele geslaagde grappen te zorgen. Samen met het duo Vaugh en James was hij toch wel een lichtpuntje.

Halverwege de film hoorde ik mijn vriendin al zuchten, en wel meer dan eens. Ze stond op het punt de zaal uit te lopen en was zich duidelijk aan het ergeren. Zelf had ik hier iets minder moeite mee, ik kijk een film sowieso af hoe erg hij ook tegenvalt, en ik was ook wel benieuwd welk einde ze er aan zouden breien.

Dat einde was niet helemaal geslaagd en ik bleef met opgetrokken wenkbrauwen achter. Heel snel werd er even gezegd dat Nick het huis had verlaten, maar verder werd hier geen woord meer over gezegd. Waarom? Hoe ging het? Wat heeft hij nog besproken met Geneva? Dit werd allemaal niet duidelijk, het was echt een gevalletje pats,boem, klaar, over en uit. Dit zogenaamde 'open einde' gaf mij het gevoel dat er waarschijnlijk nog wel een tweede deel aan zit te komen. Wat voor mij echt niet hoeft, ik zou niet weten op welke manier ze dit nog meer willen uitmelken.

Het is zonde dat je 111 minuten kijkt naar een film over bedrog, ruzies, vertrouwen, eerlijkheid en loyaliteit, maar dat er op het einde, waar het puzzeltje in elkaar zou moeten vallen, nog niks weet.

Oh ja, wat was nou het precieze verhaal van Boon-Me? (wie verzint het?) Het werd als belangrijk detail aangekaart, maar uiteindelijk werd er wéér niks mee gedaan. Juist ja......

Jacob. Vooral een interessante man door zijn rol in 'In Therapie', waar hij mijn interesse in hem als acteur gewekt had. Hij, samen met Daan Schuurmans en Kim van Kooten, waren de reden om deze film te kijken. De trailer leek me namelijk maar zo-zo en het voorgevoel dat de film zou tegenvallen was aanwezig.

En terecht. Het begint helaas al vrij saai. De dialogen zijn slaapverwekkend en Jacob wist mijn aandacht niet vast te houden. Dat blijft jammer genoeg gedurende de hele film zo. Veel oninteressant gelul. De voice-over ging me ook irriteren. Het ontbreken van spanningsopbouw deed de film voor mij ook de das om. Toen er enigszins een stijgende lijn in leek te komen, was mijn interesse al onder het vriespunt gedaald.

Zonde, want de acteurs waren top, alleen het verhaal te pover in beeld gebracht. Het boek lezen dan maar?

Ik had hier niet al te hoge verwachtingen van, maar omdat het filmavond was, hadden we besloten wat meer gevarieerde films te kiezen, en niet alleen horror (Helaas Eline).

Rudd en Carell hebben een vast soort rol en personage dat ze op de automatische piloot (kunnen) spelen. Toch viel het me reuze mee, voornamelijk Carell was een verrassing. Dit is een man die mij normaal nooit echt weet te bekoren, maar ik vond zijn personage in deze film geweldig. Paul Rudd bleef echter onsympathiek overkomen, waardoor Carell de show stal.

De intro wist meteen mijn aandacht al vast te houden, wat ontzettend leuk en schattig met die muisjes. Direct waren we volop aan het 'oh' en 'ahhhh'-en.

Geweldige chemie tussen Rudd en Carell, grote plus, en ook het bizarre personage van Zach Galifianakis is schitterend neergezet. Tim's mooie vriendin Julie (Stephanie Szostak) weet ook leuk maar ietwat vlak personage neer te zetten. Waarom ze telkens nee zei op zijn huwelijksaanzoeken werd mij ook niet duidelijk.

Het verhaal is verder, uiteraard, hartstikke voorspelbaar en de humor is soms een tikkeltje te flauw, maar Carell en Zach tillen de film naar een hoger niveau. De schattige muizendingetjes komen vaak terug en dat is verfrissend en leuk. Steve is de perfecte, rampzalige idioot.

Kwam er vanochtend pas achter dat het Dunham was, met de buikspreekpop. Erg leuke bijrol. Evenals de crazy ass stalker van Tim.

Ja, lekker filmpje.

Dirty grandpa slaat helaas de plank regelmatig mis. Toch blijf je kijken.

