Opinions

Deze muzikale komedie bevat één van de meest zonderlinge musicalliedjes ooit: "The Square of the Hypotenuse" is één van de educatieve liedjes die docent Andrew Larabee [Danny Kaye] gebruikt om de jongens in zijn klas iets bij te brengen. Hoewel Andrew erg geliefd is bij zijn leerlingen, vallen zijn lesmethodes niet bij iedereen in goede aarde. Bovendien zit het Andrew dwars dat hij eigenlijk gedwongen is om zijn vader [Noel Purcell] als directeur op te volgen omdat zijn oudere broers al andere (succesvolle) carrières hadden opgebouwd. Andrew besluit tóch zijn droom na te jagen: werken aan een archeologische opgraving, zodat hij zijn vader kan bewijzen dat hij voorbestemd is archeoloog te worden. Echter, op de plaats van de opgraving staat een circus. Andrew wil aanvankelijk dat het circus vertrekt, maar wanneer hij circusartiest Selena [Pier Angeli] ontmoet, verandert hij van gedachten en raakt hij steeds meer betrokken bij Circus Gallini.

Danny Kaye is in topvorm in een vehikel dat hem als gegoten zit. De liedjes zijn prima en vaak taalkundig inventief, iets wat vooral geldt voor "Pipes of Pan" en "Chin Up, Stout Fellow". Er is bovendien een grappige, spectaculaire finale en dat maakt dit tot prima vermaak voor jong en oud.

Beginnende tiener Toni [Reitze van der Linden] worstelt met de puberteit, met allerlei vragen over de betekenis van zijn leven (waaronder de zin of onzin van het geloof), de dood van zijn vader en het feit dat zijn moeder [Ellen Vogel] een relatie heeft met Oscar [Paul Cammermans]. Gooi nog een leuk meisje [Marie-Louise Videc] in de mix en je hebt alle ingrediënten voor een aardig volwassenwordingsdrama dat door het gebrekkige acteerwerk van de twee jonge hoofdrolspelers echter onvoldoende overtuigt.

Na haar huwelijk met popster Abdelkarim [Olaf Ait Tami] na ruim vier jaar is stukgelopen, is Leyla [Maryam Hassouni] weer terug bij af en de ‘meskina’ (zielepiet) van de familie. En dus proberen zowel haar moeder Najat [Rachida Iaallala] als haar zus Amira [Soundos El Ahmadi] haar te koppelen aan een nieuwe vent. Najat koppelt Leyla aan Amin [Nasrdin Dchar], een nette, sympathieke Marokkaanse Nederlander en Amira brengt haar in contact met Fabian [Vincent Banic], een sympathieke miljonair. Leyla’s keuze wordt bemoeilijkt wanneer Abdelkarim opnieuw opduikt en probeert haar voor zich terug te winnen. Onderhoudende romantische komedie met een Nederlands-Marokkaanse cast is voorspelbaar en heeft een tenenkrommende ontknoping, maar Hassouni is een charmante heldin en profiteert van een puike ondersteunende cast en een gezonde dosis zelfspot met betrekking tot zowel de Nederlandse als de Marokkaanse cultuurelementen. Iaallala en El Ahmadi zijn hilarisch als moeder en zus en Nora Akachar en Selma Chadid stelen elke scène waar ze in zitten als de twee tantes.

Op 11 april 2022 wordt de Russische kunstenares Sasha Skochilenko wegens het verspreiden van ‘valse informatie’ en ‘haatzaaierij’. Directe aanleiding is het feit dat ze in een supermarkt minstens prijslabels opplakte met kritische teksten over de manier waarop Poetin het leger inziet en hoe hij publieke opinie beïnvloedt. Hiervoor kan ze maximaal 10 jaar gevangenisstraf krijgen! Rudikova filmde deels in het geheim de gang van zaken rondom de tientallen rechtszittingen waarin zowel de agenten als de rechters de wet met de voeten treden. Sasha’s belangrijkste steunpilaren zijn haar levenspartner Sonja en beste vriend Lyosha. Geeft een zo gedetailleerd mogelijk beeld van (de teloorgang van) het rechtssysteem in dictatoriaal Rusland.

