Opinions

Superschurk Megamind [Keith Ferguson] is sinds de gebeurtenissen in Megamind uitgegroeid tot een volksheld en dat vindt hij eigenlijk wel best. Zijn voormalige rechterhand Ol’ Chum [Josh Brener] wil wel eens wat anders en besluit zijn eigen weg te gaan. En dan verschijnen Lady Dopler [Emily Tunon], Fright Night [Talon Warburton], Pierre Pressure [Scott Adsit] en Chris Sullivan [Behemoth], Megaminds voormalige klasgenoten van de Schurkenschool met wie hij jaren geleden ‘The Doom Syndicate vormde’. Een erg laat vervolg zonder de grote namen van voorheen, maar met een redelijk plot dat door de ondermaatse (lees: goedkope) animatie echter niet uit de verf komt.

Na een val uit het raam gaat César [Patrick Bruel] op advies van zijn beste vriend Arthur [Fabrice Luchini] naar het ziekenhuis voor een routine-onderzoek. Aangezien César geen zorgverzekering heeft gebruikt Arthur zijn zorgpas, maar daardoor krijgt hij als eerste de diagnose te horen. Wanneer blijkt dat César ongeneeslijk ziek is moet Arthur hem dat vertellen, maar door een samenloop van omstandigheden denkt César dat Arthur zélf ernstig ziek is en het lukt Arthur niet om hem dat uit het hoofd te praten. Er is niks origineels aan deze voorspelbare komedie der misverstanden, maar Luchini’s oprechte vertolking beperkt de malaise in ruimte mate.

Formulematig, maar bovenal opbeurend en uiterst onderhoudend luchtig drama gebaseerd op het ware verhaal van Saliya [Kostja Ullman], die zijn droom om hotelmanager te worden weigert op te geven wanneer hij, net op het moment dat hij met zijn opleiding wil beginnen, een oogziekte blijkt te hebben waardoor hij binnen de kortste keren nog maar 5% van zijn zicht overhoudt. Dit meldt hij braaf in zijn stageverzoeken, maar na de zoveelste afwijzing besluit hij zijn ziekte te verzwijgen en zowaar, hij krijgt een uitnodiging van een tophotel in München en met hulp van zijn zus weet hij zijn sollicitatiegesprek zo goed te laten verlopen dat hij wordt aangenomen voor een stage. Hij sluit vriendschap met Max [Jacob Matschenz], die is opgegroeid in een restaurant maar te gemakzuchtig is voor het theoretische deel van de opleiding. Wanneer Max bij toeval achter Saliya's handicap komt, besluiten de twee elkaar te helpen, ook wanneer Saliya verliefd wordt op de stem van Laura [Anna Maria Mühe]. Maar dit zou geen drama zijn zonder wat flinke hobbels op de weg naar het diploma en het grote geluk in de liefde.

Het scenario is precies geschreven volgens de regels van The Screenwriter's Bible en kent dus weinig verrassende wendingen, maar casting director Stefany Pohlmann heeft elke rol perfect gecast. Ullman en Matschenz weten de vriendschap tussen tegenpolen Sailya en Max volstrekt geloofwaardig te houden en Mühe zet Laura neer als een charmante, aantrekkelijke, maar vooral pretentieloze jonge vrouw. Hun overtuigend realistische vertolkingen maken dat deze komedie van begin tot einde vermakelijk genoeg is om de beperkingen van het scenario glad te strijken. Geen hoogvlieger, maar een aangenaam luchtige film die je met een glimlach te bioscoopzaal doet verlaten.

