Opinions

Werner De Smedt is één van mijn favoriete bekende Vlamingen. Heb hem voor het eerst gezien in 'Flikken', jaren geleden, en toen was ik al meteen weg van hem. Sympathieke, goed uitziende vent met fijne humor. Echt veel werk heb ik nog niet van hem gezien, maar wat ik heb gezien was prima. Koen De Bouw vind ik ook een leuke man, van hem had ik dan ook hoge verwachtingen. Genoeg redenen om Dossier K. een kans te geven.

Een vleugje Baantjer, een snufje Flikken en nog een flinke mix aan ingredienten die je ook in andere politieseries- en films gezien hebt. Hoewel Dossier K. soms vrij Amerikaans aanvoelt, is dit nergens een minpunt. Nergens écht verrassend, soms zelfs een tikkeltje onorigineel en voorspelbaar. Máár, het is met liefde gemaakt, dat straalt er vanaf. Fijn camerawerk, een sterk plot en bovengemiddelde acteurs. Mijn grote Werner verwachtingen waren niet helemaal uitgekomen, hij was soms zelfs een tikkeltje niet-grappig. Koen was duidelijk degene die de film wist te dragen.

Dossier K. is een 2 uur durende film die onderhoudend genoeg is en zeker niet de minste politiethriller is.

Deel 5 alweer, jezus. Ik kan me de eerste vier nauwelijks meer herinneren. Volgens mij heb ik ze niet eens allemaal gezien. Vanochtend, lui en voldaan na de drukke feestdagen, zag ik vanuit mijn warme bed dat deze film op TV was. Bij gebrek aan beter aanbod en het feit dat ik te lui was om een DVD op te zetten, heb ik de film toch maar een kans gegeven. En toegeven, best leuk.

Een luchtige familiefilm vol nonsens (irritante wannabe celebs, pratende dieren, een kleverige romance) die best weet te vermaken. Ik zou nu, terwijl de film net is afgelopen, geen enkele naam meer kunnen opnoemen en eigenlijk ben ik grotendeels alweer vergeten waar ik net naar gekeken heb, maar dat terzijde. Honden doen het sowieso wel voor me. Ook de andere dieren (Dat varken, het konijn) waren aandoenlijk.

Leuk familiefilmpje.

Ik heb hem gisteren voor de 2e keer bekeken.. (eergisteren ook, maar toen was ik half in slaap gevallen, dus dat was niet zo handig) en hoewel ik me maandenlang op deze film verheugd had, viel hij me toch erg tegen.

Het is af en toe wel spannend, en je schrikt ook wel.. maar daarna word het weer een tijdje saai en langdradig, totdat er een volgend schrikmomentje komt. Beetje jammer.

Justin Long zat nog vers in mijn hoofd van 'He's just not that into you' en in deze film vond ik hem ook niet overtuigend overkomen.

Het einde, tsja, hartstikke voorspelbaar.. Maar wel oké, zonder zo'n einde was het helemaal niks geweest.

3* dan maar.

Net deze film bekeken, en ondanks mijn lage verwachtingen is hij me toch meegevallen. Af en toe tikkeltje langdradig en voorspelbaar, maar wel interessant om een keer gezien te hebben. Erg leuke hoofdrolspeler ook, die ik onder andere ken van Twilight. Hij zet zijn rol overtuigend neer, en hij is ook een plezier om naar te kijken.
De andere hoofdrolspeler is ook zeker niet mis. Zijn sociopatische neigingen en zijn obsessie betreft het onderzoeken van angst zijn zeer geloofwaardig.

Het einde daarentegen vond ik wel verrassend, de arme kerel kreeg een bijl in zijn borst en daar was ik niet zo blij mee. En het feit dat Cheryl dr lover mocht opvreten op het einde, was helemaal sick. Mijn maag draaide om, bah.

Een ding is zeker, honger had ik na het zien van deze film niet.

Mijn eerste Norio Tsuruta. Japanse films/werkjes zijn nooit echt favoriet bij mij, maar wanneer het plot me enigszins aanspreekt geef ik het meestal toch een kans. Zo ook bij Dream Cruise, mijn inmiddels 5e Masters of Horror.

Het begint best fijn. Nieuwsgierigmakende intro, daarna een snelle wisseling naar het hoofdpersonage Jack, een niet al te onaantrekkelijke vent om te zien, wat zeg ik? Best een scheetje ook nog.

