Opinions

Prima film gezien het tijdsbeeld, en een goede toevoeging wat oorlogsfilms in de lucht betreft, wat zo uit het hoofd wel ophoudt met Memphis Belle en The battle of Brittain.

Beeld wordt geschapen in die zin van de gevaarlijke vluchten, vooral van Mosquito vliegers, omdat ten eerste de toestellen van hout gefarbiceerd waren naar ik meen, en omdat de toestellen vanwege hun wendbaarheid en snelheid voor alle 'vuile' klusjes gebruikt werden. In dit geval dus niet anders. Prima aanloop en oefeningen naar de uiteindelijke aanval. Natuurlijk vallen de verzetsstrijders neer zonder enige vorm van verwonding en heeft 'het bombardement' een hoog Thunderbirds gehalte maar het is dan ook wel 1964. De crash van de Mosquito en hoe de brand geblust word vond ik goed in beeld gebracht, het bombardement op het Gestapo kwartier is ook niets mis mee en zijn er zat mooie opnames van de vliegtuigen laag, in formatie of tijdens de aanvalsvlucht.

Prima onderhoudend film. Niets mis mee.

Op nieuwjaarsdag even gaan zitten voor deze 8 Mile die ik opgenomen had van tv en waar ik toch wel eens nieuwsgierig naar was want hij wordt niet heel onverdienstelijk beoordeeld. Toch bleek het niet aan de verwachtingen te voldoen en was ik er weinig van onder de indruk.

Het verhaal is maar al te eenvoudig met white boy Bunnie Rabbit die het in zich zou hebben om het als rapper te maken, en net als de gemiddelde ouders van een tiener in een Talent Show zijn de kameraden het meest overtuigd van Rabbit zijn kwaliteiten. Want als hij zich vervolgens moet tonen tijdens een eerste rap-battle laat hij het af weten. Tot daar op zich niet oninteressant maar dat wordt het daarna wel al heel snel met een veel te cliché beeld van de achterbuurten van Detroit, het groepje vrienden met stereotype gedrag of anders wel de moeilijke relatie met zijn moeder, haar vriendje, en zijn dochtertje. In feite is het zo uitgekauwd dat er amper smaak aan zit, en eerlijk gezegd wilde ik de film zien voor de muziek en de rap-battles. Maar in dat geval kom je toch vrij bedrogen uit...

Het is op zich wel begrijpelijk dat men dit in een soort van opbouw tot het laatste bewaard maar in feite is het ook het enige dat de film te bieden heeft. Want zoals reeds gezegd is de rest te cliché voor woorden en ervaar ik dat groepje waar Rabbit bij hoort als kinderlijk en een hoop gedoe, joh wat een flauwekul allemaal. En in dat kader is het lang wachten op die rap battles waar gelukkig Brittany Murphy nog een behoorlijk pluspunt is. Zijn dan eindelijk die rap battles aan de beurt stijgt de film subiet qua indruk en interesse want die zijn uitermate scherp en humoristisch, net als het goede nummer Lose Yourself.

8 Mile heeft ontegezegelijk enkele hele goede punten maar als eindproduct is het wel heel erg mager waar je dus juist voor bepaalde dingen kijkt die pas op het allerlaatste moment komen. Het maakt 8 Mile in de basis tot een oninteressante en nietszeggend film waar best wel iets meer in had kunnen zitten.

Wat een bijzonder matige film, die ik in eerste instantie nog het voordeel van de twijfel gaf vanwege de aanzienlijke leeftijd en het tijdsbeeld, maar eigenlijk wist ik al genoeg na de trailer.

De film heeft bij aanvang een prima uitgangspunt, een handheld camera die mee gaat op een LRRP (Long-Range Reconnaissance Patrol) ook wel LURP genoemd. Een fenomeen in Vietnam door Amerika uitgevoerd waar weinig ruchtbaarheid aan gegeven werd door nog op terug te komen redenen. In eerste instantie heeft de film nog wel een aantal passende details zoals de Tiger-Stripe uniformen zoals de Groene Baretten, SEALS en andere commando's die droegen. De extra Dog Tags in de schoen is passende net als de CAR 15's die sommigen dragen, de M-60 dan weer niet voor een dergelijke patrouille achter de linies vanwege het gewicht. De boobytrap en logica waarom die opvalt is heel aardig net als de punjastakken die men tegen komt en waar de Luit in terecht komt met zijn arm. Vaak werden deze scherpe bamboestokken met urine en uitwerpselen ingesmeerd om bloedvergiftiging te bewerkstelligen.