Ik moest erg wennen aan de Niro. Ik vond hem niet in deze rol passen. Dat kan ook deels komen omdat het personage gewoon niet leuk is. Opa is niet likeable. Niet grappig. Maar juist vervelend en té. De gedachte erachter was leuk maar het is zonde dat de geloofwaardigheid er door al dat overdreven gedoe wel af is. Vloeken, vechten, seksueel getinte opmerkingen maken en de losbol uithangen kan opa wel, terwijl de brave kleinzoon die hem tegen moet houden zichzelf toevallig nog leert kennen tijdens deze trip. Blah.

Tuurlijk kent de film wel aardige momenten, maar echt gelachen heb ik niet. Gelukkig was Zac er nog, male eyecandy ? Zijn personage vond ik wel leuk, zijn gevoelige kant was best schattig.

Die grofgebekte chick was enorm vervelend. De meeste bijpersonages waren dat wel. Ducktape voor de echtgenote in spe was welkom geweest, wat een vreselijk mens. De clichés stapelen zich op en het verloop van de film kun je helaas na het eerste half uur al uitschrijven.

Per toeval bij deze film terecht gekomen, door twee acteurs van één van mijn favo TV series: Law & Order: SVU. Vooral nieuwsgierig naar Christopher Meloni, die ik alleen ken van SVU en sinds kort ook in True Blood heb mogen aanschouwen.

Ik ben wel een fan van de '-Movie' films, ik dacht dan ook dat dit een soort Extreme-, Epic-, Spanish-, of Disaster-, Movie was. Nou, een Disaster was het inderdaad.

Ik moet even drie keer kijken om Meloni te herkennen. Ik heb me serieus af zitten vragen wat de beste man bezielde. Hij was het filmen van alle kills, sexcrimes en abuse afleveringen van SVU

zat en wou even iets totaal anders? Mental breakdown? Penopauze? Moet wel, want ik kan me niet voorstellen waarom hij zich hier anders voor zou lenen.

Zijn nep gebitje en zijn oranje huidskleur gaat al snel irriteren, evenals zijn vreemde stemgeluid en kleding. Zijn hele personage is gewoon niet grappig.

Het is nergens leuk te noemen. Af en toe wat topless vrouwelijk schoon in beeld, en enkele scènes die wel enigszins ok te noemen waren, zoals sommige 'audities' (twins bijvoorbeeld) maar helaas is twee keer een glimlach op je gezicht krijgen niet genoeg om een komedie goed te kunnen vinden. De humor is van erbarmelijk niveau, om over het acteerwerk maar te zwijgen.

Laat Meloni maar fijn bij de serieuzere rollen blijven en dit dieptepunt snel vergeten.

Ze zijn precies. Nauwkeurig. Zorgvuldig. Systematisch. Doeltreffend. Ze weten wat ze doen. Zonder ook maar één woord te zeggen hebben ze alles tot in de puntjes voorbereidt. Aan een vluchtige blik naar elkaar hebben ze genoeg. Ze weten wat het doel is en wat ze moeten doen om dat te bereiken. Er mag niets misgaan, en dat gaat het ook niet. Het plan is geslaagd. Het meisje is ontvoerd. Ze hebben overal rekening mee gehouden. Binnen 10 minuten weet je dat je met 2 hele gestoorde mannen te maken hebt. Wie zijn deze mannen en wat willen ze van haar? Waarom zij? Hebben ze dit, gezien de voorbereiding, al eerder gedaan of hebben ze maandenlang op dit plan zitten broeden?

Dat gevoel ging er door me heen toen ik een paar minuten aan het kijken was. Verfrissend, weer eens een film die direct vragen bij me oproept. Het begon dan ook erg veelbelovend.

Pas na een half uur viel het kwartje: ''Hè, dat is Gemma Arterton!'' Sweet! Erg mooie dame, maar het werk dat ik van haar gezien had heeft niet veel indruk op me gemaakt. Ik was dan ook zeer benieuwd naar deze serieuzere rol van haar. En toegegeven: ze kan acteren. Leuk hoor, die blockbusters á la Prince of Persia en Clash of the Titans, maar dit soort 'kleinere en onbekendere' films geven haar de kans om te schitteren. Ze zet een geloofwaardige rol neer van een ontvoerd slachtoffer die niet van plan is om zonder slag of stoot zich over te geven aan de kwellen van haar ontvoerders. Speaking of, de timide Vic en zijn partner in crime Danny zijn even overtuigend.

