Opinions

Wat is de overeenkomst tussen de Nederlandse vlag en Rost van Tonningen? Ze hangen allebei na de bevrijding.

Aardige film met een erg interessant verhaal. Barry Astma als Walraven van Hall zorgt samen met broer Gijs (Jacob Derwig) voor de financiering van het verzet en neemt hierbij steeds meer risico, ondanks zijn bezorgde meer terughoudende broer. Rost van Tonningen (Pierre Bokma) probeert als nazi gezinde DNB directeur de verzetshelden te ontmaskeren.

Het was soms wat rommelig en onduidelijk wat er precies gebeurde maar verder kijkt de film aardig weg en is het best spannend. Acteurs spelen goed al komen ze vaak wat te modern over. Zo was het taalgebruik niet uit die tijd.

Goed dat dit verhaal verfilmd is.

"I remember you used to drive that crappy blue Chevy Nova" (Ze lachen] "What are you driving now?"

"Same crappy blue Chevy Nova".

Volgens de registers is Beverly Hills Cop (1984) pas mijn eerste Eddy Murphy. Het is een erg geinige film met grappige quotes en een heerlijke catchy soundtrack die iedereen nog steeds kent!

Eddie Murphy speelt het authentieke personage Axel Foley, een impulsieve en zeer assertieve politieagent. De film komt innovatief over en ik heb de indruk dat Eddy Murphy's spontane rol tot veel inspiratie heeft geleid. Als kers op de , werd er een donut gebruikt als afleidingsmanoeuvre!

+/- 3,75*

De filosofie, verander nooit een winnende formule, is van toepassing op deel twee, al is er wel een stuk meer actie. Alle vrolijkheid (inclusief de fantastische soundtrack) is met succes herhaald. Veel dezelfde personages komen langs, met een leuk debuut (bijrol) van Gilbert Gottfried.

Bij deze personages komen dezelfde (geinige) gedragingen voorbij al zijn sommigen wat gegroeid ten opzichte van Deel 1 (1984). Zo niet Eddy Murphy en dat is maar goed ook. Hij is weer assertief en onbesuisd als vanouds en draagt ook deze actie-comedy.

Zoals Scorsese zelf overwogen heeft, zou The Big Shave (1967) naar mijn idee beter zijn geweest als hij zou zijn geëindigd met beelden van de Vietnam oorlog. Nu is het een vrij karige short.

"I don't get it. Why are they confessing?" "They're not confessing." "They're bragging."

The Big Short (2015) is een cynische komedie over ware gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens de financiële (huizen)crisis rond 2008.

De film heeft een unieke narratief. Het is nogal rommelig, de kijker wordt betrokken (de vierde wand is open, leerde ik net van onderstaande reviews), Margot Robbie en Selena Gomez leggen tussendoor wat uit maar maken geen onderdeel uit van het plot.

Intussen leert de oplettende kijker hoe de financiële crisis ontstaan is en welke rollen verschillende personages -die op werkelijke personen gebaseerd zijn- hierin spelen.

Zelf heb ik gemengde gevoelens over deze film. Het verhaal is best goed en leerzaam. Het gaat echter best snel en is ook voor mensen die wat van de economie begrijpen best pittig. Ik vond de film ook weinig grappig, nogal taai, maar wel (terecht) heel cynisch.

Alles overziend een knap gemaakte taaie film over de financiële wereld, in een luchtig jasje.

Is the enemy of my enemy my friend or my enemy?

In alle aspecten beter dan deel 1! En dat was voor mij een grote verrassing. Het verhaal zit prima in elkaar. Mooi plot, goede wendingen. Visueel ziet het er erg goed uit, wat je van Del Toro kan verwachten. Daarbij zijn ook de effecten geweldig goed gedaan. Wel was het wat te bloederig voor mij en dat shot waarin ze die alien bek medisch gaan analyseren respecteer ik maar ik kijk wel even weg.

De acteurs doen het goed. Wesley Snipes herhaalt zijn goede prestatie van deel 1 (enige lichtpuntje van die film wat mij betreft). Nu heeft hij echter ook prima acteurs aan zijn zijde. De hoofd vampier en de enge vampier 2.0 Nomak zijn interessant. De hoofd vampier doet me denken aan de keizer bij star wars, maar ook aan Dracula (1992).