Er is een aantal zaken die ik niet kan uitstaan in film. Nietszeggende, zinloze seksscènes, flaring en mensen die Heineken drinken. Vandaar dat ik binnen een paar minuten al het donkerbruine vermoeden kreeg dat dit een zeer zware zit zou worden. Vanaf dat moment gaat het zowaar bergafwaarts, want de overige 170 minuten zijn volstrekt inhoudsloos! Wanneer Amin [Shain Boumedine] de koeriersfiets van Tony [Salim Kechiouche] bij het huis van Ophélie [Ophélie Bau] ziet staan, gluurt hij door het raam en ziet hij hoe ze flink van bil gaan. Ophélie is echter verloofd met een soldaat die met haar wil trouwen wanneer hij terugkomt en wanneer Amin laat merken dat hij weet dat ze vreemd gaat is ze als de dood dat haar verloofde erachter komt. Het blijkt echter een publiek geheim en nee, de verloofde speelt verder geen enkele rol in deze film! Waar gaat dit dus over? Nou, over een stel bevallige meiden (veelal in bikini's gefilmd en met veel close-ups van hun achterwerk) en knappe jongens die flirten, praten over volstrekt oninteressante koetjes en kalfjes, rondhangen op het strand, op stap gaan, zich bezatten en los gaan in cafés en nachtclubs (met veel close-ups van vrouwenbillen en zelfs een shot 'up the skirt!). Oh ja, je ziet ook nog een schaap bevallen van een lammetje, ook al heeft die scène geen enkele functie. Probeer je in te denken dat je drie uur lang op een strand probeert een boek te lezen en zit naast een club roddeltantes die constant zeveren en roddelen over zaken die je niets aan gaan en je totaal niet interesseren. Zo heb ik deze film ervaren en een ieder die niet voortijdig een voorstelling van deze tijdverspiller verlaat, dient een oorkonde te ontvangen van de verantwoordelijke bioscoop. Wie altijd al een nepversie van Supertramps 'School' heeft willen horen of wie kickt op een slechte loop van 'Sing Hallelujah' van Dr Alban, geeft deze film wellicht een halve ster meer. "Drama is life with the dull bits cut out", aldus Alfred Hitchcock. Deze film bestaat echter uitsluitend uit 'dull bits'. Afschuwelijk...

Justine [Kirsten Dunst] lijkt het bepaald niet naar haar zin op haar eigen huwelijksreceptie. Dat weerhoudt haar vader [John Hurt] er niet van het personeel te treiteren, terwijl haar lichtgeraakte moeder [Charlotte Gainsbourg] zich verongelijkt terugtrekt op haar kamer. Zus Claire [Charlotte Gainsbourg] en haar echtgenoot [Kiefer Sutherland] proberen te redden wat er te redden valt. Heeft de depressieve zin te maken met de stand van de sterren? Overladen met filmprijzen door mensen die geen hoofdpijn krijgen van het bibberige camerawerk (één van die onzinregels waar Von Trier zich aan heeft onderworpen) en geloven dat deze stemmige, pretentieuze nonsens juist een uitdrukking is van een grenzeloos creatieve geest. Tot die eliteclub behoor ik in ieder geval niet.

Wisselvallige compilatie van korte Disney-cartoons is te beschouwen als Fantasia met popmuziek. De animatie is zeer verzorgd met een goede balans tussen functioneel en kunstzinnig werk. De beste sequenties zijn een boogieversie van "Flight of the Bumblebee" van Nikolai Rimsky-Korsakov, "Little Toot", voortreffelijk gezongen door The Andrews Sisters en het meditatieve, visueel indrukwekkende "The Tree", gebaseerd op een gedicht van Joyce Kilmer. Het sentimentele verhaal van pionier Johnny Appleseed is het minst interessant en de kleurrijke samba-sequentie met Donald Duck en Joe Carioca lijdt onder de matige muziek.

Julie Harris was 26 (!) toen ze haar Broadwayrol als het naïeve pubermeisje Frankie Addams speelde in deze verfilming door Fred Zinneman. Haar eerste filmrol leverde haar prompt een Oscar-nominatie op, maar het is Ethel Waters die het meeste indruk maakt in dit drama over een jongensachtig meisje die moet verwerken dat haar oudere broer Jarvis [Arthur Franz] op het punt staat te trouwen. Frankie is zeer gehecht aan haar broer en heeft moeite om haar aanstaande schoonzus Janice [Nancy Gates] te accepteren. Samen met haar beste vriend [Brandon De Wilde] zoekt ze steun bij dienstmeid Bernice [Ethel Waters].

