Opinions

Sterke rauwe prent waarbij geweld, alcoholisme en armoede centraal staan in een buitenwijk van een Nieuw-Zeelandse grootstad. We zien hier vooral een Maori-gemeenschap op de rand van de samenleving, hun eigen identiteit ontkennend, strevend naar een beter leven.

Al achttien jaar verdraagt Beth de grillen en vooral de losse handjes van Jake. Tegelijk ondervindt ze dat zelf dit systeem gaande houdt door zelf ook mee te feesten en te zuipen wetende dat haar kinderen boven liggen te slapen, of althans dat proberen. Meermaals geeft ze te kennen te zullen vertrekken, maar telkens keert ze terug.

De film bevat een aantal brutale zware scènes die zijn impact hebben op de kijker. Beelden die je ook wel in andere films of culturen terugvindt, al dan niet gecombineerd met drugs. Armoede en uitzichtloosheid is vaak de rode draad dan. Niet dat het één een excuus voor het andere hoeft te zijn, maar het is soms gewoon de realiteit.

Daarnaast, en dat vond ik een extra voor de film, is er ook aandacht voor de identiteit en de groepsstatus. Jake heeft dat met zijn bierclubje, maar ook de zonen trachten elk hun eigen weg te vinden. De geplaatste zoon benadert nog het dichtst de waarden en culturele normen die zijn (voor)ouders uitdroegen. Gelukkig maar.

Johan Leysen overleed begin 2023. Het moet wellicht één van zijn laatste films geweest zijn. Vermoedelijk geen onbekende Vlaamse acteur in Nederland omdat hij erg veel opduikt in Nederlandse films en series. Zoals steeds een erg goede gedegen performance.

Toch wel een mooie serene film over het meisje Elvie dat opgroeit op een camping. Haar opa baat die uit en haar mama heeft een verstandelijke handicap. En met dat laatste heeft ze het langzaamaan moeilijker en moeilijker. Ze schaamt zich ervoor en weet dat haar mama erg afhankelijk is van derden. Wat haar wellicht het meeste stoort is dat er van haar wordt geprofiteerd door dat vriendje. Gelukkig geen overdaad op dat vlak, de meeste mensen zijn gelukkig lief voor haar en elkaar.

De relatie tussen moeder en dochter vertroebelt. Het is niet omdat je begrip hebt voor de situatie dat een jong meisje niet verdrietig of boos mag zijn. Het is een zware last voor zo'n jong kind dat eigenlijk een zorgeloos leven zou moeten hebben. De houvast en de lijm om alles draaiende te houden is de opa. Als er maar niets ergs met hem gebeurt ...

Mooi ingetogen acteerwerk. Fijne film, niet spectaculair, maar erg naturel en eerlijk.

Oei, ik ben hier blijkbaar één van de weinigen die niet onverdeeld gelukkig is met deze film. Ik struikelde vooral over het vreemde gegeven hoe dergelijke pesterijen - eens niet begaan door de opvoeders of leerkrachten - zo geïnstitutionaliseerd en openbaar waren voor de gehele school, incluis dus het bestuur. Die knokpartijen bijvoorbeeld werden vanop het balkon gade geslagen door het bestuur. Ik weet het niet, maar ik kon er me grotendeels daardoor niet mee vereenzelvigen.

Erik was al een vechtersbaasje in zijn verleden, maar zijn metamorfose - op vraag van zijn moeder - vond ik wel erg bruusk. Ook de afranselingen door zijn vader plaats ik onder hetzelfde stramien. Ik kon Erik dus moeilijk doorgronden, het leek me soms erg contradictorisch. Los hiervan vond ik het acteerwerk en de sfeer wel goed.

Niet voor het eerst dat ik dergelijke kostschoolfilms zie, zowel uit de VS als voornamelijk van Europese bodem. Vaak intrigerend en aangrijpend. Maar ik zag er al betere dan dit. Deze film vond ik eerder matig hoewel er zeker prima elementen in zitten waar niets op af te dingen valt.

