Opinions

You're really good...

Tussendoortje op tv en eigenlijk onbekend wat te verwachten van 21 Bridges en Boseman. Maar ondanks het toch niet echt hoge cijfergemiddelde bleek 21 Bridges best oké te zijn.

Van het verhaal hoeft de film het niet te hebben want het is allemaal redelijk voorspelbaar te noemen. Bovendien zagen we zaken als dit al vaker, maar dat maakt niet zoveel uit. Want 21 Bridges doet het meer dan prima met de sfeervolle en duistere straten van New York waar weinig mensen te vertrouwen zijn. En opvallend de helaas al overleden Chadwick Boseman die voor mij redelijk onbekend is maar hier wel een interessante rol en karakter neer weet te zetten. Kitsch is ook aardig in zijn rol, J.K. Simmons een beetje teveel op de automatische piloot, en wat voor wazig en raar accent heeft Miller? Doet Bostoniaans aan, maar is erg over de top voor het gevoel.

Minpunten? Ja dus...dat rare accent. De voorspelbaarheid van het plot. Het moment dat Michael en André letterlijk door de lucht vliegen na een aanrijding en opstaan en vervolgens nog minuten lang achter elkaar aanrennen en als halve obstacle runners over en in dingen springen alsof het niets is. Een normaal mensen blijft wel even liggen en loopt zeker niet zo vlot meer. Maar goed, dat zijn zaken waar niet te hard over geoordeeld moet worden want als vlotte actiefilmpje met een aardige vibe voldoet 21 Bridges toch meer als. Bovendien, sommigen zullen dat wel raar vinden, zie ik toch een subtiele aanklacht tegen de slechte werkomstandigheden van de politie, het vele geweld waar ze bij betrokken zijn, de vele dreigingen aan hun adres, de gemiddelde die met een wapen rondloopt in Amerika, de eerst schieten dan pas vragen cultuur die heerst en wat er voor mensen met een dergelijk beroep tegen over staat.

21 Bridges is wat mij betreft best oké met een prima Boseman.

En dat geldt niet alleen voor deze film van Inarritu waar ik Amores Perros, Babel en Biutiful al net zo lastig vind, waar Birdman wel oké is en The Revanant simpelweg afsteekt als een totaal andere film. Maar gelukkig heb ik nu iets minder last van dat non-chronologische gebeuren en de overdaad aan grauw drama en zware thematiek zoals we dat ook zien in Amores Perros en Biutiful. Waar de kundigheid van de film al opgevallen was doet dat het nu nog meer qua verhaal en acteren waar ieder huisje zijn kruisje heeft en in dit gelaagde drama veel afhangt van een beetje geluk of juist pech. En wat een ellende krijgen we eigenlijk te zien in dit verhaal wat toch op bijzondere wijze in elkaar grijpt met mensen die ten einde raad zijn met zichzelf.

Een cijferverbetering zit er dan ook wel in toch blijft er een persoonlijke afstand tussen deze film en mij waar ik nog wel even een beklijvend beeld wil aanhalen waar de tuinman de bladblazer laat vallen en naar het ongeluk rent en we focus houden op de blazer die nog aanstaat. En die prikkel die dat shot voor mij heeft voel ik te weinig in de rest van de film.

Na kortgeleden McQueen's Le Mans en diens documentaire te hebben gezien, en vorig jaar al Ford vs Ferrari, was dit toch wel spek naar de bek die Ziggo bood. The 24 Hour War, de daadwerkelijke strijd tussen Ford en Ferrari zoals die enkele jaren verliep.

Een lange maar niet vervelende introductie van zowel Ford als Ferrari die voor de oorlog al actief waren komt voorbij. Beide onderbroken door de oorlog wordt er daarna meteen weer gesleuteld met één doel: racen. Wel beide met een geheel eigen inzet. Ferrari wil alleen maar racen en winnen en vooral geen consumenten wagens afleveren, terwijl Ford juist redeneert vanuit de fabriek en iets wil laten winnen dat de verkoop stimuleert. Een groot voordeel qua financiëen, productie en mankracht is meteen al aan Ford's kant. Een wonder dat Ferrari Ford nog enkele jaren achter zich gehouden heeft, iets dat alleen kwam door de voorsprong die ze op dat moment hadden.

Veel bekende namen komen voorbij met de Ferrari en Ford mensen maar ook Shelby en Ken Miles. Vooral de laatste twee bekend van de film van vorig jaar. Toch lijkt hun rol in deze docu redelijk marginaal en speelt de strijd zich over heel wat verschillende jaren en races, Europa en Amerika, af. In de film wordt naar mijn gevoel de indruk gewekt dat Shelby achter het ontwerp van de GT40 zat terwijl de wagen er al was, alleen nog doorontwikkeld moest worden. Niet dat dit erg is, wel interessant het stukje info over de experimentele wagen waar Miles mee verongelukt. Verder doet vooral de nostalgie, fraaie beelden en mooie wagens veel goed.

The 24 Hour War is voor iedere race en auto liefhebber zeker weten een interessante en boeiende docu. Dus gaat het zien zou ik zeggen.

Een opwelling vanwege de redelijke trailer, bovendien vind ik het geen straf naar Ethan Hawke te kijken. Maar ja, dat allen is geen garantie tot iets goeds blijkt wel weer.

Hitman met pensioen Travis keert uit de mottenballen terug voor een laatste moeilijk karwei en dat betreft iets met een getuige vergelijkbaar met Black Water achtige praktijken. En passant is er ook niets met een tot levenweking en een timer die aftelt, ohw...vandaar de titel 24 hours to live. Het is uiteraard een hoop bullshit en gelul in de ruimte en het mag duidelijk zijn dat je de film daarvoor niet hoeft te zien. Ik moet zeggen dat het amper tot me doordrong toen ik keek en nu uiteraard nog minder van weet.

Is 24 hours to live dan kut...? Nee, want Hawke is opzich redelijk, nog leuker is Paul Anderson met die ruwe kop en rauwe stem, en uiteraard mag Hauer niet onvermeld blijven. De echte en enige kijkreden vindt 24 hours to live in de vele actie de er goed uit ziet en redelijk expliciet is. Vooral de slachtpartij op het einde in het kantoor is best leuk, net als het convooi die in het woongemeenschap wordt opgewacht en aangevallen. Wat dat betreft is de film op momenten te vergelijken met The Raid, District 9 of Mr. And Mrs. Smith.

Dus mocht je van een beetje recht toe recht, niet gehinderd door enig verhaal, geweld houden dan kan je gerust deze er even inschuiven. Ik verlang echter meer buiten het geweld en als totaalproduct schiet voor mij dan ook allemaal te kort.

