Opinions

Een vrij luchtige gezapige film die een sympathiek beeld tracht te scheppen van een charmante bankovervaller. Redford is wel de geknipte man voor deze klus. Charisma en flair te over. Het feit dat het bejaarde mannen betrof, zal wel meegespeeld hebben. Het werd net geen romantische film met Spacek.

Gebaseerd zeker op waargebeurde feiten? Het verbaast me toch hoe makkelijk het schijnbaar allemaal ging. En dat telkenmale opnieuw en opnieuw. Ongelooflijk dat dat simpele plannetje - hoewel er eens werd ingezoomd op de voorbereidingstijd - telkens lukte.

Ik zat wel in de film, maar begrijp best dat er sommigen opperen dat er wat meer pit in mocht zitten. Die pit hadden ze ook beter in de rol van Casey Affleck gestoken. De film doet eigenlijk wat denken aan Eastwood´s The Mule (Film, 2018).

Wederom een sterke film van Ken Loach in zijn typische stijl om sociale onrecht en strijd aan de kaak te stellen in het Verenigd Koninkrijk. Dit keer neemt hij de oorlog in Syrië als thema waarbij een grote vluchtelingenstroom op gang kwam richting Europa. De exacte plaats wordt niet meteen meegegeven, alleen de naburige gemeente Durham dat zich tussen Sunderland, Newcastle en Middlesborough bevindt. Het dorpje is verpauperd en ondervindt nog steeds de naweeën van eens zo glorierijke mijnindustrie enkele decennia terug. Nu is het een troosteloze plek geworden waar niemand zich om hen bekommert en alles in verval is geraakt.

Het is in die context dat een bus Syrische vluchtelingen onderdak geboden wordt. Alsof de lokale inwoners nog niet genoeg miserie en zorgen hebben. De ontvangst is op zijn zachtst gezegd vijandig en dat wordt eigenlijk de hele film doorgetrokken. Buiten hier en daar een nobel initiatief van onder andere de erg gemoedelijke Ballantyne. Het meisje met de camera is het bindmiddel tussen beide groepen. De werkelijkheid is vaak toch anders. Weinig mannelijke vluchtelingen ook gezien en al zeker niet als leidend karakter.

Desalniettemin een warme film over samenleven en samenwerken met elkaar, over vertrouwen geven en krijgen, over altruïsme en menselijkheid. Ik vond de film voorbij halfweg even inzakken om dan opnieuw even op te leven bij de droevige scène met Marra. Ook de openingsscène met de camera vond ik best emotioneel hard.

Het is niet bepaald een zombiefilm, maar veel verschil is er niet tussen deze doorgeslagen oudjes die in een waas van razernij en jaloezie aan het moorden slaan. Opvallend dat deze boost hen vleugels geeft en hun stramme knoken ingeruild worden met sprintbenen. Om nog maar te zwijgen van de kracht die sommigen ineens hadden.

Al bij al vermakelijk, maar zeker niets bijzonders. Prima oudjes overigens die er naast hun ouderdom ook soms creepy uitzagen (die ene oma bijvoorbeeld met haar lang wit haar). Redelijk in beeld gebracht allemaal. Het rondlopend slachtvee vond ik daarentegen minder indrukwekkend.

Een film met toch een bepaalde maatschappijkritische blik rond ouderenzorg en hoe we omgaan met onze 80+ers. Goed voor een keertje, maar steekt er nergens bovenuit binnen dit genre.

Een luchtige feel good movie met een vleugje humor, drama en romantiek. Serieus moet het allemaal niet genomen worden en de moraal ligt er wat dik op, maar gezellig en vermakelijk was het zeker wel. Hoe fijn is het niet om samen met je vrienden een potje te voetballen (of te sporten)? Maakt niet uit hoe oud je bent. Kameraadschap en een uitje zonder moeder de vrouw, daar kan weinig tegenop.