Harris' vertolking maakt vaak indruk, maar het voelt soms ook wat theatraal aan. Brandon de Wilde lijkt vooral te wachten tot hij dialoog heeft. Ethel Waters zet de zwarte dienstmeid neer als intelligent, invoelend en bovenal menselijk. Een portrettering van zwarte Amerikanen die destijds zeldzaam was en die indruk maakt, maar dan vooral vanwege Waters beheerste, genuanceerde en indrukwekkende vertolking. Dat neemt niet weg dat Zinneman regelmatig worstelt om de toneelmatige oorsprong te verhullen.

Na de dood van haar surrogaatmoeder Pinky [Jacki Weaver] deelt Grace Pudel [Sarah Snook] haar levensverhaal met Sylvi [David Williams], één van de slakken waar ze voor zorgt. Dat levensverhaal gaat bepaald niet over rozen (er vallen nogal wat doden en thema’s als masturbatie in het openbaar en swingers komen voorbij) en de ironische, soms gitzwarte humor maakt dit ongeschikt voor kinderen. Graces deprimerende levensverhaal beschrijft wel op ontroerende wijze de band die ze had met haar tweelingbroer Gilbert [Kodi Smit-McPhee] en hoe Grace zich met de hulp van de veel oudere Pinky bevrijdde van de spreekwoordelijk kooi die ze voor zichzelf had gemaakt. De ogenschijnlijke tegenstelling tussen de schattige animatiestijl en de duistere inhoud kan in het begin wat afstotelijk zijn, maar tegen het einde weet Grace je hart te veroveren en is een brok in de keel een zekerheidje.

Jessica [Tilda Swinton] is in Colombia wanneer ze wordt opgeschrikt door geluiden die alleen zij lijkt te horen. In een poging te achterhalen waar deze geluiden vandaan komen en wat ze betekenen probeert ze het na te bootsen met behulp van verschillende geluidstechnici. Maar de geluiden blijven haar achtervolgen en zetten haar geestelijke gezondheid onder druk. Raadselachtig psychologisch drama bevat een flink aantal bijzonder lange takes die sommige kijkers zullen beschouwen als intrigerend en uitdagend, anderen als pretentieus en volstrekt overbodig.

De Chileense onafhankelijke journalist Augusto Góngora speelde vooral in de jaren 70 en 80 een sleutelrol in het registreren van het leven onder het schrikbewind van Auguste Pinochet. Van 1990 tot aan zijn pensioen presenteerde hij voornamelijk culturele programma’s op Televisión Nacional de Chile. In 2015 bleek dat hij Alzheimer had. Deze documentaire toont hoe zijn echtgenote Paulina Urrutia, een voormalig minister van Cultuur, hem op geduldige, barmhartige en vooral liefdevolle wijze bijstaat in een periode waarin hij steeds vaker en steeds langer vervalt in geheugenverlies. Dit ietwat voyeuristische persoonlijke dagboek is tevens een metafoor die toont hoe belangrijk het is dat er altijd iemand is die de geschiedenis kan vertellen, kan tonen aan de hand van foto’s en videobeelden en verloren geest(en) weer op het rechte spoor houdt. Een ode aan een liefdevol huwelijk, maar ook aan de geschiedschrijving waar journalisten over de hele wereld een sleutelrol in spelen.

Neeson is geen Jan Decleir, dat spreekt voor zich. Maar deze remake van De Zaak Alzheimer is op elk punt inferieur ten opzichte van het origineel. Met zulk goed bronmateriaal zou je verwachten dit het niveau van de meest recente Neeson-vehikels ontstijgt, maar Dario Scardapane heeft het boek van Jef Geeraerts en het oorspronkelijke scenario van Carl Joos volledig verminkt. Wat overblijft is een warrige, formulematige wraakthriller waarin Neeson niets meer hoeft te doen dan het vermoeiende kunstje te halen dat we al zo vaak van hem hebben gezien. Een gemiste kans. En Belluci’s Engels is ronduit belabberd!

