Opinions

Jammer genoeg een erg actueel thema deze laatste dagen/weken. Met de opmars van de Taliban lijken deze harde tijden mogelijks terug te komen voor de Afghaanse bevolking. Schrijnend portret van de sociale ongelijkheid van vrouwen binnen het regime en waarbij ondeugden zwaar publiekelijk gesanctioneerd worden. Dit laatste komt naar het einde toe even aan bod, maar wordt niet in beeld gebracht.

In dat opzicht een ideale "schoolfilm" waarbij ongelijkheid, discriminatie en het harde bestaan van vrouwen sterk naar voren komt, maar waarbij geweld en bloed voor het oog van de camera wat wordt gemeden. De film mist daardoor wat body om echt aan te slaan.

Toch is de sfeer erg grimmig en ruw. Hongersnood, pedofiele uithuwelijking, indoctrinatie, in puin geschoten wijken, enz ... een mooi beeld is het niet en zet je aan tot nadenken.

In Oslo, 31. August volgen we een etmaal lang een depressieve jongeman die verblijft in een afkickcentrum voor drugs. Tijdens een dagje verlof gaat hij langs bij vrienden en familie om na te praten. Wat volgt is een soort haat-liefdeverhouding die Anders moeilijk kan plaatsen. Zijn leven is kapot en heeft voor hem geen zin meer. Hij hunkert naar een normaal bestaan, maar tegelijkertijd verafschuwt hij dat normale banale en vooral saaie bestaan. Ook de verwachtingen die de maatschappij eenieder oplegt bekijkt hij met wisselende emoties.

Anders Danielsen Lie doet het erg goed als melancholische man. Hij draagt de film en doet dat overtuigend. Hier en daar enkele fijne scènes zoals de gesprekken die hij meevolgt op café. Niet de topper die ik verwachtte te zien, maar globaal gezien behoorlijk. Ook de maatschappijkritiek sloeg bij mij wel aan. Maar misschien niet voor iedereen weggelegd, want zo heel veel gebeurd er niet. Nipte 3,5*.

Het was omdat de film uit Macedonië kwam, dat ik hem heb meegenomen uit de bib. Het zou tevens niet voor het eerst zijn dat een film over WOII uit een Oost-Europees land een onverwacht pareltje is. Maar hier viel het toch wat tegen.

Het plot sloeg onvoldoende aan in de film. Je krijgt een soort romanceverhaal opgedrongen van stoten en aantrekken tegelijkertijd. Het houdt allemaal weinig steek. Op zich ook allemaal wat braafjes en weinig vernieuwend. De vraag die steeds gesteld kan worden is wat valt onder de noemer "collaboreren". Wat is de grens van meeheulen met en wat niet? Een mens dient in moeilijke omstandigheden keuzes te maken waarbij hij of zij zich het beste voelt en waarmee hij of zij zichzelf in de spiegel kan kijken.

We spreken anno 1987 ergens in Tsjechië, dat is nog ten tijde van de Koude Oorlog en de Berlijnse Muur houdt nog twee jaar stad. Tsjechië bevindt zich duidelijk aan de "verkeerde" kant van de grens en het is haast onmogelijk het vrije Westen binnen te treden. Dat ondervinden moeder en zoon maar al te zeer.

De filmtitel is symbolisch en verhelderend. Het is de maximale communicatie tussen vader en het gezin, via correspondentiebrieven. Er waren er al 44 geschreven, aan de filmtitel te zien, is men er nog lang niet en wordt het geduld nog langer op de proef gesteld. Via een koerier kunnen ook andere pakjes worden uitgewisseld...

De film is vrij stilistisch met lange beelden. Er wordt amper in gesproken. Het doet de film nogal langdradig aanvoelen. Toch heeft hij een zekere impact en toont hij de machteloosheid en bureaucratisering aan. Niet super, maar zeker ook niet slecht.

Een vermakelijke, maar geen geweldige film over een student die Ghost (1990) gewijs in een soort van tussenwereld terecht komt als geest nadat hij werd vermoord. Het plot is hoogst eigenaardig te noemen, want vele dingen slaan gewoon nergens op. Het is niet altijd even doordacht uitgevoerd. Zo is het vreemd dat hij geen andere geesten tegenkomt of was het bizar dat hij zijn vriend dan wel weer (kort) zag na diens zelfmoord.

