Opinions

Mrs Verloc: "Thank you for your trouble. I'm sure you meant well." Ted: "Not at all, I like Trouble".

Mijn 19e Hitchcock alweer. Deze film begint wat saai maar wordt steeds interessanter. Niet erg bijzonder maar toch zitten er genoeg leuke en spannende scènes in voor een voldoende. 3*.

Inglorious bastards heeft een referentie naar deze film. Ook interessant is dat Hitchcock spijt had van de scène met de bom in de bus. Het druiste tegen zijn principes in om de scène "in suspense te schieten". Daarbij kreeg de scène kritiek omdat het behoorlijk heftig is.

Weer een prachtig gefilmde zwart wit Hitchock. Na een korte introductie komt de film los en blijf je in een (zeker voor die tijd) spannende achtbaanrit zitten tot het einde. Af en toe miste ik iets na een plotselinge wending maar je pakt zo de draad weer op. Erg interessante personages weer en een intrigerende onderwereld die me (inclusief landhuis en danszaal) aan Eyes wide shut deed denken. Het einde van de film vond ik wat abrubt en (dat) viel wat tegen . In ieder geval weer zeer de moeite waard (als je van Hitchcock houdt).

Erg mooi gefilmde boxing noir van Robert Wise. Ik was ook zeer te spreken over de Warner Brothers Archive Collection Blu-ray. De film gaat over een wanhopige bokser in een cynisch afgebeelde bokswereld. De film beschrijft een bedompt klein uitzichtloos stadje in Amerika en volgt real time (zelden vertoond volgens Scorsese) een dag in het leven van een bokser.

De grauwheid die wordt weergegeven staat in contrast met de prachtige beelden. Rustige trackingsshots, close ups van het publiek, de geliefde en de boksers vormen de hoogtepunten van deze film.

Some places are like people: some shine and some don't [...]Well... you know Doc, when something happens it can leave a trace of itself behind. Say like... it's when someone burns toast. When some things happen, it can leave other traces behind.

Vanmiddag The Shining (1980) herzien, nu in Blue-Ray. Dat verdient deze film echt want wat is hij mooi. Al is het een horrorfilm, heel eng vind ik hem niet. Spannend is hij wel en Kubrick zet net als in Eyes Wide Shut (EWS) (1999) een erg mysterieuze sfeer neer (met een mysterieus hoogtepunt aan het einde die ik bij EWS miste).

Allereerst is dit een film die uitblinkt in esthetiek. Het begint al met een prachtige helikoptershot met een geweldig onheilspellende tune. Daarna volgen geweldige shots in het hotel waarin je meteen Kubrick in herkent. De acteurs lopen mee met de langzaam bewegende camera door de eindeloze gangen van het hotel. Jack loopt vervaarlijk naar de camera toe. De uitzoomende camera (heel prominent aanwezig bij Barry Lyndon (1975)) word natuurlijk ook weer gebruikt. Ten slotte zien we het jongetje op een driewieler door het hotel racen, Kubrick gebruikte hiervoor een camera op wielen om dit prachtig in beeld te krijgen, de kijker wordt net zo klein als het jongetje en het hotel wordt nog imposanter.

De mysterieuze sfeer wordt gecreëerd door: de muziek, de veranderende inrichting van het hotel, de eenzaamheid binnen en buiten het hotel, de hallucinante verschijningen, het bijzondere jongetje (en de kok), de transformatie van Jack en de verwijzingen naar het gruwelijke verleden van het hotel.

Wat mij betreft loopt het thema trauma (zie ook bovenstaande quote) als rode draad door de film (soms latent verscholen achter paranormale verschijnselen). Jack, Dannie en het hotel zelf zijn getraumatiseerd. Jack heeft een kort lontje, een cynische blik op het leven (vanaf het begin van de film, dit wordt geleidelijk steeds erger) en een laag zelfbeeld (hij zegt (impliciet) als ik thuis kom zonder geschreven boek ben ik een mislukking). Tevens wordt agressiviteit al vroeg gesuggereerd met de tennisbal tegen de muur, een alcoholprobleem en uitvallen tegen zijn vrouw. Danny voelt die agressie aan (gevolg trauma uit verleden) en is extreem voorzichtig bij het benaderen van Jack. Ook het feit dat hij geen vrienden heeft en dat hij tegen zijn vinger praat (lijkt op dissociatieve stoornis vanuit psychiatrisch oogpunt). Ten slotte is er het hotel met een traumatisch verleden. Het is gebouwd op een begraafplaats van Indianen ("White man's burden, Loyd"), er is een gezinsmoord gepleegd (dit krijgt de nadruk in de film) en er is een kannibalistisch incident geweest door kolonisten (wordt verteld in de auto). Deze drie trauma's symboliseren naar mijn interpretatie het traumatische verleden van de Verenigde Staten die van generatie tot generatie wordt doorgegeven.

Samen met de topprestatie van Nicholson en sterk spel van Loyd, Duvall en Crothers maakt Kubrick met The Shining (1980) een prachtig mysterieuze horrorfilm met meer diepgang dan de hoge hoed van een goochelaar. Mijn 5* waardering blijft gehandhaafd.

I'm a dying man, scared of the dark.

Mijn 8e John Wayne. Bijzondere western die een kwetsbare man laat zien die terminaal ziek is ("I have a cancer"). Hoofdpersonage John B Books wordt gespeeld door John Wayne, die in het echt ook jarenlang worstelde met kanker en er uiteindelijk aan zou bezwijken.

Het verhaal kabbelt rustig voort. Langzaam kom je iets meer te weten over het verleden van John Books, maar belangrijker zijn de verhoudingen tussen de hoofdpersonages en de omgang met Johns naderende dood door hem en anderen. Intussen bedenkt John een plan hoe hij zijn laatste verjaardag wil vieren...

Anders dan deel 1 maar ook deze is prima. Brute film over Amerikaanse speciale troepen die er op los schieten om 'strategische redenen'. In tegenstelling tot sportfan27 kon ik het verhaal goed volgen (en ik raak nog weleens de draad kwijt). Van de diepgang moet de film het inderdaad niet hebben, wel van de mooie actie. Het einde viel wat tegen.

Korte uitvoering van het sprookje van Hans Christian Andersen. Er zullen betere uitvoeringen zijn, desalniettemin vond ik deze animatie erg leuk. Echt een kerstfilm voor alle leeftijden! Wat me wel irriteerde waren de schokkerige beelden. Ik dacht dat ie misschien overgezet was van videoband naar dvd maar dat was niet zo. De liedjes en de stem deden me aan Dancer in the Dark denken.

Vrolijk kerstfeest!

You can stand just so much of detectives! After all, they are only policemen with smaller feet!

Middelmatige mystery van Hitchcock waarin Eve (Jane Wyman) haar vriend Jonathan (Richard Todd) uit de handen van de politie probeert te krijgen nadat de man van Charlotte (Marlene Ditrich) is vermoord. Intussen lijkt Charlotte ondanks mogelijke betrokkenheid bij de moord gewoon haar glamoureuze leven voort te zetten alsof er niets gebeurd is.

Stage fright (1950) was tot Frenzy (1972) de laatste film van Hitch in Londen. Hitch noemt deze film een belangrijk onderzoek naar het acteervak. Vandaar ook de naam denk ik. Er wordt bovendien veel gelogen in de film, verhalen worden verzonnen en Marlene Ditrich zet een sterke façade neer (dit masker wordt echter helaas niet afgedaan).

Zelf heeft Hitchcock weer een leuke cameo als een verbaasde voorbijganger. Achter de schermen worstelde hij met Jane Wyman die zich tegen de wil van Hitchcock voor bepaalde scènes toch mooier maakte omdat ze zo onder de indruk was van Ditrichs glamoureuze uitstraling. Laatstgenoemde deelde later nog een sneer uit naar Wyman: "[...]She looks too much like a victim to play a heroine, and God knows she couldn't play a woman of mystery, that was my part. Miss Wyman looks like a mystery nobody has bothered to solve." (IMDb trivia). Voor mij lijkt het erop dat deze grote Hollywood ster ook wel erg zichzelf speelde in deze film. Ook achter de schermen werd ze als een diva behandeld door Hitch.

Ditrich uitgezonderd waren de acteurs niet erg bijzonder. De bijrol voor Herman van Veen (als vader van Eve) was dat wel!

Mooie, interessante docu over het leven en werk van Stanley Kubrick. Het is een onvermijdelijke ode aan Kubrick's nalatenschap waarbij de kijker verwend wordt met imponerende beelden, interessante verhalen en de prachtige filmmuziek uit zijn oeuvre.

De documentaire begint met unieke beelden en verhalen uit Kubricks vroege jeugd. Hij begon als fotograaf en er komen dan ook wat mooie foto's voorbij. Zo maakte hij een unieke foto van een trieste krantenverkoper toen president Roosevelt net overleden was.

Geleidelijk volgt de docu verder chronologisch zijn leven aan de hand van zijn films. Daarbij worden interviews afgenomen met onder meer Martin Scorsese, Jack Nicholson, Steven Spielberg, Woody Allen, zijn vrouw en vele andere mensen waarmee hij heeft gewerkt.

Aanrader!

Dit karige Italiaanse drama over rouwverwerking begint wat saai maar intrigeerde me langzaam meer. De gesprekken met de psycholoog zijn aanvankelijk nietszeggend, maar worden langzaam wat interessanter. Dat de psycholoog zelf worstelt met een rouwproces is hier debet aan.

Ik heb de eerste twee trilogieën vandaag afgerond. Op de hele serie is genoeg aan te merken. Het is vaak te voorspelbaar, niet realistisch (rare beslissingen Ed) en behoorlijk politiek correct. Ook diepgang en uitwerking van vele personages mis ik.

Deel III vond ik wel het spannenst en het mooist. Vooral de laatste 30/45 minuten was het genieten van de spectaculaire gevechten, prachtige omgevingenen de te verwachte wendingen in het verhaal. Naast deel V vond ik dit de beste film.

Geweldig leuk, deze stokoude short met de originele Mickey Mouse en Boris Boef. Mickey gebruikt (tot ergenis van Boris) tijdens zijn bootreis alles en iedereen als instrument voor zijn muziekstuk.

Hier te bewonderen: Steamboat Willie - YouTube

Goed thema die een beter lot verdient dan dit script.

Gave biografie over Dr. Dre, Easy E en Ice Cube. Naast een muzikale trip door de revolutionaire rap die zij maakten komen ook de belangrijkste gebeurtenissen uit hun leven aan bod want het ging er op allerlei manieren wild aan toe.

Er is weinig af te dingen op deze film. De acteurs zijn goed, de beelden zijn prima, het script zit goed in elkaar en de muziek is geweldig als je de rapbeats van die tijd een beetje kan waarderen. Enige minpuntje vond ik het einde, dat was geen grote klapper en ik miste wat mooie nummers die Dr. Dre nog gemaakt heeft later(?) (Bv 'Still Dre'). Eigenlijk eindigde de film dus te snel.

Tip: Kijk de film met een goede geluidsinstallatie voor een extra dimensie.

My theory is that everyone is a potential murderer.

Strangers on a train viel me licht tegen, al had ik hoge verwachtingen van de film. De film, die tot Hitch beste gerekend wordt begon weinig bijzonder en werd gaandeweg steeds interessanter.

De film is best mooi geschoten maar kan niet tippen aan bv het oudere en ook zwart-witte Shadow of a Doubt (1943). De acteurs zijn redelijk, Robert Walker valt vooral op. Ook de dochter van Hitch (Patricia) speelt een leuke rol en neemt de regie van haar vader even over tijdens het schieten van zijn cameo.

Vooral het script viel mij tegen. De beginscène is gewoon erg matig waarna het lang duurt voor het verhaal spannend en vooral origineel wordt. Hitch wijkt af van het boek (met dezelfde titel) waar hij kritiek op krijgt. Ik denk ook dat dit de film wat jus zou hebben gegeven vooral door Guy mr Anthony te laten vermoorden. Het wordt toch goed gaandeweg de film en de eindscene, met de draaimolen met gave quote waarmee Hitch terecht wou eindigen (maar kreeg hiervoor geen toestemming van de studio baas), was gaaf.

Belabberde film, acting (Balrogs halve film tekst was zijn herhaalde lach) en een zwak verhaal. Ook de muziek was niet geweldig. Zelfs de personages die ik ken van de SNES game (super) Street fighter (2 world ofzo) leken er weinig op. Mr. Bison leek voor geen meter en ik zat te wachten op een head jump van hem en dat doe ik nu nog. De meeste personages ontbraken bovendien. Waar was Sagat? Ze zaten notabene in Thailand...

Zo, dat was even wakker schrikken, die kernbom ontploffing in het midden van de film. Daarna is de film een fijne adrenalinerush met goede actiescènes en veel suspense. Deze wordt op het einde wat kunstmatig gerekt waardoor het net onder doet voor de suspense Maestro: Hitchcock.

Prachtige film noir van Billy Wilder. Wat kan die man filmen. Goed verhaal dat wel altijd treurig blijft omdat je het einde al kent. De setting (het gedateerde huis inclusief inwonende) past hier perfect bij. Geweldig geacteerd ook door iedereen. Het personage Max was mijn favoriet, ook hoe hij in beeld werd gebracht.

Wilder had oorspronkelijk een zeer lugubere openingsscène in een mortuarium met overledenen die elkaar vragen hoe ze zijn omgekomen. Dit werd (helaas) massaal afgekeurd in de sneak preview. Ik had die scène graag willen zien.

Hello monkeyface!

Jubileum, Mijn 20e Hitchcock! Weer een leuke aparte film die in het begin wat aandacht vereist om de mensen uit elkaar te houden. Naarmate de film vordert begint het duidelijk te worden en spannend. Alles ligt of lijkt er wel heel dik bovenop te liggen wat ik wat overdreven vond maar ook bij vlagen wel grappig. De muziek was wat gedateerd en vaak te overheersend. De cameravoering is weer goed met als hoogtepunt de prachtige schaduwshots aan het einde.

Er wordt erg goed geacteerd. Grant speelt heel goed een zeer eigenaardige man (Johnny) maar zijn tegenspeelster (die hij op de set niet uit kon staan) kreeg de Oscar. De vriend van Johnny vond ik ook goed en erg grappig.

Wat me wel irriteerde is het einde van de film. Hij schijnt dus toch onschuldig te zijn wat ik totaal niet vond passen. Ik dacht zelf dat het op twee manieren kon worden geïnterpreteerd maar nu ik er wat erover lees is dit dus niet zo. Het boek eindigt in ieder geval 180 graden anders en dat was Hitchcock aanvankelijk ook van plan.