Hoewel je na de raadselachtige intro toch al vrij vlug te weten komt hoe de vork in de steel zit (Wie is ze, waarom, wie zijn de daders?), is dit nergens storend. Hier en daar een plottwist, ze zijn niet allemaal even geslaagd maar ze weten je wel te fascineren. De sfeer is beklemmend en, zoals al eerder gezegd, erg claustrofobisch. Telkens deze ruimte, telkens dezelfde personages in beeld.. en alles wat daarbuiten gebeurd, vertellen ze.

Het is niet alleen maar dark and twisty, er zitten ook enkele humoristische scènes in, die waarschijnlijk helemaal niet eens zo zijn bedoeld. Denk aan de toiletscène, het is zo frustrerend voor Danny dat je echt hoopt dat het hem lukt. Ook de passionele zoen tussen Danny en Vic zag ik dus even niet aankomen. Ik dacht dat hij.... Huh? Ze zetten je wel echt op het verkeerde been, je weet niet meer wat je nu moet denken.

Ook flink wat naakt in dit 'brave' Britse filmpje. Niet alleen vrouwelijk naakt, maar zie je eens een blote meneer. Hebben de vrouwen ook eens iets te zien! That's new.

Al met al een dikke, welverdiende 4.0*. I'm impressed.

Ik vond deze film ontzettend meevallen. Wat ik jammer vind is dat er hier lage cijfers worden gegeven en bijna uitsluitend reacties over wat voor een shitfilm het is, maar dan vraag ik me af.. je weet van tevoren dat het niet veel is, waarom kijk je hem dan toch? In de hoop dat ie meevalt? Ach, je weet beter. Ik vond deze film weer grappig in elkaar gezet, veel herkenbare films. Natuurlijk verdient hij geen oscar nominatie, maar voor een film als deze vond ik hem absoluut gelukt.

3,5*

Ik weet niet wat ik er van moet vinden. Het is teveel een mix van andere films, zoals The Hunger Games en Harry Potter. Het valt niet direct met elkaar te vergelijken, maar ze vertonen raakvlakken. Shailene doet het prima, leuk om haar weer samen te zien met haar TFAOS liefde. Het acteerwerk van de cast is niet altijd even sterk, het wisselt behoorlijk. Ook de vele voorspelbare gebeurtenissen en het opgedrongen liefdesverhaal kon me niet bekoren. Maar goed, ik heb de boeken nooit gelezen, misschien was ik dan wel enthousiast.

Best een behoorlijke portie actie, ook goede scènes (naar beneden moeten springen en vertrouwen dat je goed terecht komt), maar over de grote lijn is het niet onderhoudend genoeg om echt spannend te worden.

I'm impressed. Vanaf de eerste minuut zat ik op het puntje van mijn stoel.

Wat een rauw werkje. Mooi neergezet wat een dergelijke situatie met mensen kan doen. Hoe ze veranderen, de transformatie tot 'monster'. Ik geloofde in ieder geval elke seconde. De personages vond ik stuk voor stuk interessant. Sam was dan misschien wel de minste, maar ieder personage had wel een 'functie'.

Sadistisch? Yes. Geestelijke en lichamelijke martelingen. Voordat de geestelijke vernederingen en manipulatie vond ik sterk in beeld gebracht. Het tweede deel, waarin de mensen zichzelf gewoon totaal verliezen en zo van het padje zijn is soms echt mindblowing. Wat er allemaal met Marilyn gebeurde... verschrikkelijk zeg.

Bobby en Josh waren natuurlijk de meest intrigerende personages. Wat een beesten. Zij wisten echt een huiverend gevoel bij me op te roepen, sterk staaltje acteerwerk. Gelukkig! Dat maakte de sfeer alleen nog maar sterker.

Toen Adrien stierf had ik wel een sterk noooo! gevoel. Vond ik echt niet leuk! En toen dat dekseltje waar de keel mee door werd gesneden, jezus wat een spanning op dat moment! Die manier van filmen op dat moment, ook toen de brand uitbrak. Jeetje. Al had ik op dat punt wel enigszins medelijden met Mickey. Dat ze Sam achter had gelaten, prima, maar had toch graag gezien dat ze Mickey mee had genomen. Maar enfin, ik snap waarom het zo gedaan is en dat is waarschijnlijk ook beter.

Intens.

''And in the odd chance there are any Astronomy aficionados amongst you the North Star is... that one.''