Fijne personages passeren de revue aan wie ik allen een warm hart toevertrouw. Verveelde nergens en vloog voorbij, letterlijk zelfs met het road movie gedeelte. Vooral het eerste gedeelte is komischer van aard, nadien ligt de klemtoon op vriendschap en wat meer drama. Geen Oscarmateriaal, maar desalniettemin geslaagd!

Oldboy stond al eventjes op het lijstje, maar het kwam er nooit van. Een bevreemdende ervaring die me wat doet denken aan het werk van de Japanse regisseur Miike. Wraak staat centraal in de film, maar de film is een minder rechttoe rechtaan verhaal dan dat je in dit genre zou verwachten. Nu niet dat de film zo colplex is om te volgen, maar je moet er toch je gedachten bijhouden omdat de scènes elkaar in een sneltempo opvolgen. Ook de snelheid van uitvoering en cameratechniek zorgt ervoor dat je in een rollercoaster terechtkomt.

Het uitgangspunt van de ontvoering en jarenlange opsluiting door een onbekend wraaklustig individu is intrigerend. De manier waarop met de gevangene wordt omgegaan - slaapgas en voeding via een luikje - is mensonterend. Als er later nog een spel uit voortvloeit met een hoge inzet, dan is het helemaal te gek voor woorden.

Neem daarbij nog een aantal erg expliciete en voor sommigen creepy scènes zoals de octopus en de tandartsmomenten, dan weet je het wel dat je niet zomaar naar een doorsnee filmpje aan het kijken bent. Het verhaal eindigt met een plottwist die niet zo verwonderlijk is, maar wel knap verwerkt is in de film.

Visueel en auditief is de film bovengemiddeld en ook de acteurs doen het goed. Maar een echte topper vond ik het niet. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Qua verhaal verwacht ik net iets meer waarbij ik nu eerder het gevoel had van slordig en rommelig.

Een film die goed de balans weet te leggen tussen de onlusten in Kiev en de sportcarrière van Olga. Beiden lopen in elkaar over en beïnvloeden elkaar. Olga lijdt zwaar onder de situatie en dat is te merken aan haar gedrag en prestaties. De contacten die ze heeft met haar moeder of vriendin zijn bij momenten scherp en boeiend.

Visueel ziet het er allemaal prima uit. Leuk zo dat gespring en gezweef. Ook wat acteerprestaties betreft zeker niet verkeerd. Je zit op kamp ook in een competitieve omgeving waarbij het teambelang van tel is, maar al bij al zijn het ook concurrentes van elkaar.

De klemtoon ligt toch eerder bij het sportieve drama dan het politieke al is dit laatste erg bepalend en vormt het de rode draad doorheen de film. Fijn!

Zeer sterke miniserie met Frances McDormand in een glansrol. Zeer knappe prestatie van haar als een norse bazige dame die velen tegen zich in het harnas jaagt. Eerlijk en oprecht, maar evenzeer boertig en sociaal onaangepast. Het levert haar vaak de wind van voren op. Niet van haar echtgenoot, eveneens een sublieme rol van Richard Jenkins, als vriendelijke allemansvriend. Het contrast kon haast niet groter zijn en je vraagt je soms af hoe hij het zo kan uithouden met haar. En toch, bespeur ik een warme chemie tussen beiden, vooral op latere leeftijd. Fijne bijrol ook van Bill Murray en gelukkig laat het plot zich niet leiden tot clichés en kwam er niets voort uit het etentje.

Zeer boeiend plot en relaas van hun leven waarbij het leven neemt en geeft. En het leven bepaalt zelf het lot dat niet steeds vooraf werd uitgestippeld. Zeer knap rollenspel en dialogen in deze miniserie van hoge kwaliteit. Zeer sterk van genoten. Aanbevelingswaardig voor de liefhebbers. Mooi!

Degelijke verfilming van het overbekende boek van Charles Dickens. Mooie sfeerschepping van het troosteloze weeshuis dito armtierige straten in en rondom Londen ruim 100 jaar terug. Ondanks de soms grimmige en donkere sfeer mooi op kindermaat. Desalniettemin ook geslaagd voor volwassenen al kon het hier en daar dan wat scherper.

