Opinions

Bijzonder oorlogsdrama over de eerste wereldoorlog en haar gevolgen vanuit Turks en Australisch perspectief. Dat laatste maakte The Water Diviner (2014) voor mij uniek. Hij is ondanks zeer heftige momenten wat romantisch. Dit klinkt misschien raar, wat ik bedoel is dat het totaal anders is dan bijvoorbeeld La Piscine (1969) die veel realistischer overkomt.

Dit regiedebuut van Russell Crowe begint erg rommelig en heeft lang nodig om goed op gang te komen. Sterke en vervelende fragmenten wisselen elkaar af ten volle dure van de film. Dan zijn ze verrassend, dan weer (enorm) voorspelbaar. De blauwe moskee was prachtig.

Verrassend leuke film. Mooie ode aan de horrorfilm op originele wijze gebracht. De film begint wat saai, met matige acting en rare conversaties. Ook het geluid valt wat tegen. Je hoort moeilijk wat ze zeggen. Dit duurt gelukkig niet zo lang. Als het horrorhuis wordt betreden wordt het mooi, een beetje spannend en origineel. Ik vind het altijd jammer als bij dit soort films heel veel tijd wordt besteed aan een irrelevant verhaaltje eromheen zoals bv gebeurt bij The Car (1977) en in mindere mate bij The Birds (1963).

De ode aan de klassieke horror is op luchtige wijze gebracht met een passende goede soundtrack. Hoewel vooral ingewikkeldere horrorwezens zoals de weerwolf visueel wat minder geloofwaardig overkomen, ziet de aankleding en inrichting er over het algemeen best goed uit (ondanks beperkt budget).

Jammer was wel dat een van mijn favoriete Twin Peaks (1990 - 2017) acteurs een relatief kleine rol had en het eerst stierf.

Prachtige avontuurlijk drama van Peter Weir. Was even inkomen maar ik werd er langzaam ingezogen. Adembenemende beelden, mooie muziek, goede acteurs, diepgaande gesprekken met een vleugje psychologie en opvallende, sterke visagie. Ondanks de visagie is het niet allemaal even realistisch en het eindigde me te abrupt (het tempo ging de laatste tien minuten opeens omhoog en stond in contrast met de rustig voortkabbelende tocht).Witness (1985) blijft mijn favoriete film van Weir, maar deze doet nauwelijks onder en de beste man ga ik steeds meer waarderen. Ik houd me vast aan de traditie die de gebruikers hieronder hebben ingezet en geef 4 .

Bij wijlen grappige Schotse klucht waarin Whiskey de hoofdrol speelt. Mooie beelden van het eiland en leuke Schotse muziek. Verder matige komedie. Ik zie dat het een remake is van een film uit 1949 met dezelfde titel. Die is waarschijnlijk beter.

Wilde dingetjes. Het was inderdaad een wilde rit met al die plotwendingen. Ik was echter niet onder de indruk (alleen een beetje van Denise Richards) en het werd allemaal steeds ongeloofwaardiger.

Verstand op nul, dan is deze film nog best te pruimen. Het script is niet geweldig en de acteurs zijn vooral raar. De settings en kostuums zijn daarentegen geweldig mooi. Af en toe is het ook best grappige (flauwe humor) en vooral bizar. De film deed me wat denken aan the hateful eight (hele kwestie van confederates) en Django unchained (Will Smith Als Django, Dr Loveless heeft wat weg van Di Caprio daar).

Wat een prachtige ingetogen film zeg. Peter Weit neemt de tijd om het verhaal te vertellen en dat past natuurlijk bij de Amish leefstijl, die prachtig in beeld gebracht wordt. Romance, drama en suspense worden heerlijk in elkaar gevlochten.

Er komen hele mooie scènes voorbij vanuit het standpunt van het jongetje bijvoorbeeld in het begin van de film.De mooiste scène vond ik die op het politiebureau als het jongetje de corrupte agent als dader identificeert en de agent dit ook aanvoelt, kippenvel! De film zet sowieso een hele mooie sfeer neer.