Dit is totaal niet mijn genre, laat ik dat voorop stellen. Verder ging ik er toch met redelijke verwachtingen in, mede door de cast die veelbelovend klonk en het enthousiasme van mijn vriend. Beetje spijtig dat ik geen idee had dat de film bijna 3 uur duurt, daardoor was het voor mij lastig om na een lange dag werken mijn aandacht er nog bij te houden, midden in de nacht. Toen we -Nouja, vooral ik- rond 01.30 de bioscoop uitstrompelden was ik vrij gebroken van de lange zit. Maar vooral: Wat moest ik nou met deze film? Ik was na de pauze zelfs even in slaap gesukkeld, wat ik best knap vond van mezelf want het geluid stond echt knoerhard. Gelukkig werd ik al snel ontwaakt door 't zoveelste schietfestijn.

Is het een slechte film? Nee, dat kan ik niet zeggen. Maar het is gewoonweg niet mijn genre, en de lange speelduur hakte er bij mij erg in. Het personage van Foxx vond ik vrij aan de vlakte blijven, kon lastig een band met de beste man krijgen. Hij was grappig en ergens ook wel aandoenlijk, maar er ontbrak iets. Wel erg mooi om te zien hoe hij een 'broederschap' opbouwde met Dr. King Schultz. Dat vond ik dan wél weer een intrigerend personage, al deed hij vaak hetzelfde kunstje. Maar enfin. Leonardo, die halverwege de film verscheen, kreeg me met zijn personage wel weer een beetje geboeid.

Waar schort het dan aan? Het verhaal is niet overal even interessant. Het plot an sich is niet echt sterk en in het middenstuk kakt het behoorlijk in. Erg jammer, want het begin van de film begon veelbelovend. (De quote bovenaan mijn bericht bijvoorbeeld, heerlijke scène). Helaas hield dit niet aan.

Het hele bloederige, gewelddadige aspect was wel weer lekker over the top. Een man ligt op de grond met 14 kogels in zijn lijf en ligt nog steeds te vloeken en te tieren. De main characters zijn vrij 'leeg' en aan de vlakte. Dialogen zijn vaak leuk, maar sloegen ook regelmatig de plank mis. Het ellenlange KKK gedoe bijvoorbeeld. ''Did anyone bring an extra bag? I ripped mine..'' Na een paar minuten is het gewoon niet grappig meer, rek niet alles zo gigantisch uit.

Maar enfin, ondanks het feit dat ik een paar minuten ingedommeld ben en het totaal niet mijn ding is, kan ik ook niet zeggen dat het erg tegenviel. Een tweede keer hoef ik hem niet te zien, maar toch blij dat ik mee ben gegaan.

*** of ***1/2.. Dilemma, dilemma..

Doc Hollywood. Klonk niet helemaal als mijn soort film, maar mijn vriend wou hem graag samen met me kijken omdat hij hem erg leuk vindt. Het varken was voor mij het hoogtepunt van de film, al acteerde Fox ook prima. Ik bleef me maar verbazen over hoe klein die man toch is, als ik naast hem zou staan zou hij tot aan mijn navel komen. Harrelson hoeft niet onder te doen voor Fox, hij zorgde ook voor vermakelijke momenten.

Op zich is de film best aardig, ik heb wel een paar keer een lach op mijn gezicht gekregen. Toch is het net niet leuk genoeg. Misschien ooit nog maar eens herzien wanneer ik mijn aandacht er beter bij heb.

Fijn om weer eens een film te zien met zulk overtuigend acteerwerk. Vrijwel elke scène voelt realistisch aan en de film in zijn geheel wist indruk te maken en me regelmatig bij je strot te grijpen. Zo'n film had ik nu net weer even nodig.

Vanaf de eerste minuut heb ik geboeid gekeken en intrigeerden de personages me. Butch was inderdaad het grote pluspunt.

Voor mij was de voorspelbaarheid geen punt, ik stoorde me er niet aan en af en toe werd ik zelfs verrast. De manier van filmen werkt hier goed aan mee, op momenten waan je jezelf in de jeugdgevangenis.

Fijn.

3.5*

Halfje er bij. Tijdens de herziening wist ik beter wat ik kon verwachten, en daarom viel het me deze keer reuze mee. Er werd zelfs beter geacteerd dan ik me herinnerde en ook het saaiere en tragere gedeelte van de film wist me nu wel te bekoren waardoor ik de speelduur letterlijk doorvloog.