Drama met een bijzonder uitgangspunt. De laatste 24 uur van iemand die voor jaren de bak in gaat. En wat doe je dan met je tijd? Trap je heibel? Smeer je uhm? Ga je zitten kniezen? Nee, Norton doet het op zijn manier. Wat overigens het sterke en boeiende aan de film is vind ik het feit dat men niet te lang bij Norton blijft hangen. Natuurlijk is hij degene die moet gaan brommen maar het heeft natuurlijk invloed op allen om hem heen en daar wordt ook bij stil gestaan. Die worsteling wordt ook in beeld gebracht. Die schuld, twijfel en angst is overigens bij de ene wat erger dan de andere. Het einde is een mooie charmante opbouw naar een open einde, het perfecte plaatje van de vlucht wordt geschetst maar doet hij het ook?

Prima film. Goed geacteerd ook.

Veel van verwacht deze film vanwege de hoge waarderingen en de naam Boyle, en mits je door de VHS stijl en low budget achtige shots heen kijkt heb je toch een wel zeer apart product.

De stijl van Boyle laat zich in de beginfase meteen al goed zien met schreeuwerige en chaotische montages, zo ook vrije onconventionele camerastandpunten en tevens een bijzondere soundtrack. De beeldkwaliteit; er is al veel over gezegd en natuurlijk ga ik daar ook wat van zeggen. De grauwe stijl is even wennen met zijn voor het oog low quality beelden maar eigenlijk past het natuurlijk bijzonder goed bij het nare en sombere toekomstbeeld van een dergelijke pandemie. Ondanks het gebruik van een 'kleinere' handcamera slagen de beelden van een verlaten en troosteloos London wonderwel. Daarnaast scoort Boyle punten met een bepaalde rauwheid. Hoe Selena haar eerste metgezel slacht na besmetting en het bloed in het rond spat, of Gleeson die in een riotsuet de trap verdedigt. Daarnaast vond ik bepaalde opnames en sfeersettingen, zoals de bult met winkelwagentjes in de donkere hal of de verlaten brug waar Murphy op een gegeven moment vertwijfeld staat en afval rond zijn voeten waait, erg geslaagd. Maar ook de shot met alle emmers op het dak is mooi.

Het verhaal ansich wordt wat minder met Gleeson erbij en hun tocht in de taxi door de tunnel over de wrakken. Erg ongeloofwaardig als je zo gebrand bent op zelfbehoud. De daarop volgende ontwikkeling van de losgeslagen soldaten die door hun officier alleen nog maar gekalmeerd kunnen worden door 'vrouwen' vind ik ridicuul en eigenlijk voorspelbaar. Lekkere leider als dat je grote plan is, een vrouw en een tiener verkrachten. Effe neuken...en oh wacht, we zitten hier nog steeds opgesloten met dood en verdoemenis om ons heen, dus tsja...nog maar een keer neuken?
Gelukkig wint de film weer behoorlijk aan kracht hoe Murphy terug het terrein opsluipt en de soldaten één voor één of om zeep helpt of voert aan een zombies.

Interessant is met name het verhaal die naar voren komt in de making of, hoe goed zijn we voorbereid op een dergelijke catastrofe en hoe gaan we er mee om. Daarnaast zijn de woorden van de sergeant wel interessant, dat met de uitroeiing van de mens de planeet weer terug gaat naar zijn langere onbewoonde staat, maar niettemin is wat de luitenant zegt interessant met zijn bewering dat men voor het virus ook al doodde en verkrachte. In die zin is er slechts een virus nodig om de ware ongeremd aard van de mens naar voren te brengen, iets wat niet meer te stoppen is.

Afijn, aardig een keer te zien, apart en bijzonder qua stijl, maar voor mij niet een film die er nu bijzonder boven uitsteekt. Vermakelijk voor een keer, and there it ends.

Niet onaardige maar tevens weinig vernieuwende vervolg op Boyle's 28 days later.

28 weeks heeft visueel en qua grafische geweld en karakters veel meer te bieden. Toch is het veruit een mindere film puur vanwege het vernieuwende dat 28 days wel heeft. Natuurlijk zijn Byrne en Poots prettig voor het oog en Carlyle in een voor hem typerende rol en Renner zowaar sympathiek. Zoals gezegd wordt er in dit deel veel meer met grafische spierballen gesmeten en oogt het allemaal veel meer qua verlaten straten en lange gerekte overviewshots. Toch, op de scene in het donker na met de infraroodkijker op het geweer, wordt het nergens heel spannend, speciaal of nieuw. Het is redelijk voorspelbaar en zoals ik al eerder zei is de nieuwigheid qua stijl, het onconventionele en aparte van Danny Boyle's deel ver te zoeken.

Redelijk voor een keer maar daar houd het snel mee om en zekere de mindere van de voorganger.

Prima western, die eerder naar drama en de hardheid van het bestaan in het Westen neigt, dan dat het een western is met veel hoefgetrappel en geschiet.

Bale en Crowe zijn prima op dreef als de getroebleerde rancher en gentleman crook. In eerste instantie voert de moeilijkheid van het bestaan in het geval van Dan de boventoon, hij kan zijn gezin amper voorzien, faalt volgens zijn oudste zoon en wordt ook nog onder druk gezet door een typische pachter. Een heel ander beeld hangt er rond Wade. Misdaad loont toch wel, althans als je voorzichtig bent. De zorgelijke situatie van Dan resulteert in het escorte naar de trein. Een reis niet bepaald zonder gevaren als indianen, Wade's bende, Wade zelf, onachtzaamheid en andere partijen die een appeltje met Wade te schillen hebben. Wat gedurende de reis het meeste speelt is echter de vraag of Wade nu echt zo slecht is en waarom Dan zo gebrand is Wade weg te brengen...

Crowe en Bale zijn prima, ik echter vind Fonda geweldig als de Pinkerton agent en zit iedere keer weer gebiologeerd naar Ben Foster te kijken, met deze film ooit de eerste kennismaking, hoe hij de arrogante, zelfverzekerde en wrede gunslinger Charlie Prince gestalte geeft. Geweldige rol van Foster qua mimiek, uitstraling en houding. Daarnaast valt de uitstekende soundtrack van Beltrami op die niet voor niets een oscarnominatie kreeg.

3:10 to Yuma schetst een nietsontziend en hard beeld van het westen, een film die vooral om dialogen, goede acteerprestaties en het overwinnen en bewijzen van jezelf ligt. Als Western gebeurt er dan ook niet zoveel, als drama wel en daar blijkt 3:10 een meer dan prima film in te zijn.

Niet lang na uitkomst, zo rond 2007, al eens geprobeerd en toen waren we na afloop toch wat teleurgesteld in dit geheel. Waarom weet ik niet meer precies, het tegen komen van de film bij de kringloop was dan ook wel de grootste aanzet voor een herkijk, waarvan akte gisteravond.

