Opinions

The reward for this man is 5000 dollars, yes? Judas was content with 4970 dollar less. There were no dollars in them days. Hmpf, but Sons of bitches, yeah.

Once upon a time in the West (1968), de beste Western ooit gemaakt. Naar aanleiding van het overlijden van Maestro, Ennio Morricone heb ik deze magnum opus van Sergio Leone herzien. Een film waar ik nooit genoeg van krijg.

De traagheid van het wilde westen wordt in deze epos geweldig gesymboliseerd. De film opent met een van de beste openingsscenes uit de filmgeschiedenis. De boeven worden geïntroduceerd, dan volgen tergend langzame (maar o zo Mooi en suspensevolle beelden) van drie wachtende boeven gevolgd door de aankomst van de trein: die de verandering van het wilde westen symboliseert. De scène wordt grandioos afgesloten met een mooie shootout na een beroemde filmquote over de paarden.

Voor die shootout had Leone eerst andere plannen. Het was initieel de bedoeling van Leone om the good (Eastwood), the bad (Von Cleefe) en the Ugly (Wallach) als de drie boeven in het begin in te zetten. Helaas bedankte Clint, waardoor het gehele plan niet door ging. Een leuke anekdote.

Ennio Morricone, mag hij vredig rusten, maakt de film legendarisch door de prachtige muziek. Hij componeerde verschillende muzikale stukken passend bij de verschillende karakters. De mysterieuze, dreigende, snerpende toon van Harmonica die zijn geheimzinnige trauma symboliseert
De melancholische muziek voor Claudia Cardinale, de bloedmooie prostituee die een nieuw leven wil beginnen na aankomst met de trein. De vrolijke toon die Chayenne karakteriseert geeft wat luchtigheid aan de film. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen.

Ruim over het midden van de film blijkt er ook nog een kort melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek. Hij kijkt met betraande ogen naar het schilderij van de Atlantische oceaan die troebel wordt. Hij ziet zijn droom, de spoorlijn door heel Amerika aan te leggen, uit zijn handen glippen.

Net als in a few dollars more (because of the damn trains!) werd de trein niet door iedereen toegejuicht. Niet iedereen houdt van verandering. En deze intrede van het ijzeren paard gaat ook duidelijk gepaard met corruptie (omkoping), machtswellust en misbruik. Allemaal komt dit naar voren in de gedaante van Mr. Tsoek Tsjoek, Mortimer, de treinbaron, die ook nog eens aan bot-tuberculose lijdt.

De acteurs spelen op de toppen van hun kunnen en dat is niet mis. Charles Bronson heeft de rol van zijn leven als de stille, vastberaden, onverstoorbare in zichzelf gekeerde en bovenal mysterieuze Harmonica. Henry Fonda is, tot destijds veler verrassing, de perfecte badguy met zijn prachtige expressieve koude blik. De dreigende muziek als Frank voor het eerst in beeld komt is schokkend en fenomenaal. Chayenne doet wat aan the Ugly denken, al is hij wat wijzer en vredelievender.

De atmosfeer van de film is ongekend goed. De muziek (vooral het thema van Cardinale) in combinatie met de prachtige vergezichten geven een nostalgische sfeer. De luxe privétrein van mr tjoek tjoek heeft een mooie interieur. Het schilderij wordt weer symbolisch gebruikt en later komt hier weer een associatie naar als de treinbaron in een plas water zijn laatste adem mag uitblazen.

Voor mijn gevoel zijn er meer close ups dan ooit in een Leone film. En ook zeer dichtbij, noem het ultra close-ups. Daarbij zijn de zweetdruppels op de gezichten te tellen. Samen met de epische opzwepende muziek is dit zo goed bedacht!

De film heeft me van jongs af geraakt. Terwijl ik toen lang niet alles snapte, keek ik mijn ogen uit. Na de zoveelste herziening en vele jaren wijzer is hij nog even intrigerend als destijds. De film is ongelooflijk veelzijdig en vol met details. Elke keer vallen me weer andere elementen op. Deze review kan dan ook niet lang genoeg zijn, toch brei ik er nu een eind aan .

Prachtige film! Hij begon als een bedwelmde krakkemikkige slak met een stokje maar toen die eenmaal op gang kwam (geef 'm een minuut of 30) bleef het spannend. De onstuimige relatie tussen de kapers en de gekaapte kapitein was heel interessant. Het laatste uur was het beste van de film. Een zeer spannende apotheose met een emotioneel einde, zeer realistisch in beeld gebracht. 4,5*

Speelt Tom Hanks overigens weleens een boef?

Deze vroege stomme Hitchcock gaat over een verwende jonge dame die geniet van het (luxe) leven. Ze gaat per boot naar Parijs met haar verloofde en leert daar een andere man kennen die zich op lijkt te dringen.

Voor het verhaal moet je deze film niet kijken. Hitchcock werd gedwongen zijn script te veranderen en er een komedie van te maken. Dit resulteerde in een hele rommelige voorbereiding waarin Hitchcock stukken van het scenario onderweg naar de studio nog neerpende op de achterkant van enveloppen. Niemand wist wat de volgende scènes zouden zijn.