Sociaal werker Sylvia [Jessica Chastain] gebruikt haar ervaring als alcoholist om anderen te helpen, maar heeft daarnaast nauwelijks een sociaal leven. Na lang aarzelen besluit ze de reünie van haar middelbare school te bezoeken. Daar komt ze in contact met Saul [Peter Sarsgaard], bij wie dementie is vastgesteld. Eerst beschuldigd Sylvia ze Saul ervan dat hij haar destijds seksueel misbruikte, maar al snel trekt ze die beschuldiging in. Toch ontstaat er een vriendschap tussen deze twee getroebleerde mensen, die allebei worstelen met hun geheugen. Sylvia over haar traumatische verleden, Saul over hoe het afbrokkelen van zijn geheugen. Somber psychologisch drama legt op intrigerende wijze bloot hoe selectief het geheugen kan zijn. Vooral de scène waarin Sylvia haar zus [Merritt Weaver] en moeder [Jessica Harper] confronteert met een schokkende gebeurtenis uit haar jeugd, is indrukwekkend.

Deze documentaire is een verdieping van onderwerpen die al zijn aangehaald in documentaires die als extra verkrijgbaar zijn/waren op de DVD-release van Alien. Philippe onderzoekt de literaire en filmhistorische inspiratiebronnen die ten grondslag lagen aan het verhaal, benadrukt nog eens de grote invloed van kunstenaars Francis Bacon en H.R. Giger op de vorm van deze SF-klassieker en de sleutelrol die regisseur Ridley Scott had tijdens de gehele productie. Twee van de hoofdrolspelers, Tom Skerritt en Veronica Cartwright, leveren nuttig commentaar en er is ruime aandacht voor het gebruik van licht, voor de uitwerking van de groepsdynamiek van de bemanning en de bewuste keuze om de hoofdrol te laten spelen door een vrouw. Alien is nog steeds één van de meest geliefde en bewonderde SF-films aller tijden, deze documentaire maakt duidelijk waarom. Een uitstekende introductie voor wie die klassieker nog niet gezien heeft, maar voor fans van de film is er niet erg veel nieuws onder de zon.

William Wyler was één van de meest vooraanstaande Hollywood-regisseurs die zijn leven op het spel zette om documentaires te maken over de strijd aan het front. Hoewel er tientallen films zijn gemaakt over bombardementen tijdens WOII, is dit zeer inzichtgevend en erg spannend. Deze documentaire gaat over de laatste vlucht van Memphis Belle, een enorme bommenwerper die betrokken was bij een aantal succesvolle bombardementen. Na een introductie van het bakbeest ontmoeten we de crew van het vliegtuig. Vervolgens komt er een even heldere als fascinerende uitleg over de strategie die duidelijk maakt hoe complex en grootschalig een bombardement was: honderden vliegtuigen worden ingezet als afleidingsmanoeuvre om ervoor te zorgen dat de Duitse vliegtuigen verspreid worden over verschillende fronten. Dan volgt de vlucht zelf, waarbij commentator Eugene Kern je op zakelijke, heldere toon voorziet van een context. Het resultaat is een boeiende, dramatische documentaire dat geen oppervlakkige propaganda is. Het toont de spanning rondom een bombardement, ook bij de achterblijvers, de machteloosheid van piloten die zien hoe het vliegtuig van een collega langzaam maar zeker hoogte verliest en ten prooi valt aan luchtafweergeschut, maar er zijn ook beelden van de aanvallen door Duitse gevechtsvliegtuigen. Er is geen geluidsband, maar die stilte geeft juist een onbehaaglijk gevoel dat de mensen in het vliegtuig zelf wellicht ook gevoeld moeten hebben. Ronduit fascinerend en een must voor een ieder die interesse heeft in oorlogsgeschiedenis.