De acteurs waren ook in vorm. Mooi ingetogen spel met af en toe emotionele uitbarstingen. Het was wel een deceptie op het einde dat het niks werd tussen Rachel en John want de liefde spatte ervan af!

Heerlijke oorlogssatire.

De zoveelste magnum opus van Scorsese. Hij haalt wederom alles uit de kast voor deze film. Enorm budget, topacteurs, lange speelduur, epische scènes, bizarre scènes en zelfs een lastige take van een jacht in een storm.

De film is een realistische weergave van het bonte leven van Jordan Belfort. Hoewel het soms te bizar voor woorden is, is het meeste waargebeurd. Zowel zijn carrière als louche effecten makelaar als zijn privéleven wordt weergegeven en een scheiding tussen beide is er nauwelijks. Er wordt als primaten geleefd, wat zich uit in impulsief (veel seks, drugsgebruik, risicogedrag), weinig empathie en haantjesgedrag. Ook ontstaat er een opmerkelijke groepsdynamiek waarin Jordan als leider (op de apenrots) lange tijd zo'n beetje alles kon maken.

Di Caprio heeft zich weer helemaal in de gedaante van het hoofdpersonage gegoten. ik vond hem niet erg sympathiek in deze rol, maar toch is de film zo gemaakt dat je vaak met hem meevoelt. Margot Robbie is sexier dan ooit. Ze had daar zelf op aangedrongen bij Scorsese (ze wilde zelf de naaktscène(s) die initieel niet gescript waren). Jonah Hill, die vergeleken met Di Caprio een schijntje kreeg voor zijn rol, maakte echter het meeste indruk op mij. Hij speelt subliem een hele bizarre kerel.

Een supersterke scène vond ik het gekruip van Di Caprio naar zijn auto en alles wat er daarna volgt in hun overdosis. Het einde van de film vond ik minder indrukwekkend. Ook een minpuntje vind ik de cameo van Jorden Belfort zelf. Dat vind ik een vorm van verheerlijking van zijn malafide praktijken en daarmee eigenlijk ook van alle malafide praktijken op Wall street en andere beursen in die tijd en nu nog steeds, zoals Joris Luyendijk mooi heeft geanalyseerd.

Prachtige, indrukwekkende en heftige docu, dit zouden ze wat mij betreft overal moeten toepassen als er goede begeleiding (zoals hier was) beschikbaar is.

This is Alfred Hitchcock speaking. [...] this is a true story, every word of it. And yet it contains elements that are stranger than all the fiction that has gone into many of the thrillers that I've made before.

Met deze woorden trapt de Maestro hoogstpersoonlijk zijn film af. Mijn 25e Hitchcock alweer en tevens mijn 100e review! Ik was er even bang voor, maar The wrong man (1956) is gelukkig toch weer een heel bijzondere film.

Hoewel het een van de vele films van Hitchcock is waar iemand onterecht wordt verdacht van een misdaad, onderscheidt de film zich door zeer dicht op de huid van de hoofdrolspeler, niemand minder dan Henry Fonda, te zitten. De film heeft opmerkelijk veel oog voor detail en naarmate Manny steeds meer in het nauw komt krijg je als kijker ook een claustrofobisch en naargeestig gevoel. Het acteren van Fonda was hier debet aan.

Ook de mooie zwart wit plaatjes leken te helpen in de beklemmende sfeer van de film. Hoewel dat in de introductie nog niet zo te merken was. Langzaam wordt je in het verhaal gezogen en ook voor de rechtbankscenes werd de tijd genomen. Tussendoor was nog een interessant cameratrucje waarbij deze in de gevangenis ging draaien rond het hoofd van Manny om de duizelingen in zijn hoofd te symboliseren. Twee jaar later werd deze cameratechniek ook gebruikt in Vertigo (1958).

Richting het einde van de film ging het tempo wat omhoog waardoor het oog voor details wat wegviel. De psychische instorting van zijn vrouw kwam vrij plotseling (onrealistisch) en ook de echte dader kreeg voor mijn gevoel te weinig screentime. Desalniettemin zorgt Hitchcock voor een mooie realistische prent van een waargebeurd verhaal.