Het feit dat het meisje hem eerst niet en dan weer wel kon horen, slaat nergens op. Ook haar apathische reactie dat ze in verbinding staat met haar slachtoffer klinkt weinig realistisch, laat staan dat ze op het einde een barmhartige Samaritaan uithangt en iedereen dat maar goed vindt. Vrij storend ook dat haar achtergrond met haar overleden moeder even in de verf werd gezet aan de grafsteen. Was compleet overbodig als scène.

De film had wel potentieel hoewel hij verre van origineel is. Het verhaal is wat afgeraffeld en er worden wel erg makkelijk conclusies getrokken in het politioneel onderzoek. Wel wat negatieve plotpunten dus, daarnaast wel een vrij vlotte film die snel wegkijkt.

Ik weet niet goed wat ik van deze film moet denken. Beetje bevreemdend allemaal dat ik het ook moeilijk kan plaatsen wat onder meer locatie en plot betreft. Er is weinig info over het hoe, wat en waarom-verhaal. Het is een Russische film ergens in een mediterraan land als je de dakscènes in beschouwing neemt. Maar ook de personages veranderen uiterlijk gedurende de film.

Centraal staat de innige band tussen vader en zoon. Die band is intens en fysisch erg tastbaar. Wegens gebrek aan een moederfiguur en de wijze waarop die band tot uiting komt, denk je al gauw aan incest of homo-erotische gevoelens. De film heeft geen duidelijk plot, blijft dromerig en poëtisch, religieus misschien ook een beetje. Geen vrouwen ook in de film, bewust zo blijkt.

Alles zal wel een diepere betekenis en symboliek kennen. De film lijkt me erg gelaagd, maar ik kon er weinig mee. De film greep me niet aan en dan wordt het moeilijk natuurlijk.

Op zijn laatste film na heb ik alles al gezien van de Spaanse regisseur Alejandro Amenábar. Toch wel één van mijn favorieten ondanks een zeldzame uitschuiver met Regression (2015). Al zijn andere films zijn uitstekend te noemen met onder meer Mar Adentro (2004) en Abre los Ojos (1997).

Deze The others stond al héél lang op mijn verlanglijstje. Deze The others moet het in de eerste plaats hebben van een ijzingwekkende sfeersetting en spanning. En die is aanwezig. Eerst en vooral met het kille landhuis omgeven door mist met zijn talloze kamers waar portretten en silhouetten haast tot leven komen. De donkere gesloten kamers creëren een benauwend effect. Dit wordt nog eens extra versterkt door de bizarre regels die de dame des huize hanteert voor haar personeel.

Nicole Kidman in een glansrol overigens waarbij haar angsten en ongerustheid zeer naturel overkomen. Een personage waarvan ik niet kan zeggen of ik er nu sympathie voor heb of niet. Enerzijds is ze de zichzelf wegcijferende vrouw voor haar kinderen, aan de andere kant is ze voor hen erg hard en is de koelheid tegenover haar personeel niet echt aan te moedigen. Tot slot zijn de twee kindacteurs, Alakina Mann en James Bentley erg sterk in hun rollen.

De film wordt nog meer beklemmend met de komst van de drie bedienden die je op één of andere manier niet vertrouwt. The others is geen uitgesproken horror - maar kruipt wel onder je vel door de gecreëerde bloedstollende omstandigheden die Amenabar heeft geschapen. De schrikmomenten zijn beperkt, maar zijn voldoende - een overload zou de film alleen maar schaden. Het einde is top en doet erg denken aan Shyamalan's The Sixth Sense (1999) die een paar jaar eerder uitkwam.

Ook niet geheel overtuigd van de film die erg fragmentarisch aanvoelt door steeds korte scènes te beslaan van een bepaalde periode in het leven van Makoto. Telkens gaat de film terug in de tijd. Er is vervolgens niet altijd een rechtstreeks verband tussen de verschillende episodes. Soms hangen de fragmenten los van elkaar waardoor het moeilijk wordt een coherent verhaal te ontdekken.

Omdat ik er qua verhaal weinig mee kon, heb ik me maar gefocust op de cinematografie en de beelden. Die was prima. Fijn zo om wel die Japanse omgeving en cultuur te ontdekken. Het zijn vaak kleine dingen die het hem dan doen. De kleine oplopende steegjes, de compacte woningen, de omgang met elkaar... Kan ik ook best van genieten.