Tijdens een competitiewedstrijd in december 2019 tegen Stade Rennes scheurde voetballer Memphis Depay zijn kruisbanden. Voor de centrumspits van Olympique Lyon en het Nederlands Elftal lijkt deelname aan het EK voetbal van 2020 onhaalbaar. Villerius volgt Depay tijdens zijn revalidatieperiode in de hoop een meer genuanceerd beeld van hem te krijgen dan we via de media van hem hebben. Begint met Memphis die, aangespoord door een van zijn loyale vrienden, voor de camera de zelfgeschreven rap voordraagt waar de titel naar verwijst. Het stelt weinig voor, dus wanneer Villerius het heeft over Depays ‘talent voor rappen’ schiet ze zichzelf in de voet. Deze film is dan ook met name een egotrip van een man die – zoals moeder Cora bevestigt – verbaal niet zo sterk is en niet verder komt dan platitudes als ‘ik heb er hard voor moeten werken’ en ‘dat zou ik voor al mijn vrienden doen’. De zogenaamde “allesbeslissende blessure” is er eentje waar talloze professionele voetballers voor hem zijn hersteld, maar dat weerhoudt Villerius er niet van om Depay neer te zetten als een held die een onmogelijke tegenslag overwint. Het zou me niet verbazen als Depay daar zelf ook zo over dacht. Als je al een mening hebt over Depay, zal dit daar geen verandering in brengen.

Nadat haar gewelddadige echtgenoot [Paapa Essidu] een einde gemaakt heeft aan hun relatie door zichzelf het leven te ontnemen, trekt Harper [Jessie Buckley] zich terug in een statig landhuis in een pittoresk dorpje. Nadat verhuurder Geoffrey [Rory Kinnear] haar wegwijs heeft gemaakt in de riante woning maakt Harper een wandeling in de omgeving. Daar ziet ze voor het eerst een zonderlinge verschijning die haar letterlijk en figuurlijk blijft achtervolgen. Het gros van de mannelijke personages wordt gespeeld door of is voorzien van het gezicht van Kinnear, al is het een raadsel waarom. Waarschijnlijk is het Alex Garlands poging om een vrij oppervlakkig melodrama over rouw, schuld en zelfvergeving te verpakken in een horrorjasje. Hij gebruikt het in ieder geval als een excuus om je als kijker murw te beuken met een hoop bizarre, maar vrij willekeurige visuele huzarenstukjes te trakteren. Het schijnt eng te moeten zijn, maar het is vooral heel erg vreemd. En waar het op slaat is mij helemaal een raadsel.

“Lunch atop a Skyscraper” (1932), een foto van 11 mannen die op meer dan 200 meter hoogte hun lunch nuttigen op een ijzeren balk van de RCA Building in Rockefeller Plaza in New York, is één van de meest iconische beelden van New York. Maar een hele film wijden aan een analyse van deze foto blijkt een brug te ver in deze liefdevolle, meanderende documentaire. Fotografen stapelen de lofprijzingen op en gewone Amerikanen blijken ook veelal dezelfde gedachten te hebben bij deze foto. Ó Cualáin toont aan wat voor impact één foto kan hebben op de manier waarop mensen naar hun eigen geschiedenis en die van een stad kijken, maar had er beter aan gedaan om een korter format te gebruiken.

In 1969 voorkwam de toen 29-jarige Agent K [Josh Brolin] een catastrofe door Boris The Animal [Jermaine Clement] te arresteren. Nu is hij ontsnapt en gebruikt hij tijdreistechnologie om terug te keren naar 1969 en af te rekenen met Agent K en zijn plan alsnog te laten slagen. Agent J [Will Smith] moet deze poging om de geschiedenis te herschrijven zien te voorkomen door zelf naar 1969 te reizen en de handen ineen te slaan met Agent K. Doldwaas tijdreisavontuur moet het vooral hebben van amusante culturele verwijzingen en special effects en profiteert van de chemie tussen Smith en Brolin, die hoe dan ook een puike imitatie neerzet van Lee Jones die alleen in de proloog en de epiloog te zien is. Pretentieloos, plezierig familievermaak.