Maar dan heb ik toch al snel alle goede dingen gehad vrees ik. De film verzand vervolgens in een wel erg gekunsteld en plichtmatig verhaaltje rond de personages die allen hun dialogen en verhaal spuwen, en verder totaal niet meer rond een realistisch beeld wat de 'LRRP' zelf betreft. Het ontbreken van de gebruikelijke sterformatie, waarbij de leden met de rug naar elkaar toe zitten in rustte of pauze, is nergens te vinden, regelmatig zit men met zijn alleen met het gezicht dezelfde richting uit. Dan het eten maken in de beginfase en het gerook, allen dingen waar een geur bij los komt en waar mee je je zelf kunt verraden. Dan de ongelofelijke luidruchtigheid waarmee men rondloopt of zit te ouwehoeren, zelfs wanneer men een actie voorbereid of naar eigen zeggen vijftig meter van de vijand af zit, en een partij luid praten! De zogenaamde 'noise and light discipline' waar de LRRP's om bekend stonden, en bijvoorbeeld alleen met gebaren communiceerden, valt aan deze jokers niet bepaalt de ontdekken. Erg professioneel komen deze mannen niet bepaald over, net als de keuze om een luitenant, kennelijk onervaren, zo plotseling mee te sturen dat hij niet eens een bijpassend uniform aan heeft. De helmen is ook een no no. Vanwege het gewicht aangezien men wel belangrijkere dingen mee heeft te zeulen en vooral vanwege de uitdroging in gebieden waar het soms 50 graden is, zelfs de petten die ze op hebben zijn niet gebruikelijk. Dit behoren 'boonie hat's' te zijn zoals Cracker draagt. Om nog maar te zwijgen over hoe de soldaten in de beginfase regelmatig rennen. Waarom? Je zit kilometers achter de vijandelijk linies, dagen lang, kilo's uitrusting, uitdroging en vermoeidheid op de loer...en dan ga je rennen zonder reden? Iets dat ook nog lawaai maakt dus de aandacht trekt...tsja...geloofwaardige patrouille? Neen! Geen moment. Nog maar niet te spreken over het mee nemen van een gevangene of het achtergrond interview dat MoPic wil uitvoeren te velde. Wat een onzin dit...

Wat de regisseur, een Vietnam veteraan zelf, nu eigenlijk wil met 84C MoPic is mij niet duidelijk. De LRRP staat in schil contrast met de moordenaars, verkrachters en beesten die het vaak in werkelijkheid waren, daarmee nog terugkomende op het begin van mijn comment, dat er daarom weinig bekend is over dergelijke eenheden en missies. Een dergelijke eenheid die wel onder de aandacht kwam was het beruchte Tiger Force, een eenheid die zich schuldig maakte aan ernstige warcrimes en berecht werd. Een reden waarom veel bekendheid onder de pet gehouden is en waarom een kloppend beeld onhaalbaar is vooral in '89. Maar een iets reëler beeld van een dergelijke patrouille was met enkele accenten al veel beter geweest, de nadruk dat de jongens allemaal hun ei even kwijt moeten mislukt en boeit mij totaal niet en gaat totaal ten koste van een goede film. Daarnaast zijn de acteerprestaties erg matig. In mij ogen is de film dan ook dramatisch slecht en heb ik het laatste half uur tenenkrommend uitgezeten. Dat de film dan ook een 6.9 op IMDB scoort vind ik onbegrijpelijk.

Valt veel aan 8mm op te merken, gewoon van die kleine details die de film iets minder geloofwaardig maken zoals dat gezeik in het begin over het roken, dat stereotype huis en gezinsleven, het harken van de bladeren in de tuin en wat voor rookbom ligt daar te roken op straat...?

