Opinions

Een 4.9 op IMDb? Wat een lachertje. Ik heb me uitstekend vermaakt met Antrum. Het kaderverhaaltje is zo ongeveer Cigarette Burns van John Carpenter, maar het grootste deel van de film zien we ook daadwerkelijk de film-in-de-film genaamd Antrum. Het is een lekker old-school uitziend filmpje waarbij zusje Oralee haar broertje Nathan probeert te troosten nadat hun hond is overleden - Nathan is namelijk overtuigd dat de hond in de hel zit, en Oralee verzint een verhaaltje voor Nathan over een gat graven naar de hel om de hond z'n ziel terug te winnen. Het heeft een heerlijk sfeertje met weliswaar niet heel veel actie, maar wel een hoop donkere Satanische symboliek, vervreemdende beelden en subliminale flashes over de duivel. Low-budget is het zeker, maar dan kan je alsnog hele leuke dingen doen, blijkt wel weer. Ik rond 'm naar boven af.

De film heeft best wel een fijn sfeertje, en een setting die me bijzonder aanstaat - de eerdere vergelijkingen (qua setting tenminste) met The Wicker Man en Brimstone zie ik ook wel, al zijn dat beiden toch betere films. Al is deze zeker ook niet slecht, maar een half uurtje eraf had deze wat meanderende film toch wel beter gemaakt. Hadden ze gelijk wat van de gekunstelde plotpunten eruit kunnen halen (de wel heel toevallige manier waarop Thomas het vertrouwen van brother Malcolm wint bijvoorbeeld). Het acteerwerk is ook wisselend - erg leuk om Paul Higgins (die ik vooral ken als Schotse hork Jamie uit The Thick of It) weer eens te zien, Dan Stevens doet het niet slecht maar zijn moeilijke staar was ik na een tijdje wel klaar mee, en Mark Lewis Jones kon me al helemaal niet overtuigen. Verder best wel een vermakelijke en soms behoorlijk bloederige zit, maar het had wel wat gefocuster en puntiger gemogen.

Zeer Britse, minimalistiche film die eigenlijk volledig op sfeer en suggestie draait. Ook duidelijk zeer low-budget, wat zich ook wel aan laat zien op een aantal vlakken - naast dat er weinig effecten of uberhaupt actie is, is de cast ook minimaal en in het geval van bijvoorbeeld dochter Joanne ook niet zo heel sterk. En toch heeft het wel wat, als je van hele trage films houdt. Eigenlijk volgen we een film lang een dag in het leven van een gezin, waar wat wrijving ontstaan is aangezien vader niet aanwezig kan zijn bij een belangrijk optreden van dochter. Het blijkt dat de dochter ook een soort van band heeft met duistere krachten die in het bos leven, verantwoordelijk zijn voor de dood in de beginscene, en die gepersonificeerd door een aantal honden via een traag, stapsgewijs plan wraak nemen op vader. Maar voornamelijk kijken we naar het gezin, een aantal nachtmerries die waarheid blijken te worden, en een autorit waar een niet heel geloofwaardig gefilmd fataal ongeluk plaatsvindt. Sec is het qua verhaal en uitwerking maar zo-zo, en toch kon ik genoeg met het oncomfortabele en bovennatuurlijke sfeertje om de film met een redelijke interesse uit te zitten.

Leuke setting die de basis had kunnen zijn voor een interessant verhaal, maar het is toch vooral een dertien-in-een-dozijn documentaire geworden. De fraaie beelden van een desolaat winters Oezbekistan, waar keutervissertjes overleven en steeds grotere afstanden afleggen om überhaupt te kunnen vissen, maken het nog enigszins boeiend, maar daarnaast horen of zien we weinig wat de moeite waard is. Het is vooral kijken naar het dagelijkse leven van deze Oezbeken, en tja, hout sprokkelen, thee zetten en slechte tv-programma's kijken levert niet een hele spannende documentaire op. Zelfs een docu van 52 minuten duurt dan te lang.

