Opinions

Flauwe, droge humor die nog best vermakelijk is. Vooral die dikke is wel grappig. De actie is echter belabberd en het lijkt net of er scènes ontbreken. Dan zijn ze opeens heel ergens anders. De vrolijke muziekjes middenin de actie doet alle suspense (als die er al was) teniet. Het verhaal slaat ook nergens op, maar dat is dan soms ook wel weer geinig. Omdat het allemaal niet serieus wordt genomen is het nog best te pruimen. Van al mijn 2 * films zou ik deze zeker als een van de eerste weer aanzetten.

Adrenalinerush met op het lijf geschreven hoofdrol voor Samuel L. Jackson.

Mooi verhaal weer van Dickens met een leuk plot. Inderdaad staat armoede in Engeland weer centraal, dat was nou eenmaal de tijdsgeest. Het is vooral in het begin weer aardig over de top, het acteren en het verhaal. Dat laatste past waarschijnlijk bij het boek. Het maakt in ieder geval wel duidelijk wat er allemaal mis ging in die tijd.

Interessant psychologisch drama die nogal vreemd begint (die beginscene zal wel een betekenis hebben, maar los daarvan waren het nou geen fijne (kunst?) beelden en pas in de reflectie van de film zouden ze enige significantie kunnen krijgen). Ook daarna duurde het wel even tot ik echt in de film kwam. Het rijke leventje van Susan komt niet echt tot leven en dat ligt ook aan de acteurs.

Het middenstuk van de film is dan ook het best waarin met flashbacks een trauma onthuld wordt. Dit wordt erg realistisch in beeld gebracht. Later wordt de rol van de sheriff steeds leuker om naar te kijken, mooi geschreven en gespeeld door Michael Shannon. Ook Amy Adams en Jake Gyllenhaal spelen sterk.

De film gaat helaas als een nachtkaars uit. Al snap ik de clou wel, het was wel erg sober.

De vier vuisten in het kwadraat zijn stukken beter dan voorganger De vier vuisten slaan op hol (1983) . Hoewel het concept hetzelfde is vind ik deze film in alle facetten beter.

Bud, de saxofoonspeler en Terence, de vliegenier krijgen een opdracht. Ze moeten een dubbelrol aannemen van twee rijke magneten waar ze sprekend op lijken.

De flamboyante actiecomedie is grappiger. Het duo is vooral minder flauw. Daarnaast zijn ze gewoon beter op dreef. Zo zijn de deftige typetjes bij vlagen dolkomisch. Ook soms omdat ze er moeite mee hebben (vooral Bud Spencer).

Deze dubelrollen vereisen ook professioneler camerawerk met een onzichtbare split. Ook qua actie ziet het camerawerk er beter uit en het beeld is vloeiender.

Tenslotte zit in tegenstelling tot de vier dolle vuisten het script veel beter in elkaar. Een stuk geloofwaardiger terwijl het nauwelijks inlevert qua absurdisme.

Dit alles bij elkaar genomen kom ik op een verbetering van twee halve sterren ten opzichte van de geziene voorganger.

Vermoeiende adrenalinerush in het vliegtuig. Ligt het aan mij of heeft de regisseur de kijker zwaar beïnvloed door Julianne Moore zwaar verdacht te maken? Ik dacht dus na 10min ofzo dat de kijker te weten krijgt wie de dader is en dat de film gaat over vooroordelen en blindheid voor de vrouw die naast je zit. Het was voor mij in ieder geval heel verrassend en een tegenvaller toen ze opeens onschuldig was. Los daarvan speelde Moore een hoogst irritant personage, steeds in die gang lopen en zich overal mee bemoeien... Einde viel inderdaad ook tegen.

The deadship has a new captain.

Wat een prachtige expressionistische film. Deze horrorfilm, gebaseerd op Bram Stoker's Dracula, moet het hebben van de vorm (het script is simpel). Dromerige beelden van een dorpje en een reis naar Transsylvanië worden begeleid met toepasselijke klassieke muziek. De film is bijna 100 jaar oud maar Graaf Orlok is bij vlagen zo anstaanjagend dat ik er kippenvel van krijg. Ook de schaduweffecten van de graaf zijn een lust voor het oog.

Westerse Aladdin zonder geest. Voor mij een grote tegenvaller. Wat een vervelende cliché film. Zeer voorspelbaar, niet best geacteerd, geen diepgang en dan nog even dementie erbij halen met een goedkope manier om nog even de ontroeren. Dat ziektebeeld was overigens ook totaal niet realistisch neergezet. Het enige positieve dat ik kan bedenken zijn de sets en de mooie auto's.

Waving the flag with one hand and picking pockets with the other, that's your "patriotism"

Hitchcock weet me met Notorious (1946) toch weer te verrassen. Het was een zware bevalling met de matige dvd kwaliteit en zonder ondertiteling. Er wordt namelijk veel afgekletst in deze film (ondertiteling is aanbevolen).

Het verhaal is spannend doch simpel. De vader van Alicia (Bergman) wordt berecht wegens collaboratie met de Nazi's en zij wordt door (federaal?) agent Devlin (Grant) gevraagd om te gaan spioneren bij een nazi bolwerk in Brazilië geleid door Alexander Sebastian, een vriend van haar vader. Ondertussen is ze verliefd geworden op Devlin.

Ondanks het spannende verhaal, met de van Hitchcock bekende suspense aan het einde, intrigeert vooral de relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Romantische (de vonken spatten ervan af) en cynische gesprekken (zoals bovenstaande quote) wisselen elkaar af tussen Ingrid Bergman en Cary Grant. Beiden schitteren, al zet Bergman het soms wat zwaar aan (wat ook weer haar charmes heeft). Grant kan net als in Suspicion (1941) weer geweldig cynisch uit de hoek komen, in woord en gebaar.

Naast de chemie tussen Bergman en Grant facineert Hitchcock met bijzondere effecten. De camera vanuit het perspectief van Alicia die duizelingen weergeeft, schaduw en lichteffecten, het inzoomen op belangrijke objecten waaronder een speciaal gemaakte enorme theekop waardoor zowel voorgrond als achtergrond scherp in beeld komen. Dit laatste is een beroemd filmshot geworden. Hitch heeft hier echt een regisseursfilm van gemaakt.

Bertolucci raffelt het een beetje af.

Het tegenovergestelde natuurlijk. Een gigantisch epos die een inkijk biedt van Italië tussen 1900-1945. De film volgt twee opgroeiende vrienden vanaf kinderleeftijd in een verdeeld wordend Italië.

Bertolucci neemt de tijd en eigenlijk kabbelt het de hele tijd rustig voort. Bijzondere taferelen passeren de revue. Mooi is hoe de karakters van de hoofdpersonen steeds herkenbaar zijn. De Niro en Depardieu leven zich uit in hun rol. Soms deed het me een beetje aan een film van Pier Pasolini denken. De film eindigd mooi.