Desalniettemin een hele aardige thriller die een bepaald beeld van de porno-industrie weergeeft, uiteraard niet zo'n best beeld. Het sterke aan de film is toch wel de buitengewoon sinistere sfeer. Donkerder dan donker. Dan is er de bijzonder muziekkeuze die licht Arabisch aandoet bij tijd en wijlen, maar het geheel toch iets aparts geeft. Verder prima rollen van Gandolfinni, Stormare en Phoenix. Cage is zoals Cage is. De ontknoping is eigenlijk even typerend als sneu. Een zoon die nog in huis woont bij een uber gelovige moeder en toegeeft een sadist te zijn. Het geeft de burger in die zin geen moed, het is wat het is, en dat maakt de film verontrustend echt.

En voor de verandering met deze 9 maar eens aan de animatie, een genre die me normaliter niet trekt noch ligt maar uiteindelijk toch probeerde vanwege de naam Tim Burton om er uiteindelijk achter te komen dat dit een lokkertje is en de film geproduceerd is door Burton en niet geregisseerd.

Maar goed, aangeslingerd en wel viel toch meteen het visuele gedeelte op dat er uitermate goed uit ziet en dit in combinatie met de geluidseffecten en mooie soundtrack. En ja...dan val ik een beetje stil eigenlijk, want je kan niet veel zeggen over de vast en het acteren. En eigenlijk viel het verhaal ook wel een beetje tegen rond de poppen die willen weten waarom de machines het op hun gemunt hebben.

De hele film zit ik de piekeren en te peinzen over een achterliggende gedachte of filosofie. Is hetvvern aanklacht tegen artificial intelligence, stellen de poppen kinderen in oorlogsgebied voor of is het simpelweg de strijd van de mens tegen het systeem en de overheid...? Het wil niet vallen, maar mogelijk speelt er ook niet iets dergelijks en is er geen dubbele laag. En ja, dat valt wel wat tegen, hoe mooi het ook gemaakt is en er uit ziet, ik mis voor het gevoel toch net iets aan inhoud.

Ach, een vervelende zit is het niet en visueel en oo vlak van geluid is het wel genietbaar en er zijn best een paar aardig opgebouwde momenten met een fijn duister sfeertje maar dat is het dan ook al snel qua goede punten. Desalniettemin niet vervelend voor een keer.

Deze was wel weer eens toe aan een opfrissertje toe aangezien de laatste kijkbeurt alweer vijf jaar geleden was, en zelfs nu blijft de film me verbazen en liggen de lauwe ontvangst van de eerste kijkbeurt en het niveau waar ik de film nu op acht nog weer steeds verder uit elkaar.

De opleiding zoals gewoonlijk, zoals we in FMJ ook zagen. Geknipt, gekleineerd, vernederd en afgebeuld. Wat dat betreft niets nieuws toch wordt er wel heel fraai ingespeeld op de ontwikkeling tussen deze jongens die elkaar als uiteenlopende vreemden ontmoeten en naar elkaar toe groeien als kameraden. Wel iets waard mijn inziens. Dan is er die Russische lusteloosheid die overal afstraalt. Toch is er maar één iemand die echt de hoofdrol speelt die eerste fase, namelijk drillsergeant Dygalo. Wat een fascinerende portret deze keiharde man die lukraak uitdeelt, meedogenloos is, toch ook liefde en affectie zoekt, de jongens klaar stoomt, maar bovenal een door oorlog beschadigd en getormenteerd man is die alleen maar naar de strijd terug wil. Briljant is zijn woede aanval, ontzettend fraai het shot te midden van de klaprozen.

Kanonnenvlees, veel meer is men niet bij aankomst. En wat een land, nog nooit verovert, woest en onherbergzaam, met lastige gebruiken zoals de Kapitein al gebriefd had en een vijand die meedogenloos is, noch van ophouden wil weten. Het sfeertje op patrouille en te midden van de 'oude hap' is vooralsnog raar. Zeg maar gerust een herhaling van Vietnam. Een overdaad aan mankracht en vuurkracht, een hoop werk in de zin van patrouilles maar geen vijand te bekennen. Dit sinister sfeertje wordt nog eens goed kracht bijgezet met de nachtelijke aankomst van de kapitein met een gevangene en een totaal verdwaasde soldaat. Het geheel is spookachtig te noemen net als Dzohokonda's avonturen opzoek naar lucifers. Als dan uiteindelijk de vlam in de pan slaat gebeurt dat ook goed met een meer dan behoorlijke vuurgevecht.