De film heeft een interessant gegeven. Als kind heeft hij zijn broertje zien verdrinken, en hij geeft zichzelf daar de schuld van en dit achtervolgt hem, letterlijk en figuurlijk, nog steeds. Dit zie je enkele keren terugkomen, ook d.m.v. fijne flashbacks.

Het acteerwerk is niet van hoogstaand niveau, maar ook niet tenenkrommend slecht. Ook het Engels stoorde me niet. Je zit te wachten op het moment dat Eiji Jack confronteert met zijn verraad. De spanningsopbouw is prima, echt eng wordt het nergens maar er hangt een onheilspellend sfeertje. Natuurlijk geen japanse horror zonder lange, zwarte haren. Dit lijkt wel een standaard iets.

Dream Cruise kijkt ontzettend prettig weg, en is voor mij ook de beste uit de reeks die ik tot nu toe gezien heb.

Deze film stond al lange tijd op mijn wishlist. Al moet ik bekennen dat ik mijn 'conclusie' over het verloop van de film al in mijn hoofd had zitten naar aanleiding van de trailer. Ik dacht het verhaal wel even te kunnen voorspellen, de genie die ik ben. Vanavond heb ik Dream House dan eindelijk gezien. En wellicht moet ik mee gaan doen aan 'Het Zesde Zintuig' of als waarzegster gaan werken op de kermis.

Ben ik nou zo lastig tevreden te stellen wat films betreft, of zijn er gewoonweg weinig goede films de laatste maanden? Ook deze film waar ik me op verheugde bleek een tegenvaller. Voorspelbaar, niet vernieuwend en een beetje filmliefhebber heeft dit alles al meerdere malen gezien. Craig kan ik op de een of andere manier nooit serieus nemen als ik hem zie spelen, ik weet niet wat het is, maar ik vind hem altijd een beetje mwoah-mwoah. Weisz daarentegen doet het prima, mooie vrouw, en ze weet een redelijke rol neer te zetten, i.t.t. Watts die me niet zo wist te bekoren, vond de rol ook niet echt iets voor haar, ze kon er te weinig mee. DE plotwending was, wat ik al verwacht had, voorspelbaar en kun je al raden tijdens het kijken van de trailer. Dan blijft er weinig meer over wat je kan verrassen..

Wederom jammer.

Amazed. My heart was beating faster and slower at the same time.

Ik had al van Rianneke gehoord hoe goed deze film was en toevallig stond deze vanavond op het programma. Na het zien van een preview was mijn interesse sowieso gewekt.

Vanaf de eerste minuut tot de laatste was ik geintrigeerd. Ryan is een geweldig acteur, en samen met de perfecte en uitlokkende manier van filmen, de geweldige soundtrack en de sterke cast kon dit niet meer fout gaan. Het kleurgebruik, de stijl, werkelijk adembenemend.

De film neemt de tijd om zichzelf te introduceren, hoewel het toch mysterieus blijft. Over de 'driver' wordt niet veel bekend gemaakt, en toch leef je met hem mee en voel je binding met hem. Ook met Irene, een lief, kwetsbaar vrouwtje. Teer en breekbaar en ogenschijnlijk de ideale love interest voor Gosling. Fijne chemie.

Grote plus is dat er duidelijk een romance is, zonder dat je als kijker verveeld wordt met ellenlange dialogen, saaie liefdesverhalen en overmatige cliches. Niets van dit. Je beleeft het, je ervaart het, je voelt het. Eindelijk iemand die het gesnapt heeft, het hoeft niet door middel van woorden. De beelden zuigen je in het verhaal. Magnetisch, bijna.

Ik zat naast een knap Amerikaans meisje, een soort Nina Dobrev lookalike, en meer dan eens klampten we elkaar vast als het spannend werd. Een vreemd meisje die 'schuilde' bij mij en ik bij haar. Een heerlijk gevoel an saamhorigheid en sfeer heerste er in de zaal.

Enkele scenes kwamen ontzettend bij me binnen. Neem bijvoorbeeld een van de eerste momenten dat de twee buren samen met het kleine jochie gaan touren. De muziek bij die scene liet me met kippevel en gestokte adem zitten.