De eerste helft van dit portret van (toen nog) speler van Barcelona Lionel ‘Leo’ Messi is een uitbundige, overdadige lofzang met knullige reconstructies van belangrijke momenten uit zijn jeugd. Deze Spaanse documentaire wordt een stuk interessanter wanneer het zich richt op de tegenslagen (een groeistoornis en een ernstige blessure) die Messi in zijn tienerjaren kreeg te verwerken. Die momenten blijken van doorslaggevend belang te zijn geweest voor de ontwikkeling van Messi als mes en als speler. De La Iglesia filmt de gesprekspartners in een restaurant en benadrukt de invloed van onder anderen coaches Frank Rijkaard en Pep Guardiola en van spelers Ronaldinho, Xavi en Iniesta. De La Iglesia filmt de gesprekken over Messi in de informele setting van een restaurant waar familieleden, spelers, coaches en voetballegendes (waaronder Cruyff) aan aparte tafels met elkaar over Messi praten. Het is even doorbijten (!) of doorspoelen (!), maar dan is dit zeker de moeite waard. Als je van voetbal houdt natuurlijk.

Sirkka [Anna-Maija Tuokko] heeft een eetcafé in een klein dorpje in Lapland en is tevreden met het bescheiden leven dat ze leidt. Dan verschijnt de Chinese Cheng [Pak Hon Chu] met zijn zoontje Niu Niu [Lucas Hsuan] die op zoek is naar ene Fongtron. Wanneer een groep Chinese toeristen het restaurant bezoekt, gebruikt Cheng zijn ervaring als chef-kok om Sirkka (die normaal gesproken alleen Finse kost serveert) uit de brand te helpen. Sirkka draait een topomzet en haalt Cheng over om haar te helpen in ruil voor onderdak en hulp bij de zoektocht naar Fongtron. En zo ontstaat een mix van de Chinese en de Finse keuken die ook aanslaat bij de plaatselijke bevolking. Geleidelijk ontdekken we de persoonlijke geschiedenis van zowel Sirkka en Cheng. De uitkomst is geen verrassing, maar Tuokko en Hon Chu hebben een prettige chemie. Kaurismäki maakt er een mooie reclamespot van voor Lapland en de plaatselijke bevolking. Vesa-Matti Loiri en Kari Väänänen zijn vermakelijk als de twee oude rotten die Cheng bepaalde facetten van de Finse cultuur bijbrengen in deze luchtige, aangename romcom.

Eveline [Hadewych Minis] geeft haar baantje als presentator van een televisiespelletje op omdat ze een beugel nodig heeft. Ze besluit met een oude camera een documentaire te maken deze vermoedelijke tragikomedie volgt haar tijdens haar pogingen dat te doen. Haar plan valt in het duigen wanneer Yousef [Shahine El-Hamus] haar afleidt en zijn handlanger [Oussame Ahammoud] de camera steelt. Eveline doet aangifte maar ontdekt dat de verzekeraar de diefstal van haar camera alleen vergoed als dat het gevolg is van een geweldsdelict. En dus verzint ze dat ze bedreigt is ‘met mes’. Gefilmd in felle kleuren door dezelfde onverlaat die het minstens zo afschuwelijke De Drie Musketiers op ons losliet. De Jong trekt alle aandacht naar zichzelf toe in de waan dat hij David Lynch, Douglas Sirk én Abel Gance is. Hij geeft de kijker geen enkele kans of reden om ook maar enige interesse op te wekken voor de karakters of voor het verhaal. Een sneu stukje zelfverheerlijking van een zichzelf schromelijk overschattende filmmaker. Een schandvlek op het blazoen van de op papier sterke cast.

Tijdens een Metallica-optreden krijgt roadie Trip [Dane DeHaan] opdracht om iets op te halen. Buiten de concertarena belandt hij in een wereld waar anarchie heerst. Ondertussen speelt de band een selectie greatest hits waarbij opvalt dat ze (met uitzondering van ‘Fuel’ niets spelen van na ‘The Black Album’ uit 1991. De band is in goede vorm en de concertbeelden zijn een lust voor het oog, maar van een “verhaal” is geen sprake en de scènes met DeHaan worden vaak gebruikt voor een fade-out. Die flauwekul hadden ze net zo goed achterwege kunnen laten.