Goh...hoe zou dat zijn? Zoveel dagen zonder zon. En daarmee is natuurlijk het belangrijkste element van de film reeds benoemd en de reden van alle ellende. Gebaseerd op een strip naar het schijnt is het donker toch wel het geen waar de film het meeste van moet hebben in combinatie met de setting. En dat levert toch wel een aantal keren prachtige plaatjes op met de sneeuw, verlaten huizen en dreigende luchten. Het sfeertje mag er bij tijd en wijlen ook zeer zeker zijn, en dat zelfde sfeertje wordt soms tot het onplezierige doorgevoerd. Dan is er Ben Foster die in dat stadium nog niet heel bekend was maar wel laat zien veel in zijn mars te hebben.

Veel pluspunten zou je zeggen, en dat toch mankeert er iets aan de film. Is het toch het gebrek aan een goede leading man? Hartnet is aardig als sheriff maar kan niet echt iets toevoegen. Of is het het totale gebrek aan diepte qua karakters? Zoals gezegd weet Foster wel iets toe tevoegen maar de rest niet echt. Dan is er tenslotte het tijdsverloop van de film, want het is erg onduidelijk hoe lang men op een gegeven moment in die situatie zit tot Eben opeens een opmerking maakt dat zonsopkomst een kwestie van uren is. Wellicht dat hier met een reden voor gekozen is ivm de verwarring en uitzichtloosheid die zoveel dagen donker brengt, toch werkt het niet helemaal en zijn ze plots al heel veel dagen onderweg. Daarnaast ziet men er ondanks het gebrek aan wassen, douchen en scheren er nog redelijk proper uit. Aardig is daarentegen nog wel het jonge vampiertje en enkele andere momenten van actie en horror. Mogelijk dat het geheel wat subtiliteit mist zoals een aantal andere leden ook al stellen.

En zo is 30 days of night toch weer een beetje een teleurstelling in de zin, dat het geen topfilm is. Aardig voor een keer is de film zeker en na afloop toch weer die twijfel, heb ik het nu weer gemist of is toch gewoon een gemiste kans? Ik vermoed het laatste.

Na de herkijk van Les Chambres des Officier samen met mijn vader, wat een topfilm is dat toch, op de zaterdag nog even aan de griezel en daar zocht ik toch niet bepaald de beste voor uit, potverdorie zeg dit was toch niet best. Dat terwijl deel 1 nu ook niet meteen een topper is maar wel een degelijk format met cast en daardoor verwachte ik hier toch iets meer van aangezien het verhaal direct doorliep.

En aanvankelijk lijkt de opening nog niet zo raar waar ik persoonlijk Kiele Sanchez beter vind om naar te kijken dan Melissa George zoals ik me haar herinner kan in de de vorige film. En in die zin lijkt de intro ook best oké net als de best wel goede soundtrack...maar dan, ja dan...mondt het geheel toch vervolgens in heel veel niets uit. Want Sanchez mag dan een leuk bekje hebben maar als het op acteren aan komt is dat ze daar toch vooral niet veel van kan zelfs nog een understatement. Uhm....mogen we Miss George toch misschien terug aub? Onnodig te zeggen blijft het daar helaas niet bij.

Zo blijven we ver uit de buurt van Alaska wat juist een weergaloze locatie is en zitten we opeens in Hollywood, duikt er opeens een vaag vampieren-jaag-groepje op die vervolgens de meest domme keuzes maken zoals ondergronds gaan, krijgen under attack en dramatisch in de shit het ook nog aan de stok met elkaar. Het verhaal kan net als de cast linea recta regelrecht armetierig genoemd worden en was dan ook met moeite uit te zitten. Duidelijk is dit één van de slechtere films die ik dit jaar gezien heb en is dit er één om snel te vergeten.

Brave amateurs. They do their part.

Ja, Zack Snyder dus, en waarom deze film beter scoort dan Watchmen en Dawn of the dead vind ik een behoorlijke vraag. Begrijp me goed, 300 is een spectaculaire visueel orgasme, maar meer ook eigenlijk niet terwijl de twee andere films ook nog iets qua verhaal en karakter te bieden hebben. Maar goed, het gaat hier nu eenmaal over 300...

Een verhaal dat er geen doekjes om wind, gebasseerd is op een echte gespeelde strijd tussen Xerxes en Leonidas en op die strategische locatie. Terecht ook aangemerkt op wikipedia bijvoorbeeld dat Koning Leonidas 1 beroemd werd wegens deze slag. Een cast overigens die prima bij elkaar gezocht is en het prima doet in de vorm van Butler, Santoro, Wenhem, Fassbender en Headey. De stijl, cinematografie, muziek en montage is met veel zorg en kunde gedaan en vooral tijdens de gevechten baart de montage opzien in positieve zin. Zoals gezegd, de aangedikte kleuren, aankleding, stalen lichamen...het ademt een stripachtig, overtuigende en mooie stijl uit...

Maar...ondanks al het overtuigende spektakel blijft er verdomd weinig hangen en vraag ik me na afloop af wat ik heb zitten kijken. De film betrapt zich qua dialoog en ontwikkeling op weinig vernieuwende dingen en vooral die gebrulde oneliners van Butler worden op den duur toch te eentonig. Het gebrek aan diepte en een iets meer inhoudelijkere dialoog laat zich dan toch voelen en doet dat overigens wat mij betreft vanaf het begin dat van dreiging, hardheid, wapengekletter en compromisloos gedrag aan elkaar hangt. Qua verhaal en dialoog is het in die zin te weinig en qua flinkheid too much. Daarom verbaasd het me dan ook dat eerder genoemde films minder beoordeeld worden ten opzichte van deze terwijl dat die qua verhaal, dialoog en acteren veel meer te bieden hebben,

Maar afijn, 300, vermakelijke pulp om het zomaar te zeggen, maar meer ook niet.

Al niet zo'n hele erge fan van het origineel, niet dat ik een beetje stilistisch hak en zaag werk niet kan waarderen, maar redelijk inhoudsloos is het wel, en dit zogenaamde vervolg niet anders.

Uiteindelijk gaat het om één of andere zeeslag, iets waar overigens weinig, historisch gezien, van klopt, tevens kan die Sullivan Stapelton een dergelijke rol niet dragen. Heeft lang niet het charisma en de overtuiging, die Butler in 300 wel in zijn aanwezigheid en toespraken legt, om een dergelijke leider te zijn.

Maar goed dat zijn allemaal dingen waar je uiteindelijk niet naar moet kijken. 300: rise of an empire moet je vooral kijken vanwege de stijlvolle shots met tegenlicht, de stripachtige sfeer met veel contrast, de kleurfilters en natuurlijk de over the top actie en dikke bloed klodders die in het rond vliegen. Het summum van een hersenloze hak en zaag film, dan zit je met deze geramd. Verder is ieder vorm van denken overbodig bij deze prent.