Ongelooflijke klassieker die ik tot mijn scha en schande nog nooit eerder zag. Deed me ineens denken aan het eveneens behoorlijke Girl interrupted met Angelina Jolie en Winona Ryder al gaat One Flew over the Cuckoo's Nest wel wat dieper. Jack Nicholson heeft al geweldige rollen achter de rug (denk maar los uit de pols aan The shining, Easy rider, Chinatown, The departed, Batman, As good as it gets en ga zo maar door). Ook hier zet hij een dijk van een acteerrol neer. Als charismatische betweterige arrogante crimineel zorgt hij voor een 'postje' in een psychiatrische instelling, maar komt al gauw zichzelf tegen. Hij heeft het openlijk moeilijk hoe de andere volwassen mannen, volkomen vrij van enig zelfbesef, -kritiek of assertiviteit zich als gedweeë lammetjes laten leiden door de stuurse autoritaire Mrs. Ratched (trouwens een even fabuleuze rol van Louise Fletcher). Verder ook best fijn om een zeer jonge Danny De Vito te zien als Martini.

Het decor is zoals het een psychiatrische instelling uit de jaren 70 betaamt, zeer klinisch, koud en kil. Ook het personeel handelt op eenzelfde wijze en schikt naar eigen goeddunken. Het uitje op de boot was naast de aangename (kijk)ervaring erg symbolisch met de hunker naar vrijheid, zorgeloosheid en het nemen van eigen verantwoordelijkheid/initiatief.

Forman laat ook niet na kritisch te zijn over de (werk)methoden uit die tijd. Lobotomie en shocktherapie werden niet zelden toegepast en waren een effectief hulpmiddel om patiënten lam te krijgen of te genezen (?). Ook het autoritaire handelen van Mrs. Ratched komt ruim aan bod: ze regeert met ijzeren hand en duldt geen tegenspraak of inmenging. Het stemmen om naar the world series te kijken worden afgehandeld met gemanipuleerde stemrondes. Ze gaat zelfs verder door de raad te adviseren om McMurphy langer in de instelling te houden.

Door zijn enthousiasme en charismatische aanpak creëert McMurphy bij de andere patiënten (zelf)vertrouwen en komen ze steeds meer in opstand. De opbouw zit hierbij zeer goed wat de geloofwaardigheid van het proces ten goede komt. De film slaagt erin naast de tragiek een humoristische noot aan toe te voegen. Alle personages zijn geweldig en ik heb gebiologeerd gekeken naar deze film. Ook het personage van Chief was fantastisch, de zwijgzame doofstomme indiaan die later in de film meer in beeld komt. De plotwending maakt het alleen maar leuker! Een film die je als filmfanaat moét gezien hebben. Een dikke 4,5*!

Nog zo één van die oerklassiekers van Disney. Niet één van mijn favorieten, maar het personage Cruella DeVil is dat des te meer. Toch één van de meer legendarische slechteriken in Disneyland samen met bvb de zeeheks uit De kleine zeemeermin. Ook best een sneer naar bont en andere dierenmateriaal voor luxueus gebruik, dus op dat vlak best een film met een boodschap.

Deze film heeft de dalmatiërs op de kaart gezet. Een zeer aimabele hond die perfect past in het rijtje van de labrador en golden retriever.

De film kijkt lekker weg, is best spannend. Zeer gezellige film ook ten huize van het gezin en dit in fel contrast met de duivelse geniepige streken van Cruella. Animatie best ok en ook het verhaal mag er zijn. Geen memorabele Disney - de concurrentie is best groot - maar hij mag er best wezen. Leuk!

Goed dat er steeds mensen bestaan én opstaan om belangeloos en met gevaar voor eigen leven zich in te zetten voor verdrukten. Goed dat deze verhalen niet vergeten worden en een platform krijgen via film, boek of media.

Nikki Winston stond geheel geïsoleerd met zijn idee, maar won het geloof van zijn overtuiging van zijn collega's om het onmogelijke haalbaar te maken. Want hoe je het draait of keert, zonder hulp van zovele derden was dit praktisch onmogelijk geweest.

Je moet het toch maar doen om in een oorlogscontext en een voedingsbodem van wantrouwen je kind af te staan aan een wildvreemde om die dan te verschepen naar het buitenland.

