Opinions

Bijzondere detectivethriller uit 1941. De film deed me door het speurwerk en door de vele conversaties en ingewikkelde plot denken aan Dial M for Murder (1954) hoewel TMF ook duidelijke noir elementen heeft. Humphrey Bogart zet een stijlvol personage neer, die tot het einde weet te verbergen waar zijn loyaliteit ligt. Mary Astor vond ik wat minder en Peter Lorre brengt wat emotie in de film!

Verder strooit Huston met gave noir plaatjes van mooie tijdstypische kostuums. Voor sommige scènes (bv de beginscene (met de prominente liquidatie) had hij wel wat meer tijd voor mogen nemen. Ook gingen gesprekken soms wel erg snel waardoor het lastig te volgen is en terugspoelen soms onvermijdelijk.

De scène aan het einde van de film, waarin het pakketje wordt geopend en de Maltese Falcon wordt onthuld, gaf me ondanks de simpele boodschap zonder opsmuk kippenvel, mede dankzij de opzwepende muziek. Tot slot laat Huston in het midden of het beeldje nou toch de Falcon was of niet, wat het mysterie van de Maltese Falcon prachtig in stand houdt.

Mislukt Hitchcock-achtig drama. Wellicht enigszins geïnspireerd door de één jaar oudere film Notorious (1946) maar die is in alle facetten beter. Deze film had slechts spaarzaam een paar leuke shots en aan het begin een goedwillige, ongecrediteerde kat die gedwee alles liet gebeuren.

De vervelende flitsende camera doet afbreuk aan het spannende verhaal. Desalniettemin maakt het sterke (emotionele) spel van Dakota Fanning en Denzel Washington veel goed.

Gisteren heb ik voor 't eerst de remake gezien. Dit was de eerste Hitchcock die ik gezien heb en zojuist heb ik 'm voor de tweede keer gezien. Wat mij betreft is deze beter dan de remake maar ik begrijp wel dat mensen dit anders zien.

Er zit namelijk veel verschil in de twee films. Waar het in de remake er wat te dik bovenop wordt gelegd is het in deze juist erg impliciet allemaal en moet je het zelf invullen en meedenken. Wat dat betreft is het handig om eerst de remake te kijken.

Deze film krijgt van mij wel een dikke voldoende en dat komt door Peter Lorre die weer geweldig speelt, de geweldige zwart wit plaatjes en daarmee deels samenhangende geweldige eindscene. De film was ook iets spannender.

Mijn 16e Hitchcock en zeer onverwacht, mijn eerste onvoldoende . Ik heb het gevoel dat het origineel uit de jaren 30 veel beter is. Dat ga ik binnenkort testen om te vergelijken.

Het grote probleem vind ik dat de film niet realistisch is. Het acteren begint stroef en wordt nooit meer dan modaal, de gebeurtenissen zijn gewoon niet logisch en er kloppen dingen niet (telefooncel op vliegbaan, stervende man die een adres geeft terwijl kind nog niet ontvoerd was en opeens hangt James aan de kerktoren). Ook draaien de emoties soms 180 graden. Ten slotte eindigd de film erg abrupt.

Deze film heeft wel mooie plaatjes, bijzondere locaties (studios) en een unieke scène met het concert. Het liedje van Doris Day kan me gestolen worden.

Beste Amerikaanse Western die ik heb gezien met geweldig goed acteerwerk en een diepgravend script.

Het verhaal is heel interessant (al moet het wel op gang komen), de acteurs doen het prima, de beelden zijn goed maar toch vond ik dit een van de mindere Hitchcocks die ik heb gezien. Hij duurde (gevoelsmatig) erg lang en werd eigenlijk pas op het einde echt spannend.

Toch is dit een heel unieke film van Hitchcock omdat het een realistische kijk in de psychiatrie geeft die ik hierdoor zeker aanraad.

Aardige docu van een aparte Max die behoorlijk wat pech lijkt te hebben maar de pech ook over zichzelf afroept door zijn recalcitrante gedrag in de tbs die deels ook wel te begrijpen is. Helaas wordt er niet diep ingegaan op de misstanden in de tbs die kort wordt benoemd.