Thema's als kinderarbeid en -mishandeling komen veel aan bod, maar worden op een relatief luchtige en bevattelijke manier weergegeven. Mijn dochter begreep maar al te goed dat ze bij ons hier vandaag beter af is dan Oliver Twist of zovele andere kinderen in pakweg Afrika of Bangladesh.

Geen memorabele film, wel vrij goed verfilmd met goede acteerprestaties. Een Fagin bijvoorbeeld komt erg goed uit de verf. Fijn om eens gezien te hebben, maar ook eentje die ik jammer genoeg snel zal vergeten. Het bleef allemaal vrij oppervlakkig zonder echt hoogtepunten (al waren de dalen er evenmin).

Vrij deprimerende film over de levensgeschiedenis van Bernard Vandewiele, vertolkt door een uitstekende Roofthooft, toch wel één van de betere Vlaamse acteurs. Als je zijn leven overschouwt, valt hij nauwelijks te benijden. Zijn zusje verloren, bastaard van een Canadese soldaat, emotionele verwaarlozing door zijn moeder, zich in het jodendom gestort en ook heden loopt het niet echt op wieltjes met een slecht huwelijk en een dominante schoonvader. Heel deprimerend allemaal en zo voelt de film ook aan. Donker en grijs en dat ligt niet alleen aan de ondervragingen in het sombere verhoorkantoor.

De ware toedracht van de gebeurtenissen worden pas helemaal op het eind verhuld waardoor het toch enigszins spannend blijft. De rol van de dochter van Bernard is het enige lichtpuntje in zijn leven, van de film zelfs. Ze brengt wat kleur in het verhaal totdat ook die toedracht naar boven komt. De ontbrekende liefde in zijn leven wordt foutief geprojecteerd op zijn dochter waardoor er zelfs sprake is van incest. Er was al weinig sympathie voor het personage Bernard en dit gegeven maakt het niet beter natuurlijk. Maar er is wel een verklaring...

Op die dikke 80 minuten gebeurt er wel één en ander, verhalend dan weliswaar. Vrij goede film, zeker voor een debuut. Toch wel van genoten. Jammer dat zijn andere films niet veel soeps lijken op het eerste zicht.

Ik ben alvast iets enthousiaster en vond deze kortfilm best goed. Zeker wanneer het uitgangspunt van de kwetsbare afhankelijke vrouw eigenlijk omgedraaid wordt en de vrouw eigenlijk dominanter is en meer controle heeft dan je denkt, maakte het boeiend en zelfs komisch.

Dikwijls draaien dergelijke relaties op niets uit. Taal- en cultuurbarrières en zeker ook de verkeerde verwachtingen leiden geregeld tot bloedeloos samenleven tot zelfs onderdrukking. Ik had zo graag in het hoofd van de bomma gekropen van wat die nu eigenlijk dacht van de nieuwe vlam van haar zoontje.

Geweldige scène daar met die erotische dans met de bomma die niet anders kan dan meekijken. Geweldig dat rebelse karakter dat opeens tot uiting komt na die kaakslag. Lekker absurd ook met die doekjes onder de schoenen om de vloer niet vuil te maken. Fijn!

Mexico stad, maar eigenlijk heeft dit betrekking op eender welke grootstad waar ook ter wereld, laat men uitschijnen. Achter de mooie artistieke façades voor toeristen en zakenlui speelt zich een paar straten/wijken verder een strijd af om te overleven. Veelal gaat het om jongeren, om verschoppelingen van de maatschappij. (Half)wezen ook die niets meer te verliezen hebben en geen toekomst zien in wat morgen komt.

Ik kan me wel inbeelden dat het er voor 1950 best hard aan toe ging. Vandaag de dag maakt de criminaliteit minder indruk en zie je bijvoorbeeld in Cidade de Deus (Film, 2002) wel nog wat andere dingen passeren.