L'Armee des Ombres is een sober, ingetogen portret van het Franse verzet. Verwacht geen uitgebreide actiescenes,of zelfs maar heroiek; natuurlijk zijn deze verzetsmensen dappere mensen die alles opgeven en hun leven in de waagschaal stellen voor vrijheid, maar de film toont een onglamoureus (en ik vermoed vrij realistisch) beeld van de verzetsactiviteit. De continue angst voor de Gestapo en voor verraad, de noodzaak om soms ook mede-verzetsstrijders te vermoorden, het eigenlijk geheel opgeven van een normaal bestaan, ook ter bescherming van hun dierbaren - uiteindelijk zijn het gewone mensen die een beetje tegen wil en dank in deze situatie beland zijn. In traag tempo en zonder een echt overkoepelende verhaallijn zien we in een grauw, grijs Frankrijk het verzet in actie, maar dit maakte het af en toe ook wel tot een moeizame zit. Het is interessant , fraai met ook behoorlijke sterke scenes en acteerwerk, maar tevens langzaam en de verregende, deprimerende beelden van het eenzame, beklemmende verzetsleven leidden tot een zware kijkbeurt. Maar zeker voor herkijking vatbaar, en een intrigerende kennismaking met Melville.

De titel She Devils of the SS suggereert misschien een harde exploitatiefilm met een hoop sadisme en marteling, maar dat is dus niet aan de hand. Het is eigenlijk meer een lief softpornofilmpje waarin de dames continu uit de kleren gaan, maar dan in een Duitse oorlogssetting. Een groep vrouwelijke vrijwilligers werkt op een vrij veilig aandoende locatie waarin de dames gezellig kunnen keuvelen en de Duitse oorlogsmachine ondersteunen, en waarbij ze geregeld met de loslopende mannen het bed in duiken. De precieze details waren me niet duidelijk, al boeit dat ook niet echt hier. Het is niet zo amateuristisch als sommige andere naziploitation-films, maar wel een beetje aan de saaie kant. Voor het verhaal hoef je zoiets natuurlijk niet te kijken, maar op een gegeven moment begint het toch wel erg overduidelijk te worden dat de film naast heel veel naakt niets te bieden heeft. Ja, nog wel verbazend aardige oorlogsscenes af en toe, niet dat dat het plot nou veel boeiender maakt. Het was sowieso wat braaf, en dat verwacht je toch niet bij dit genre (wat ook niet bepaald mijn genre is, maar je moet wat voor de jaren '70 challenge). Ik was blij toen het af was.

Tot nu toe ben ik behoorlijk onder de indruk van het oeuvre van Denis Villeneuve. Incendies was mijn eerste Villeneuve en was al goed, Prisoners was nog een stuk beter en recentelijk waren Sicario en Polytechnique wat mij betreft ook voltreffers. Na de lyrische verhalen die ik hoorde over Arrival keek ik hier toch wel erg naar uit. Misschien lag het aan de torenhoge verwachtingen die net een paar graadjes te hoog waren, maar Arrival maakte het wat mij betreft niet helemaal waar. Bovengemiddeld goed in algemene zin, jazeker, top of zelfs maar goed voor Villeneuve-standaarden, wat mij betreft niet. Dat had ik toch net te veel kleine ergernissen voor.

Om maar met het goede nieuws te beginnen, Villeneuve weet wederom de boel schitterend op film te zetten. Een sci-fi geeft daar nog een extra vrijheidsgraad aan, en de aliens, hun communicatie en hun schepen zien er fantastisch uit. Ook het acteerwerk heb ik weinig op aan te merken. Amy Adams als linguïste doet het sterk, Jeremy Renner is ook een prima potje aan het acteren, Forest Whitaker idem dito. Maar qua script stoorde ik me af en toe wel een beetje. Het is altijd leuk om een wat intelligentere alieninvasie te zien dan wat de gemiddelde actie-scifi laat zien. Al is bezoek misschien een betere omschrijving dan invasie.

Het begon al een beetje met de vele flashbacks, al zijn het eigenlijk flashforwards, naar het dochtertje en haar uiteindelijk te vroege einde. Natuurlijk speelt ze wel enigszins een rol in dat ze Amy Adams helpt om de juiste beslissingen te nemen, en is de morele keuze om al dan niet een kind te nemen aan het einde ook nog wel een interessant punt aan het einde. Misschien ben ik een botte hork, maar ik kreeg er toch een gevoel van overbodigheid en gezochte sentimentaliteit bij. Helaas moest ik af en toe denken aan Gravity, wat mijn humeur niet deed verbeteren.