De in Frankfurt geboren Maria Sibylla Merian (1647-1717) wijdde het grootste deel van haar leven aan het verzamelen en bestuderen van rupsen en vlinders. Haar beroemdste boek ‘Metamorphosis’ (1705) bevatte haar onderzoek naar rupsen en vlinders in Suriname en is voorzien van prachtige, fotorealisitsche illustraties. Als het je leuk lijkt om vanuit je luie stoel 15 minuten lang te kijken naar de metamorfose van een rups tot een vlinder dan is dit misschien iets voor jou. Verwacht veel rupsen die kruipen over bladeren of daar een hapje eten. Zwier probeert de boel wat op te leuken met schilderijen of illustraties waar acteurs doorheen lopen en een aantal acteurs die in statig Nederlands ook iets mogen zeggen. Het type “film” dat thuishoort in leg filmzaaltjes in een (natuur)museum, niet in de bioscoop. De illustraties zijn prachtig, maar daarvoor kun je je beter wenden tot het boek.

Volgt de ups en downs van een verscheidenheid aan docenten op een Franse middelbare school. Benjamin [Vincent Lacoste] heeft geen onderwijservaring wanneer hij begint als vervangend wiskundedocent. Sandrine [Louise Bourgoin] worstelt met ordehandhaving; Pierre [François Cluzet] is de veteraan die wel gezag heeft, maar moeite heeft met de groeiende generatiekloof. Fouad [William Lebghil] is een docent die bekend staat om zijn humor en Meriem [Adèle Exarchopoulos] is een geliefde docent die gefrustreerd is door de manier waarop de school omgaat met overschrijdend gedrag. Mijn jarenlange ervaring als onderwijzer vertelt me dat het er zo niet aan toe gaat (of hoor te gaan) op school en het scenario is niet meer dan een aaneenschakeling aan incidenten, maar er is een prettig mix van drama en humor en de cast is uitstekend.

Samad [Payman Maadi] en Hamid [Houman Kiai] krijgen opdracht om keihard op te treden tegen het gebruik en de verkoop van drugs. De oorlog tegen drugs begint met een razzia onder verslaafde daklozen en dient het begin te zijn van een operatie waarmee ze uiteindelijk de identiteit en de verblijfplaats van de kopstukken van de Iraanse drugsmisdaad kunnen veroordelen. Maar de arrestatie van Naser Khakzad [Navid Mohammadzadeh] brengt Samad in de problemen omdat Naser zijn invloed en financiële middelen aanwendt om Samads onderzoek te ondermijnen en zijn eigen hachje te redden. In Duitsland uitgebracht als The Teheran Connection en de proloog (een langdurige achtervolging met een noodlottig einde) doet zonder meer denken aan William Friedkins misdaadklassieker The French Connection. Roustayi is echter meer geïnteresseerd in wat zich afspeelt in het politiebureau en het Iraanse rechtssysteem. Roustayi’s sterke beeldregie is uitstekend en hij houdt het tempo behoorlijk hoog in deze onderhoudende en intelligente misdaadthriller.

In 1972 heeft Nicolae Ceaușescu de touwtjes stevig in handen in Roemenië. Enkele examenkandidaten komen bij elkaar om te luisteren naar het Roemeens gesproken muziekprogramma ‘Metronom’ dat te horen is op Radio Free Europe, ook al moet een van hen daarvoor op een omslachtige manier, via een tussenpersoon, een brief laten verzenden. De jongeren kunnen de gevolgen van deze daad niet overzien. De introductie duurt wat lang. Wanneer de vrienden door leden van de Securitate worden opgepakt en opdracht krijgen om een verklaring te schrijven en te tekenen, wordt dit een stuk interessanter. Helaas doet Belc weinig met de spanning die hij in dat deel weet op te bouwen. Hij lijkt zich vooral te hebben gericht op twee seksscènes die, dat vermoed ik in ieder geval, dienen aan te tonen dat hoofdpersoon Ana [Mara Bugarin] door datgene wat zich tussen die scènes heeft afgespeeld een persoonlijke groei heeft doorgemaakt. Ondanks sterk acteerwerk van de jonge cast wekt dat weinig interesse op

Het leven van de Finse houthakker Pepe [Jarkko Lahti] komt op zijn kop te staan wanneer hij wordt ontslagen en zijn moeder komt te overlijden. Hij houdt zoveel mogelijk vast aan zijn gewoontes, waaronder uitstapjes met Tuomas zoon [Livo Tuuri], maar geleidelijk concludeert hij dat hij hulp nodig heeft om zijn leven weer op de rails te krijgen. Zwarte komedie, gespeeld met volstrekt uitgestreken gezichten die de onderkoelde humor versterken en doen denken aan het werk van Roy Andersson. In de tweede helft neemt het verhaal een verrassende wending en belanden we in meer surrealistisch terrein. Binnen dat kader is dit uitstekend gedaan, ook al is een zekere mate van absurdisme niet aan iedereen besteed.