Knap acteerwerk waarbij naast zijn prestatie zelf de naam en faam van Hopkins maximaal werd benut. Dit is meer dan een bijrolletje en tegelijkertijd werd Johnny Flynn niet ondergesneeuwd in prestatie noch screentime.

Het heden (met Hopkins) was relevant, zeker ook naar het einde toe met de BBC, maar ik begrijp evenzeer dat de montage tussen heden en verleden niet noodzakelijk was om de film te versterken, integendeel zou ik zelfs durven zeggen. Tot slot ook wel een fijne gevatte rol van Helena Bonham Carter.

Fijne short van en met Buster Keaton! Allemaal binnen het thema van huisje-tuintje-boompje waarbij aan de hand van een doe-het-zelf bouwpakket hij zijn eigen huis moet timmeren. Schots en scheef, maar zeker amusant. Hier en daar misschien net wat over the top, zoals de windhoos die passeert, maar vermakelijk was het wel. De vaart zat er goed in. Keaton ontgoochelt zelden, ook nu niet. Zeer vakkundig in elkaar gestoken. Fijn!

Geen volbloed horror. Daarom is het alles behalve eng of goor genoeg. Wel een film die bijzonder sfeervol is en met een soort karma of boetedoening een bepaald mysterie onderhoudt. Dramatisch sterk en onderhoudend. Bijzonder sfeervol ook met het wuivende riet en plenzende regenbuien.

Wat een geweldige trailer ook die je meteen in de sfeer brengt. Bemoeienissen, egoïsme en jaloezie staan centraal hier welk de demon niet ontgaan. En toch valt het gedrag te begrijpen uit verdriet van de overleden zoon.

Prima acteerwerk en cinematografisch erg sterk. Die erotische ondertoon maakte het allemaal extra prikkelend en intrigerend. Bijzonder!

Only God frgives kent een ongewoon knappe en intrigerende bloedrode sfeer. Bij momenten zelfs letterlijk te nemen. Het is het decor van een sinistere wijk in Bangkok met kleine straatjes, bars en prostitutie, allen gehuld in een donker sfeëeriek kader. Je wordt er letterlijk meegezogen. Laat ons meteen stellen dat dit het beste item is van de film.

Voor de rest stelt de film niet zo heel veel voor en is het niets meer dan een gesone wraakfilm waarbij het principe “oog om oog, tand om tand” centraal staat en bij momenten zelfs letterlijk te nemen is. Weinig dialogen in de film, weinig emoties ook. Qua plotline ook bij momenten erg slordig, maar wel eens leuk om gezien te hebben. Erg verrassende film met die neonoir stijl als je dit vooraf. Ook de muziek was erg geslaagd, onheilsspellend en perfect inspelend op de sfeer. De zang van die overijverige flik niet meegerekend. Geweld wordt bestreden met geweld in naam van rechtvaardigheid of als wet van de sterkste? Geen Ichi the killer toestanden, dat nog net niet, maar de balans van het geweld nam iets te veel de aandacht weg ten koste van het verhaal. Beetje jammer. Dankzij de technische aspecten nog een mooie voldoende met 3,0*.

Moeilijk te beoordelen film voor me. Een film die het niet moet hebben van zijn flitsen, horror of actie. Integendeel zelfs. De film is eerder sloom en ingetogen. Desondanks een vrijwel beperkt plot naarmate de film vorderde, kwam de schwung en enig plot toch naar voren.

Centraal staat een vampierenkoppel dat zich afsluit van de mensenwereld en leeft van dag tot dag. Die dagindeling is niet bijster hoogstand. Hier en daar worden enkele typische kenmerken van vampieren ontrafeld, maar veel boodschap is er niet aan. Nekken worden vermeden en men gaat de luie toer op, alsof tijgers wensen gevoederd worden in plaats van te jagen.

Wat wel sterk was aan de film was de sfeerschepping, soundtrack en acteerprestaties. Vooral de openingsscène was erg knap met die platenspeler.