Gisteravond weer eens gezien, en de film kon niet bepaald de herinnering die ik nog had inlossen. Wat ik me herinnerde was het een meer dan prima actiefilm, maar dat het verhaal en de dialogen zo matig waren kon ik me amper voorstellen. Zat eigenlijk met verveling het begin te zien tot aan de kraak zelf. De dialogen en gebeurtenissen waren bijzonder mager, en dan vooral de dialogen. Halverwege komt er eens een scherpere grap of opmerking voorbij dat ik denk had dat vanaf het begin gedaan, maar helaas. De actie is overigens prima, op de eind shootout na, want die is net wat over the top. Russel doet het op de automatische piloot, Costner zet op zich nog een redelijke onberekenbare bad guy neer en Cox is om op te vreten in haar strakke outfits. Maar dan hebben we het allemaal wel gehad.

20 jaar geleden een aardig en vermakelijk actiespektakel, heden ten dag iets wat niet meer van deze tijd is.

Net als voorgaande jaren de avond voor Hemelvaartsdag aan de Vietnamoorlog, en dit keer viel de keuze op The 317th Platoon, en daar zag ik best wel naar uit met de wetenschap dat het Franse troepen behandeld ten tijde van het Dien Bien Phu debacle dat zo veel inhield als de definitieve instorting van de Franse macht in Indochina. Een opmerking dat Coppola voor zijn Apocalypse Now hier kennelijk naar gekeken had zorgde bijna voor hele grote verwachtingen. Bijna onnodig te zeggen kwamen die niet bepaald uit maar een verhaal apart is The 317th Platoon wel.

Zwart wit, klagelijk gezang tijdens de intro, een blik op de voorbij vliegende jungle en vervolgens de plensregens in het kampement bezet door hoofdzakelijk Montagnards en hun Franse leidinggevende. Góóóódmorning Vietnam! Het begin is goed, vooral met zo'n bakes als karakter sergeant Willsdorf waar onverzettelijkheid en kunde van afstraalt. Hilarisch is toch wel het moment waarop de Montagnards hun bepakking leeg moeten maken van onnodige zaken, evenzo goed gaat de koelkast wel mee. Het is het begin van een reis door de jungle met zat vijandelijkheden in het verschiet voor de mannen van het 317de peloton.

En het beeld dat daarna ontstaat is een beetje dubbel. Want de film met zijn karakters en dialogen voelt ontzettend stroef aan, de karakters grijpen geen moment echt aan, op Willsdorf na en wanneer er lijden in beeld komt van verschillende gewonden. Buiten dat heeft de film een soort sfeerloze zakelijkheid over zich. Iets dat afstoot maar wellicht ook de rauwheid en realiteit van het geheel toont. Hier worden geen lieverkoekjes gebakken. De weersomstandigheden en het gesleep met de gewonden toont dan ook een bepaalde tragiek en uitzichtloosheid betreffende een land waar tientallen jaren oorlog gevoerd is maar nooit overwonnen werd. Sterk is bijvoorbeeld de hinderlaag met de plotselinge stilte van de dieren die een patrouille aankondigd. En zoals gezegd kan het geheel een bepaalde hardheid, realiteit en authenticiteit niet ontzegd worden.

Fraai is de angst en onzekerheid die mannen laten zien en wie ooit nog in de veronderstelling zou zijn dat een oorlog romantisch of glorierijk is komt maar weer eens bedrogen uit. Want The 317th Platoon is in alleszins een ontnuchterend beeld zonder opsmuk die de mens op zijn kleinst en kwetsbaarst laat zien. En dat maakt de film ondanks zijn droge en soms wat sfeerloze vertelling best wel goed. Voorlopig toch eerst een degelijke 3,5.

If we are hungry, we can always eat the Bolivian. I heard they taste like chicken.

Even op de gok terwijl hij op tv was, alhoewel gok, de titel en het verhaal is achteraf bekend zat. En je zou zeggen dat de behoorlijke cast de rest moet doen, toch lukt het allemaal net niet met deze The 33.

De ramp zelf spreekt toch voor zich gezien de omstandigheden, diepte, de realiteit qua veiligheid, mogelijkheden en wat het bedrijf voor de werknemers doet, en natuurlijk de uitzichtloosheid van de situatie met wanhoop op de loer. Prima zou je zeggen, net als de meute die boven is samengekomen en de minister bijna te lijf gaat. Wat een situatie en wanhoop, het zal je maar gebeuren. En andermaal gezegd tot daar een prima voldoende, met het onvermijdelijke beeld rond een land hoofdzakelijk gebouwd op steekpenningen, vriendjespolitiek en corruptie waar veiligheid en het klootjesvolk ondergeschikt is. Niet te vergeten de prima cast met Lou Diamond Phillips, Banderas, Binoche, Byrne, Bob Gunton, James Brolin en de altijd zalige Cote de Pablo. Naomi Scott ook niet verkeerd trouwens.

Maar daarna slaat The 33 toch een beetje een andere weg, de grap over de Bolivian is nog tot daaraantoe, maar de luchtige toon die men daarna regelmatig gebruikt zoals bij de rondleiding, of de vrolijke hysterie van verschillende mannen als ze boven komen, ondermijnd voor mij een beetje de film. Zo krijg ik ook nergens echt het gevoel van grote dreiging of dat men nu al zo lang daar zit. Sterker men zit er maar warmpjes bij beneden lijkt het. Het maakt de rest van de film, die eigenlijk al geen greintje spanning bevatte, tot een soort van formaliteit waarvan we allang weten hoe deze gaat aflopen. Slotsom is dan ook dat The 33 niet vervelend is voor een keer maar buiten dat verder heel weinig te bieden heeft. Een voldoende voor de poging.

'Rukfilm' eerste klas die op de gemiddelde pornosite in zijn geheel te zien is. Hoewel het Pools en Italiaans natuurlijk niet ondertiteld is straalt de oppervlakkigheid van het verhaal af mede door de voorkennis en reacties.

Het verhaal lijkt net als de Fifty Shades reeks weinig meer tot doel richting het einde zoveel mogelijk coïtus in beeld te brengen met de daarbij behorende passie. Nou...wat een passie. Laat je ontvoeren door een maffioso en laat je wippen. Het werkt eerder op de lachspieren dan dat het veel om het hemd heeft. Waar zangeres Duffy, onlangs naar buiten gekomen met een ernstig verhaal, het als een verheerlijking van verkrachting ziet zie ik er meer het domme oppervlakkige en bespottelijke van in. Jerry Springer in het kwadraat, hij slaat me iedere dag maar hij is zo lief. Meneer Engerd ontvoerd me en uiteindelijk valt ik voor zijn 'charmes' of wat zo'n gladbak ook mag hebben.

Het zal. Er zijn natuurlijk gevallen van slechte smaak, mensen die vallen op slechte eigenschappen of bepaalde vormen van druk, toch is 365 Dni niets meer dan een ontzettend zwak excuus voor een soft pornofilm. En dan te bedenken dat de film onderdeel van een trilogie is...