Meer een reboot van dan een vervolg op de eerder Men In Black films, ook al heeft Emma Thompson een piepklein rolletje aan het begin van de film wanneer ze Molly [Tessa Thompson] na wat tegenstribbelen toch besluit te rekruteren. Als kind zag ze hoe een buitenaards wezen door Agent H [Chris Hemsworth] en Agent Hight T [Liam Neeson] werd opgepakt, wist ze te voorkomen dat haar herinnering werd gewist en heeft ze een ander wezen opgevangen in haar kamer - iets wat haar aan het eind van de film opeens van pas blijkt te komen. Een slap verhaal over corrupte binnen MIB en de zoektocht naar één of ander apparaatje is vooral een excuus om je te bestoken met een hele hoop CGI-effecten in de vorm van kleurrijke wezens en lawaaiige, maar weinig enerverende actiescènes. Thompson is erg goed als de nieuwe rekruut en gezien het succes van Thor: Ragnarok (2017) had haar hereniging met Chris Hemsworth een betere film moeten kunnen opleveren. Helaas is de chemie tussen de twee net zo ver te zoeken als een samenhangend verhaal. En liefhebbers van humor moeten er op voorbereid zijn dat de naam van Neesons karakter behoort tot de (relatief) betere grappen.

In dit tenenkrommende vervolg op Boys Town doet Spencer Tracy zijn uiterste best om zijn waardigheid te behouden, ondanks het sentimentele en bijzonder simplistische scenario. Het idee dat een verwaarloosde, psychologisch beschadigde jongen in een mum van tijd het leven weer ziet zitten wanneer hij een hondje krijgt, is maar één van de vele twijfelachtige ideeën die James Kevin McGuinness in zijn scenario verwerkte. Bovendien is het spel van de jonge acteurs - met uitzondering van Mickey Rooney - beneden peil. Het resultaat is - afhankelijk van je stemming - hilarisch of irritant melodramatisch.

In de nacht van 19 op 20 augustus schoten Lyle (21) en Erik Menendez (18) hun ouders dood in hun huis in Beverly Hills. Ze deden het eerst voorkomen alsof het ging om een roof of een afrekening totdat de politie ontdekte zij het moordwapen hadden. Om de doodstraf of een levenslange gevangenisstraf te kunnen ontlopen, moesten advocaten Leslie Abramson en Jill Lansing de jury ervan overtuigen dat de jongens hun ouders hadden doodgeschoten omdat ze hun leven niet zeker waren. Vader José werd beschuldigd van jarenlang seksueel misbruik, moeder Kitty zou dat al die tijd oogluikend hebben toegestaan. Deze eenzijdige documentaire geeft Lyle en Erik alle ruimte om hun verhaal te vertellen en suggereert dat de broers pioniers waren omdat ze openlijk (miljoenen mensen keken mee via Court tv) durfden te spreken over seksueel misbruik en neemt voor het gemak aan dat rechter Stanley Weisberg bevoordeeld was en dat de openbare aanklager vooral op bloed uit was. Pamela Bozanich (die de Staat vertegenwoordigde tijdens de eerste rechtszaak) komt amper aan het woord, maar haar slotwoorden over de invloed van TikTok zijn veelzeggend. Leslie Abramson en Jill Lansing wilden niet eens meewerken, een teken aan de wand voor deze documentaire die geen enkel nieuw of concreet bewijs aandraagt om het vonnis te herzien!

Prachtige animatiefilm begint intiem, neemt geleidelijk epische vormen aan en heeft een fraai, intiem einde. In deze technisch eenvoudige, maar uiterst fantasierijk getekende wereld staat een jongen centraal die zijn vertrouwde omgeving verlaat voor een zoektocht naar zijn vader. Verwondering over andere mensen, imposante machines en andere vormen van technologie overheerst, maar de jongen ontdekt geleidelijk hoe al deze elementen elkaar beïnvloeden. En lang niet altijd op een goede manier.

De rudimentaire animatie van de personages helpt je om de ontdekkingsreis vanuit het perspectief van de jongen te beleven. Door voertuigen en machines te presenteren voel je veelvuldig dezelfde verwondering als de hoofdpersoon, ook al is dat meer om de vormgeving dan om de inhoud: tanks zijn olifanten, een trein is een rups. Abreu's visie op de 'grote wereld' is niet al te rooskleurig, maar het ontroerende einde toont aan dat zijn geloof in de mens en de kinderlijke onschuld onwrikbaar is. Werkelijk een unieke animatiefilm, geschikt voor alle leeftijden.