De film vervolgt zich met meer patrouilles, afgelegen posten, vereenzaamde haast aan hun lot overgelaten mannen, het sluimerende gevaar van de vijand en uiteindelijk wraak over en weer zoals het dorpje dat letterlijk geplet wordt door raketwerpers. Het hele geval komt op ontnuchterende wijze tot een climax bij de verdediging van de basis in de bergen die op een gegeven moment onophoudelijk aangevallen wordt. Het is een fantastisch vuurgevecht waar letterlijk alles in zit van geweld, woede en angst, maar ook momenten van een nachtmerrie en bevreemding. De wederopstanding van Lyutyy en zijn mannen kan, vind ik, ook niet anders gezien worden dan de afrekening met een trauma die niet veel anders was dan die voor de Amerikanen en Vietnam. De soldaat vocht wat hij waard was, maar de tactiek en leiding was pet met gevolg dat men onverrichter zaken weer terug getrokken werd. Tenslotte volgt nog een subtiele aanklacht tegen de structurele en financiële instorting van de Sovjet-Unie waarna de meeste mensen toch aan hun lot overgelaten werden, vervagen, vergeten en verloren. Rusland is namelijk groot, koud en hard.

En zoals ik zei zie ik toch steeds weer meer in de film dat ik denk 9 Rota is niet zomaar een oorlogsfilm. Bondarchuk, die zelf als Khokhol meespeelt, weet van dit Afghanistan verhaal heel veel meer te maken dan je zou denken en iets dat je zeker ook niet na één keer afgestast hebt. Hulde! En maar weer een half punt erbij.

It did happen, right?

Ooit op de gok eens opgenomen op VHS en destijds lang laten liggen, tot ik toch een keer de docu ging kijken en volledig onderste boven geblazen werd. Eenmaal na het zien van dit document hoef je nooit weer iets anders over het WTC te zien en hoeft er wat mij betreft ook niet anders gemaakt te worden.

Een vrij bijzonder beeld en aanloop ontstaat bij de eerste beelden van de twee Franse broers die een 'nieuweling' volgen en in afwachting zijn van een beetje spektakel. Spektakel die maar niet komt, desondanks volgt wel een prima beeld van het brandweermannenleven met haar besognes, zorgen, lief en leed en dagelijkse bezigheidstherapie. Als kijker weet je wat er komen gaat, toch komt dát moment best plotseling. Overigens een bijzonder dramatische maar wel briljant shot wanneer de camera net op tijd omhoog gedraaid wordt. Een shot overigens die ik met open mond en vol ongeloof kijk.

In eerste instantie, ondanks dat je weet wat er gebeurt, blijf ik net als de brandweermannen en Jules van gruwelijke verbazing in volgende gruwelijk verbazing vallen. Het geluid van de springende mensen heeft geen enkel shockerend beeld nodig, het geluid is al erg genoeg en is puur psychologisch. Net als de veelzeggende gezichten van de brandweermannen. Inmiddels filmt de andere broer het tweede toestel. Een beeld wat ook weer erg treffend en dramatisch in beeld gebracht wordt, het drama en schrik van de omstanders druipt eraf. Een uniek beeld vormt zich in de foyer waar men de reddingsactie probeert op te zetten, iets dat abrupt afgebroken wordt door de net al zo dramatische gebrachte ik instorting. Een ramp die zich uiteraard nog verder ontwikkeld wanneer men buiten andermaal moet rennen voor de tweede instorting. De totale paniek als iedereen begint te rennen en die alles verstikkende stofwolk over komt. En dan die doodenge stilte na afloop...

Een ongelooflijk soort trauma maakt zich meester van alle betrokkenen. Beklijvend, het oude dametje dat in de kazerne komt vragen of er ook gewonden zijn onder het brandweervolk. Prachtig, de veerkracht van de mens en de verbroedering die dan toch blijkt en naar voren komt. De enorme chaos die opgeruimd moet worden spreekt voor zich en is op meerdere manieren van toepassing.

De broers leggen een fantastische documentaire vast. Niet alleen is het bijzonder dat ze net ter plaatse waren, tevens valt op dat ze overal bij zijn, zowel binnen als buiten en alles op opmerkelijke wijze wordt vastgesteld en een fictieve film had niet beter geregisseerd kunnen worden als deze docu. Alsof het zo moest zijn allemaal...