Zo had ik nog een paar associaties. Natuurlijk komen er dingen terug uit deel 1 zoals een vampier-discoparty, meerdere personages en de nodige zwaard en schietgevechten. Maar er was meer. De nieuwe vampiers deden erg denken aan de Aliens uit de gelijknamige films (vooral natuurlijk als die mond open gaat). En tot slot gebruiken zowel Blade als Nomak WWE gevechtstechnieken waar Hulk Hogan jaloers op is!

Leuke actiefilm waarbij het laatste halfuur wat tegenviel.

Schattige simpele film met mooie plaatjes.

Prachtige realistische oorlogs/rampenfilm van Wolfgang Petersen met een mooie soundtrack.

De film begint met een wild feest in een Franse nachtclub waar aankomend onheil wordt weggedronken en weggeneukt en waar het cynisme (en dus het bewustzijn, realisme) al in volle omvang aanwezig is.

Daarna krijgen we een eeuwigdurende weergave van het leven in de u-boot. Claustrofobische angst, cynisme, doodsangst, paniek, verdriet, agressie, vriendschap, solidariteit komen allemaal aan bod en wordt geweldig ingevuld door de acteurs. Erwin Leder's inzinking was voor mij (een van de vele) hoogtepunt(en) van de film.

"Hey, a fight, which side to we take?" "The winning side of course" (vrije vertaling van de Don).

Een leuke conversatie in het begin van de film maar verder een voorspelbaar verhaal met een opvallend naïeve John Wayne. Pokeren in een film is zelden interessant trouwens.

Sterk debuut van Joost van Hezik. Ik ben vaak geen fan van Nederlandstalige films, maar dit licht absurdistische drama wist meteen te imponeren.

Hij was grappig, diepzinnig en nog spannend ook! Cinematografisch was het inderdaad goed en ook de meeste acteurs spelen prima. Eelco Smits stal de show, die was fantastisch!

Ten slotte wist het script steeds te verrassen met leuke of rare wendingen. De laatste tien minuten vond ik ook iets minder.

Leuke film. Bij vlagen erg goed, maar over het algemeen niet heel bijzonder. Hij deed me een beetje aan The Gladiator denken (al is deze ouder). Gladiator vind ik eigenlijk in alle facetten beter (sentiment, actie, script, camera en acting). De film begint een beetje als een sentimenteel liefdesverhaal maar gaat al snel over tot een strijd tussen de Schotten onder leiding van William Wallace (Mel Gibson) en Engeland onder leiding van een onsympathieke koning Edward. De gevechten vond ik niet zo bijzonder en het einde van de film eigenlijk ook niet. Toch bleef hij tot het einde boeien ondanks de lange speelduur.

It's awfully easy to lie when you know that you're trusted implicitly. So very easy, and so very degrading.


Brief Encounter (1945) is een mooi geschoten drama van David Lean (mijn eerste film van hem). Het gaat over een getrouwde vrouw die verliefd wordt op een getrouwde man en hij op haar. De film geeft een interessant tijdsbeeld.

Het verhaal is simpel en er wordt niks bijgehaald (ik dacht heel even tegen het einde dat de man een homoseksuele relatie had, maar dat bleek een collega te zijn). De film is sterk door het originele vertelperspectief (door de vrouw zelf). We zien en horen haar dus vanuit het normale kijkersperspectief, maar ook als verteller. Hierbij deelt ze al haar gedachten en gevoelens aan de kijker. Dit geeft het simpele verhaal toch veel psychologische diepgang.

Het prachtige pianoconcert van Rachmaninov (soundtrack) was treffend en benadrukt de melancholie van de film.

Belabberde komedie met een redelijke Tim Haars. Bro's before ho's had voor mij één hoogtepunt, Duck Hunt! Ook de '90-00's muziek was geinig. Sporadisch was er een leuke grap.

Interessant verhaal met sterke rollen van Whitaker en Winfrey. Die laatste was ook al zo goed in the color purple. Jammer dat ze niet in meer topfilms speelt. Boeiendste aan de film vond ik de relatie tussen vader en zoon, hun standpunten en de oorsprong daarvan.

Het duurde wel even voor ik in de film kwam. Begin van de film had wat soepeler gemogen. Verder had het script mijns inziens net iets teveel zijpaden. In plaats daarvan had er beter ruimte kunnen worden gemaakt om alle 8(!) presidenten te laten passeren, naar werkelijkheid.