Heftig. Een realistische rampenfilm, vaak gebaseerd op waargebeurde feiten, is steeds indrukwekkend. Die bosbranden, waarvan we er vorig jaar ook een serieuze hadden in Frankrijk, worden vaak onderschat en zijn erg verraderlijk, zelfs voor geoefende professionals. Mij greep de film ook meer aan dan dat ik aanvankelijk dacht.

Ik kende het verhaal van deze fire department niet, daarom misschien ook dat het me meer deed dan ik had verwacht. Niet alle helden zijn namelijk onsterfelijk. Een typische Amerikaanse heromovie, dat wel. Kosinski gaat de clichés niet uit de weg, maar het is een film van en over Amerikanen natuurlijk.

Acteerwerk behoorlijk. De bosbranden werden ook prima in beeld gebracht al had ik nog veel meer van de strategie van hoe ze te bestrijden willen zien. Meer dan degelijk!

Zeer opmerkelijk verhaal waarbij de realiteit de fictie overtreft waarbij een Japanse soldaat wordt vergeten en zelfs in 1974 nog steeds denkt dat hij in de Tweede Wereldoorlog zit. Een film die ook associaties legt naar vandaag rond mensen die geloven in complottheorieën. Ook Onoda kan het maar niet geloven dat de oorlog voorbij is hoewel dit ontegensprekelijk zo is. Hij is te trots om zijn ongelijk toe te geven en kan enkel overhaald worden door zijn ‘leider’.

Technisch erg prima gedaan. Je zit met volle verbazing te kijken hij Onoda en even later zijn ene kompaan hun dagen vult. Wat later valt hij alleen en zet hij zijn queeste gewoon verder zonder één vijandelijke soldaat te zien. Japanse en loyale koppigheid voor het Keizerrijk? Echt normaal kan je dit niet noemen.

Wel een beetje aan de lange kant. Dit verhaal kon je best een half uur ingekort hebben, maar ervan genoten heb ik zeker.

Oei, geen idee wat hiervan de bedoeling was. Qua genre een short documentaire, een soort van reclameboodschap over schilder James Ensor en de Koningin der Badsteden, Oostende. Met de energieke krachtige stem van Wim Opbrouck. Ik ben al twee maal in het Ensorhuis geweest, meer dan interessant museum, zeker de moeite waard. Maar met deze productie kon ik erg weinig aanvangen, zeker op filmisch vlak niet.

Wie had dit gedacht? Onze natuur is een ware kaskraker in de Vlaamse bioscopen met volle zalen in de eerste weken/maand na release. Het helpt natuurlijk ook dat er veel reclame wordt voor gemaakt en dat er al verscheidene artikels of reportages waren op het nieuws of in de kranten.

Onze natuur, de film is een ode geworden aan al het moois dat de fauna en flora te bieden heeft in Vlaanderen. De stad en lintbebouwing mag dan wel zijn opmars gemaakt hebben, dat betekent niet dat de natuur zich zomaar gewonnen geeft. Met engelengeduld is deze docu met zorg en liefde gemaakt. Het resultaat mag er wezen en doet bijvoorbeeld niet onder voor een BBC-reeks. Prachtige beelden in slomo of close-ups verzorgd met ondersteunde gevatte klassieke muziek. Geen Vic De Wachter deze keer die de voice-over verzorgt, wel Matteo Simoni.

De eerste seksfilm voor mijn kinderen, want er wordt wel wat afgen**kt. En hier en daar best harde beelden tussen jager en prooi. Het leven is niet makkelijk als haas of bosmuis. Die klapekster is onverwacht meedogenloos moet ik zeggen. Jammer dat we geen wolven of lynxen mochten aanschouwen, maar alle andere hoofdrolspelers verzachten dat leed ruimschoots. Aanrader en wellicht zoveel effectiever in de cinema dan binnen pakweg een jaartje op Canvas.

Vrij ongewone langdradige film over een jongeman die 19 jaar blind is, maar opeens de mogelijkheid krijgt om opnieuw te zien. Zeer fascinerend vond ik het feit dat er zeer veel dingen zijn die een rol spelen in het proces en dat het louter "zien" niet zomaar vanzelf gaat.