Ook de scene van de mooie redhead, wiens rol best wat uitgebreider had mogen zijn, kwam enorm binnen. De motelkamerscene was dan ook rete spannend, je wist dat er iets zou gebeuren maar het kwam als een schock. Heerlijk dat gevoel.

Ik kan begrijpen dat sommige mensen deze film absoluut niet kunnen waarderen. Zoals mijn vriendin, die na een kwartier al hevig zuchtend in haar stoel zat en liet vallen dat ze hem wel erg traag en saai vond. Aan het einde van de film zei ze dat het verhaal weinig om het lijf had, dat ze vond dat de actie in de laatste 10 minuten was gestopt, en dat het een overmaat aan ketchup was.

Nee, er gebeurde inderdaad niet erg veel in de eerste helft, maar moet dat dan? Nee, juist niet. Had veel drukte, chaos en dialogen in de film gestopt en de hele magie zou verdwenen zijn. Dat zou toch zonde zijn van zo'n simpel, doch perfect uitgewerkt verhaal? Er is toch juist een goede balans tussen actie, spanning, romantiek en enkele rustmomenten?

Ik ben verrast en moet nog steeds denken aan het mysterieuze en vreemde personage van Gosling. Ik zie zijn glimlach voor me, zijn zachte, tedere kant als hij met het kleine jochie bezig was, afgewisseld met een uitzonderlijke donkere kant die menig kijker af en toe de stuipen op het lijf kon jagen. Toch bleef je van hem houden, wat hij ook deed.

Een van de laatste scenes, in de auto, zorgde er ook voor dat ik ademloos zat te kijken en bijna zat te bidden dat wat ik in mijn hoofd had ook uit zou komen. Gelukkig kon ik uiteindelijk weer ademen, vol tevredenheid en voldoening.

Bevredigende, verbluffende en verbazingwekkende film die tot in de puntjes verzorgt is, met een geweldig oog voor detail.

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo'n lust voor het oog en het oor is. Gevoelsmatig zou dit voor mij wel eens DE film van 2011 kunnen zijn.

Ryan rocks. Geef die man een oscar. Of twee.

Ik quote: '' Attentie, studenten. Op het lunchmenu voor vrijdag staat gebraden vagina. ''
Nee, hele serieuze film inderdaad!

De film is meer komedie dan horror, want echt eng wordt het nooit. Ik kijk graag horrorfilms, maar een echte held ben ik niet, als het eng wordt duik ik onder de dekens of knijp ik mijn ogen dicht. Het feit dat ik tijdens deze film hartelijk heb zitten lachen maakt het voor mij niet horror-achtig.

De versnelling die je ziet tijdens de moorden maakt het ook nog eens vervelend om naar te kijken. Je krijgt niet de mogelijkheid om lekker in de film te komen, het spring van het ene naar het andere.

Over het acteerwerk dan nog maar te zwijgen......

Toch 2 stemmen, omdat ik een paar keer moest lachen als iemand werd vermoord.

Tsja, niet echt een boeiend filmpje, heb hem met moeite uitgekeken. Voorspelbaar natuurlijk ook, maar dat viel ook wel te verwachten. Toch zie ik deze twee heren niet graag in dit soort films spelen, veel te oppervlakkig.

Ik weet van mezelf dat ik iemand ben die snel geïrriteerd raakt. Ik kan er niet goed tegen als mensen extreem aanwezig zijn of gewoon storend gedrag vertonen. Vooral in de bioscoop heb ik hier een hekel aan. Tot mijn grote geluk *kuch* was het bommetjesvol in de zaal, hier en daar nog een enkel plekje over, maar verder was het bijna uitverkocht. Op zich is daar niks mis mee, zolang mensen maar niet gaat klieren of telkens hun mond open trekken. Dit was niet het geval, maar natuurlijk had Eline twee Belgische dames naast haar zitten die telkens geluiden als: ''GHEHEIHIHIHEHEHAHAHAHIIIII'' produceerden. Geweldig hoor dat je het zo naar je zin hebt, maar als ik gehinnik wil horen ga ik wel naar de kinderboerderij.