Chef Slowik [Ralph Fiennes] heeft een select gezelschap uitgenodigd voor een unieke culinaire ervaring in zijn op een verder verlaten eiland gelegen restaurant. Onder de gasten bevindt zich ‘foodie’ Tyler [Nicholas Hoult] die op het laatste moment zijn introducee moest vervangen door Margot [Anya Taylor-Joy], die er een meer nuchtere kijk op eten op nahoudt. Slowiks rechterhand Elsa [Hong Chau] maakt meteen duidelijk dat Margots verrassend aanwezigheid een probleem is. Waarom, dat wordt duidelijk naar mate de verschillende onderdelen van het menu uit de titel worden opgediend. Fiennes is perfect gecast als de eigenzinnige, maar ook wat sinistere meesterkok en zolang het nog een mysterie is wat de eigenlijke reden is voor dit unieke etentje is er een behoorlijke mate van suspense. Maar dan is er een schokkende verrassing die een einde maakt aan de suspense en vanaf dat moment verliest Mylod zijn grip. Wat resteert is chaotisch, bizar maar weinig enerverend.

Sfeervolle psychologische thriller met horrorelementen waarin de geest en het lichaam van een muziekjournalist [Alan Alda], die ooit piano studeerde aan het conservatorium, worden overgenomen door toppianist Duncan Mowbray Ely [Curd Jürgens]. Dat gaat echter gepaard met geleidelijke veranderingen in zijn persoonlijkheid die alleen zijn vrouw [Jacqueline Bisset] opmerkt. Een aantal mysterieuze sterfgevallen, alsmede angstaanjagende nachtmerries, overtuigen haar ervan dat haar man veranderd is in een moordlustig monster.

Alan Alda, die een jaar later wereldberoemd zou worden als Hawkeye in de TV-serie M.A.S.H., geeft op knappe wijze gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn persoonlijkheid. Jürgens is aangenaam sinister en onder de stijlvolle regie van Paul Wendkos, vooral in de nachtmerries, komt Bisset eveneens tot een ijzersterke vertolking in een fraai staaltje onbehaaglijke horror.

Spaans plattelandsdrama met magisch-realistische elementen over een Italiaans-Duits gezin dat is neergestreken in een bouwvallige boerderij in Toscane, waar imker Wolfgang [Sam Louwyck] een bijenhouderij heeft opgezet met zijn echtgenote Angelica [Alba Rohrwacher]. Het centrale personage is echter de oudste dochter Gelsomina [Maria Alexandra Langu] die op een leeftijd is dat ze zich zorgen gaat maken over het voortbestaan van de bijenhouderij. Zij probeert haar ouders over te halen om mee te doen aan een realityshow met de populaire presentator Milly Catena [Monica Bellucci], maar die blijven tegen beter weten in geloven dat ze het zonder die hulp wel kunnen redden. Meer sfeer dan verhaal, waarbij Rohrwacher de jonge cast (Gelsomina heeft twee zusjes en een broertje) volstrekt naturel laat spelen.

Rod Taylor is uitstekend in deze oorlogsfilm die - mede door de aanwezigheid van Jim Brown - in veel opzichten doet denken aan The Dirty Dozen, dat een jaar eerder in de bioscoop draaide. Taylor speelt Captain Curry, een huurling die tijdens een opstand opdracht krijgt om een trein met miljoenen aan diamanten veilig af te leveren. Een simpel plot, enerverende actiescènes en een paar gewelddadige confrontaties - bijvoorbeeld die waarin de onberekenbare Henlein [Peter Carsten] Curry te lijf gaat met een kettingzaag (!) - maken dit tot vlot tijdverdrijf, al zijn de opstandelingen een tikje overenthousiast en worden ze wel erg stripachtig neergezet. Maar met Jack Cardiff aan het roer weet je dat het camerawerk helemaal in orde is.