Minpunt blijft wel dat het psychologische aspect en de ontwikkeling van het hoofdpersonage nauwelijks aanwezig was. De verhoging is dan met name te danken aan het einde van de film, die ik sterk blijf vinden.

Mooie vormgeving, maar er blijft een 'gemis' achter. Toch heb ik me meer vermaakt dan tijdens de eerste kijkbeurt, vandaar dat hij een voldoende krijgt.

Af en toe ben ik echt in the mood voor een film als dit. Na urenlang gestudeerd te hebben en geen zin te hebben in een 'zware' film, of op een regenachtige zondag. Of gewoon, omdat het kan. En tsja, Kim van Kooten hè, daar doe ik het sowieso al voor! (*Denkt direct aan kos als ze Kim ziet, hihi.*)

Het begin liet mij ook denken aan Harry Potter, haha! Nouja, beter goed gejat....

Wat is Dolfje een aandoenlijk joch. ''Gefeliciteerd Dolfje, ja bedankt, jij ook Dolfje!'' Maar Dolfje het weerwolfje.. Jezus, wat zag dat er uit zeg, haha. Snap ook wel dat ze geen gruwelijk beest ervan kunnen maken, maar dit leek op een uit de kluiten gewassen Furby. (Kennen jullie ze nog, die waren leuk!).

Mijn klasje (groep 3) zijn ook allemaal 6 á 7jarigen, dus er waren veel herkenbare situaties. De klassikale scènes, het optreden voor de ouders, etc. Altijd erg leuk om te zien als je zelf ook werkzaam bent in het onderwijs.Vooral het 'verkering' gedeelte was schattig.

Verder is het een typische kinderfilm, met af en toe een knipoog naar volwassenen. (''Het gebeurt maar 1 keer per maand! Goh, net zoals bij vrouwen.'') Naar het einde toe duurde het me net allemaal iets te lang. Maar verder, ach, best schattig. Vooral voor de doelgroep erg leuk, voor 'grote mensen' met vlagen saai.

Een gehandicapte dolfijn, een lief, schattig joch EN Morgan Freeman in een film, zorgt gegarandeerd voor traantjes bij Eline.

Jeetje, wat heb ik weer eens lekker kunnen snikken bij een film. De dolfijn Winter is ontzettend schattig en vanaf het eerste moment dat ze in beeld is zie je haar opbloeiende band met Sawyer.

Ik heb iets met dieren, of het nou Marley, Hachi, Simba of Winter is, ik ben er dol op. Na Hachi heb ik niet meer zo om een dier gehuild. Winter was, zelfs toen ze gewond was, een prachtbeest waarvan je direct gaat houden. Even was ik bang voor oversentimentele valkuilen en cliches die niets met het verhaal zelf te maken hebben, zoals opbloeiende liefdes tussen bij-personages, maar dit bleef uit. Het verhaal draait grotendeels om de band tussen Winter en Sawyer en zo hoort het ook.

Regelmatig zat ik vanachter mijn 3D bril te huilen. Vlak voordat de film begon en wij nog zaten te wachten om de zaal in te gaan, zagen we vrouwen nog na-snikkend naar buiten komen. Dat het emotioneel zou worden had ik tijdens het zien van de trailer al door, maar dit was wel veelbelovend.

Enkele scenes hebben indruk op me gemaakt, zoals bijvoorbeeld het jonge, donkere meisje die met haar moeder Winter kwam bezoeken. Wat zij zei ontroerde me ontzettend. Dit werd na de aftiteling (aanrader om te blijven zitten!) duidelijk toen de beelden van de echte gebeurtenissen rondom Winter in beeld kwamen en je te zien kreeg hoe ze het nu doet. Prachtig.

De chemie tussen de twee jonge strijdertjes was goed zichtbaar, af en toe lekker kinderlijk maar tegelijkertijd ook erg volwassen. De cast was sowieso prima in orde, met name Morgan Freeman wist voor een komische noot te zorgen met zijn sarcastische en droge opmerkingen. Ik geniet sowieso van films waar hij in speelt, ik vind hem geweldig.

Het meest indrukwekkende was zien hoe het in zijn werk gaat, hoe er voor die dieren wordt gezorgd en gevochten. Wat mensen allemaal over hebben voor die beestjes en hoeveel liefde ze op hun beurt terugkrijgen is hartverwarmend.