We een geweldige ervaring! Adembenemende film met beeld én inhoud. Zoals te verwachten een visueel pareltje waarbij onder andere ook alle credits mogen gaan naar de ondertussen gerenommeerde technici Nico Leunen en Ruben Impens. Beiden hebben hun strepen achter de schermen al meermaals verdiend en leveren hier opnieuw topwerk af.
Toegegeven, ik trek jaarlijks met mijn gezin de zomerse Alpen in, dus deze film was een (vooringenomen) nostalgische belevenis van begin tot eind. De beelden met de drone of helikopter waarbij vader en zoon de bergkam aflopen, werden fantastisch in beeld gebracht. Ook bijzonder is het opvallende 4:3 formaat en niet het brede beeld dat je zou verwachten van een "panoramafilm". Je dwingt de kijker dan ook om verticaal en diep te kijken.

Inhoudelijk ook vakwerk in navolging van het boek van Paolo Cognetti. Ik krijg er meteen zin in om hem ook te lezen. Een verhaalepos over een ontluikende vriendschap van twee jongens die opgroeien in twee totaal verschillende werelden. De ene woont op een berg en is zich nauwelijks bewust van de wereld achter de berg. De andere ontdekt de bergen op vakantie en ervaart die magische aantrekkingskracht ervan zonder de realiteit te verliezen. De positie en de impact die de vader van Pietro inneemt in het verhaal is bijzonder. Pietro verwoordt het dan ook treffend door te zeggen dat hij eigenlijk twee vaders had: de vader uit Turijn voor 11 maanden en de vader van Grana voor die paar weken.

Flinterdun verhaaltje? Ik dacht het niet. De vriendschap tussen Pietro en Bruno vormen de rode draad doorheen de film met de vader van Pietro dus als connectie. Ook het gebeuren in Nepal wordt mooi verweven in de film en zorgt voor een emotioneel, maar rustgevend einde van de film. Kraaien zijn dan wel geen arenden, maar Bruno kon hier best vrede mee nemen denk ik. Tot slot ook een fijne muzikale ondersteuning die raakte en niet overheersend was. Ook de vele stiltes of scènes zonder (emotioneel jankende) muzikale ondersteuning werkten net omwille van het ontbreken ervan versterkend. Topfilm!

Het is de valkuil van de undercover journalistiek wanneer je te close wordt, emoties en vriendschapsbanden ontstaan. Tegelijk zit je met je neus bovenop wat je onderzoekt. Het overkomt ook Marianne, schrijfster van beroep, wanneer ze zich onderdompelt in de wereld van de poetssector. Al was het maar om de clichés te ontkrachtigen of net te bevestigen.

Lange zware uren, onmenselijke tijdsdruk, lage lonen, weinig sociale bescherming en bovenal weinig gerespecteerd. Marianne ondervindt het aan den lijve. Pas op, dit is geen sociale aanklacht zoals je zou verwachten van een Ken Loach. De focus van de film verlegt zich evenzeer op de ontluikende vriendschappen die Marianne ontwikkelt. De problemen van de sector worden aangehaald, maar verder dan dat gaat het niet.

Juliette Binoche is wederom uitstekend op dreef. Toch wel één van mijn favoriete (Europese) actrices geworden de laatste tijd. De film neemt niet te veel hooi op zijn vork en blijft hangen in een rustige arthouse dan een zwaar sociaal drama.

Knap drama met een intrigerend uitgangspunt. Ondanks het zware onderwerp geen melodramatische aanpak. Integendeel, de film is opvallend sereen en ingetogen. Weinig valse sentimenten te bespeuren hier en maar goed ook.

Hoe moet je je positioneren als vriend des huizes? Er meteen gaan inwonen gaat ver om nog maar te zwijgen over de termijn. Je moet dan toch meteen inboeten aan privacy. En Dane zet zijn hele leven on hold tot zelfs zijn relaties eraan inboeten.

De film wisselt vlot van de ene naar de andere periode. Er is veel aandacht voor de personages en de uitdieping ervan. De kanker is aanwezig, maar overheerst niet. Het gaat om de personen die erdoor getroffen worden.

Sterk acteerwerk sowieso, van iedereen. En van Casey Affleck was ik sowieso al fan. Ook de kleine bijrol van de stervensbegeleider deed het prima.

Degelijke stomme film met Buster Keaton in de hoofdrol. Mijn eerste Keaton overigens. Fijn dat de meeste stomme films online beschikbaar zijn. Het is een ongelooflijke bron aan filmmateriaal. Our hospitality is een avontuurlijke film met hier en daar erg leuke momenten. In zijn geheel ben ik niet wild van de film, maar ik kan hem best appreciëren.