Alles heeft er mee te maken hoe de hersenen reageren op deze nieuwe prikkels en hoe zij de transfer maken naar de ogen. Kleuren herkennen is één ding, vormen zijn dan weer wat anders. Weerkaatsing, licht, donker, beweging, perspectief, overlappende objecten, mat zicht, ... het heeft allemaal een zware invloed op wat/hoe je ziet en niet ziet.

Voor een documentaire dus prima leerstof. Alleen een beetje jammer dat het iets vloeiender en boeiender gebracht kon worden. Nu bij momenten langdradig en vervelend.

Uiteraard verwijzend naar de bestseller van Jan Terlouw. Sommigen vergeten hier dat het om een verfilming van een jeugdboek gaat. Dus ook de film is van die aard. Dat er dan af en toe wat simplistische of onrealistische dingen de revue passeren is maar logisch. Uiteraard is het onbegrijpelijk dat er geen grondig onderzoek plaatsvond bij het vinden van het vliegtuig of het lijk van de soldaat. Vreemd dat ze tijdens de uitstapjes van Michiel niet achterdochtig zijn. En inderdaad ook vreemd dat de postkoets niet in de eerste plaats werd opgevorderd, maar er geen nader onderzoek plaatsvond na de vlucht ...

Eigenlijk naar jongvolwassenen toe een degelijke film. Stukken beter verfilmd dan het beschamende en vreselijke Koning van Katoren. Weliswaar wordt het boek vaak niet gevolgd. Een aantal zaken zijn bijgevolg bij de haren getrokken. Geen idee waarom het plot van het boek niet meer werd gevolgd, want dat zat prima in elkaar. Desalniettemin los hiervan wel degelijk.

Prima rol van Michiel, die de oorlog ervaart vanuit zijn kinderogen. Mooie sneeuwlandschappen ook. Geen topper, niet vlekkeloos, niet altijd correct, maar toch een mooie degelijke verfilming waarmee je kan thuiskomen.

Als Belg niet zo vertrouwd met Nederlands-Indië, maar er zijn natuurlijk parallellen te trekken met Congo. Een scheut racisme en veel exploitatie van natuurlijke grondstoffen vaak ten kosten van de lokale bevolking. Alleen de onafhankelijkheidsstrijd en het weerwerk van rebellen komt niet zo terug in Belgisch-Congo. De uitzichtloze en bloedige koloniale oorlog werd ons bespaard. In dat opzicht keek ik wel uit naar deze film die ik Vlaanderen denk ik nauwelijks in de zalen is verschenen.

We volgen het verhaal van een jonge idealistische Johan de Vries die ervaart dat het oorlogsgebeuren niet stroken met zijn ideeën. En al helemaal niet als hij onder de vleugels komt van de harde Westerling. Het zijplot van het NSB-verleden was niet echt noodzakelijk voor dit verhaal. Ik begrijp wel dat er na WOII heel wat NSB'ers naar Indonesië getrokken zullen zijn, maar ik vond het net verfrissend van deze film om eens iets te weten te komen rond Nederlands-Indië. Veel verder dan Max Havelaar kwam ik daarvoor niet. Nouja, dan zal ik andere en betere bronnen moeten aanspreken.

Ik was wel onder de indruk van de aanpak. Acteerwerk was prima, setting en decor evenzeer. Ik waande me echt in de tropen of op een Amerikaanse set. Qua professionaliteit zat het zeker snor. De film neemt ook zijn tijd om de ontwikkelingen tussen de Vries en Westerling te laten ontplooien. Vooral in het tweede gedeelte leidt tot enkele bittere scènes.

De vergelijking met Suspiria is niet ver weg, maar ik verkies toch eerstgenoemde film boven Opera. Niet dat Opera slecht is, integendeel, maar ik vond het eveneens een vrij bizarre film. Neem nu de muzikale keuzes van Argento. Dat operagebeuren vond ik overigens best sfeervol. Maar die rock metal? Dat paste bij momenten als een tang op een varken. Zeer vreemde stijl alvast.

