Opinions

In ‘Rosemary’s Baby’ is Terry Gionoffrio een gast van de familie Castevet die onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. Deze spin-off van het boek (en Roman Polanski’s meesterlijke verfilming) reconstrueert de gebeurtenissen die leidden tot Terry’s tragische dood. Terry [Julia Garner] is een ambitieuze danser die tijdens een voorstelling een ernstige blessure oploopt die funest is voor haar ambities. Na rampzalige auditie volgt ze theaterproducent Alan Marchand [Jim Sturgess] naar zijn appartementencomplex om hem om een twee kans te vragen, maar voor ze naar binnen kan gaan krijgt ze last van de bijwerkingen van de pijnstillers die ze gebruikt. Ze krijgt hulp van Roman [Kevin McNally] en Minnie Castavet [Dianne Wiest] die haar niet alleen morele steun bieden, maar ook een kruidenmiddel om haar kwetsuur te bestrijden en een kamer in hun appartement. De memorabele paranoia van Polanski’s Rosemary’s Baby is ingeruild voor een conventioneel verhaaltje over duivelaanbidders met een opzichtige verwijzing naar het Amerikaanse abortusdebat. McNally is perfect als Roman, maar tweevoudig Oscarwinnares Dianne Wiest beperkt zich tot een imitatie van Ruth Gordon. Qua niveau zit het dus mooi tussen Rosemary’s Baby en Look What Happened To Rosemary’s Baby in. Het is niet slecht, maar het verbleekt naast Rosemary’s Baby.

De tienjarige Wim [Tygo Bussemakers] woont in een weeshuis waar Delphine [Martine Sandifort] de kinderen dusdanig uitbuit dat ze op straat moeten bedelen om wat eten en drinken. Maar het is eind 1899 en de Nederlandse regering heeft serieuze plannen voor een leerplichtwet voor alle kinderen van 6 tot 12 jaar. Wim wil dolgraag naar school, maar Delphine heeft zijn geboortebewijs verstopt. Jet [Mees Smits] verzint een manier waarop Wim ongemerkt de lessen van Juf Maria [Yvon Jaspers] en houdt Wim verstopt in de stal op de boerderij. Samen met haar broer Gijs [Lars Heckens] leert Wim daar wat het boerenleven precies inhoudt. De openingsscènes tonen enkele schaduwkanten van het leven rond 1900, maar Nijenhuis kan de verleiding niet weerstaan om de boel te romantiseren met fraaie, romantische plaatjes. De titel verwijst naar een aapje dat er alleen maar is om de knuffelfactor van deze zwak geacteerde familiefilm te verhogen. Het helpt niet dat Nijenhuis bijna ieder volwassen personage neerzet als een karikatuur, maar voor diepgang moet je natuurlijk ook niet bij hem aankloppen.

Eén van de vele prullen die Bruce Willis die in de laatste jaren van zijn actieve loopbaan maakte. Hij speelt Malone, een doorgewinterde ex-van-alles-en-nog-wat die door West [Alexia Fast] wordt aangewezen als doelwit voor zes premiejagers die hem op een eiland in de Stille Oceaan moeten zien te elimineren. Maar Malone kent de spelregels door en door en gebruikt die om de jagers tegen elkaar op te zetten, zodat hij in ieder geval niet het enige doelwit is. Gefilmd in slechts 8 dagen voor een appel en een ei en dat is te zien aan de special effects. Origineel of hoogstaand is dit zeker niet, maar het is zeker niet de slechtste film waar Bruce Willis aan het meegewerkt. Fysiek houdt hij zich bovendien redelijk staande.

Coppola’s vrouw Eleanor hield tijdens de productie van deze film een videodagboek bij, aangevuld met audio-fragmenten die ze stiekem opnam tijdens gesprekken met haar man. Francis verklaarde zichzelf voor gek, was er van overtuigd dat hij een afschuwelijke film aan het maken was en kreeg te maken met de ene na de andere tegenslag. Hij zorgde zelf voor de financiering en liep dus enorm veel risico, zeker toen hij gedwongen was om zijn eigen vermogen – dat hij te danken had aan The Godfather en The Godfather II – te investeren in deze geplaagde productie. Dit is allemaal vastgelegd in de documentaire “Hearts Of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse”, samen met “Burden Of Dreams” [over de waanzinnige productie van “Fitzcarraldo”] en “Lost In La Mancha” [over de mislukte pogingen van Terry Gilliam om een Don Quichote te verfilmen] de boeiendste documentaire over het filmproces. Een greep uit de problemen: Coppola besloot zijn aanvankelijke hoofdrolspeler Harvey Keitel te ontslaan, zijn opvolger Martin Sheen kreeg een zware hartaanval kort nadat hij een uiterst emotionele scène had gespeeld [shots van deze scène zien we wanneer Sheen een spiegel kapot slaat en stomdronken met bebloede hand op de grond tegen zijn bed zit], de Filipijnse helicopterpiloten werden tijdens opnames weggeroepen omdat ze de strijd moesten aangaan tegen rebellen. En dan was er nog Marlon Brando, die 1 miljoen per week kreeg voor een periode van 3 weken. Hij had Coppola belooft af te vallen en het boek ‘Heart Of Darkness’ van Joseph Conrad, waarop het scenario van Apocalypse Now is gebaseerd, te lezen. Brando was echter nog dikker geworden en bleek het boek helemaal niet te hebben gelezen. Bovendien stelde Brando allerlei vragen over de motivatie van zijn karakter waarop Coppola geen antwoord had. Ten einde raad heeft hij Brando en Sheen uren achtereen laten improviseren in de (wan)hoop dat er iets bruikbaars uit zou komen.