Mooie, warme film die me diep heeft geraakt en die ik niet snel zal vergeten.

Gisterochtend in Center Parcs gezien, toen ik nog aan het 'ontwaken' was. Eigenlijk vooral gekeken omdat ik Gottlieb zag, wat een schatje was (en is) hij toch. Ook in deze film speelt hij een aandoenlijk knulletje. Gelukkig, want met de rest van de jonge kids was het niet veel geworden. Wát een strontvervelende kids zeg, echt. Ik kon niet anders dan denken: 'Als hij bij mij in de klas had gezeten, dan....'' (Nouja, dan niks, want ik durfde niks.) De hoofdrolspeler is een irritant betwetertje die denkt dat hij even de lakens kan uitdelen, maar niet zo storend als andere personages.

De volwassenen in de film doen het wel aardig. Vooral veel bekende gezichten. Desalniettemin is het aardig (jeugd)filmpje waarbij je je vooral niet moet storen aan de nodige cliché's. Voor een druilerige zondagochtend, wanneer je nog in zombie-modus verkeerd, is het goed te doen.

Wat een gedrocht van een film. Echt een wanproduct, en dat van een acteur die ik normaliter hoog heb zitten.

Ik heb me zo geïrriteerd dat ik bijna de zaal had verlaten. De afgrijselijke Scarlett, die zowel qua looks als acteerwerk ontzettend overrated is, werkte enorm op mijn zenuwen. In combinatie met de complete herhalingsoefening telkens; - porno kijken, masturberen, uitgaan, seks hebben, auto rijden, vloeken, biechten, eten bij ouders, en weer van voor af aan - was het voor mij lastig uit te zitten. De personages vond ik bagger, en de rol van Moore wist me zelf niet te bekoren. Kleine hoop dat zij de film iets beter zou maken, maar het tegendeel was waar.

Nu kan ik echt wel tegen seks in een film en met een onderwerp als deze is er geen ontkomen aan, maar waar was de komedie? Geen enkele keer heb ik gelachen. Het leek eerder een mislukt drama dat Moore nog net even een tintje sentimenteler moest maken met een cliché dat je al van ver aan zag komen. Tegelijkertijd is het ontzettend oppervlakkig, nergens wordt er moeite gedaan om personages "likeable" te maken of ze enige diepte te geven.

Het is zoveel van hetzelfde dat het verhaal in een kwartier verteld had kunnen worden. Dat had mij een hoop ergernis bespaart.

Zag hem een tijdje geleden liggen en ik moest hem meenemen. Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood is vooral een film die ik vroeger erg leuk vond, maar tsja... The Wayans Brothers.

Ik moet bekennen: Ik heb een zwak voor ze. Met name voor Shawn, Marlon is me net iets te vaak ''over the top'', maar op een vervelende manier. Verder is het een leuke zwarte parodie op Boyz 'n the Hood en Menace II Society, maar je moet wel van de gebruikelijke onderbroekenlol en ''granny goes high'' grappen zijn.

Wat er echt aan te ''snappen'' valt, begrijp ik niet zo. Ook zonder bovenstaande films te hebben gezien hoef je geen Einstein te zijn om de film te kunnen begrijpen. Zo ''moeilijk'' zijn de grappen niet. Het is tenslotte grap na grap na grap...

Ik keek deze film samen met een vriend, en na de openingsscène zei hij heel droog: 'Zou de film niet 'Don't be afraid of the dentist' moeten heten?'

De melige toon was gezet.

Het eerste half uur was dan ook niet veel soeps te noemen. Het huis was niet creepy, dochtertje was irritant, Katie.. tsja. Kan haar nooit echt goed uitstaan. Erg cliché 'papa is er vandoor gegaan met een jonger blaadje' verhaaltje erbij en natuurlijk de freaky vreemde tuinman die alles weet over het verleden van het huis. Zie daar, de opstapeling van irritatiepunten begint. Zo erg dat we het telkens over 'die mokkels' hadden als we het over Sally of Kim hadden.

En tot overmaat van ramp zat ik, de lolbroek die ik ben, ook telkens te roepen; 'Hè,Gollum doet ook mee!' om vervolgens op spannende momenten a la Gollum te fluisteren: ''Saaahhhlieeehhhhh.. give meee my preciousssss.'' Ja ach, zolang ik maar lol heb toch? (En ik had niet eens gedronken!) Nouja, dit bewijst dus wel dat ik niet serieus naar deze film kon kijken.