Marsillach is een heel fijne verschijning en betekent zeker een meerwaarde voor de film. Niet dat ze ijzersterk staat te acteren, maar knap is ze in ieder geval. Een erg onbekende actrice ook, speelde blijkbaar ooit in Tom Hanks' eerste films zowaar. Gelukkig hebben we vandaag Anna de Armas.

Die droomsequenties waren voor mij overbodig. Het plot had dat niet noodzakelijk nodig. Die kraaien idem, maar die brachten nog wat een lugubere sfeer. De kills en de sadistische insteek vond ik wel de moeite. Zeker bij hun aanval in het operagebouw. De scène met dat kettinkje en de daarbij gepaarde moord was ... nouja, klunzig. Dat kan ook gezegd worden van het einde, een Heidisfeertje zowaar, wtf! Maar vervelend is de film allerminst. Leuk!

Een fijne familiefilm om te bekijken met je iets oudere kinderen. Voor de kleinsten onder ons zou de ijsbeer misschien iets te schrikwekkend kunnen zijn. In de hoofdrollen drie kinderen die erin slagen verzeild te raken op een poolbasis.

Best een onderhoudend verhaal. Uiteraard loopt het allemaal goed af, maar het is wel interessant om de gebeurtenissen van de kinderen op te volgen. De polen zijn sowieso al fascinerend. Met deze film zat mijn dochter op het puntje van haar stoel. En hierbij ook een ecologische les van het wegsmelten van de ijskappen waardoor ijsberen verhongeren.

Degelijke film over de jacht op nazikopstuk Eichmann, de man die mede als hoofdverantwoordelijke gold Voor de massamoord op de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daar waar Hitler, Himmler en Göring zelfmoord pleegden, leidde het proces tegen Eichmann tot een effectieve uitvoering van zijn straf, zo leert de geschiedenis ons. Die beelden van Eichmann tijdens het proces zijn erg beroemd.

Ben Kingsley zet een fenomenale prestatie neer als Eichmann. Knappe rol en ook de fysieke gelijkenissen zijn sterk. de film kent ook een aantal knappe scènes zoals de bijeenkomst van een aantal nazisympathisanten waarbij ze allen in koor eens goed zeiden wat er van de Joden moest worden. Interessante film dat zeker, en een thema dat me uitermate boeit, maar er zaten veel stukken in die me weinig deden. Ik miste wat vaart of betrokkenheid.

Graag naar gekeken en goed dat men vooral focuste op Eichmann tijdens zijn periode in Argentinië zonder te veel flashbacks over WOII te tonen. Wel lijkt de film niet altijd en overal afgewerkt, beetje slordig bij momenten zoals de situatie van Klaus, Sylvia en het einde op de luchthaven.

Ik vond het een zeer enge bevreemdende film waarbij ik de volle 90 minuten lang een wrang gevoel bij had. Ik had wel wat te doen met meneer De Waal. Wordt die op één of andere manier gegijzeld in het ziekenhuis en wordt hij totaal in het ongewisse gelaten van wat er aan de hand is met hem. Schrijnend vond ik ook de manier waarop dat hij werd aangesproken. Beleefd, maar steeds naast de kwestie en dat vanuit een misplaatste ondertoon. Vreselijk gewoon. Gelukkig kijkt men vandaag de dag toch anders tegen de zorgverlening aan.

Uitstekend acteerwerk, uitmuntend zelfs vond ik. In de eerste plaats van Woudenberg, maar ook Groothof. De film heeft ook zijn kleine fijne warme momenten. Zeker de vriendschap met Frank springt hierbij in het oog.

Erg blij deze gezien te hebben. Erg warm aanbevolen.

Ik ben blij afgelopen week de documentaire To End All War: Oppenheimer & the Atomic Bomb (Film, 2023) gezien te hebben vooraleer ik de film zag. Zo kon ik toch al even de protaganisten met General Grooves en Lewis Strauss aanschouwen. Niet dat het noodzakelijk is om de film te volgen, maar het is ook wel handig om wat achtergrond te hebben rond de ontwikkeling van de Koude Oorlog, de conferentie van Potsdam en het communisme. Het zorgde er voor mij wel voor dat ik 3 uur lang in de flow van de film bleef en ik ook de diverse tijdsmomenten beter of sneller kon plaatsen.