Maar Los olvidados heeft een prima plot en heeft wat weg van het neo-realistische subgenre. Armoede en criminaliteit staan centraal en gaan hand in hand. Het is eten of gegeten worden. Dat ondervindt de blinde man maar al te goed. Daarom is hij ook alles behalve sympathiek. Deprimerend ...

Artistieke en visuele mooie film van het leven van enkele dertigers in één of ander arrondissement rondom Parijs. Audiard heeft er een knappe lust voor het oog van gemaakt. Die zwartwitbeelden hebben vaak wel iets wanneer het optimaal wordt ingezet met fraaie beelden van de achterbuurten van de stad, maar eveneens van de mooie artistieke naakte lichamen van de protagonisten.

Les Olympiades werkt een aantal liefdesrelaties op zonder liefde, waarbij seksueel genot en 'friends with benefits' voorop lijken te staan. Het zijn ingesteldheden waarbij er een soort angst is voor binding, verantwoordelijkheid en sleur.

Ook de personages sloegen aan met een prima casting. Lucie Zhang doet het inderdaad voortreffelijk, maar Noémie Merlant en Makita Samba deden het erg goed. Het zit hem in die kleine elementen, de minieme veranderingen in het leven die dit verhaal zo authentiek en reëel maken. Fijn!

Vermakelijke Fuqua op zijn best boordevol actie en redelijk wat spanning hoewel je uiteraard weet hoe het zal eindigen. Aan kogelregens en explosief geen gebrek. Vond hem vrij leuk eigenlijk, tijd vloog voorbij.

Hier en daar wel wat plotgaten zoals inderdaad de onvermijdelijke derde code, maar ook het personage van Kang was vreemd in die zin dat hij zich had ingewerkt in de entourage van de Zuid-Koreaanse premier hoewel hij een topterrorist was. Ook het feit dat hij zich op Amerikaanse bodem kon begeven, laat staan in het Witte Huis was in die zij vreemd. We mogen er toch vanuit gaan dat de CIA iedereen screent.

Butler doet het verder ook goed. Actie en vuurgevechten degelijk en goed in beeld gebracht in toch al die chaos. The lone wolf is misschien wat bij de haren getrokken, alsof de rest van de Seals en agents watjes waren. Ze vielen soms iets te makkelijk, maar voor de rest prima film binnen het genre.

Stelt bitter weinig voor, maar al bij al kan ik er de humor wel van inzien van dit auditief handigheidje. Verder filmisch te beperkt om veel over te zeggen. In het aanbod van Mubi zit toch geregeld erg vreemd materiaal…

Mijn derde Andersson, dus ik wist waar ik me mocht aan verwachten. Ligt zeker in het verlengde van zijn ander oeuvre. Zeer statische en sobere filmstijl. Alsof al zijn fragmenten schilderijtjes zijn. Elke scène is kort, soms iets te kort om er lijn in te krijgen. Elke scène wordt vergezeld door een vrouwelijke voice-over die beschrijft wat ze ziet.

Sommige scènes waren wel interessant zoals bijvoorbeeld de priester die zijn geloof verloor en zijn ziel op tafel gooit bij de dokter of zichzelf moed indrinkt in de sacristie. De toon van de sketches is veelal melancholisch met hier en daar een humoristische ondertoon. Bizarre personages ook veelal. Bleek opgesminkt met figuranten die even statisch zijn als het cameragebruik.

Absurd en onsamenhangend plot, goed voor een keertje maar niet iets om zomaar maar eens 'op te leggen'.

Toch wel een kleine fijne animatie kortfilm met wat symboliek over liefde en leren loslaten. Voor mij toch persoonlijk een gevoelig filmpje over een zieke oma en de angst om haar te verliezen. Erg mooi weergegeven met de grove tekenstijl, maar met prachtige bloemenvelden. Ook de zwarte creaturen geven een mooi contrast en het naderend levenseinde wordt eveneens mooi gebracht. Fijn!