Gisteravond na het ronduit slechte Trucks nog even aan de slag met deze 388 Arletta Avenue en de hoop op een beetje redelijke griezel, maar helaas zat het er gisteravond niet in.

Van introductie is weinig sprake waar we eigenlijk meteen in de voyeurs-modus zitten met de focus op het adres en diens inwoners. Een volgende stap is natuurlijk het naar binnen sluipen en plaatsen van surveillance-aparatuur waarop de spelletjes kunnen beginnen met vreemde dingetjes. Tot dan is 388 AA vooral een beetje apart en licht bevreemdend maar verre van bijzonder of goed omdat het geheel tot daar vooral een beetje zoutloos en smaakloos is. Het is een droge vertelling doormiddel van beelden die verder weinig losmaakt. Maar er lijkt verandering in de lucht te hangen met de verdwijning en het mogelijke lijk uit de kast rondom Bill Burrows waar wellicht een rekening te vereffenen zou zijn.

En waar 388AA vooral een psychologische koers leek te varen met kleine dingetjes en het gevoel dat er iets niet klopt neemt het geheel een indringendere toon aan met de vreemdeling op camera, de verschijning in de slaapkamer die de slapende James staat de filmen en het niet bepaald plezierige lot van de kat. Waarom moeten katten het toch altijd ontgelden in dit soort films? Maar vervolgens wordt er weinig doorgezet op de ingeslagen koers en wordt het zelfs voorspelbaar met de vijandigheid tegen schoonzus die onherroepelijk tegen hem zelf gaat werken plus de vondst van het lijk en verdenking van moord, hoewel ik dat laatste iets subtieler verwacht had met bewijs en niet deze adhoc afloop.

Puntje bij paaltje heeft 388 Arletta Avenue een interessant concept waar vervolgens vrijwel niets mee wordt gedaan. Wellicht dat de regisseur dit zo bedoeld heeft en de psychologie voorzich wilde laten spreken zonder opsmuk maar voor mij is het te weinig waar het de film toch echt aan spanning en sfeer ontbreekt. Daarom dan ook geen voldoende wat mij betreft.

Maandagmiddag nog even in de klassiekersfeer van zondagavond blijven hangen met deze 39 steps van niemand minder dan Hitchcock mede mogelijk gemaakt door de BBC, en wat een vermakelijke traktatie was dit, en wat laat Hitchcock zijn gevatheid en vakmanschap weer goed zien in deze film uit 1935 alweer.

Het is even inkomen met Hannay, de demonstratie van de man met geheugen, de aanslag en het naar huis raken met de mysterieuze dame. Het is de opmaat naar grotere dingen en problemen, en al snel is Hannay valselijk beschuldigd en op de vlucht voor de politie met een tocht langs vrienden en vijanden met soms hilarische momenten tot gevolg. Wat vervelend trouwens om aan Madeleine Carroll vast te zitten.

Want wat heeft Hitchcock ondanks de moord en valselijke beschuldiging een fijn gevoel voor humor in deze film, en wat past Robert Donat perfect in de rol van de droge Hannay. Ik noem bijvoorbeeld maar even de toespraak die hij houdt tegen de zaal vol met mensen, of hoe het tweetal geboeid over de heide en onder of over hekjes struikelt, of bijvoorbeeld de ober met het dienblad die tussen de treinpassagiers doorzweeft als Hannay op de vlucht is. Behalve dat is er natuurlijk de rest van Hitchcock's vakmanschap zoals bepaald camerawerk of bijvoorbeeld de scene waar Hannay en Pamela geboeid op de achterbank zitten en de camera zich terugtrekt tot buiten de rijdende auto en men de auto langzaam ziet verdwijnen in de Schotse hooglanden. Toch een uitermate knap shot voor een film uit '35.

Het maakt 39 steps tot een uitermate vermakelijke film die vlot, geestig, vakkundig en zeker niet te lang is. Daarom behoort deze Hitchcock toch al snel tot de beteren van zijn oeuvre. Leuk! Echt leuk!

Gisteravond met deze 4 maanden, 3 weken en 2 dagen op de Roemeense toer, en daarmee ook zowaar de eerste keer dat ik een Roemeense film zie. Ik vond deze bij de kringloop waar het cijfergemiddelde mij voldoende motiveerde om de film mee te nemen en te proberen. Toch hoeft dat niet automatisch een voltreffer in te houden...

Het verhaal is maar al te duidelijk tijdens de nadagen van de Roemeense dictatuur, waar de twee dames Otilia en Gabi zich op een gevaarlijk pad begeven met abortus iets dat in de getoonde troosteloos, armoedig en grauw wereld, die Roemenië op dat moment heet, ook nog niet echt een sinecure blijkt te zijn. Want temidden van een warige Gabi, een mislukte reservering en een achterdochtige koene ridder, alhoewel koen, is het toch Otilia die de boel bijelkaar houdt en de dingen regelt. En dat terwijl voor Otilia zelf ook nog enkele persoonlijke dingen spelen.

Het zijn vooral die laatste dingen, de persoonlijke dingen van Otilia, die mij niet zo bekoren en een beetje ongrijpbaar blijven. Rond de abortus slaagt de film er juist in om een bepaalde pijnlijkheid en ongemakkelijkheid te vangen die absoluut sterk te noemen is. Dit samen met een bepaalde jaren '80 aankleding en de reeds genoemde grauwe en treurig aandoende sfeer heeft de film al heel wat, net als de zogenaamde koene ridder met zijn 'voorwaarde'. Het tekent de mens in het algemeen met al zijn vooroordelen, betweterigheid, neerbuigendheid en in het geval van de koene ridder ook nog eens in staat om overal een slaatje uit te kunnen slaan. Walgelijk eigenlijk. Daarnaast staan ongetwijfeld keuzes, gedurfde keuzes, in een dergelijke totalitaire staat centraal als onderwerp.

Maar een homerun is 4 maanden 3 weken en 2 dagen toch zeker niet en vooral vanwege de relationele besognes van Otilia die ook nog onder de aandacht komen. Want hoe kan ze haar vriendin nu in de steek laten? Oké, de gesprekken aan tafel zijn kennelijk nodig om de verschillen in klassen en bij behorende neerbuigendheid te tonen, een bepaalde verdeeldheid in het jaren '80 Roemenië, maar toch...dit ging over een abortus? Afijn, tegen die tijd heb ik het wel al een beetje gehad met 4 maanden 3 weken en 2 dagen waarin ongetwijfeld sterk geacteerd wordt en een bepaalde authenticiteit gevangen wordt, maar de film mij vooral ook stroef, heel stroef, overkomt. En heel eerlijk heb ik eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut niets met deze film. Een voldoende voor de moeite wat mij betreft.