Prachtige Italiaanse familiekroniek van de voor mij nog onbekende Giordana. Die maakt meteen indruk met zijn Magnum Opus. Deze lange film weet de volledige speelduur te intrigeren. Deel twee was nog iets beter dan het eerste deel, voornamelijk door de emotionele lading.

De film volgt zo'n veertig jaar lang de ontwikkeling van twee broers: Nicola en Matteo, hun ouders, twee zussen en vrienden. Gaandeweg komen er personages bij (zoals de bijzondere patiënte Georgia) en komen andere personages soms wat meer op de achtergrond.

Het tempo ligt laag waardoor de gebeurtenissen uitgebreid gesitueerd kunnen worden. De regisseur neemt de tijd voor gesprekken, emoties en stille observaties. Prachtige Italiaanse landschappen, gebouwen, vergezichten en een mooi gefilmde vulkaan passeren de revue.

Van de acteurs spelen met name de twee hoofdrolspelers en Georgia geweldig. De vrolijke, wijze Nicola, de knappe gekwelde ziel Matteo, de sympathieke vader en de mysterieuze, mooie, introverte Georgia zijn fijn om naar te kijken. Het was jammer dat Georgia niet meer schermtijd krijgt in het tweede deel. De moeder komt dan juist meer aan bod. Zij heeft een geweldig sterke emotionele scène in dit tweede deel als het overlijden van haar zoon bij haar binnenkomt.

Tijdens het drama geeft Giordana ook een realistische blik op het Italiaanse leven, de geschiedenis (maffia, rode brigade), de cultuur (temperament, corruptie, trouw, zorgzaam). Een leraar deelt in het eerste deel een geweldige (cynische) visie op Italië met een humoristische, ontroerende en goudeerlijke conclusie dat hij ook zo'n dinosaurus is.

De film inspireerde. Zo kreeg ik na de scène met het fototoestel weer zin om te fotograferen. Matteo laat Fransesca zien hoe je de mensen observeert en vertelt hoe hij ze interpreteert waarna hij het moment vastlegt. Dit was ook een voorbeeld van de getalenteerde Matteo en maakt het extra triest dat hij zo met zichzelf worstelde.

Ten slotte deed deze film me meermaals aan de serie Twin Peaks denken. Beiden schetsen een langere periode en nemen de tijd voor gebeurtenissen zodat je de personages beter leert kennen. Twin peaks (1990-1991; 2017) doet dit nog uitgebreider, duurt nog langer en is uiteraard typisch Amerikaans (en Lynchiaans), waar La Meglio Gioventù (2003) Italië ademt en zich meer focust op enkele personages. Bij beide series blijft ook de muziek als een plezierige oorwurm hangen

"You do know Elvis is dead, right?" "No, Elvis is not dead. He just went home".

Men in Black (1997) is een originele en grafisch indrukwekkende sf-comedy met de nodige actie. Een jonge Will Smith raakt betrokken in de strijd tegen malafide Aliens en vormt daarbij een leuk duo met Tommy Lee Jones. Ook de rode kater speelt een beste rol.

Interessante docu over een particuliere ambulancedienst/ambulancefamilie in Mexico. Dat gaat heel anders dan in Nederland en daar wordt je nou niet bepaald vrolijk van. Chaotisch verkeer, een ambulance met meer lichtjes dan een kermisattractie, gewonde mensen die geen geld hebben om te betalen (en gratis geholpen worden), corrupte politie die smeergeld verwacht en racen tegen een concurrerende ambulance om er als eerste te zijn "we gaan winnen" zijn wat van de bizarre dingen die voorbij komen.

"What do I owe you?" "If you ever find me face down in the gutter, turn me around to my back."

The man man without a past. Mijn eerste Finse film en ik ben om! Wat een rare film, heerlijk verfrissend! Heel realistisch zonder enige opsmuk. Sober, naargeestig, vol droge humor, mysterieuze quotes en vreemde personages. Op naar de volgende Finse film of naar de volgende Aki Kaurismäki!

Verrassend breed en genuanceerd drama van en met Clint die lekker wegkijkt. Lucia Rijker heeft ook een kleine, maar belangrijke rol en heeft tevens de bokstraining van Hillary Swank op zich genomen. Ook in de film blijft ze echter ongeslagen .