Omar geeft een mooie weergave van hoe het er aan toe zou kunnen gaan in de Palestijns bezette gebieden in Israel. Het leven in de regio daar wordt overheerst door de hoge opgetrokken muur waardoor het sociale leven aan beide kanten wordt uit elkaar getrokken. Of je moet Omar heten en regelmatig met gevaar voor eigen leven de muur overklauteren. Wat een mens al niet overheeft voor de liefde. Veel opties zijn er overigens niet: ofwel onderga je de situatie en wacht je een leven zonder hoop of troost. Ofwel probeer je iets te ondernemen (zonder het feit dat ik gewelddadige verzetsdaden hiermee vergoelijk).

Omar komt ook op voor zijn vaderland en komt na een verzetsdaad in nauwe schoentjes. Morele principes als trouw, verraad, vriendschap, liefde enz ... komen sterk aan bod in de film. De film kent een eenvoudig en helder verloop. De film is makkelijk te volgen in zijn eenvoud. De montage en camerahantering is prima, zeker bij de achtervolgingsscènes in de smalle straatjes en gebouwen met platte daken. De film geeft het leven weer voor Palestijnen in bezet gebied zonder er een echt statement van te maken. Daarnaast heb je het liefdesverhaal met Nadia en de vriendschapsrelaties met Tarek en Amjad. De film is en blijft vrij sereen. Het einde had ik net iets anders aangepakt, maar de keuze is best verrassend. Net onvoldoende voor een 4,0*, maar wel leuk om eens gezien te hebben! Een dikke 3,5* alvast.

Wel een fijne tragikomedie uit Nederland. Heerlijk droog en die Nederlandse directe uitspraken, ik hou er wel van. Geen idee of dit Rotterdams was - laat ons hopen van wel - maar de ongedwongen directe stijl van de personages, niet in het minst van Ome Cor zelf, bracht de film naar een hogere kwaliteit en authenticiteit.

Nu, laat ons wel wezen, die Ome Cor is geen doetje. Zelfs geen sympathiek personage. Een nietsnut, een landloper ... en toch. Hopeloos naïef en er vaak in slagend om medelijden op te wekken met loze terugbetaalbeloftes. Humor en drama worden goed afgewisseld. Het einde is uiteraard wat happy end, maar dat hoort er wel bij.

Die flashbacks echter hadden totaal niet gemoeten. Deze zijn echt melig en voegden niets toe aan het verhaal. Ze strookten zelfs niet met het personage.

The omen is een oerklassieker binnen het horrorgenre en één van die lichtende voorbeelden uit de jaren 70 waarbij je niet noodzakelijk veel bloed of shocktherapie nodig hebt om een steengoede horrorprent te voorschijn te toveren.

Van in het begin wordt je onmiddellijk meegezogen in het verhaal. Het verhaal van een geadopteerde baby van een overleden moeder triggerde me en heeft iets mythisch. Gregory Peck en Lee Remmick merken als ouders steeds vaker eigenaardigheden op bij hun zijn, maar kunnen nauwelijks de vinger op de wonde houden. Ook de nieuwe huishoudster creëert een gevoel van onbehagen en de opduikende rottweiler is erg dreigend en mysterieus. De spanning wordt nog extra opgedreven met de onheilsboodschap van de priester. Maar ook auditief is de film ongemeen spannend: opdwepende kerkmuziek en schertse tonen zorgen voor een bepaalde sfeer. De film onderscheidt zich ook met uitstekend camerawerk waarbij het ongeloof en de angst van de personages versterkt wordt.

Uiteraard ken The omen een aantal onvergetelijke scènes zoals de zelfmoord, de onthoofding, de storm en de val van de trap die je tergend traag ziet aankomen met kleine Damien op zijn driewieler. Een scène die me trouwens doet denken aan de driewieler in The shining van Kubrick enkele jaren later. Ook de scène op de duistere begraafplaats was de moeite waard.