Een dan is er nog het gegoochel met niet-lineaire tijd en causaliteit, of eigenlijk het gebrek aan causaliteit. Het was niet zo erg als bij het ongelofelijk beroerde einde van Interstellar, maar ook was het een flauwe deus ex machina in het plot waar ik niet zo goed tegen kan. Dat het allemaal aan het einde nog eens uitgespeld werd hoe de vork in de steel zat, had van mij ook niet gehoeven, maar soit.

Ik lees het nu even terug, en het klinkt allemaal wel heel negatief. Zeker, ik had wat ergernissen en dat is jammer, maar alsnog heb ik me hier goed mee vermaakt. Prachtig geschoten, uitstekend geacteerd, en hoewel er helaas toch wat onnodige Hollywoodelementen en zwakke scriptpunten zijn ingeslopen is het alsnog een redelijk interessante film geworden. Ik weet alleen dat Villeneuve beter kan.

Indrukwekkend camerawerk inderdaad, prachtige beelden en interessante shots. Ook behoorlijk wat dynamische actiescenes, wellicht ook niet verbazend gezien de oorlogssetting, maar alsnog zeer fraai uitgevoerd. Maar ik vond het alsnog wel een hele zit, ook mede omdat ook voor mij het plot nogal onduidelijk was. Ja, iets met strijd tussen de Witten en de communisten in Oekraïne, zo ten tijde van de Russische revolutie, en ook iets met arbeiders van de Arsenal-fabriek in Kiev, maar heel veel meer chocola kon ik er niet van maken. En eerlijk gezegd stond dat mijn filmplezier toch wel een beetje in de weg.

Mijn eerste film van Malle, en dat beviel behoorlijk goed. Qua verhaal is dit een prima in elkaar zittende noir, waar (zoals de korte omschrijving al verklapt) een goed geplande moord in de soep loopt door domme foutjes, malfunctionerende liften en interfererende kleine crimineeltjes. De film volgt de nasleep van deze gebeurtenis, die op meerdere vlakken en meerdere manieren doorwerkt en die voor de verschillende personages op heel andere wijze weergegeven worden, zoals Dievegge al aangeeft. We zien de claustrofobische wanhoop van Julien Tavernier die als een rat vast zit in de lift, de donkere en eenzame nachtwandelingen en omzwervingen van een gedesillusioneerde vrouw die (onterecht) denkt dat Julien haar heeft verlaten en met iemand anders er vandoor is, en de uitbundige vlucht van het koppel dat uitmondt in een tweede moord. En daarnaast natuurlijk nog het koele, analytische politie-onderzoek. Knap hoe Malle die verschillende verhaallijnen in verschillende stijlen op film zet, terwijl het toch allemaal goed bij elkaar past.

Misschien niet het meest originele noir-verhaal, met inderdaad alle klassieke ingredienten aanwezig, maar het is een sfeervolle, uitstekend gefilmde en geacteerde variant waarin Louis Malle ook een passend tempo aanhoudt. Ik heb me geen moment verveeld, en ik zal zeker meer van de beste man gaan kijken.

Leuk tussendoortje. Hele luchtige film waarin een verliefde Senegalees uit de banlieues van Parijs het een goed idee lijkt om zijn liefde te bewijzen door Mount Everest te beklimmen. Uiteraard ongetraind, zonder enige klimervaring, maar wel met een hoop doorzetttingsvermogen. De guitige Samy is naast ontzettend naïef ook best wel innemend, Alice Belaïdi is een knap meiske, en sowieso zit de film vol met vrolijke, ongecompliceerde figuren die niet overmatig irriteren. Behalve moeders Diakathé misschien. Als feelgood-film in de banlieue is het best aardig, over de beklimming en de minstens net zo gevaarlijke afdaling wordt wel heel luchtig gedaan - al levert het alsnog fraaie beelden op. Geen hoogvlieger, maar ik heb me wel vermaakt.