Laat ons duidelijk zijn, dit is geen gewone mainstream film die Nolan ons voorschotelt. En toch zullen heel veel mensen hem zien, net omdat het Nolan is en er toch wel wat commercials tegenaan gegooid zijn. Het is nog meer dan Mission Impossible de film van deze zomer. Geen oorlogsfilm ook, laat deze illusie maar varen wie hem nog niet zag. Dit is een zuivere biopic over een man die aan het hoofd stond van de ontwikkeling van de atoombom, over zijn verleden als extreemlinkse sympathisant, over zijn poging om hem neer te halen in een opgerichte commissie.

En Nolan doet het wel goed. Technisch erg verzorgd. Prima montage ook. Suggestief ook hoe hij de kijker tracht mee te slepen naar 6 augustus 1945 met een simpel radiofragment of met de wrange gedachten tijdens de speech van Oppenheimer op dat basketbalveld.

Meer dan uitstekende cast ook. Murphy in de eerste plaats, maar ook Damon (toch een sterk onderschatte acteur) en Downing Jr. spelen de pannen van het dak. Vele grote namen ook in de bijrolletjes (Hartnett, Branagh, Malek, Casey Affleck, Clarke, Oldman...). Alleen jammer dat Pugh er erg karig vanaf komt vind ik, kan en verdient veel beter. Al deed ze het niet slecht in haar kleine rol.

Een film zoals je die mag verwachten van von Trier of moeten we hem aanspreken met de naam "Trier", zonder de "von" dus zoals dat nog was eind jaren 70. Beetje vreemd, controversieel, kunstig en prententieus ook, maar niet altijd wetend wat hij nou eigenlijk wilde met zijn film.

In beeld de jonge von Trier. Zijn aparte visuele stijl springt hier al in het oog en het was toen al duidelijk dat hij talent had en we nog van hem gingen horen. Inhoudelijk weinig bijzonders, maar fascinerend bij momenten was het wel.

Intrigerende Deense film over religie, geloven en niet geloven. Stijlvolle film die erg sober geschoten is, maar erg veel karakter uitstraalt met de mooie beeldcomposities. De tegenstelling tot geloven, fanatiek geloven en gewoonweg niet geloven komen vaak terug. Johannes wordt als gek bestempeld door zijn vreemde doordringende uitspraken, maar zijn woorden komen wel uit dezelfde bijbel als de andere gelovigen.

Daar wordt een filosofische component aan toegevoegd waar het tot inzicht komen van zijn eigen bestaan en die van God centraal staat. Geen eenvoudige film en het vergt wel wat van de kijker. Desondanks zeker het bekijken waard.

Toch wel een vrij zwaar psychologisch drama waarbij de feiten in het verleden liggen en slechts zeer sporadisch en vluchtig even opduiken (in de nachtmerries van Conrad). De focus en het geheel van de film ligt erna en dat is een prima uitgangspunt om het trauma te kaderen.

Drie hoofdpersonages worden uitvoerig belicht in de film. Conrad zelf in eerste instantie die de dood van zijn broer wijt aan zijn eigen falen. Komt daarbij dat hij het gevoel heeft dat zijn afstandelijke moeder het hem kwalijk neemt dat haar zoon er niet meer is. Therapie vindt ze dan ook nonsens, laat staan dat je de buitenwereld informeert dat je psychologische hulp zoekt. Met een reisje en er even tussenuit zijn, wordt alles veel beter. De vader - geweldige rol alweer van Sutherland - is letterlijk het bindmiddel van het gezin. Zowel in- als extern tracht hij voor iedereen goed te doen.

Ondanks de oubollige look me zeker niet verveeld, integendeel zelfs. Sterk acteerwerk, een prima script en uitstekende dialogen doen veel. In dat opzicht ook steeds een verademing om de rustige charismatische Judd Hirsch, hier als psychiater, aan het werk te zien.