Zoals in de latere delen wel vaker kon ik het plot niet goed volgen door de overvloed aan plottwists. Deze actiefilm duurt daarbij erg lang. Tom Cruise is echter lekker op dreef en krijgt van McQuarry de kans om zich uit te leven in gevaarlijke stunts (hij blesseerde zich ook ernstig waardoor de opnamen een tijd gestaakt moesten worden). Rennende, vliegende, varende en natuurlijk nog harder rennende Cruise levert enkele mooie scènes op. Ook fijn om Ving Rhames weer eens op het scherm te zien.

Kijkt weer lekker weg met alle bekende mission impossible aspecten. Daarbij zit de film goed in elkaar, al is hij ook wel erg uitgerekt. Tussendoor zit er veel humor wat soms wel grappig is maar wat ook de geloofwaardigheid (nog verder) in de weg zit. Rebecca Ferguson schittert in een sexy feministische rol. Tom Cruise heb ik weleens beter gezien in deze reeks.

Muzikale documentaire over de Soullegende Donny Hathaway die zijn leven beschrijft. In de tweede helft van de docu komt zijn psychische aandoening steeds sterker naar voren en wordt de docu daarmee ook wrang, heftig en emotioneel.

Een flinke tegenvaller. Wat een irritante film. Het hielp waarschijnlijk niet dat ik de Duitse nagesynchroniseerde versie zag.

De film volgt een net verhuisd rijk gezin en broer/zwager Monsieur Hulot die erg verschilt qua karakter. Dan volgt er een hoop drama met het over de top luxe huis waar Lynch wellicht qua sfeer en deurbel is geïnspireerd met Lost Highway (1997).

Monsieur Hulot viel wat tegen, al was zijn Escher huis leuk en was hij vermakelijker dan die irritante familie. Het huis had mooie ogen op het laatst met de nieuwsgierige mensen als pupillen. Leuke auto's passeren langzaam. Ook zijn er af en toe mooie typisch Franse sfeerbeelden te zien. De muziek paste hier goed bij maar was oppervlakkig.

Verder een hoop herrie zonder punchline. Jacques Tati is als regisseur en acteur veel beter en grappiger in Les Vacances de Monsieur Hulot (1953).

The exercise was beneficial!

Een weeskind komt in een rovershol terecht. Ik zag wat gelijkenissen met Hitchcock's Jamaica Inn (1939) waarin ook corruptie, aristocratie en het motto 'ieder voor zich, God voor ons allen' prominent naar voren komen.

Het hele verhaal is vrij dun. Personage Jeremy Fox is interessant en wordt sterk neergezet door Stewart Granger. Ook de jonge Whitely speelt leuk als John Mahune. Mooie kostuums en sfeervolle decors komen voorbij.

De manier van filmen is typisch Fritz Lang. Er is de tijd voor mooie shots genomen. In de extra's leerde ik dat Lang vaak shots gebruikt die de vorm van een oog hebben. Deze shots in een roversgrot vanuit het oogpunt van het jongetje zijn wat mij betreft ook de hoogtepunten van de film.

Ondanks dat ik totaal niet van musicals houd, heeft deze film (bij vlagen) wel indruk gemaakt. Dat deed hij niet in het begin. Hoewel de opening goed was ergerde ik me groen en geel aan de over the top theatraliteit met Kidman in de hoofdrol. Echter vanaf haar duet met McGreggor, een geweldige scene, werd de film interessanter. Kidman had haar overdreven theatraliteit van zich afgeschud. Het einde was ook aardig. De meeste indruk maakt de film echter met de sets en de editing.

Filosofische film waarbij het geheel zwaar onderdoet voor de som der delen. Er zitten mooie scènes in en interessante onderwerpen maar er wordt teveel bijgehaald ( waarbij het kokende eitje in Brazilië en de kinderarbeid voor jeans me zelfs irriteerde). Hierdoor wordt de film pretentieus. Door alle verhaallijnen (die zogenaamd allemaal samenkomen op het einde) is het vooral veel en niet diepgaand. De gedachtegang en filosofie erachter is zeker interessant maar de uitwerking kon mij niet bekoren.