The Asphalt Jungle bleek een klassieke heist movie. Nergens heel verrassend, zeker niet gezien het feit dat het gemaakt is tijdens de Hays code, waardoor de uiteindelijke ontknoping toch redelijk verklapt wordt en waardoor het laatste half uur het toch een beetje het afwachten van het onvermijdelijke is. Maar desondanks is dit verder een solide misdaadfilmpje over een juweliersroof die in eerste instantie lukt, maar waar in de nasleep iedereen uiteraard gepakt wordt of sterft. Er wordt de tijd genomen om de deelnemers, hun achtergronden en hun onderlinge relaties wat uit te diepen, en dito voor de nasleep - de overval zelf is maar een relatief kort deel van de film. En dat werkt best goed, het geeft sowieso iets meer voeling met de personages, die ook gewoon goed neergezet worden door een capabele cast. Met een prachtige jonge Marilyn Monroe in een bijrolletje. Maar het is gewoon heel jammer dat zeker de tweede helft van de film zo voorspelbaar geworden is. Wederom een film die een beetje verpest wordt door die vermaledijde Hays code.

Hmm. Ik hoopte dus een vermakelijke, foute B-film te kijken. Je weet wel, MST3K-niveau, so bad it's good, dat soort wansmaak-werk. Maar Astro Zombies lijdt aan hetzelfde euvel als mijn vorige ervaring met Ted Mikels: een geweldige titel en een veelbelovend plot (uiteraard in de campy B-film richting), maar in de praktijk dodelijk saai. Echt, er gebeurt geen zak in Astro Zombies. Het is vooral mensen die tegen elkaar praten, vaak ook twee wetenschappers die in een lab allerlei techno-babble aan het uitkramen zijn. Er is niet doorheen te komen, een samenhangend plot is niet te bekennen en het is dus vooral écht heel erg saai. Het enige leuke aan Astro Zombies is dat het me geïnspireerd heeft om de Misfits weer eens aan te zetten.

Atanarjuat is best wel een unieke film - de eerste film compleet opgenomen in een Inuit-taal, en het is ook een vertelling van wat schijnbaar een lokale volkslegende is. Ook de setting, ver afgelegen in het Arctisch gebied en in een tijd zonder moderne technologie, maakt het wel interessant. En schijnbaar is Atanarjuat ook nog eens verkozen tot de beste Canadese film ooit. Toch was dit best wel een lange zit. De precieze details van het verhaal werden me nooit helemaal duidelijk - ja, de grote lijnen over Oki en zijn vrienden die Atanarjuat vanwege een vrouw proberen te vermoorden, en Atanarjuat die ontsnapt en wraak bezweert, dat wel. Maar in alle eerlijkheid had ik toch wat moeite om de personages uit elkaar te houden; alle mannen hadden zo ongeveer dezelfde kleding, dezelfde kapsels en over het algemeen vrij lastige namen waardoor ik toch niet altijd duidelijk had naar wie ik nou zat te kijken.

En natuurlijk, er is een andere hele goede reden waarom dit een nogal lange zit is. Simpelweg: de film duurt bijna drie uur. En hoewel er een hoop fraaie beelden zijn uit het hoge Noorden, en het regelmatig ook interessant is om te zien hoe het leven van de locals toendertijd was, is dat toch een wat overdreven lengte. Het algehele verhaal met liefde, moord, wraak is universeel en bijna Shakespeariaans, maar het was mij toch wat aan de trage en verwarrende kant. Gelukkig maakten de unieke setting, de fantastische natuur en het kijkje binnen de Inuit-cultuur een hoop goed.

Deze Argentijnse horror is verre van geweldig, maar ik ben toch wel enigszins verbaasd over de wel erg lage MM-score; zo slecht was het ook weer niet. Het verveelde in ieder geval niet echt, al komt dat vooral omdat er weinig lijn in de film zit en Ataud Blanco in haar 70 minuten alle kanten op vloog. Soms werkt de spanning en de naargeestigheid best goed, en op andere momenten (bijvoorbeeld de achtervolgingsscene, of de vele rare tempowisselingen) slaat De la Vega toch de plank een beetje mis. Het verhaal over een satanische sekte die kinderen ontvoert en spelletjes speelt met de moeders zou op zich nog wel een prima horrorfilm op kunnen leveren, maar met zo'n rommelig script als dit gaat Ataud Blanco toch wel enigszins de mist in. Toch, best wel wat leuke scenes en sfeer, en genoeg actie (niet per se logische of nuttige actie, maar soit) en vermaak, dus het kruipt voor mij tegen de voldoende aan.