Als een Friese immigrant in Noord-Brabant geniet ik wellicht meer dan de gemiddelde kijker van die typischee nuchterheid van Harm/Henriëtte, echtgenote Siep en de andere familieleden die een bijdrage leveren aan deze opmerkelijke documentaire. Die opmerkelijkheid zit 'm niet in het onderwerp, maar juist in de locatie. Dit speelt zich namelijk af in een klein Fries dorp waar Henriëtte al haar hele leven woont. Henriëtte werd als man onder de naam Harm geboren en is al meer dan 30 jaar getrouwd met Siep. Inmiddels gaat ze al geruime tijd door het leven in vrouwenkleren onder de naam Henriëtte, maar nu is het tijd voor de laatste fase: de geslachtsverandering. We zien Henriëtte praten met collega's, kaatsen met dorpsgenoten, kletsen in het dorpscafé en eigenlijk worden de reacties perfect samengevat in een gesprek met Henriëttes vader, die helaas kort voor de operatie kwam te overlijden: "'t Is sa't is." Maar dit is meer dan een documentaire over geslachtsidentiteit, het is tevens een fascinerend portret van een relatie waarin wederzijds begrip en vooral genegenheid het fundament vormen. Boeiend, zeer onderhoudend en nooit sentimenteel.

Ook een wat zeurderige, vreugdeloze tragikomedie van Baumbach is nog de moeite waard. Daarvoor gaat de meeste krediet overigens naar Adam Sander, die opnieuw indruk maakt in een niet-komische rol als Danny, de oudste zoon van Harold Meyerowitz [Hoffman], een egocentrische kunstenaar wiens retrospectief de directe aanleiding is voor een familiebijeenkomst waarbij oud zeer boven komt drijven. Danny’s halfbroer Matthew [Ben Stiller] heeft het gevoel dat zijn familie zijn succes als zakenman niet waardeert en zus Jean [Elizabeth Marvel] voelt zich volledig ongezien. Een hoop gejammer een chronisch gebrek aan verlichtende humor, maar de sterke vertolkingen maken veel goed. Adam Driver, Judd Hirsch en Candice Bergen behoren tot de grote namen in de ondersteunende cast en Sigourney Weaver heeft een cameo als Sigourney Weaver.

Michiel van Erp volgt een aantal nabestaanden van slachtoffers van wat steevast wordt aangeduid als ‘de ramp met MH17’. Hij is duidelijk niet uit op sentimentaliteit en tranentrekkerij, maar toont vooral dat er verschillende manieren zijn om rouwen. Eén echtpaar onthult een bankje dat door een burgerinitiatief is geplaatst ter nagedachtenis aan twee slachtoffers, een ander echtpaar bezoekt nog regelmatig het huis waar hun zoon, schoondochter en kleinkind woonden en maakt gebruik van slachtofferhulp, en de twee dochters van rond de 20, wiens ouders in MH17 zaten, lijken de draad gemakkelijk weer te hebben opgepikt en tonen nauwelijks emoties. Van Erp spreekt ook met ooggetuigen van ‘de ramp’ en toont hoe gewone Nederlanders proberen hun steun voor de slachtoffers en hun nabestaanden proberen vorm te geven. Een ingetogen, integer document van de naweeën van een gevoelig stukje recente vaderlandse geschiedenis.

Hartstochtelijk pleidooi tegen de Zuid-Afrikaanse politiek die het mogelijk maakt legaal leeuwen te fokken voor de plezierjacht. Prachtig in beeld gebracht door Brendan Barnes, maar het meest wonderlijke is het spel van de werkelijk onverschrokken Daniah de Villiers als Mia, een meisje dat zich pas thuis begint te voelen in haar nieuwe thuisland Zuid-Afrika wanneer ze, na een moeizame start, een bijzondere vriendschap opbouwt met een witte leeuw genaamd Charlie [echte naam: Thor]. We zien niet alleen De Villiers letterlijk opgroeien, maar ook Charlie. Hoewel de wetenschap beweert dat het levensgevaarlijk is om in de nabijheid van jongvolwassen leeuwen, lijkt De Villiers geen moment onder de indruk. Er is ook een interessant subplot omtrent Mia's oudere broer Mick [Ryan Mac Lennan], die worstelt met zijn geestelijke gezondheid en het scenario weet bovendien lokale folklore op een respectvolle, effectieve manier te verwerken in het verhaal. Het leidt tot een prachtige, emotionele finale die je een paar ongeloofwaardige momenten (laat een bekentenis niet door je broer filmen!) doen vergeven. Een uitstekende familie voor jong en oud en een must voor een ieder wiens hart smelt voor welpjes.

