Opinions

Confession (1953) is een zeer mooi geschoten Hitchcock over een priester die in een biecht hoort van een moord en steeds verder in de moordzaak verzeild raakt.

Geweldige stilistische zwart-wit plaatjes komen voorbij zoals van de kerk. Montgomery Clift speelt overtuigend een nogal knappe priester die tijdens de film allerlei gevoelens moet binnenhouden om verschillende redenen alhoewel ze allemaal verbonden zijn met zijn beroep.

Het verhaal is niet moeilijk, maar wordt naar het einde toe steeds interessanter en spannender. Het einde van de film is ook erg mooi met een interessante suspensevolle rechtbankscène gevolgd door Christus symbolisme (althans, dat zag ik er in toen hij aan het einde van de zitting openlijk werd beschuldigd van de moord (maar vrijgesproken bij gebrek aan bewijs) en de grote menigte hem daardoor vijandig begroette. Daarbij bleef hij ijzig kalm en weigerde zijn biechtgeheim te breken. De dader projecteert zijn angsten en hopeloosheid in de priester. Heel mooi einde al was de afsluiting wat abrubt.

De ernst van Ernst. Saai toneelstuk met deftig uitgesproken oneliners die soms wel grappig zijn. Einde is grappig doch voorspelbaar.

Een soms grove western die zichzelf niet serieus neemt en met wat verwijzingen naar de spaghetti westerns van Leone. Vooral de aftiteling lijkt erg op die van Per un Pugno di Dollari/Fistfull Dollars (1964) . De bekende acteurs kunnen de film niet naar een groter plan brengen, al is de film onderhoudend.

The Intern (2015) is een vermakelijke feel good comedy van Nancy Meyers.

Het script is simpel en uitnodigend. Een gepensioneerde man (De Niro) gaat weer aan het werk als stagiair bij een snel, modern internetbedrijf. Daar krijgt hij te maken met de manager (Anne Hathaway) die worstelt met Hulk Hog... Uhhh... met privéproblemen.

Ik geef Roger Thornhill gelijk dat de film wel erg veel goede karakters heeft en daardoor heftige confrontaties mist. Dit is echter ook een onderscheidend punt. Bovendien zitten er fijne gesprekken in de film waar je even over na moet denken. Ook het overval fragment (parodie uit Oceans eleven) vond ik geinig, vooral de Busta Rhymes karaoke in de auto .

Ten slotte zitten er realistische hedendaagse problemen in die op een luchtige manier worden verteld. Samen met het sterke acteerwerk van Hathaway en met name De Niro maakt dit de film voor mij toch bovenmodaal.

Mooie beelden, goede muziek (oa John Barry) en sterk camerawerk. Ook het acteerwerk is prima, vooral van Caine. Helaas was het verhaal voor mij niet te volgen en weinig interessant. Eindscenes zijn aardig maar daarna stopt de film helaas te abrubt.

Laat ik beginnen te vermelden dat deze film (net als andere films van Noe) niet geschikt is voor kinderen en gevoelige mensen omdat hij expliciet geweld en sex in beeld brengt op een zeer heftige, realistische manier.

De film begint met een dolle camera die eerst even langs de slager uit Noe's Seule contre tous gaat (het is dus in zekere zin een sequel). De slager geeft het thema van de film aan: "Tijd verwoest alles". Daarna gaan we met dezelfde camera een homoclub binnen. Deze scène begreep ik zelf pas toen ik hem nadien nog een keer bekeek omdat de twee hoofdrolspelers voor mij onvoldoende worden geïntroduceerd. De scène kwam extra hard binnen nadat ik deze scène opnieuw zag wat ook de vraag naar de chronologie doet opwekken. Het hoofdstuk eindigt sterk: Pierre red zijn vriend Marcus van een verkrachting en vermoord op brute wijze de veronderstelde "lintworm", deze kijkt echter geamuseerd toe naar de taferelen (tijd maakt juist hem nog niet kapot). Mooi vond ik dat Pierre zijn vriend red terwijl eerder (later dus) zijn situatie wordt geschetst (verliest zijn vrouw aan zijn beste vriend, droomt alleen nog maar dat hij slaapt, heeft weinig levenslust maar blijft desondanks trouw aan zijn labiele vriend).