Atlantic City, daar ga je niet heen als je succes hebt in het leven. Het is een vervallen tweederangs Las Vegas, waarvan het hoogtepunt al decennia achter de rug is. En ook iedereen in deze film heeft een behoorlijke kras. In die setting speelt deze film van Louis Malle zich af; een soort van misdaaddrama, maar dan met weinig actie en spektakel. Het is meer een fraai geschoten (maar niet spectaculair) en sober verhaal over een partij cocaïne die daar terechtkomt, en wat dat teweegbrengt. De hoofdlijn is de oude kruimelgangster Lou (Burt Lancaster), die de drugs ietwat toevallig in bezit krijgt, en zich eindelijk een echt alfamannetje voelt. Al is dat ook tijdelijk, en eindigt bijna iedereen óf dood óf in iets wat niet heel veel beter is dan hun oorspronkelijke matige leventje. Het plot is verder niet zo heel bijzonder, maar Louis Malle is een vakman die wederom (dit is m'n derde of vierde?) een puike film aflevert.

Ik vond de film ook voornamelijk interessant als beeld van Senegal. Waar armoede mensen richting de riskante reis naar Europa drijft, waar uithuwelijking een manier is om het hoofd boven water te houden, en waar deze armoede een belangrijke factor is in het dagelijkse leven van de hoofdrolspelers (m/v). In Atlantique vindt de ware liefde plaats tussen Ada en Suleiman, maar het mag niet zo zijn - Ada wordt uitgehuwelijkt aan iemand die wél geld heeft, en Suleiman komt om bij de overtocht naar Europa. Als romantisch verhaal kon het me niet heel erg overtuigen, en ook bleven de personages (in het bijzonder Ada) wat vlak. Ik vond de als geesten terugkomende verdronkenen, wat me ook erg deed denken aan His House (2020), wel een interessant gegeven, al wordt met dit bovennatuurlijke aspect uiteindelijk niet zo heel veel mee gedaan; sowieso vond ik het qua plot wat mager. Ik vond de beelden (in tegenstelling tot sommige voorgangers) dan wel weer prima voor mekaar, inclusief de prominente thematische rol van de Atlantische oceaan. Geen meesterwerk, maar alsnog zeker een interessante film om gezien te hebben.

Redelijke Disneyfilm, met een avonturenverhaal waar een klein Wolandje zeker van gesmuld zou hebben. Verloren beschavingen, ontdekkingsreizen, archeologische ontdekkingen en avontuur, wat wil je nog meer? Het bovennatuurlijke aspect hoefde van mij niet zo en voelde wel een beetje als een makkelijke deus ex machina, maar goed, dat was nog niet het ergste. Het kinderlijke toontje was toch al wat vervelender, maar vergeeflijk gezien de doelgroep.

Ondanks bovenstaande potentie waren er toch ook wel wat behoorlijke minpuntjes. Ik was niet bepaald onder de indruk van de animatie, zeker in het begin schrok ik wel van hoe beroerd met name de personages geanimeerd zijn. Het voelde vaak een beetje alsof ik naar een jaren '90 spelletje zat te kijken. En ik kon toch ook weinig met het bijeengeraapte zootje saaie karikaturen die de expeditie vormden. Het voelde nooit als een geheel, je kreeg nooit veel affiniteit met de flinterdunne personages, en ook Milo zelf bleef een wat flauw, bordkartonnen figuur. Het is weer eens wat anders dan de gebruikelijke Disney-film, dat wel, en het verhaal trok me ook zeker, maar uiteindelijk voelt het toch een beetje als een gemiste kans.

Dit is weer een typisch voorbeeld van zo'n matige, low-budget jaren '50 horror. Een of ander ongebruikelijk monster is erbij bedacht, ziet eruit als een wandelende vuilniszak (maar stelt een bloedzuiger voor), en tussen een hoop geouwehoer zorgen de titel-bloedzuigers voor een paar ontvoeringen. Heel veel valt er verder niet over te vertellen, want ook in z'n genre is dit niet zo bijzonder. Slechte effecten kan ik wel hebben, maar dit is gewoon saai en wat niet saai is, is onlogisch. Gelukkig duurde het maar een uurtje.