Een terugblik op de gloriejaren van Eddy Merckx, de Brusselse wielrenner die van Walen en Vlamingen gedurende zijn gloriejaren trotse Belgen maakte. Zijn eerste wegwedstrijd, zijn wereldtitels en zijn legendarische (en soms controversiële) 5 eindzeges in de Tour de France komen voorbij met hulp van wedstrijdbeelden en televisie-interviews. Een brave chronologie waarin Hermans het dopingschandaal tijdens de Giro met de mantel der liefde wordt bedekt in een documentaire waarin grootheden als Jacques Anquetil, Jan Janssen en Joop Zoetemelk een paar oneliners leveren. Gezien het gebrek aan nieuwe onthullingen is dit zeker niet “ultieme biografie” die het beweert te zijn, hooguit een wielrengeschiedenisles voor beginners.

Rhona [Lauren Lyle] neemt vier vrienden mee op een trektocht in de Schotse hooglanden naar de berghut die haar vader [Gilly Gilchrist] haar heeft nagelaten. Op de avond voor het vertrek ontmoet de groep Carla [Nicolette McKeown], een lifter die ervaren is in het maken van trektochten en zich aanbiedt als gids. Loopt natuurlijk niet geheel als plan, met als gevolg een variant op Dog Soldiers en First Blood. Niets nieuws onder de zon dus en ook nog eens wisselvallig geacteerd. Goed camerawerk van John Rhodes en de sfeervolle score van Stephen Wright bieden enige compensatie en de finale heeft een aardige dosis bravoure.

Het waargebeurde verhaal van een zelfverklaarde 'weekendzeiler' die in 1969 besluit de uitdaging aan te gaan om de wereld rond te zeilen zonder ook maar één tussenstop te maken, een prestatie waarmee hij een flinke som geld kan verdienen als hij de eerste óf de snelste is. Donald Crowhurst denkt zijn enorme gebrek aan ervaring te kunnen compenseren met zijn technische vernuftigheid als ontwerper/uitvinder van zeilapparatuur. Hij besluit ook een speciale boot te bouwen en werkt zich in de schulden om zijn boot maar op tijd zeewaardig te krijgen. Maar de bouw loopt ernstige vertraging waardoor de deadline voor het vertrek (31 oktober 1969) niet haalbaar blijkt te zijn. Opgeven betekent echter dat hij zijn huis en zijn bedrijf kwijt is, dus hij voelt zich gedwongen om - tegen beter weten in - de wereldreis aan te gaan met een boot die simpelweg niet 100% zeewaardig is. Al snel stelt hij vast dat het een onbegonnen missie is, maar hij moet de reis afmaken om zijn huis en zijn bedrijf te behouden. Uit wanhoop verzint hij een list...

Dit is geen actiefilm of een zeildrama a la All Is Lost (2013) of Adrift (2018), maar een psychologisch drama over een wanhopige man wiens enthousiasme en geloof in eigen kennen onbedoeld ontaardt in een tragedie. Colin Firth is perfect gecast in de hoofdrol, maar het scenario slaagt er niet in veel sympathie op te roepen voor deze anti-held. Het verhaal is boeiend, maar het resultaat is weinig meeslepend.

Terugblik op de politieke carrière van de voormalige Duitse bondskanselier Angela Merkel, die lange tijd gezien werd als de feitelijke leider van het vrije westen. Gaat netjes alle fasen uit haar persoonlijke en professionele leven af aan de hand van archiefbeelden, maar Merkel leerde al snel hoe ze zich staande kon houden in de media. Interviews tonen in ieder geval aan dat ze rap van tong was en over een scherp gevoel voor humor beschikte, maar is dat nou zo opzienbarend? Angela’s moeder biedt wat andere inzichten maar ook daar sla je echt niet steil van achterover. Maar het is ontegenzeggelijk nuttig als herinnering aan de lange, complexe ontwikkelingen die Merkel en Duitsland doormaakten in de laatste 60 jaar.