Waarschijnlijk is Hitchcock met de camera gaan experimenteren omdat hij zelf ook weinig heil zag in het script en de acteurs. De film onderscheidt zich dan ook door originele ideeën op dat vlak zoals een shot gefilmd vanaf de bodem van een champagneglas, op en neer gaande camera op de golven van de zee en een scène waarin alleen benen en een tasje te zien zijn.

Ondanks dit originele camerawerk werd de film niet goed ontvangen door de criticasters eind jaren 20. En ook niet door mij begin jaren 20.

Korte versie van A Christmas Carol (1977). Michael Hordern zet een onvergetelijke Ebenezer Scrooge neer, geweldig! Voor de rest vond ik het niet heel bijzonder. Helaas is het vrolijke einde wat kort.

Hedendaagse disco inferno trip.

Kenmerkende film van Gaspar Noe waar ik (extreem) gemengde gevoelens over heb. Zoals vaker brengt Noe de kijker langzaam in een steeds grotere krankzinnigheid. Hierbij ook visueel waarbij het raakvlakken heeft met Enter the Void (Film, 2009). Deze laatste vind ik beter omdat er veel meer diepgang in zit. Noe had 2001: A Space Odyssey (Film, 1968) weer eens in zijn hoofd en wilde de evolutie in Climax omdraaien. Dus van mens naar aap. De gedragingen worden mede door de drugs steeds primitiever.

Climax is echt een visueel festijn. De film begint met lelijk opgenomen saaie interviews met een spuuglelijke achtergrond. Ik weet niet waarom. Daarna komen de eindcredits (???) en daarna komt er een langdurige geweldig mooie choreografische dans op een heerlijke electronische beat. ​Dan wordt er weer wat gepraat, wat veel te lang duurt, om de personages te leren kennen. Helaas blijven deze oppervlakkig en niet zo interessant.

Op een gegeven moment wordt duidelijk dat iemand LSD in de sangria heeft gedaan. Dan begint de trip naar de bodem (gelijkenissen met het begin van Irréversible (Film, 2002) . Het verhaal lijkt dan interessanter te worden, maar dat valt toch tegen.

Al met al zeker de moeite waard door de bijzondere dans en passende muziek (er wordt in de loop van de film ook geïmproviseerd hierin). Maar vooral inhoudelijk is dit weinig vernieuwends van Noe.

> Allow me, Madam, in this moment of your most desolate bereavement to lift from your sorrow-laden shoulders the burdens and tasks of exequiem sepulcher.
< What?
> I'll bury him for you.

Een Shakespeariaanse comedy horror met Peter Lorre, Vincent Price en Boris Karloff die ook allen meespeelden in The Raven (1963) (met ook een jonge Jack Nicholson).

Waldo Tremble (Price) en zijn hulpje Felix Gillie (Lorre) komen moeilijk rond als (louche) begrafenisondernemers. Als Waldo de huur van zijn huis niet meer kan betalen besluit hij om zelf nieuwe cliënten te zoeken.

Dit alles resulteert in grappige (slap stick) momenten, droge conversaties en wat minder grappige of teveel herhaalde momenten. De beelden zijn mooi en het verhaal is op zich ook leuk. Het duurt echter allemaal net iets te lang. Grappig is dat er een moment uit The Shining (1980) hier al voorkomt (een deur word met een bijl ingeslagen).

Vincent Price Komt soms leuk uit de hoek met zijn cynisme en deftige omzichtige oneliners. Peter Lorre is erg droog. Echter was Orangey the cat het leukst als Cleopatra. Deze prijswinnende kat met een 15 jaar lange carrière werd prominent genoemd in de aftiteling in het begin en einde van de film en dat verdiende die ook.

Nou nou wat een negativiteit hieronder. Hou je hoofd cool!

Ik vond het verrassend leuk. Had alleen verwacht dat ie uit de (late) 90's kwam. Zo'n sfeertje was er. Vooral de muziek vond ik leuk. Rappen deden ze goed. Script was voorspelbaar maar wel in orde. De acteurs vielen wat tegen, inclusief Katja Schuurman, Johnny de Mol en Gerrit Zalm. Niet gek dat die niet doorgebroken zijn.

Er gebeurt genoeg maar het komt niet echt binnen. Misschien ligt het aan de epinephrine.

Begin van de film is erg rommelig maar als hij op gang is boeit hij en trakteert de kijker op mooie beelden (vooral aan het einde).

Erg vermakelijke steenoude short van the maestro. Chaplin komt met een grote hutkoffer vol alcohol bij een kliniek/kuuroord om af te kicken van zijn alcoholverslaving. Zijn alcoholische loopje is nog leuker dan zijn altijd al kenmerkende loopje. Daarnaast zijn er nog een boel geslaagde grappen. Dat grappen uitgemolken worden in de short zelf hoort denk ik bij de tijd. Het is er in ieder geval niet minder leuk om.