Kortim, erg sterke film binnen het genre met een niet zo evident einde dat zeker bij me in de smaak viel. The omen slaagt er in eng te zijn zonder veel enge gebeurtenissen te tonen. Knap, zijn 4,0* meer dan waard!

Only yesterday is een kleine ingetogen animatiefilm die op zich weinig te vertellen heeft, maar daarom nog niet oninteressant is. De film is een nostalgische trip van naar haar verleden. Aan de hand van kleine en vaak banale dingen uit haar herinneringen blikt ze terug op haar jeugdjaren op het platteland. Of het nu over haar eerste ongesteldheid gaat, de schoolse taken of het eten van een vreemde ananas, telkens had ik de reflex om ook bij mezelf gedurende en na de film persoonlijke herinneringen op te halen.

Het verhaal wordt sereen gebracht en de overgangen tussen heden en verleden sluiten naadloos op elkaar aan. Ook de tekenstijl is mooi verzorgd zoals we dat gewend zijn van Ghibli en Takahata met veel oog voor detail en realisme. Ook de muziek was wederom prima.

Geen spectaculaire film, maar simpel en eenvoudig. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar wel eentje om over weg te mijmeren voor wie er voor openstaat.

Zeer fijne Ghibli die je meeneemt naar een wereld vol nostalgische natuurpracht met veel fauna en flora. De natuurelementen zijn erg fijn en mooi weergegeven. Een ideale plaats voor Anna om te herstellen en te herbronnen.

Ook het plot is een pluspunt waarbij de realiteit droomwereld van Anna door elkaar gehaspeld worden. In dat opzicht wat mysterieus met het karakteristieke landhuis aan het water. Het karakter Annie wordt fijn uitgewerkt en de ontstane vriendschap met Marnie is mooi.

De twist op het einde zag je misschien wel aankomen, maar wordt knap uit de doeken gedaan.

Visueel sowieso een pareltje met zijn prachtige achtergronden. Een animatiefilm met een verhaal en met diepte die me bovendien geraakt heeft. Mooi!

Een film die saai en repetitief oogt, maar daar omwille van het thema nét lof voor moet krijgen. Dat is net de clue van de film waarbij mensen in een weinig benijdenswaardige positie afstompende jobs moeten doen, maar amper andere perspectieven hebben. Niet in het bedrijf, maar ook niet elders.

De policy van het bedrijf was dan ook tenenkrullend. Krijg je daar een candybar als je de werknemer van de week bent. Hoe vernederend is dat wel niet. Wie zit daar op te wachten? En wat later moet je in groep verplicht op audiëntie en verklaren enkele CEO's hoe goed het bedrijf het wel niet doet (dankzij hen) ...

Het meest schrijnende was toch wel het sollicitatiegesprek. Ik had zo te doen met de nochtans niet onknappe Aurora. We komen weinig te weten over haar achtergrond, maar een goeie vent met een prima job, het lijkt het enige dat haar kan redden...

Zoals velen is het met George Lazenby steeds wat wennen om hem in een Bondrol te zien, mede door het feit dat dit slechts 1x is gebeurd. Oneerlijk misschien om de man hierop af te rekenen zonder de tijd gehad te hebben om in zijn rol te groeien, maar zelfs in deze ene film deed het me erg weinig.

Ben niet zo wild van deze Bondfilm in het algemeen. Vond hem zelfs een klein beetje langdradig (om het woord saai niet te gebruiken). De Alpen maken wel erg veel goed en Bond die zich in de vrouwenspeeltuin bevindt, levert ook steeds amusante stukken op.

Actiescènes zien er wel prima uit. Wel beetje een bizar plot met het huwelijksaanbod enzo... Beetje haat-liefde gevoel bij deze film. Voor mij moeilijk om goed te beoordelen.