Tja, niet echt veel soeps. Het is een Britse komedie, enigszins in de stijl van Shaun of the Dead en Hot Fuzz en zo, maar dan over een stelletje wannabe gangstertjes uit Zuid-Londen die een alien-invasie meemaken. Maar hoewel ik eerdergenoemde films goed kon pruimen, was dat hier niet echt het geval. De karakters met hun karikatuurtjes van de ghetto-jeugd, het rijkeluiszoontje, de verpleegster, de lokale drugsbaas enzovoorts konden me ten eerste al gestolen worden, wat al geen goed begin van de film is. En hoewel de film niet echt slecht is en redelijk gefilmd en geacteerd is, vond ik het gewoon niet zo grappig, en bij een komedie is dat toch een belangrijk euvel. Brave grappen gebaseerd op bovenstaande karikaturen, dat was het eigenlijk wel. Ik had er meer van verwacht.

Dat beviel alweer een stuk beter. Au nom du Christ is niet zo zwaar als de titel in eerste instantie een beetje suggereerde, maar eigenlijk best vermakelijk en qua verhaal rechttoe rechtaan: dronken varkenskeuterboertje valt in de plomp, en hij ziet het Licht. Hij ziet zichzelf als de nieuwe profeet, noemt zichzelf Magloire I en hoewel hij aan de ene kant het zelf écht lijkt te geloven, maakt hij het in de loop van de film al snel bonter en bonter. Met geboden als 'gij zult uw vrouw met de profeet laten slapen' en 'gij zult de helft van uw oogst aan uw profeet geven', en allerlei wonderen die aan hem worden toegeschreven. En ondanks dat krijgt deze malloot toch een goede verzamelingen dorpelingen mee. Vermakelijk verhaal, fijne setting, en met een bescheiden speelduur leuk om te blijven kijken naar deze satire op goedgelovigheid en georganiseerde religie.

Een ingetogen film over een Frans internaat ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, waar ook een aantal Joodse kinderen zijn verstopt. Het is niet de eerste keer dat Louis Malle zich aan Frankrijk ten tijde van de Tweede Wereldoorlog waagt; dit is toch wel een heel ander soort film dan Lacombe, Lucien maar ook hier is het niet bepaaald een geromantiseerd beeld van hoe de Fransen zich in de oorlog hielden. De collaborateurs zijn ook hier niet van de lucht, culminerend in het bijna terloopse verraad van de keukenknecht die als sneue wraakactie drie kinderen en een priester de dood injaagt. Het grootste deel van de film was een fraai, naturel portret van het internaatleven en de vriendschap tussen twee jongens (Quentin en Bonnet) - mooi gemaakt, maar ook wat kabbelend. Maar hoe dichter we bij het einde kwamen, hoe meer ik er ingezogen werd, en ik zit echt met een brok in m'n keel nog even bij te komen. Hartverscheurend zonder opgedrongen sentimentaliteit.

De eerste film die ik gezien heb ik in het kader van mijn cinematische reisje door Zuid-Amerika, en het was aardig, maar niet heel bijzonder. Een nogal gesloten taxidermist tuimelt per ongeluk binnen bij een plot om een overval te plegen, iets waar hij altijd al over gefantaseerd heeft. Voor mij speelde het contrast tussen wat de volgens mij naamloze hoofdpersoon wil enerzijds (dwz controle, respect en de perfecte roof uitvoeren) en hoe hij werkelijk is anderszijds (sociaal zwak, niet in staat een echte gangster zijn wil op te leggen, en ondanks zijn fotografische geheugen cruciale fouten makend in zijn 'perfecte' plannetje waardoor hij slechts door een aantal domme toevalligheden overleeft en overwint) een belangrijke rol. Het is technisch allemaal uitstekend voor elkaar: goed acteerwerk, mooie beelden van de Patagonische natuur en goed in beeld gebracht. Maar zoals velen voor mij al gezegd hebben, de film is wel erg traag, wellicht opzettelijk in overeenstemming met het karakter van de taxidermist. Het plot rammelt een beetje met veel toevalligheden (of dit moet met opzet geweest zijn om het contrast met het hoogst plannende karakter van de taxidermist te benadrukken) en wat onwaarschijnlijkheden. Desondanks, allesbehalve slecht: ik ga voor de 3 sterren.