Op de naavond, na al het Bijbelse gedoe, nog even aan de griezel/suspense, en waar ik vorige week begonnen was de Argento lijst verder af te werken ging ik daarmee verder met deze bijna onuitspreekbare titel die goed, meer dan goed zelfs, op YouTube te zien viel. Slechts slaap stond in de weg waardoor ik de film pas vandaag uitkeek.

Net als vorige week in het geval van The Bird With The Crystal Pluimage druipt ook bij deze film de Hitchcock er weer vanaf. En ach, pak de bingokaart er maar weer bij omtrent de buitenstaander in de problemen, mooie vrouwen, muziek, moord en mysterie en een wijsneus die zich met de zaak gaat bemoeien. Is er weinig verschil met vorige week? Misschien wel niet eens, maar uitmaken doet dat niet ook al weet ik na de eerste ontmoeting met de gemaskerde gek al genoeg. Buiten dat heeft het veel herkenningspunten met Profondo Rosso en blijft de Gore en gruwel in deze film ook weer een beetje achterwege in het vergelijk met de latere films.

Maar dat deert niet want Four Fly's heeft een prima eigen identiteit, lekker is de opening met de Deep Purple achtige muziek, een verrassing is James Dempsey die ik zo snel niet eens herkende qua gezicht maar wel qua stem, is het verder weer goed voor elkaar qua sfeer, locatie en soundtrack, is de achtervolging in het park op Amelia wel erg goed net als het geval bij Dalia, apart gefilmd ook trouwens zo bij die trap neer, is de humor rond getraumatiseerde postbode best grappig en verveeld Four Fly's eigenlijk geen moment.

Zijn er dan geen slechte punten? Mjoa...de dialogen en het acteren tijdens het feestje over die executie is behoorlijk slecht, en in principe zagen we dit allemaal al in de vorige film en vond ik het overduidelijk dat de dader een vrouw was. Maar zoals ik al zei heb ik me opzich niet verveeld en draag ik de gemiddelde Argento een warm hart toe.

Ben al nooit in den bijzonder van de superhelden films geweest, met uitzondering van Spiderman en X-men, omdat ik heel veel de tekenfilms gezien heb vroeger en het daarom altijd een feest der herkenning vind. Daarnaast is Batman echt jeugdsentiment. Maar verder...

Oninteressante karakters, een niet uitgediepte bad guy die held wordt, wat pseudo grappige scenes die je soms doen glimlachen, het zoveelste verhaaltje in die zin over iets kwaads dat de wereld komt vernietigen en heel veel special effecten, vernietiging en de nodige actie.

Het zal, niet mijn ding.

Redelijk op zijn best.

De eerste, niet bepaald oninteressante, schreden van de eerste gekleurde honkballer in de MLB wordt gevolgd. Het te verwachten beeld van racisme, schoffering, bedreiging en andere tenenkrommende gebeurtenissen trekken voorbij met natuurlijk op het einde 'verbroedering' en het feit dat Robinson slaagt en door zijn eigen team geaccepteerd wordt.

Op zich een onderwerp waar veel uit te halen is en een prima drama of biopic van te maken zou zijn, ware het niet dat, zoals hier boven door velen al aangehaald, de film een aaneenschakeling van clichés is. De film verast dan ook nergens ook al doen Ford, Black, Boseman en Meloni hun best er wat van de maken.

De film ademt wel een bepaalde kwaliteit uit, toch overschrijd de film nergens de grens van gemiddeld. Al met al een film die niets nieuws onder de zon brengt en op het saaie af is en zelfs braaf. Jammer, want een dergelijke verhaal had mogelijk toch meer verdient.

Maandagavond als weekendafsluitertje deze 47 Ronin die mij verder totaal onbekend was buiten de titel die ik de laatste tijd vaak tegenkomen was. En opzich is een samurai film altijd wel interessant en leek de cast ook best goed. Maar helaas was ik niet voorbereid op wat dit ging worden.

Ten eerste is de cast van zo'n Reeves al twijfelachtig waar hij er geen moment Japans uit ziet. Nu is Japan altijd al een gesloten samenleving en cultuur geweest waar geen buitenlandse invloeden gewenst waren noch toegelaten. Het idee van zo'n karakter als Kai is wellicht niet helemaal ondenkbaar met een missionaris of iets dergelijks, maar dat zo'n jongen toch soort van geaccepteerd wordt en de stappen maakt zoals in de film gebeurt zijn toch wel redelijk ondenkbaar. Een beetje kritische Jap met zwaard had, lijkt mij, allang zijn hoofd er af geslagen maar dat terzijde. Een volgende verrassing zijn toch wel een aantal wonderlijke dieren dat ik me afvraag in wat voor een S/F fantasy potpourri ik nu weer aanbeland ben waar ik toch voornamelijk een serieuze film verwacht had.

En zo moddert 47 Ronin verder waar het wel degelijk pluspunten heeft in de vormgeving, zo ziet Japan qua natuur en locaties er prachtig uit, wordt de heks ook fraai vorm gegeven, is de eindstrijd best oké, is die fase ook wel lekker duister, en is er een behoorlijke cast opgetrommeld. Maar buiten dat valt de film toch wel erg tegen als niemendalletje die bijzonder weinig om het lijf heeft qua verhaal, de actie op de eindstrijd na ook best teleurstelt in de vorm van te weinig gedurende de gehele film, wordt het nooit echt interessant noch spannend, en is het teveel een roersel, een allegaartje, van folklore, mystieke en bovennatuurlijke dingen, gemixt met wat actie en een verhaal dat niet aankomt. Puntje bij paaltje, het is het gewoon allemaal niet en mag zelfs een beetje armoedig genoemd worden voor een dergelijke grote en dure productie met een budget van een duizelingwekkende 200 miljoen euro, alsof je een emmer leeg gooit. Afijn, hoe langer ik er over na denk hoe slecht er ik het vind dus tijd om af te sluiten. Onvoldoende wat mij betreft.

Meer dan behoorlijk jaren '80 actiefilm die te vergelijken valt met de Beverly Hill reeks qua opbouw, en dan bedoel ik met name hoe de eerste een prima en degelijke bijna sobere film is net als de 1ste BHC, en dat de tweede meteen een stuk vlotter is, veel meer humor en gekibbel en ook een verdubbeling aan geweld. Gelukkig in tegenstelling tot BHC hebben ze een derde deel nagelaten.

Wat rest in het geval van 48 hours, een meer dan degelijke en vermakelijke politiethriller met een paar aardig schietscenes, spanning en een aardige wisselwerking tussen het paar Nolte en Murphy. Vooral Murphy is erg te pruimen in deze film, nu was dit ook een van zijn eerste rollen qua film en dat valt te merken qua bescheidenheid en dat hij minder overdreven is. In deel 2 is ie alweer meer aanwezig en drukker. Prima soundtrack verder ook van Horner die bij tijd en wijlen 1 op 1 is met die van Commando wat dan weer niet verbaast dat hij die ook gemaakt heeft. Fijne Jazz noten in de muziek, niets mis mee. Verder een prima ontknoping en verhaal, prima bad guys met onder andere Billy uit Predator en de immer lelijke Brion James en verder een degelijke rol van Nolte die de van-dik-hout-zaagt-men-planken rol meer dan prima draagt.