Het is altijd wel interessant om een einzelgänger het te zien opnemen tegen een gevestigde orde zoals het Amerikaanse rechtssysteem dat geschreven is door en voor mannen. Als luis in de pels trekt Ruth Bader Ginsburg ten strijde om gelijke rechten af te dwingen voor vrouwen.

Mooie rol overigens van Felicity Jones die mooi gestalte geeft aan haar personage. En ook steeds fijn om Kathy Bates te mogen zien, hoe klein de rol ook is. Onderhoudende film ook die makkelijk door te komen is. Misschien inderdaad iets te braaf. Er mocht gerust wat meer spanning en pit inzitten. De drive die ik wel zag in het personage zag ik te weinig terugkomen in de film als geheel.

Interessant was ook de blik op de studiecarrière van Ginsburg en de poging om aan de slag te gaan als advocaat. Als professor vindt ze dan toch haar gading door studenten te onderwijzen over genderdiscriminatie. Leuk allemaal, maar niet memorabel. Degelijk zonder meer.

Oei, toch eerder een tegenvaller voor me. Ik vond het een langdradige moeilijk door te komen film. Het verhaal en de personages trokken me niet aan en dan wordt het moeilijk. Traag en nietszeggend, dat gevoel ervoer ik geregeld. De mooie plaatjes veranderden daar te weinig aan.

Ik hou best wel van road movies, maar het avontuurlijke en het doel van de reis kwam te weinig binnen waardoor het een lange zit werd. De uitgebreide en bekende cast (in bijrol) ten spijt van onder andere Amy Adams, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Vigo Mortensen, ... deden de film voor mij ook niet naar een hoger niveau katapulteren al was er met het acteerwerk eigenlijk weinig mis.

Degelijke misdaadfilm waarbij de maffia de lakens uitdeelt in de haven door ook de vakbond te controleren. De werknemers kunnen niets anders dan alles te ondergaan om te vermijden dat ze werkloos worden of in het slechtste geval te worden geïntimideerd met in sommige gevallen de dood tot gevolg.

Ondanks alles werd ik toch niet zo begeesterd door de film dan aanvankelijk gedacht. Marlon Brando daarentegen brengt de film naar een hoger niveau. Mooie charismatische rol! Mede met het uitgangspunt van de film de troeven van On the waterfront. Een klassieker zie ik er niet in, maar voor de rest wel zeer degelijk zonder meer.

Ik ben sowieso niet zo´n fan van muziekfilms. Binnen dit genre, daar waar een straatmuzikant wordt opgemerkt en het feel good gehalte erg hoog ligt, is al meermaals belicht. Die typische Ierse (Britse) sfeer dito accent is een plus, maar erg boeiend vond ik het allemaal niet.

Erg clichématig en voorspelbaar met enkele happy toevalstreffers om de protagonisten vooruit te helpen. De songs zijn dan wel pop catchy, maar daar heb ik weinig behoefte aan.

Kijkt al bij al lekker weg, de korte speelduur hielp daarbij. Beide hoofdpersonages doen het wel goed waarbij er toch ook onderling een match is.

Sergio Leone's laatste film, en alweer een heus pareltje deze Once upon a time in America. Het fijne aan deze film is dat er een heus en mooi verhaal verteld wordt van het leven van Noodles (een meesterlijke Robert de Niro) in een tijdspanne van drie momenten in zijn leven in 1921, 1933 en 1968.

Het begin van de film is alvast een trigger om geboeid verder te kijken. De moord op een vrouw, wat chaos... maar je weet niet echt waarover het gaat. De cinematografie en montage zijn van een ongelooflijk niveau, niet alleen hier, maar de hele film door. Het cinematografisch hoogtepunt van de film is de de dood van de jongen welk ook het leven van Noodles sterk heeft bepaald. Maar de sfeer die uitgaat van die scène is ronduit fantastisch: rokende putdeksels, ondersteunende noten van Morricone, de prachtige brug (Brooklyn Bridge?) op de achtergrond en de slow motionbeelden...