Uiteraard zijn de watervalscène en de treinrit zeer fijn en vermakelijk. Voor de rest vond ik het iets minder. Gelukkig naar verluidt niet zijn beste film, zo kan ik nog eens een Keaton-film proberen.

Fijne kleine arthouse met twee monumenten in de hoofdrol. Redford en Fonda voelen elkaar goed aan en geven de nodige chemie om deze film geslaagd te maken. Leuk concept ook die je wel wat dieper doet nadenken over vereenzaming bij ouderen. Het voorstel van Addie is hoogst ongewoon, maar in se diep intriest.

Een film die rustig verder kabbelt, maar boeiend blijft door de twee hoofdrolspelers. Het enige wat ik wat vreemd vond was dat de nieuwsgierige en misschien zelfs afwijzende blikken tijdens het dineetje iets te fel in de verf werden gezet. Het plot wordt wat complexer met de intrede van de zoon en de kleinzoon, maar vooral de kleinzoon maakte het allemaal nog intiemer en reëler.

Heb echt genoten van deze film, misschien een kwartiertje te lang. Het einde is eerder wat open, kan alle kanten uit, maar wat ze reeds samen hebben beleefd, zullen ze steeds koesteren. Top dat Redford en Fonda dit op hun leeftijd nog voor elkaar brachten. Mooi!

Fijne natuurfilm dito documentaire die ik destijds in mijn jeugd verscheidene malen zag. Nog steeds een erg onroerend portret van een klein beertje die na de dood van zijn moeder moet optornen tegen de gevaren van de natuur en zelfvoorzienend moet trachten te zijn. De locaties zijn adembenemend met de bergtoppen, uitgestrekte bossen en kabbelende beekjes. De menselijke karakters zijn verwaarloosbaar en zijn gelukkig niet onverdeeld moordzuchtige jagers.

De echte sterren zijn de beren. Ook hier een authentiek portret van wat beren in werkelijkheid doen. De grote mannelijke beer is trouwens een heuse filmster want hij heeft wel wat andere films op zijn palmares staan zoal bvb The edge, Legends of the fall, White Fang, ... L’Ours is een ontroerende film met een combinatie van de wreedheid en de pracht van wqt de natuur kan bieden.

Enige vreemde zijn misschien de nachtmerrie van de kikkers en hallucinaties die de kleine beer heeft. Het heeft iets sprookjesachtig en mysterieus, maar het haalde me even uit de film. Ook zijn geluiden kwamen me soms maar vreemd over. Een film met een Bambigehalte, maar wel eentje die erg geslaagd is. Mooi!

Zoals sommige anderen deze film ook aangevat om mijn lijstje Oscarwinnaars te reduceren. Echt wild was ik niet vooraf, maar jammer genoeg ook niet achteraf. Out of Africa is een zeer gelikte film die nergens echt van de grond komt.

Degelijke acteerprestaties, dat wel, zeker in de eerste plaats van Meryl Streep. Neem daarbij de mooie natuurbeelden van Africa van zowel op de grond als uit de lucht, maar voor de rest stel het niet te veel voor. Te geromantiseerd, te weinig kritisch, maar dat was wellicht ook de bedoeling. Ook het plot zelf bleef eindeloos, haast 3 uren zonder noemenswaardige gebeurtenissen. De muziek van John Barry was verder één van de weinige hoogtepunten. Voor de rest snel vergeten deze film.

Deze samenwerking tussen Clooney en Soderbergh is niet uniek en slaat op een bepaalde manier wel aan. Clooney dan als charismatische good vilain met het morele kompas vaak op de juiste plaats. Het is een crook die je het wel gunt om aan de haal te gaan met wat diamanten of wat geld uit het casino. Agente Sisco heeft het er ook moeilijk mee en kan maar moeilijk weerstaand aan de charmes van Jack Foley.

Erg vermakelijk allemaal, weinig realistisch, maar wel door Soderbergh op een entertainende flitsende manier gebracht. Veel schwung en een prima balans tussen wat satire, actie en tempo. Soderbergh maakt films voor een breed publiek. Doet me qua stijl wat denken aan Adam McKay (Vice, The big short, Don't look up, The other guys).

Een film die inderdaad wat te catalogeren valt onder het genre "sexy misdaadfilm" binnen de speeltuin van luchtigheid en vermaak. Aangenaam dus en er valt heel wat te beleven dat je soms door het bos de bomen niet meer ziet.