Toen die rare Gremlinachtige dingen in beeld kwamen, had ik ze tot drie keer toe net gemist. ''Heb je ze nou gezien?!'' ''Nee, waar dan?'' Pas toen het licht uitging begon het voor mij aardig creepy te worden, en kreeg ik een lichte rilling over mijn rug. Dat ging acuut over toen ik eindelijk die kleine gedrochtjes onder het bed zag zitten. Niet meer bang.

En vanaf dat punt werd het lachwekkend slecht. Die scène in de kelder, met die freaky buurman.. JEETJE. Seriously?! Dude, come on. Een normaal mens kan dat toch niet geloven?

Het clichéfestijn gaat verder wanneer dochterlief allemaal vreemde dingen ziet, bang wordt, en iedereen denkt dat het gewoon een disturbed jong meisje is die het zich allemaal verbeeld heeft. Waar hebben we dat nog gezien? Oh wacht, in zo'n honderd andere films. And guess what? Papa komt er na een hele lange ontkenningsfase achter dat er misschien toch wel iets niet helemaal pluis is.. shocking!

Het einde, tsja. Zucht. Kan er beter geen woorden meer aan vuil maken.

Toen het begon met een of ander 'Jesus' liedje, had ik het voorgevoel dat dit niet veel soeps zou worden. En dat was ook zo. Busje, muzikanten, wiet, oppervlakkige dialogen... Juist.

Ik kon de film totaal niet serieus nemen. Dat gejengel er tussendoor de hele tijd, afzichtelijk. Ik hoopte op een paar fijne horrormomentjes, maar zelfs die vielen tegen. Als ik telkens muziek wil horen zet ik wel een CD op of een musical, maar daarvoor kijk ik geen horrorfilm.

Acteerwerk was bagger. Plot had beter gekund, het gegeven was leuk, mits er minder liedjes ingepropt werden en wat overtuigender gespeeld werd. Dan kon je tenminste nog aan de spanning gaan werken, iets wat nu totaal niet aan de orde was.

Bah.

Inderdaad zonde. Klonk veelbelovend, maar de uitwerking viel tegen. Na dik 40 minuten realiseerde ik me dat er eigenlijk nog niets boeiends was gebeurd en dat het allemaal vrij traag voortkabbelde. Zusjelief, die overigens erg veel weg heeft van Miss Piggy van The Muppet Show, werkte inmiddels ook al flink op mijn zenuwen. Het werd er dus niet beter op.

Ik weet dat het psychologische aspect aanwezig is, maar helaas werkte het voor mij niet zo. Ik verwacht blijkbaar andere dingen van een dergelijke thriller, horror kan ik het niet echt noemen. Het voelt te amateuristisch aan om te kunnen boeien, het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven en de sfeer is niet sterk genoeg om de film te kunnen redden.

Naar het einde toe wordt het iets beter, maar nog steeds geen 'puntje-van-je-stoel' geval.

Ik vraag me af wat de makers van deze film dachten. ''Er zijn al zoveel films vol mooie mensen, wij maken er een met minder aantrekkelijke lui, inclusief een man met een hazenlip!''? Toch is dit enerzijds een verademing, om 'echte' mensen te zien. Dat de beslissingen die ze maken niet slim zijn, even terzijde gelaten.

Ik vond de herziening eigenlijk ontzettend meevallen. Ik had deze keer veel meer 'rust' en het viel me op dat ik van de eerste kijkbeurt in 2008 ook amper iets herinnerde. Indruk maken had hij dus niet gedaan, maar nu wel.

Of het zo onrealistisch is weet ik niet. Ik vind het best begrijpelijk dat mensen in het heetst van de strijd domme beslissingen maken, zeker in groepsverband. De één jut de ander op, en op een gegeven moment zie je door de bomen het bos niet meer. Je bent bang voor de gevolgen, dat jij ook in de problemen zal raken, en kiest dan voor de 'gemakkelijkste' uitweg. Vergeet niet dat ze ook onder invloed waren van drank en drugs.

Donkey Punch bevat een dosis seks en gore, maar voornamelijk het thriller sfeertje hangt in de lucht. Kijkt ook nog eens lekker weg, het 1,5 uur vliegt om en de film blijft interessant genoeg en de spanning blijft aanwezig.