9/11 verbijsterd, verontrustend, zit dichter op de huid dan ooit gekund had, ontroert en blijft lang na sudderen. In één woord: fantastisch!

A situation that started bad, just gets worse and worse and worse...

En maar weer eens aan de 9/11 met deze documentaire die onlangs op tv was, ergens had ik hem al een keer gezien want bepaalde beelden zoals de hysterische studentes kwamen me wel erg bekend voor. Het is toch eigenlijk ongelooflijk door hoeveel mensen deze onvoorstelbare gebeurtenis is vastgesteld is, ditmaal zien we het niet door de ogen van een specifiek iemand maar worden er meerdere mensen tegelijk gevolgd wat een soort van caleidoscopisch beeld creëert.

En de dag begon zo mooi, aangename temperaturen, het zonnetje erbij, in de korte broek of t-shirt, mensen die een dagje vrij hebben, dagjes mensen die de Big Apple even kwamen bekijken en Engine 7 die een gaslucht onderzoekt. Het zou bijna een dag als alle andere kunnen zijn en worden. Onvoorstelbaar daarnaast de wereld en aanblik die Lower Manhattan biedt met zijn reusachtige Twin Towers en andere onwankelbaar grote gebouwen in de directe omgeving, zelfs met de wetenschap die er is lijkt de te gebeuren ramp niet te omvatten en onwerkelijk. 'I did happen right...?' vraagt een brandweerman in een andere docu die het ternauwernood overleeft heeft. Maar ja, wat is gebeurt dat gebeurt, dat geluid, die klap, dat rokende gebouw, de eerste schrik bij de mensen, en andermaal maakt deze docu net als andere docu's over 9 /11 een uitermate sterke indruk die beginfase.

En die lijn wordt daarna perfect doorgezet met verschillende mensen die getuige zijn van het geheel zowel heel dichtbij of juist verderweg. Voelbaar is de verbazing, verbijstering en later zelfs blinde paniek want het lijkt daadwerkelijk wel even het einde van de wereld. Maar de docu gaat verder met paniekerige telefoontjes vanuit de toren, of de gesprekken tussen de luchtverkeersleiders of met inzittenden van gekaapte toestelen. Meest beklijvend vind ik toch wel de radiocommunicatie van Battalion Chief Orio Palmer die de branden daadwerkelijk bereikte van onderenaf, verbazingwekkend dat men toch nog zo heeft doorgezet en op de plek des onheil is geraakt. Indringend en verontrustend de beelden van de evacuatie, beelden die niet zouden misstaan in War Of The Worlds wat dat betreft, de instorting, daarna de stilte en niets dan shock, pure shock.

En zo is ook deze docu, zoals meer over dit onderwerp, zowel verontrustend als biologerend en bezit de docu werkelijk fantastische beelden over de gebeurtenissen die dag. De vraag blijft, waar was jij op 11 september? Ik kwam van school toen ik de eerste beelden zag en voor mijn gevoel maakte het lang niet de indruk die het nu wel maakt, maar er zullen vast meer zijn die dat gevoel hebben.

Zaterdagavond aan de slag met deze 99 Homes die ik in dezelfde kringloop-batch op de kop tikte als Last Stop 174, maar dat geheel terzijde. Van 99 Homes had ik verder weinig kennis behalve de goede cast waarop ik wel een gokje durfde te dragen.

Afijn, men neme de kredietcrisis 2008 waar het ellende regent in de vorm van niet betaalde banen of überhaupt geen werk, grote financiële problemen en geen mogelijkheden betreffende verplichtingen rond lening en hypotheek, het is sociale onzekerheid troef waar men sneller dan een oogwenk op straat kan staan en het maar weer eens duidelijk is dat The Great US of A niet zo Great is voor de minder bedeelden. Maar de ene zijn dood is de ander zijn brood op verschillende manieren want vastgoed makelaar Rick spint er garen bij en Dennis ziet na zijn eigen uitzetting weinig andere mogelijkheden dan voor diezelfde man te gaan werken wat hem in ieder geval loon en huisvesting oplevert. Rick Carver is toch vooral het weinig gewetensvolle karakter die de aandacht trekt en dat doet die Michael Shannon toch maar weer sterk, een karakter you love to hate.