Geen idee eigenlijk waarom ik deze perse wou zien. Een wat kolderieke komedie met gangsters en bankovervallen. Met een Pierce Brosnan in een wel heel ongemakkelijke rol, dan zie ik hem nog liever in een romcom.

Ik ken Adam DeVine niet, maar wat een druk karakter, tot vervelens toe. Niet alles is slecht, hier en daar wel een grappig moment dat weliswaar werd afgewisseld met flauwe humor. Spectaculaire actie wordt afgewisseld met kolderieke humor, soms moeilijk te rijmen met elkaar waardoor het evenwicht soms wat zoek is.

Al bij al toch nog een beetje vermakelijk. Verstand op nul en gaan maar.

Bevreemdende en paranoïde film, beklemmend ook. Qua sfeer redelijk, maar kon eerlijk gezegd weinig maken van de beelden. Zeer flikkerend en wazig, om hyperkinetisch van te worden. Zwartwitbeelden versterken de creepy sfeer, maar had het toch allemaal wat visueel duidelijker gehad...

Mij was deze western met en van Clint Eastwood vrij onbekend. Meer dan degelijke western, dat zeker, maar ik ben toch minder enthousiast dan sommige anderen hier. Ik volg Vidi well in deze. De spaghettiwesterns of Unforgiven vond ik sowieso al beter.

Zeker de moeite om mee te pikken en zeker genoten van de film, maar memorabel vond ik hem nou ook weer niet. Centraal staat het wraakgegeven van Josey Wales wanneer zijn gezin wordt uitgemoord. Ook de burgeroorlog is een thema dat de revue passeert. Dat zag je bijvoorbeeld ook al bij The good, the bad and the ugly.

Prima setting wel denk ik met die saloons en stofferige kleine stadjes, zo typerend voor de westernfilm. Veel lelijke bad guys ook. Wales heeft ze er maar voor het uitkiezen. Wel vervelend dat die constant staat te spuwen waarbij een lama zelfs het onderspit zou moeten delven.

Ik sluit me aan bij de laatste recensies hier: zeer degelijke productie van Netflix. Ligt qua vorm en stijl wat in dezelfde lijn van die andere Netflixproductie vorig jaar The King (2019) met Timothée Chalamet en Robert Pattinson. Outlaw king breit een vervolg op het leven na William Walace, de bekende verzetsstrijder van Braveheart met Mel Gibson. De stijl is hier helemaal anders: minder heroïsch of geromantiseerd.

Zeer mooie beelden van de Schotse Highlands met zijn glooiende beboste heuvels en riviertjes. De lucht en grijze sombere wolkenvelden typeerden de sfeer van een grauw stukje geschiedenis in het immer natte sombere Engeland. Maar de film is meer dan dat. Technisch ook best prima met uitstekende vertolkingen. Pine deed het goed, maar vooral Florence Pugh vond ik een erg mature neerzetten. Ook de chemie tussen beiden was aanwezig en was voor mij één van de troeven van de film. Ook aan de andere personages wordt genoeg aandacht besteed en dit op een overzichtelijke manier.

De gevechten zelf waren ok en groots, soms wat rommelig of onoverzichtelijk, maar dat zal in realiteit ook wel zoiets zijn. De verminking van die ene broer van Bruce was gruwelijk en zette meteen de toon dat er met de Engelsen niet gespot wordt. Outlaw king is als middeleeuws geslaagd waarbij elk genre filmliefhebber wel iets terugvindt. Om echt onvergetelijk te zijn boet het op elk aspect (montage, plot, technisch, historisch) afzonderlijk wat in, maar in zijn geheel zeker en vast een prima film.

Ik vind Saoirse Ronan een uitstekende actrice en ook hier genoot ik weer van haar spel. Zeker wanneer ze een kwetsbare rol opneemt, torent ze boven zichzelf uit. The outrun portreteert een jonge Rona die kampt met een alcoholverslaving en alle moeite heeft om dat label van zich af te gooien.

Het is geen standaardfilm over verslavingen die al menig de revue zijn gepasseerd. Niet het afkicken of de verslaving staat centraal, wel de persoon Rona zelf en de invloed die de verslaving heeft op haar omgeving en leven. Het geheel wordt authentiek en sereen gebracht. Fijn ook die verwijzingen naar die Angelsaksische mythes rond de Selkies en de zeeslang. Dat bracht toch een extra touch, alsof je zou gaan geloven dat Rona ...