Het levensverhaal van Noodles wordt niet-chronologisch verteld en er wordt regelmatig geschwitched tussen de verschillende tijdsperiodes afhankelijk van Noodles herinneringen, het levert een erg mooie samenhang op. Typerend voor maffiafilms zijn de traditionele waarden als liefde, verraad en loyaliteit. Die liefde is iets dat Noodles ontbeert. In zijn jeugd had hij dan wel een crush, maar dat liep uit tot niets. Echt liefde en genegenheid ontbrak steeds en dat verklaart misschien ook zijn gewelddadige gedrag ten aanzien van vrouwen (getuige daarvan zijn 2 verkrachtingen). En vooral deze laatste werd onverstoorbaar enige tijd gerokken, hallucinant.

De acteerprestaties zijn ontzettend sterk en worden volledig gedragen door De Niro en Woods. Ook de kindacteurs waren erg sterk. Maar wat een film, bijna 4 uur topcinema en die vliegen zo voorbij, los van het feit dat er wel wat trage momenten in vervat zijn. Dit komt hoofdzakelijk door de opbouw van de film.

Once upon a time in America is een heus epos met mooi camerawerk en prachtig verhaal vol nostalgie en indrukwekkende decors en aankleding. Deze film ademt sfeer en kwaliteit uit, iets wat we van Sergio Leone gewoon zijn. 4,5*, minstens!

Wat wel vaker voorkomt, is dat bij een franchise het vet na een film of twee wel van de soep is. Dat is hier niet anders. Men verliest het plot en de magie waarover het allemaal draait wat uit het oog en de actiescènes zijn niet meer dan een bundeling van hersenloos geweld, zonder meer.

Vond het allemaal wat rommelig met plotlijnen of personages die er niet altijd toe deden. Het haalde de aandacht weg bij el mariachi en zijn gitaar, toch wel het kroonstuk van de reeks. Nu is het geëvolueerd naar een standaard actiefilm.

Deze negende Tarantino is niets meer dan een ode aan het bruisende en gezegende jaar 1969. Er hangt een geweldige sfeer rond de film over het sprankelende LA en Hollywood. Prachtige auto’s, vintage meubilair, een geweldige soundtrack. Alles doet je gewoon hunkeren naar dat magische jaar 1969, behalve de hippies dan misschien, want die kwamen er toch maar berooid vanaf.

Daarnaast een topcast met DiCaprio en Pitt die elkaar uitstekend aanvoelen. Beiden leiden ze wat een leeg bestaan nadat hun tot elkaar gedoemde carrière in het slop zit. Niet eenvoudig overigens om als acteur een acteur te spelen in een film. Bij momenten grappige sketches, ook na de eindgeneriek. Ook leuk waren de verwijzingen naar echte films zoals The great escape. DiCaprio laat zien dat hij van alle markten thuis is. Ook Pitt bevestigt toch weer dat hij heus wat in zijn mars heeft.

Deze twee elementen, sfeer en acteerprestaties, zijn uiterst belangrijk om dit een geslaagde film te noemen. Het entertainment gehalte zit hem namelijk niet in het verhaal, want dat is vrij plotloos. Desalniettemin vlogen de ruim 160 minuten voorbij. Robbie is een knappe verschijning en liep, huppelde en danste vrij nutteloos door het scherm, maar het boeide me ... mede door een goed doordachte montage van telkens zinloos lijkende aan elkaar gebreide scènes.

Het einde dreef de spanning op en leidde tot een miniclimax. De afloop is een eigen invulling van Tarantino waarbij aan Sharon Tate niet geraakt wordt. Het geweld is kenmerkend voor een Tarantino, grappig ook op zijn manier, maar vond het in de overdreven stijl te grotesk. Een beetje less was more geweest. Dat gillend kalf bvb kon ook letterlijk een minuut eerder het zwijgen opgelegd worden, net als het feit dat het “headbangen” een keer of 5 minder kon. Maar het bedierf de pret allerminst. Uitermate geslaagd!