Afijn, ik kan het die trienen ook wel vergeven, want het was een leuke, grappige film. Robert Downey Jr. en Zack Galifianakis zijn geweldig op elkaar in gespeeld en aan elkaar gewaagd. De twee mannen hebben duidelijk een klik met elkaar en dat spat van het scherm af. Niet ontzettend vernieuwend, maar ook niet storend cliché. Af en toe gaat het wel richting de platte kant op, denk hierbij aan de masturbeerscène in de auto, maar ook dit is niet vervelend. Er zitten verder genoeg hilarische hoogtepunten in de film.

Robert is natuurlijk prachtig, charismatisch en ik ben dol op zijn droge, sarcastische humor. Zack kende ik nog niet zo heel goed, en het viel me vooral op dat zijn grappen niet altijd even goed overkwamen, maar toch blijft hij iets aandoenlijks en knuffelbaars over zich hebben.

Leuke mannen, grappig verhaal, goede chemie en zelfs hier en daar nog prachtige roadtrip beelden.

Vermakelijk!

Hashtag chickflick. Hashtag cliché. Hashtag awkwardness.

Stereotype high school chicks en nerds die tegen puberale problemen blijven aanlopen. Ik vind de hoofdrolspeelster niet zo denderend, daardoor duurde het even voordat ik in de film zat. Na zo'n 40 minuten werd het gelukkig iets beter. Helaas voelde ik me teveel gepushed om haar leuk te (moeten) vinden, dat gebeurde daardoor niet.

Toch ergens ook wel herkenbaar hoor, ieder meisje zal zich wel eens The DUFF hebben gevoeld. Alleen is dit de enorm overdreven versie daarvan. Ik denk dat deze film te laat komt voor mij, had ik het aan het einde van de basisschool / begin middelbare school gezien als verlegen pubermeisje, dan was dit vast mijn bijbel geweest. Als 27 jarige soon to be mom, not so much. Liet me vaak aan soortgelijke films a la Mean Girls denken.

Ik dacht vrij snel in de film dat zij met Wesley zou eindigen, en dat hoopte ik ook. Voorspelbaar, absoluut. Maar zij zorgden voor de beste scènes. Chemie, schattig, lief. Enzo. Door hem vond ik haar ook minder erg.

Moest er even inkomen, maar uiteindelijk sprak het romantische aspect me het meest aan. Het hele high school sfeertje incl. het DUFF gebeuren en cyberbullying deed me niet zoveel.

Leuk tussendoortje.

Ik heb moeite met deze film. De humor spreekt me niet zo aan. Makkelijk scoren, flauw en plat. Voeten likken, pindakaas en hond scène, dat soort onzin. Ik vind het niet grappig. Ik ben ook heb fan van dat soort typetjes. Te overdreven allemaal, werkelijk geen enkel personage spreekt enigszins aan of is grappig.

Herinner me de eerste film totaal niet, maar na het zien van deze film weet ik niet of ik zijn heb in een herziening.

Het eerste wat ik dacht bij het zien van deze film was: Irene Moors is haar Kim Holland pruik kwijt, en ik heb hem gevonden! Ze doen zelfs geen moeite om het te laten lijken als echt haar, je ziet overduidelijk dat het een pruik is. Dat belooft al veel goeds, en dat in de eerste 3 minuten..

Nee, de pruik was niet het ergste, het feit dat zij na haar zoontje, een slang ter wereld brengt (ja, via haar vagina) is een tikkeltje erger dan die pruik. En vanaf dat punt, werd het erger en erger. Gevleugelde vrouwen, 60.000 jaar oude demonen, een bitchfight tussen een bezetene van een demon en een politieagente.. Juist ja.

Gelukkig kreeg ik nog antwoord op mijn pruiken-vraag, dat was de voornaamste reden waarom ik door bleef kijken. Verder is dit een film om héél snel te vergeten.

Phoe. Behoorlijk lange zit, erg saai en bovenal vol vervelende personages. Leek ons wel een leuke zaterdagavond horror, nota bene nog gehuurd (oldschool) samen met 'Psycho', en besloten om deze film het eerst te kijken. Vrolijk werden we er niet van, want het was oninteressant, langdradig en al snel hadden we door dat de kreten op de dvd behoorlijk misleidend waren. Vriendlief wilde hem afzetten, maar ik wou hem toch uitkijken. Het laatste half uur werd iets beter, maar ook dit wist de film niet meer te redden.

Erg mooie beelden, dat wel. Fijne natuur, soms ook nog wel een redelijke sfeer maar nergens onderhoudend genoeg. Jammer.