Michel, Acteur Verliest De Woorden was Wijsmans portret van haar geliefde Michel van Dousselaere, een begenadigde acteur die door progressieve afasie zijn spraakvermogen verliest. Dit vervolg is een portret van de band die Irma opbouwde met de vier studenten die mantelzorgers waren in Michels laatste levensjaren. Twee jaar na door nemen ze samen afscheid van Michel door zijn as te verspreiden op een berg in Spanje waar Michel graag wandelde. Tijdens deze pelgrimstocht voert Wijsman gesprekken over wat de mantelzorg betekent voor haar, Michel en voor de jonge mantelzorgers. De persoonlijke ontboezemingen geven deze documentaire een wat ongemakkelijk, voyeuristisch aspect. Is dit een moedige film over rouwverwerking of een egodocument van een narcistische filmmaker? Beide standpunten zijn verdedigbaar.

Een boeiend kijkje in de mondiale restaurantwereld neemt als uitgangspunt de prestigieuze Michelin-gids, waarin alleen de allerbeste restaurants ter wereld komen te staan met een waardering van 1 tot 3 sterren. Dinesen zocht verschillende chef-koks op in culinaire hotspots als Kopenhagen, New York en Tokio en spreekt met hun over hun culinaire filosofie en de betekenis van een Michelin-ster. Ervaren journalisten plaatsen één en ander in perspectief en uiten scherpe kritiek op de toekenning van Michelin-sterren, onder anderen door een direct verband te leggen met het succes van Michelin in het land en het feit dat het besloten heeft om restaurants in bepaalde regio's simpelweg te schrappen. Bovendien is er een schokkende onthulling over de stand van zaken in de horeca in het algemeen. Ook de directeur van de Michelin-gids komt aan het woord en voor de liefhebbers zijn er veelvuldige shots van met liefde gemaakte culinaire hoogstandjes. Het ontbreken van de critici zelf is een groot gemis.

Om te ontsnappen aan geldeiser Darius Blank [Ian Hanmore] hebben Mickey [Robert Pattinson] en Timo [Steven Yuen] zich aangemeld voor een ruimtereis naar een planeet waar voormalig Presidentskandidaat Kenneth Marshall [Mark Ruffalo] hoopt een kolonie te starten. Mickey heeft zich vrijwillig aangemeld als ‘expendable’ zonder de taakomschrijving te lezen. Niet handig, want het betekent dat hij gebruikt wordt voor levensgevaarlijke missies en experimenten en dat hij inmiddels al 15 keer opnieuw is ‘geprint’ met zijn kennis en bewustzijn intact. De problemen ontstaat wanneer hij opnieuw wordt geprint terwijl hij op wonderbaarlijke wijze nog leeft. Als Joon Ho Robocop (een duidelijke inspiratiebron) had bestudeerd dan had hij begrepen dat satire en komedie twee heel verschillende dingen zijn. De zwartkomische humor slaat de plank volledig mis, Pattinsons manier van praten is storend, Ruffalo ziet er bespottelijk uit met zijn clichématige verwitte tanden en zelfs Toni Collette (als Marshalls echtgenote) bakt er helemaal niets van met haar overdreven acteerwerk. Tim Key als een man in een duivenkostuum is het beste voorbeeld van de krampachtige, klungelige manier waarop Joon Ho komedie gebruikt om alle satirische elementen te verwoesten in deze flagrante mislukking.

Het regiedebuut van Jonah Hill, die ook het scenario schreef, doet zeker in de eerste helft erg veel denken aan het werk van Kids en Ken Park van Larry Clark. Aanvankelijk lijkt nihilisme de orde van de dag in een groepje skaters waarbij tiener Stevie [Sunny Suljic] zich aansluit in de hoop zo te ontsnappen aan zijn broer Ian [Lucas Hedges] die hem regelmatig afranselt. De jongens brengen de dag door op hun skateboard en langzaam maar zeker weet Stevie respect af te dwingen van zijn oudere en veel meer talentvolle skaters maten. Dankzij hun gaat er voor Stevie een nieuwe wereld open waarin hij langzaam ontdekt dat die wereld ook zijn schaduwkanten heeft.