Wat later in de film volgt de (voor het gevoel) eeuwigdurende verkrachtingsscène die heel heftig en controversieel is en waar voor zowel de vrouw (Alex) als de kijker geen ontsnappen mogelijk is (tenzij je de bioscoop verlaat). Het verbaasde me dat Belucci daar mee ingestemd heeft, maar het past toch wel echt bij de film en bij Noe om dat zo expliciet in beeld te brengen.

Dan volgt de feestscene waarin ik echt kon genieten hoe Marcus als een levenslustige energiebom ritmisch aan het dansen, springen en flirten is op de muziek en het contrast met Pierre die juist nergens zin in heeft. Hij wil alleen maar kijken naar Alex, zijn dansende ex. Oftewel hij wil alleen naar het verleden kijken (besef ik me opeens).

Vervolgens zien we hoe Marcus en Alex samen gelukkig wakker worden. Alex verteld van haar droom over een rode tunnel die in tweeën breekt (symbolisch/voorspellende droom). Als Marcus even naar de winkel gaat, doet Alex een zwangerschapstest waarbij de kijker aan haar dolgelukkige reactie merkt dat ze zwanger is. Ook komt nadrukkelijke een poster van 2001: A Space oddysey in beeld (wordt ook genoemd in de credits). Ik heb het gevoel dat het thema van deze film raakt aan het thema van 2001. Beide zijn wat spiritueel en bij beide speelt tijd en de geboorte een rol. Het is in ieder geval een mooie ode aan de prachtige trip van Kubrick.

En ten slotte volgt het laatste hoofdstuk (een dag eerder). Terwijl we (in Kubrick stijl) een prachtige klassieke symphonie (7e, 2e deel) van Beethoven horen waarbij Alex in een idyllisch park heerlijk relaxt een boek leest: "An experience with time" opgenomen met een camera die begint te tollen. Ten slotte volgt een korte epileptische trip gevolgd door de tekst "tijd verwoest alles" (vertaald).

Conclusie: Een erg goede film van Noe. Het enige minpuntje vind ik de (gebrek aan) introductie van de hoofdrolspelers. Dat had op een subtiele manier net iets duidelijker gekund zodat iemand zoals ik, die mensen weleens door elkaar haalt, niet verward raakt. Door de cameravoering en de heftige beelden komt de film heel realistisch (maar ook erg heftig) binnen. Toch wordt het aan het einde bijna zoetsappig en spiritueel. Het zit vol contrasten. Hoewel het verhaal zeer naargeestig is wordt de film door de non chronologische vertelling langzaam steeds vrolijker. De kijker reist terug in de tijd. En dan volgt aan het einde nog die mooie associatie met a space oddysey, geweldige trip!

Let's stop arguing please!

Krankzinnige hotseklots film die weinig pauzes neemt. Zeker voor de jaren zestig lijkt me dit uniek, daar er meer gebeurd dan menig actiefilm uit de eenentwintigste eeuw. En dan 2,5 uur lang. En dan is er blijkbaar ook een langere versie. Voor wie nog niet genoeg vertier had.

Een man rijdt van de klif en wat weggebruikers gaan een kijkje nemen. De man zegt met zijn laatste woorden dat er in San Monica een flinke hoeveelheid geld begraven ligt. De ratrace kan beginnen. De film heeft veel weg van Rat Race (2001) die zich hoogstwaarschijnlijk heeft weten te inspireren door deze dolle tutti frutti.

Terwijl deze ADHD trip met vier auto's en een stuk of 9 man begint, loopt dit aantal gaandeweg de film steeds verder uit. Er is dan ook een grote cast betrokken in it's a mad, mad, mad, mad world. Een van de bijrollen neemt Buster Keaton voor zijn rekening.