Hoewel uit 1921 is dit toch al de achtste film van Fritz Lang. Van deze acht waarschijnlijk zijn beste. De titel 'Der müde tot' komt volgens de Duitse wiki-pagina uit de eerste wereldoorlog. Er vielen daar zoveel doden dat 'de dood er moe van werd'.

Een jonge vrouw (Lil Dagover) verliest haar verloofde en ontdekt dat de dood (Bernhard Goetzke) hem heeft meegenomen. In wanhoop van verdriet volgt ze hem. De dood toont compassie en geeft haar drie kansen om haar liefde terug te krijgen in de vorm van drie opzichzelfstaande verhalen uit verre oorden.

Lang levert een sfeervolle, expressionistische film af met een donkere en licht macabere sfeer. De muziek tijdens de kern van de film had veel weg van 'Lacrimosa' uit Mozarts requiem. De verhalen vond ik net als de gebruikers hieronder bepaald niet het hoogtepunt van de film. Hierin toont Lang echter wel zijn klasse in filmtechniek. Zo zijn er bijvoorbeeld miniatuur mannetjes te zien door cameratrucage. Het begin en het einde van de film zijn veel interessanter met diepzinnige conversaties en vooral monologen van de dood.

Deze monologen komen, volgens de Engelse wiki-pagina, uit de diepste gevoelens van Fritz Lang. Zijn moeder was recent overleden en hij dacht na over een kinderherinnering (wellicht een hallucinatie) van de dood die hij achterna liep. Hij werd toen teruggetrokken door helpende handen. Ook komen de ideeën volgens deze zelfde bron uit een Indiase, Hindoeïstische legende van Savitri and Satyavan. Een koppel die bekend is voor hun liefde en toewijding voor elkaar.

Zelf dacht ik meteen aan de Seventh Seal van Ingmar Bergman. Volgens Robert Cashill (uit Engelse wiki-pagina) liet die zich daarbij inderdaad inspireren door het personage van de dood.

Volgens IMDB is dit de favoriete film van Hitchcock, die in Duitsland nog voor Lang heeft gewerkt en daar veel van heeft opgestoken. Ik denk dan meteen aan diens debuutfilm "the pleasure garden". Ook Luis Buñuel (die ik zelf nog moet leren kennen) werd geïnspireerd door deze film.

Een grondleggende film dus.

Net gezien bij uur van de Wolf (NTR, 7 november npo2). Interessante docu over het leven van de wereldberoemde Noorse kunstenaar Edvard Munch, waarbij verschillende bekende werken en foto's in beeld komen. Het wordt een beetje monotoon verteld en soms flitsen de schilderijen te snel voorbij (terwijl het daar uiteindelijk wel om gaat). Op het einde vond ik het wat minder interessant worden als het gaat over de manier waarop zijn kunst lange tijd verwaarloosd werd in Noorwegen. Al met al de moeite waard voor kunstliefhebbers.

Westernklassieker van John Ford met Henry Fonda als de beroemde legende en historische figuur: Wyatt Earp die in verschillende Westerns figureert en daar gespeeld wordt door oa Burt Lancaster, James Stewart en Kurt Russell.

Het verhaal is gebaseerd op echte gebeurtenissen (John Ford kende de beste man) en is best interessant, al vond ik het soms wat lastig te volgen (hoe is Earp nu zo snel Marshall geworden?). De acteurs zijn prima en de (expressionistische) beelden van Ford zijn mooi al moet je er van houden.

Ik vond de film echter vanaf het begin al een behoorlijk zwaar gevoel geven wat ik niet goed kon plaatsen of begrijpen en daarom leek het ook niet echt bij de film te passen. Ook emoties, die opvallend veel aanwezig waren voor een western begreep ik niet altijd goed. Hierdoor vooralsnog een lage beoordeling, al vraagt dit natuurlijk een keer om een herziening.

Knotsgekke gedateerde comedy/drama met flauwe humor die soms wel grappig is. Ik mis helaas de kennis van de cinema uit de jaren 40 om de satire te kunnen herkennen, laat staan waarderen. De psychiatrische grapjes verbaasden me. Acteurs spelen de aparte types prima. Peter Lorre heeft helaas een bescheiden rol. Voor mij had het verhaal helaas teveel (onrealistische) plotwendingen die ik niet altijd even grappig vond.