Wat deze film doet uitstijgen boven het werk van Clark is de scherpe karakteriseringen van alle belangrijke karakters en het feit dat hij perfect de balans weet te houden tussen nostalgie - getuige de overigens sublieme 90s soundtrack - en karakterstudie. Hoewel het lijkt of deze jongeren op een dwaalspoor zitten, vervalt Hill nooit in nihilisme en behandelt hij het onderwerp met een inzicht en respect dat getuigt van diepe inzicht in de cultuur. En het slot is geniaal. Jonah Hill zet zich hiermee meteen op de kaart als één van de meest creatieve filmmakers van zijn generatie.

Was de manager die The Beatles naar de top hielpen werkelijk een horkerige, kleurloze, sneue binnenvetter? In dat geval is deze biopic historisch correct, maar nog altijd verschrikkelijk saai. Fortune-Lloyd speelt de rol van Brian Epstein die zijn rol als manager van een muziekwinkel verruilt voor die van manager van The Beatles nadat hij ze niet spelen in The Cavern in Liverpool. Keer op keer horen we dat Brian keihard werkt, maar we zien hem vooral op het gemak op kantoortjes of in een restaurant keuvelen over het een en ander. Epsteins homoseksualiteit en verslaving aan pillen is lange tijd een bijzaak in deze Wikipedia-biografie van een man waarvan we het belang vooral moeten afleiden uit lofuitingen van anderen, niet uit wat we hier van hem te zien krijgen. Jonah Lees, Blake Richardson, Leo Harvey-Elledge en Campbell Wallace zijn amusant als John, Paul George en Ringo, maar Stephenson mocht geen Beatles-muziek gebruiken en moet het dus doen met verdienstelijke opgenomen covers van covers als ‘Besame Mucho’.

Roya [Hoda Niku] heeft dringend hulp nodig van Nassim. Wanneer ze bij diens appartement aanklopt, blijkt alleen diens broer Nassim [Alin Wishka] thuis te zijn. Die zegt dat Nassim is verdwenen en weigert de deur te openen. Wanhopig besluit Roya zich voor de deur te posteren in de hoop dat Nassim alsnog de deur voor haar zal openen. Een prima uitgangspunt voor een korte film en het resultaat doet dan ook denken aan een typische examenfilm: vol mooifilmerij, betekenisvol bedoelde blikken en stemmige muziek. Nia rekt het magere scenario tot het uiterste en komt met een melodramatische, geforceerde ontknoping. Hopelijk leert Nia van haar regiedebuut dat stijl nooit ten koste mag gaan van de inhoud.

Max [Dennis Reinsma] geeft zijn vader de schuld voor het feit dat hij de Kerst alleen met zijn moeder Kirsten [Jelka van Houten] en zijn wijsneuzerige zusje [Dana Goldberg] moet vieren. Zijn gemok wordt onderbroken wanneer hij eland Moos [met de stem van Jeroen van Koningsbrugge] in de kelder aantreft. Moos is neergestort tijdens een proefrit voor de Kerstman en heeft verzorging nodig terwijl hij herstelt van een lichte verwonding. Zeer vermakelijke familiefilm met een grappige rol voor Derek de Lint als een Kerstman die niet geheel aan de verwachtingen voldoet, maar de beste momenten zijn voor Arjan Ederveen die schittert als de nare Buurman Panneman, die een hekel heeft aan kinderen maar elke kans aangrijpt om een wit voetje te halen bij moeder Kirsten.

Claudette Colbert speelt Eve Peabody, een vrijgevochten vrouw die echter geen cent op zak heeft wanneer ze taxi-chauffeur Tibor Czerny [Don Ameche] ontmoet. Eve besluit zich voor te doen als Gravin Czerny, maar wanneer George Flammarion [John Barrymore] haar leugen ontdekt, gebruikt hij haar om een wig te drijven tussen zijn echtgenote Helene [Mary Astor] die wat te goed bevriend is geraakt met aalgladde (en veel jongere) Jacques Picot [Francis Lederer]. Alle elementen voor een screwball-comedy zijn dus aanwezig en de cast zet het beste beentje voor. Het duo Charles Brackett en Billy Wilder zou echter nog betere werken afleveren en Midnight mist het hoge tempo van de absolute meesterwerken in het genre.