Maar de film richt zich vervolgens toch vooral op Dennis die bij gebrek aan perspectief in functie treedt bij Carver, stijgt in de pikorde en langzaam wordt meegezogen in het wereldje van Carver met genadeloze uitzettingen, gevaarlijke spelletjes met leegstaande huizen, het vervalsen van documenten, en in principe een soort real life Monopoly aan de vergadertafel waar het men niet interesseert op wie ze gaan staan of wiens leven ze vergallen. Voor Dennis lijkt het aanvankelijk toch een soort van fight to survive waar heel veel mensen kopje ondergaan, maar de vraag is tegen welke prijs dat gebeurt. Hoe weerhoudt zijn geweten met de wetenschap van wat hem aangedaan is en hij nu anderen aandoet?

Interessant, mja, maar toch ook niet. Want het is voorspelbaar dat het begint te knijpen bij Dennis en boontje, voor alle betrokkenen, om zijn loontje komt. En wat 99 Homes betreft is zo halverwege dan ook wel een beetje de geest uit de fles waar het toch ontbeert aan verrassing en spanning en had ik het interessanter gevonden als de focus op de gewetenloze Rick Carver was gebleven. 99 Homes is zeker geen slechte film, is Shannon sterk, en wat heeft Laura Dern een prachtig lichaam op 48 jarige leeftijd. Maar verder is deze film geen buitencategorie.

Vrijdagavond het weekend afgetrapt met deze Last Stop 174 die ik op de gok had meegenomen bij de kringloop, en ansich smaakt een beetje Braziliaans altijd goed in de vorm van Tropa de Elite, Cidade de Deus of Central do Brasil. Dus kom maar op met een product dat zoals te verwachten valt niet ver van deze films af ligt, en Last Stop 174 is opzich een prima film te noemen zonder dat hij een moment in de buurt komt van het niveau van de vorige genoemde.

Zoeken is het aanvankelijk wel even met de ultra korte en hectische introductie van beide Allesandro's waar het even de vraag is of dit een 'what if' moet voorstellen met twee mogelijkheden tot de wording van Allesandro, maar we hebben toch daadwerkelijk met twee verschillende karakters te maken beide met een ander beginpunt maar niettemin beide bestemd voor de goot waar fictie en werkelijkheid in de blender gegooid worden. En zo zien we in dit geval de aanloop door de jaren heen tot de wording van een karakter die in juni 2000 een bus zou kapen. En in die zin kan de bingokaart er bij wat de Braziliaanse cinema betreft met alle bekende ingrediënten zoals bekend zijn door Tropa de Elite en Cidade de Deus. Moord en misdaad, armoede en favela's, politie en bajes, vriendschap en loyaliteit, onbeantwoorde liefde en verdriet.

En natuurlijk is er het aloude adagio van de regen en de drup waar men in de bajes steeds verder het afvoerputje in wordt gezogen en daar pas met echte criminelen te maken krijgt. De bodem qua ellende en gedrag zal wel eens bereikt zijn denk je dan op een gegeven moment maar de realiteit is dat dit eerder een onpeilbare diepte is waarin men dieper en dieper zinkt met de vicieuze cirkel en het dolle gedrag tijdens de kaping als hoogtepunt met droevige maar niet minder kloppende afloop. Ontstellend is toch eigenlijk het beginpunt waar de beide levens van Allesandro's overhoop worden gehaald waarna het nooit weer goed zal komen, en niet alleen in hun eigen leven een vloedgolf van dingen veroorzaakt maar ook in die van anderen, iets waar de ontknoping ook weer op aansluit waar net zo goed weer zaadjes geplant worden die een dergelijke vicieuze cirkel van geweld en kansloosheid in stand houden en in feite nieuwe Allesandro's creëert.

Interessant, en zeker niet verkeerd, stof tot nadenken kun je zeggen, maar zeker niet de buitencategorie die de andere Braziliaanse titels wel zijn. Geinig nog op zijn minst Andre Ramiro in een voor hem maar al te bekende rol als BOPE commandant, verder wordt er goed geacteerd maar heeft Last Stop 174 toch als grootste minpunt dat de film zeker een 20 minuten tot half uur te lang duurt. Daarnaast heeft de film net niet de factor die de andere films wel hebben en zo goed maken.