Kortom hele aardige film voor die tijd, niet over de top, maar goed en degelijk.

Tja, een film over de Vietnamoorlog kan ik niet missen, die moet ik gezien hebben ook al zijn de comments niet mals. Toch krijgt de film bij voorbaat het voordeel van de twijfel waar het verhaal nog niet zo verkeerd lijkt, maar halverwege blijkt het toch allemaal niet zo best of stort de film richting het einde op verschrikkelijke wijze in.

Zoals gezegd het idee achter de veteranen die een schat en een gesneuvelde groepsleider zoeken, waarin vooral verwerking en loslaten centraal lijkt te staan, lijkt op zich nog niet zo verkeerd. Sowieso wordt er een knap beeld en aardige sfeer geschapen rond de onrustige een roerige tijd met veel raciale en gewelddadige spanningen. Er was natuurlijk sprake van veel minderbedeelden en vooral gekleurde mensen onder de wapenen in Vietnam en daarmee een schril contrast met de Tweede Wereldoorlog waar men de mindere rollen kreeg toebedeeld en niet geschikt werd bevonden voor frontdienst. Aardig is op zijn minst de cast met veel bekenden, zijn de beelden van verschillende monumenten en het Vietnam memorial altijd goed, is er sprake van een stukje symboliek richting de zwarte samenleving en komt trauma verwerking ook nog voorbij rond nachtmerries en PTSS.

Maar dat zijn toch wel met moeite de pluspunten die ik uit de film weet te filteren die ten eerste al veel te lang is. Daarnaast is de toon van dat black lives mathers gebeuren en de continu terugkerende boodschap dat de zwarte gemeenschap het zo verschrikkelijk zwaar heeft en veel misgunt is te drammerig en verliest in kracht door de herhaling. En dat is nog slechts het idee van de film waarover ik reeds zei dat er met wat meer symboliek, subtiliteit en een beetje trauma verwerking toch veel meer van te maken geweest was. Buiten dat stapelende cringe momenten, fouten en onlogische dingen zich massaal op. De CGI is foei lelijk. Waarom heeft Jean Reno een voice-over? Waarom worden de 4 bloods niet door jongeren acteurs neergezet en is Squad Leader Norman wel jong? Dat ziet er toch niet uit dat gestrompel van Delroy Lindo onder vuur, dan de grijze koppen van die ouwe lui, dit is toch gewoon belachelijk zelfs lachwekkend? Ook al is het tijdsverloop tussen de missie en de terugkeer hier niet helemaal duidelijk, de vier veteranen zien er duidelijk te oud uit in de missie. Dan dat belachelijke bondings momentje tussen de 5 soldaten dat men saldo's af staat te vuren, ook belachelijk als je ver achter vijandelijke linies zit. Over diezelfde salvo's gesproken, die zijn tijdens de vuurgevechten veel te lang waar men toch meestal M16's op standje semi-automatisch heeft. Dan het gekibbel en ruzie tussen zoon en vader waarop de laatste er plots alleen op uitgaat. Ook zo bijzonder dat Norman helemaal vergaan is maar zijn uitrusting nog picobello is in die vochtige grond, geef je toch ook weer te denken hoeveel tijd er zit tussen de missie en de terugkeer. Ja jongens, wat een gedoe is het allemaal, wat een onzin.

Het mogen duidelijk zijn dat Da 5 Bloods richting het einde op gruwelijke wijze instort en het me verder een worst is hoe het afloopt. De film is langdradig en vooral ontzettend onevenwichtig waar Spike Lee, toch niet de minste, vast een heel goed idee gehad heeft maar het erq toch vooral niet uitkomt. Eindoordeel is dan ook dat dit toch wel een bijzonder matige film betreft.

Ja God...waar moet je beginnen... Waarom ik hier aan begonnen ben heeft een eenvoudige reden, namelijk de donatie film doos van mijn collega die ze niet langer hoefde na een verhuizing. En daar zat deze dus ook in, en toen ik vanmorgen vroeg wat nu eigenlijk de reden was iets als dit te kijken laat staan te kopen bleef hij het antwoord schuldig en kwam uiteindelijk met het verweer dat dit een weekend kater film was, ofwel met een kater van zaterdag zondagmiddag brak op de bank liggen en dan iets luchtigs kijken, heb je een kater ga je jezelf nog eens met zo'n film martelen, oke dan...

Tja, zoals gezegd, waar te beginnen met deze soort van Groundhog Day ripoff, iets dat opzich nog door de vingers gezien had kunnen worden, maar had er dan op zijn minst een leuk stel acteurs neergezet. Barrymore is er slechts in geslaagd in Bad Girls goed uit de verf te komen, buiten dat vind ik het meestal een verschrikking. Dan Sandler en Schneider, wat mij betreft de meest slechte comedy acteurs van de afgelopen 15 jaar. Nog nooit heb ik om deze twee heren kunnen lachen en zijn ze buitengewoon flauw en slecht met hun strapatsen. Binnen een oogwenk staat 50 First Dates al op een onoverbrugbare achterstand. Neem bijvoorbeeld de humor rond Ula, een typisch Schneider karakter, en het is gewoon bizar slecht, net als het geval met dierentuin collega Alexa. Moet dit nu grappig zijn...?

En dat is best wel een beetje jammer te noemen, want de opbouw richting het einde is best oke, en voor mij had er heel veel meer uit de film gehaald kunnen worden met een setje sympatiekere acteurs, en het schrappen van de slechte humor. En eerlijk gezegd verbaasd de 3.2 die de film krijgt me best wel want met deze samenstelling is het toch echt onder de maat. Afijn, het zal mijn genre wel niet zijn zoals ik enkele weken terug ook al met Scorched concludeerde, en ja je raadt het goed als je dacht dat die film uit dezelfde doos komt.

Film die ik lang vermeden heb vanwege het feit dat de film deels comedy is en vanwege de aanwezigheid van Seth Rogen, iemand die ik toch vooral niet grappig vind. Maar de film was op tv en krijgt toch meer dan acceptabele kritieken, dus het moest er toch maar eens van komen.

Het verhaal mag bekend zijn met youngster Adam, in the prime of his life so to speak, gediagnosticeerd met een agressieve vorm van kanker. Niet bepaald een onderwerp voor een comedy zou je zeggen, toch slaagt men er in veel aspecten rond ziekte en verwerking op humoristische wijze in beeld te brengen. Uiteraard is Seth Rogen voornamelijk voor het komische aspect en zijn de grappen soms best goed binnen het verhaal.

Want waar het 50/50 toch vooral op te doen is zijn de mensen rond Adam. Hoe gaan zij er mee om. Hoe staan ze voor hem klaar of kunnen ze het juist niet aan. Even doet de film op dat vlak aan 'Komt een vrouw bij de Dokter' denken, en om nog even de foute grappen van Rogen aan te halen, dit is illustratief voor hoe hij met de situatie omgaat, en dat is vanuit zijn gedachten en logica. Interessant is de reactie en hoe verschillend men reageert op dingen die maar al te herkenbaar zijn. Kostelijk is trouwens ook de therapiesessie op het schilderij, werkelijk heerlijk! Niet te vergeten dat Gordon-Levitt een prima rol neerzet.

Richting het einde laat 50/50 toch echt even zijn drama kant zien met het moment van 'make or break' en toont de mens overtuigend op zijn kleinst en meest kwetsbaar. Toch is het bij de pakken neer zitten niet erg lang, en lijkt de film het hete hangijzer van ziekte en sterven met humor te willen bestrijden, en tegelijk aan te willen geven dat het aan jouw ligt wat je er van maakt en dat het niet perse 'game over' hoeft te zijn. En daarmee weet 50/50 te ontroeren, te prikkelen, is herkenbaar op bepaalde vlakken en overtuigd als innemende film.

Bekende titel, aardige cast en de film tegenkomen bij de kringloop. Tja, meer is er niet voor nodig en gisteren dus maar even gekeken. Niet dat ik hier veel van verwachtte, want eerlijk gezegd wist ik niet helemaal wat te verwachten, toch viel de film wel een beetje tegen.

Jaren '70, Studio 54 the place to be in New York en omstreken, een excentrieke eigenaar en de jonge Shane op de vlucht voor zijn familie, komaf en toekomstbeeld. Het zijn de begin-ingrediënten van deze film. En in eerste instantie lijkt de film veel goed te doen. Phillipe is prima, Myers eens niet van die flauwe humor maar een serieus excentriek karakter, de muziek en een schare prachtige vrouwen met Stringfield, Ward en Hayek. Niet te vergeten dat de film ondanks het onderwerp het uitgaansleven, waar ik niets mee heb, toch een aangename vibe heeft. Temidden de overdaad van buitensporig gedrag klimt Shane op binnen de hiërarchie van Studio 54. Niet slecht wat dat betreft...

Maar, waar wil de film eigenlijk heen? De karakters worden verder onvoldoende uit de doeken gedaan om echt diepte te creëren en de film lijkt dan ook te blijven steken in een redelijke oppervlakkige tijdsopname van Shane en zijn tijd binnen Studio 54. Of het moet draaien om het dubbele beeld dat gecreëerd wordt tussen alle weelde binnen handbereik maar toch ook altijd de onvrede over wat niet bereikbaar is. Ondanks alle drugs, sex en rock en roll is er toch een grauw randje van leegte, jaloezie en drama dat aan terrein wint en het zoete steeds minder lekker doet laten smaken.

Studio 54 is aardig voor een keer, maar dat strand het schip dan ook al snel.

Verwachte er eerst wat meer van, maar zag toen toch het betrekkelijke lag cijfer op IMDB. Toch maar de stoute schoenen aangetrokken en er voor gaan zitten.

Wat de openingsscene betreft kan de films waar in de actiefheld een kamer vol tegenstanders uitschakelt niet meer tellen en ik vind het steeds vaker een onheilsteken of iets wat afbreuk doet. En dan de ontsnapping op de motor met alle ontploffende auto's, het doet me wat goedkoop aan.

Die Flanigan kan wat mij betreft ook niet echt acteren bovendien heeft hij voor een MMA-vechter een bijzonder slechte 'fighting stances' of zeg maar helemaal niet tijdens die vechtpartij in de nachtclub. JC doet het dan op zijn beurt juist wel weer aardig in zijn 'karakterrol' light als zwijgende, droevig met wroeging kampende huurling. Wat ik dan wel weer bijzonder vind is dat dit kennelijk in Moldavie gebeurt, en kennelijk 'de beste' die er is in het vinden van mensen, ook net in Moldavie leeft en werkt.

Naar mate het einde vind ik het een steeds slechtere film. Gaat allemaal wat te gemakkelijk. Plot met dat met zuur verminkte lichaam het meisje niet is ligt allemaal wat teveel voor de hand. Moeders en paps ontwikkelen zich opeens al hollend en schietend met tot halve actiehelden

Och...amai....ik vind het allemaal niet zo best. Matige film. Met moeite uitgezeten.

Volgende stap zondagfilmdag was deze 6 Days over de gijzeling van de Iraanse ambassade in London waar ik bij nader inzien de echte beelden al eens van had gezien tijdens een documentaire over terrorisme. Verder betrof dit een onbekende titel die zo voorbij kwam op Netflix en vanwege het verhaaltje de aandacht trok, let's try...

Veel introductie krijgt het geheel niet met de bewapende mannen die al snel terplaatse zijn en de SAS die zo'n beetje uit hun training wordt weggetrokken om naar de plaats des onheils te gaan. Terplaatse inmiddels ook een ander hoofdpersoon in de vorm van een politiechef en de pers waarop alle pionnen of op hun plek zijn of onderweg zijn. Is het spannend? Nee, en dat is wel een puntje van kritiek die ik bij anderen lees als commentaar wat opzich wel waar is net als dat geheel regelmatig droog aanvoelt. Maar, daar staat toch heel veel tegenover wat juist wel goed is.

Want de muziek is best goed, net als de cast waar Bell goed is en Stong altijd van meerwaarde. Dan is sowieso het beeld van de SAS erg interessant die zich, naast het commandowerk en conventionele leger en vanwege 'the troubles' in Ierland, al meer richtten op specialistischer werk. En waar het tempo aan de trage kant lijkt met de voortdurende stroperige communicatie en de SAS'ers die dan weer klaar staan en andermaal in de rust kan nadert toch meer dan behoorlijk de werkelijkheid. Enkele weken terug las ik namelijk nog een interessant boek over het onstaan van de BBE, de Bijzondere Bijstandseenheid, en hun betrokkenheid in enkele terroristische acties in de jaren '70 inclusief het incident 'de punt'. En whatta you know, het getoonde beeld lijkt toch wel vreselijk veel op het constante wachten en oefenen, alle belangen en betrokkenen, en de vele lagen die hun zegje mogen doen om dan eindelijk groen licht te krijgen dat in het boek ook voorbij komt.

Oftewel, 6 Days is toch een meer dan behoorlijk accuraat beeld met hier en daar beelden die perfect nagemaakt zijn en archiefmateriaal dat men gebruikt heeft, zoals één van de gijzelaars die men over het balkon in veiligheid brengt. Dan mag de opbouw richting het einde en de daadwerkelijke actie sterk genoemd worden en vind ik dit meer dan lekker om te kijken en krijgt het van mij dan ook een prima voldoende.