Een vader en zijn twee minderjarige zoon bezitten een eigen ambulance die ze gebruiken om eerste hulp te verlenen aan mensen in Mexico City. Voor iedere patiënt die ze afleveren bij het ziekenhuis krijgen ze een premie. Dat lijkt lucratief werk, maar de er is nogal wat concurrentie en de Ochoa’s moeten bovendien smeergeld betalen aan de politie om hun ambulance te behouden. Lorentzen volgt de familie gedurende een aantal nachten in deze openhartige documentaire, maar besteedt geen aandacht aan de oorzaken voor deze situatie, laat staan voor de mogelijke oplossingen.

Charmante, fantasierijke romantische komedie over schrijver Gil Pender [Owen Wilson] die met zijn verloofde Inez [Rachel McAdams] naar Parijs is gekomen. Tijdens een avondwandeling raakt hij verdwaald, precies om middernacht wordt hij opgepikt door een antieke auto. Tot zijn verbijstering blijkt Gil in het gezelschap te zijn van zijn idool F. Scott Fitzgerald [Tom Hiddleston] en echtgenote Zelda [Alison Pill] en voor hij het weet belandt hij in het nachtleven van Parijs in de jaren 20! Via Ernest Hemingway [Corey Stoll] lukt het Gil om het manuscript van zijn aanstaande roman te laten proeflezen door Gertrude Stein [Kathy Bates], maar Gil is vooral onder de indruk van Adriana [Marion Cotillard], de muze van Pablo Picasso [Marcial Di Fonzo Bo]. Iedere nacht keert Gil naar de jaren 20 en daardoor is het steeds moeilijk om heden en verleden van elkaar te scheiden. Wilson is een schot in de roos in deze overpeinzing over de zin en onzin van nostalgie vol spitsvondige dialogen en een rijke ondersteunende cast. Voor het heerlijke scenario won Allen zijn vierde Oscar.

Pennsylvania 2004: agent Byron Crawford [Emile Hirsch] onderzoekt de dood van een 16-jarige meisjes maar ziet zijn onderzoek bemoeilijkt worden door FBI-agent Rebecca [Megan Fox] en Karl [Bruce Willis], die van mening zijn dat hier een seriemoordenaar aan het werk is. Tegen Karls advies in gaat Rebecca in zee met Byron en biedt ze zich aan als lokaas. Willis heeft weinig te doen in deze op papier weinig originele thriller, maar Lukas Haas is zeer overtuigend als de seriemoordenaar die tevens een voorbeeldige vader is.

Prekerig en langdradig ecologisch drama speelt zich af in 2049, drie maanden ‘The Event’ waarvoor het grootste deel van de Amerikaanse bevolking is geëvacueerd. De ernstige zieke wetenschapper Augustine [George Clooney] is als enige achtergebleven in een observatorium van waaruit hij een aantal nog actieve ruimteexpedities tracht te waarschuwen voor de gevaren bij een terugkeer op Aarde. Tot zijn verbazing ontdekt hij dat een meisje [Caoilinn Springall] in het observatorium is achtergebleven. Parallel loopt het verhaal van de leden van de enige nog actieve expeditie en de problemen waar zij mee te kampen krijgen. De voor een Oscar genomineerde visuele effecten zorgen een paar fraaie momenten, ook al doet het iets teveel denken aan het superieure Gravity, eveneens met George Clooney.

Een FBI-agent [Paul Sparks] en communicatiespecialist van de nationale veiligheidsdienst [Adam Driver] zijn bezig met een klopjacht op Alton [Jaeden Lieberher], de kleinzoon van de spiritueel leider [Sam Shepard] van een cult die gefundeerd is op numerologie die is ontvoerd door Roy [Michael Shannon] en Lucas [Joel Edgerton]. Alton zou op de hoogte zijn van geheime informatie en is daarmee een potentiële bedreiging voor de nationale en internationale veiligheid. Maar Alton is geen “gewone” achtjarige jongen en de motieven voor de ontvoering zijn complex. Intrigerende, originele mix van opsporingsdrama en SF-thriller vol onverwachte wendingen. Goed geacteerd door de indrukwekkende cast (met substantiële bijrollen voor Kirsten Dunst en Bill Camp), maar de numerologische inslag zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken.