Suspicion (1941)

Tegenvallertje van Hitchcock. Zijn films moeten het natuurlijk vooral hebben van het verhaal en van de suspense. Beide elementen zijn niet aanwezig in deze film. Het plot wordt vanuit Joan Fontaine verteld en dat maakt het er niet interessanter op. Na even een twijfeling blijft ze maar weer in de goedheid van de te gladde Cary Grant geloven. Het wekte bij mij irritatie op, omdat ik van haar verwachtte dat ze veel meer tegengas zou geven en niet zo lijdzaam zonder reden de zoveelste leugens van Grant ondergaan. Spannend wil het daarbij ook niet worden. Jammerdebammer dus. Aan de andere kant is Suspicion lang zo slecht niet. De typische Hitchcock-stijlkenmerken, zoals een treinscene, een grote villa op zijn filmnoirs en een climax vlak voor het einde van de film blijven een feest om te zien. Helaas bleven andere kenmerken, zoals een paranoïde sfeer en dubbelzinnigheid van wat er nou aan de hand is, teveel achterwege.

Toch weer een Hitchcock die de tand des tijds niet geheel doorstaan heeft. De film is ergens wel leuk en het verhaal biedt zeker mogelijkheden. Aanvankelijk genoot ik nog wel van alle oubolligheid; de idyllische tuintjes en huisjes, maar ook de vrolijke disneymuziek. Het acteerwerk is uitstekend. Cary Grant kende ik al van North By Northwest. Heerlijk om te zien hoe hij de charmeur speelt. De opening in de trein mag er dan ook weer wezen. Wat ik wel grappig vond is dat in een film uit 1941 men wel heel makkelijk naar Parijs en Venetië reist Hitchcock verzuimt het in mijn optiek om de spanning op te bouwen. Hoe de relatie zich ontwikkelt is eigenlijk leuker om te zien, dan waar het verhaal zich naartoe werkt. Zeker de tweede helft had ik moeite om de aandacht erbij te houden. Men werkt magertjes naar de ontknoping toe. Een slot dat overigens nog vies tegenviel. Suspicion had wat mij betreft niet veel slechter kunnen eindigen.

Suspicion is één van de 2 films van Hitchcock waar hij een Oscarnominatie voor beste film voor kreeg. Dat wil vooral zeggen dat hij hier niet echt zijn bekende regie laat zien, maar een film aflevert die betert past in wat men standaard verwachtte in Hollywood. Daardoor is de film niet meteen een Rear Window of North by Northwest, maar het is zeker geen slechte film. Het verhaal is natuurlijk een troef waar de kijker constant in twijfel zit over de ware toedracht. De kunst van Hitchcock is dat hij dat ook heeft kunnen vertalen naar het grote doek. Zowel Cary Grant als Joan Fontaine (niet ontoevallig dat de andere Hitchcock-film met een Oscarnominatie ook met haar was: Rebecca) zijn beiden in vorm en het is een plezier om hen bezig te zien. Beide acteurs hebben ook Britse roots, wat de karakters hun Engelse achtergrond geloofwaardiger maakt. Creatief is dit misschien niet één van de beste films van de master of suspence, maar zeker geen slechte film en voor liefhebbers van de Hollywoodfilm uit de jaren '30 en '40 een aan te raden kijktip.