Het is wel geregeld opletten want de film maakt geregeld sprongen naar heden en verleden waardoor het voor mij niet altijd duidelijk was in welke fase Rona zich bevond. Op zich niet zo erg, maar toch. Prima setting ook daar ergens op de Orkney-eilanden, een prima plaats om (verder) te ontwennen of misschien net waar je door de leegte depressief zou van worden. Het is alvast Londen niet ...

Een intrieste kortfilm over een ronddolende demente man die nog meer dan anders verward is wanneer zijn vrouw niet meer ontwaakt. Twee ontmoetingen staan vervolgens op de voorgrond. Eentje met een priester waarbij pijnlijk duidelijk wordt dat de communicatie en vervolgens het begrip helemaal mank lopen. En vervolgens is er een bevreemdende ontmoeting met een meisje dat er net een moord op zitten heeft. Gek genoeg neemt die laatste wel op sleeptouw. Het einde was voorspelbaar al hoopte dat ik mis was. Zo krijgt de film toch een rauw bitter kantje. Hoe medelevend je ook kan zijn, dit beschouwen we hopelijk toch niet als de inwilliging van een euthanasievraag?

Nogal blank de film ingestapt. Dacht dat het over de landing van Normandië ging gaan. Nuja, zo begint het alvast, maar dat werd al snel bijzaak. Zombies en nazi's, het is een lugubere combi voor menig horrorfilms, meestal tot haast altijd niet hoogstaand, maar best vermakelijk bij momenten. Dat is hier niet anders. De creatieve geest van sommige filmmakers wanneer ze de Duitse medische experimenten op gevangenen moeten exploreren, lijkt grenzeloos.

Het eerste gedeelte van de film vond ik nog best OK. De film ontspoort alleen wat bij de tweede intrede in het kamp en dat tot het einde. Qua spanning zat het in het begin van de film nog redelijk goed. Hier en daar ook prima in beeld gebracht, bij momenten zelfs sfeervol. Daarentegen wel bizar dat men ondanks de vele decibels nauwelijks gehoor kreeg van de moffen.

Voor de rest stelt het niet bijster veel voor. Wel aangenaam verrast dat Pilou Asbaek de rol van Duitse officier op zich nam. En Mathilde Ollivier was eveneens een aangename verrassing!

Een wat aparte road movie, helemaal niet te vergelijken met Little Miss Sunshine (2006) waar ook met een lijk rondgereden wordt. De toon en het plot is helemaal anders. De klemtoon ligt hier in de oude traditionele gebruiken van het Merya-volk in de fase van het overlijden van een geliefde. Ik had nog nooit van deze stam gehoord. Altijd interessant dus om via een film enkele rituelen te leren kennen.

De film kent een erg traag verloop. Toch blijft het boeiend op volgen waarbij aan de hand van herinneringen af en toe een flashback opduikt. Rouwverwerking staat centraal en bij momenten gaat het er emotioneel aan toe. Het toont ook de kwetsbaarheid aan van de mens wanneer ze je zo een hulpeloos naakt lichaam ziet liggen. Naar de rituelen mocht de film van mij stoppen. Die randfenomenen waren voor mij overbodig.

Een klassieker in een western jasje gestoken. Een rechtbankfilm ook, maar dan zonder rechtbank. Een opgejaagde menigte meent het recht in eigen handen te moeten nemen na de moord op een veeboer. Al snel vinden ze de drie verdachten. Vol adrenaline en handelend vanuit het goede berechten ze de drie individuen ter plaatse.

Het geheel blijft onderhoudend en spannend waarbij twijfel en schuld hand in hand gaan. Een grote mond opzetten om iemand op te hangen is één ding, het effectief tot uitvoer brengen is weer een ander paar mouwen.

Prima script eigenlijk en ook goed geacteerd. Met zijn speelduur van 75 minuten eigenlijk ideaal en onnodig om het nog verder uit te melken.

Mja, best wel een fijne claustrofobische thriller waarbij een vrouw een race tegen de tijd ondergaat om te overleven in een afgesloten ruimte. Met enkel een HAL, hier MILO genaamd, tracht ze te weten te komen wie ze is en wat ze daar doet.

Paniek en ongeloof maakt zich van haar meester en haar emoties komen vrij goed over op het scherm. Ik had wel de volle aandacht bij de film en ik wou wel weten wat er verder stond te gebeuren. Niet eenvoudig trouwens om dit te realiseren in een repetitief kader met slechts één personage en één locatie.

Spanning en betrokkenheid waren wel degelijk aanwezig. Helemaal niet slecht dus. Geen topper, maar gewoon degelijk. Afronding naar boven, 3,5*.