Erg interessante sfeervolle film. Vooral de sfeer en het mysterie maken de film. Prima aangepakt zonder in overdrive te gaan. Uiteraard leent de locatie er toe om hier optimaal gebruik van te maken. Zo'n feeëriek kasteeltje met tientallen gangetjes, donkere kamers en attributen levert veel stof op voor een boeiend plot waarmee je qua genre alle kanten mee opkunt.

Ook inhoudelijk helemaal niet slecht. Het lijkt misschien niet origineel met het zoveelste spookverhaal, maar de aanpak is zoals gezegd prima. Sfeer, camera-aanpak, decor en belichting zitten erg goed waardoor het rustige tempo je langzaam opneemt. Een einde ook waarbij mysterie, horror en drama samenkomen. Vooral dat laatste is niet zo evident.

Een silent horror opgesmukt met een bombastische soms creepy sound, in de context van de tijd van toen weliswaar. Dat geldt evenzeer voor de horror, want die is erg braaf. Eng of griezelig wordt het vrijwel nooit met deze eeuwling. Of toch één keertje, daar tijdens de nachtmerrie van Orlac.

Leuk plotje wel, zeker van genoten, mooi in opbouw. Beetje theatraal, dat wel, maar dat is de charme van de tijd. Ik had uiteindelijk wel een ander plotverloop voor ogen. Een Orlac die ongecontroleerd aan het moorden slaat. Hij houdt het op eentje, en zelfs die ging niet door gezien de twist op het einde.

Interessant is wel de kwelling die hij doorstaat met zijn vervloekte handen met vervormd handschrift en twee linkse pianohanden. Knap, maar als horror erg light, al heeft de suggestie wel iets.

Een sterke thriller-horror over een weesmeisje dat er minder onschuldig uitziet dan het is. Ik verwachtte een vrij standaard verhaaltje, maar was toch redelijk onder de indruk van de opbouw en aanpak. Het feit inderdaad dat de moeder ook kampt met een verleden en dit ten volle wordt misbruikt door Esther, maakte het extra boeiend.

Ik weet niet of ik blij of ontgoocheld moet zijn dat het niet ging over exorcisme of wat dan ook. Een psychopathische dwerg dus. Dat zag ik niet aankomen, vond ik eerlijk gezegd ook wat vergezocht, maar het is eens iets anders dan een inwendige demon.

Niet echt veel jump scares te bespeuren. Wel een heel intense en goede scène op het speelrek. Daar waar de film goed opbouwt tot voorbij halfweg, wordt het einde nogal snel afgehaspeld en wordt het rommelig, zoals zo vaak. Maar een leuke kiijkervaring was het zeker.

Kortfilm handelend over de lockdown en de eenzaamheid die daarmee gepaard ging van een alleenstaande vrouw. Het netwerk bestaat alleen nog maar uit online contacten en ook daar is de band verdwenen. De relatie met de moeder is vervolgens tot een minimum herleid door de strenge rusthuisregels. Wel nogal een botte en sec repliek van het personeel ...

Treffend plot weliswaar doordat ze ondanks haar respect voor de zorg diezelfde "zorg" (lees: medische wereld) vervloekt omdat ze op persoonlijk vlak afgewezen wordt.

Kortfilm is sober en goed geacteerd. Film kent gelukkig voor haar toch een lichtpuntje, zelfs dankzij corona.

Interessante belichting van de levensloop van een jongedame geacteerd vanuit vier verschillende actrices. Stuk voor stuk boeiende om deze verschillende tijdslijnen te zien en het personage van deze vrouw te zien evolueren.

Een leven dat er weinig benijdenswaardig uitziet waarbij ook haar jeugd al wordt opgezadeld met een trauma. Erg sterk geacteerd door Haenel en Exarchopoulos, maar ook de andere personages zijn sterk. Een film waar ik meeleefde met het personage en het plot. Hoezeer je ook tracht weg te vluchten van je verleden, vroeg of laat word je er toch weer mee geconfronteerd, lijkt het.

De film is verder boeiend om te volgen omwille van de vertelstructuur die niet chronologisch verloopt. De film is niet an sich gecompliceerd, maar je moet toch aandachtig zijn. Dat de personages verschillende namen hebben, maakte het niet eenvoudiger als je totaal blind de film instapt.