Ja, best een fijn thrillertje.

Ik hoopte op een soort 'Wrong Turn' achtige film, maar helaasch. Jammer dat de film zo ontzettend traag op gang komt. Het eerste half uur/ 45 minuten gebeurde er eigenlijk niks. De personages zijn stuk voor stuk irritant en daardoor perfect slachtvee. Eigenlijk vond ik het ook totaal niet eng, eerder komisch. Vooral die scène waarbij de vent fluitend letters staat te pissen en zijn vriendin in de jacuzzi opgevreten wordt. Ik heb daarna even de film gepauzeerd om te kijken wat het genre nou was, horror of komedie, want ik begon aan mezelf te twijfelen.

Het verhaal heeft weinig tot niets om het lijf, omdat het echt driehonderdzesendertig in een dozijn is. Toch is de ontknoping best aardig. Ergens ook wel voorspelbaar (achteraf gezien) maar ik had hem niet zien aankomen.

Stijgt niet boven de middelmaat uit, het eerste uur doet afbreuk aan de film door het trage tempo en de clichématige gebeurtenissen/verhaallijnen. Jammer.

Het mooie aan deze film is dat het niet zomaar een standaard maffiafilm is, maar een film over liefde en vriendschap tussen mensen binnen de maffiawereld. Genoeg actie en geweld, maar gelukkig ligt de nadruk hier niet op. Depp en Pacino schitteren natuurlijk en zetten hun rol echt perfect neer, ze zijn op het lijf geschreven.

Een van de weinige films die werkelijk vanaf de eerste seconde weet te boeien en je aandacht vast blijft houden..

Ik ben vol lof.

Ik dacht: Leuk, een film met veel bekende gezichten, dat moet wel iets zijn dan! Toch vraag ik me af of het de acteurs zijn, of het verhaal dat bij mij voor twijfelt zorgt. Op zich is het geen slechte film voor een Nederlandse horror, maar anderzijds was ie ook niet zo goed dat je hem van begin tot eind uit wilt kijken. Halverwege de film raakte ik mijn aandacht kwijt.

2,5 *

Wauw. Ik ben erg onder de indruk. Niet verwacht.

Nooit veel met Maassen gehad, maar ik vond hem erg goed als Max. Ontzettend sterk acteerwerk. Ik leefde van begin tot eind met hem mee. En ik voelde ook een vreselijke afkeer tegen dat groepje jongeren, wat een bloedirritante schoftjes, met hun 'Fack jou' in elke zin. Najib als vader van Mo, wat een verrassing. Ik vind Najib normaal niet goed acteren, maar ook zijn emoties kwamen echt op me over.

Alleen jammer dat die herriemuziek er zo vaak tussendoor kwam. Was niet kapot van de soundtrack. Ook vond ik het personage van Gijs Scholten van Aschat erg irritant, wat dus eigenlijk betekent dat hij zijn rol goed gespeeld heeft. De aanval van de broer van Mo en zijn twee vrienden op Max vond ik indrukwekkend neergezet, met name hoe de broer opgejut werd.

Het einde had ik enigszins zien aankomen, maar daardoor niet minder aangrijpend. Ik ben positief verrast.

Oh ja, enige minpuntje vond ik ook nog dat de rol van Maryam uiteindelijk vrij beperkt aanvoelde, had meer uitgehaald kunnen worden. Die 'gevoelens' die Max voor haar voelde leken mij een beetje uit de lucht te komen vallen, was erg snel en ik vond het ook niet echt wederzijds.

Best apart, maar toch aardig. Had in het begin sterk het gevoel alsof ik naar een TV-film keek van Discovery Channel o.i.d. Verschil is alleen dat vooral het eerste uur ontzettend boeide. Het is een interessant gegeven en het maakte me nieuwsgierig naar meer, ik zat me echt af te vragen of het nou allemaal waar was of niet. Wist mijn aandacht goed vast te houden.

De DJ deed het zeker niet onverdienstelijk, echt een vent waar ik meteen een klik mee voelde. Leefde ook echt met hem mee. Sommige scènes maakten ook zeker indruk, zeker omdat ik de film 's avonds laat in 't donker keek. Met vlagen lekker creepy.

Het eerste deel van de film was beduidend beter, maar blijft intrigeren tot de laatste minuut.