In “Apocalypse Now” krijgt Captain Ben Willard [Martin Sheen] een geheime opdracht om Colonel Kurtz [Marlon Brando] te liquideren. Hiervoor moet hij per boot over de Nung River door vijandig gebied in Vietnam naar Cambodja reizen. Zijn bemanning bestaat uit de kapitein Chief Phillips [Albert Hall], kok “Chef” Hick [Frederic Forrest], topsurfer Lance Johnson [Timothy Bottoms] en tiener Tyrone “Clean” Miller [een piepjonge Laurence Fishburne], die echter niets weten over de missie. Tijdens hun reis over de rivier hebben ze aantal surrealistische ontmoetingen, waaronder die met een helikopterbrigade onder leiding van de doorgeslagen Lieutenant-Colonel Bill Kilgore [een geniale Robert Duvall] die de beroemde woorden ‘I love the smell of napalm in the morning’ uitspreekt en een verpletterende indruk achter laat. En dan is er nog de volledig uit de hand lopende show die drie Playmates geven voor enkele honderden opgefokte Amerikaanse soldaten.

Apocalypse Now is een opeenvolging van waanzinnige, bizarre gebeurtenissen. Timothy Bottoms erkende dat er flink wat drugs werden gebruikt op de set en dat is te merken aan de vertolkingen, maar het versterkt het gevoel dat we een blik krijgen in een wereld waarin de waanzin de boventoon voert. De hele film was een waanzinnige onderneming vanaf het begin, gezien de keuze om de film volledig op locatie in de Filipijnen op te nemen! De acteurs zochten de grenzen van hun kunnen op, Coppola filmt onmogelijke scènes, enkele gigantische explosies bijvoorbeeld, maar ook de extreem laag overvliegende helicopters. Vittoria Storaro versterkt het hallucinerende aspect met zijn Oscarwinnende camerawerk, dat resulteerde in prachtig belichte shots, die nog heel lang in je hoofd zullen blijven spoken. Walter Murch, Mark Berger, Richard Beggs en Nat Boxer wonnen ook een Oscar voor het oorverdovende, maar zeer effectieve geluid .Coppola en scenarist John Milius kregen – net als Robert Duvall – een Oscarnominatie voor hun werk. Dit is geen gemakkelijke film, hij ligt erg zwaar op de hand en zal niet naar ieders smaak zijn. Maar het is een film waarin de makers hun hart en ziel bloot hebben gegeven en zichzelf hebben weggecijferd om je als kijker een achtbaanrit te bezorgen die je niet onberoerd zal laten. De film open met de klanken van “The End” van The Doors, een lied dat perfect de stemming van deze film weergeeft en die je na het zien van deze film voortaan zal doen denken aan de onvergetelijke, schokkende finale van dit meesterwerk. Niks geen CGI, dit is ‘The Real Deal’ en daar kan geen CGI-geweld tegenop!

Vijftig jaar na dato geeft deze onberispelijk geconstrueerde documentaire de mogelijkheid om iets van de spanning rondom de eerste maanlanding opnieuw te beleven. Uiteraard komen alle bekende momenten aan bod, maar het is de aandacht voor procedure die deze film zo fascinerend maakt. Vanaf het moment dat Neil Armstrong, Edwin Aldrin en Michael Collins hun ruimtepak aantrekken is elk moment tot in de puntjes geregisseerd. We zien hoe monteurs op het allerlaatste moment nog een reparatie uitvoeren, horen hoe de crew tijdens de reis communiceren met de honderden technici die hen vanaf aarde ondersteunen. Bovendien doet deze film recht aan Michael Collins, het enige nog levende bemanningslid van Apollo XI. Een terugblik op deze expeditie kan natuurlijk niet zonder het planten van de Amerikaanse vlag op de maan, het telefoongesprek met president Nixon en Kennedy's profetische speech, maar regisseur Todd Douglas Miller legt de nadruk op het feit dat deze maanlanding een overwinning was voor de hele mensheid en niet zozeer voor de VS. Hoewel de ruimtemissies wel degelijk onderdeel uitmaakten van een propagandaoorlog, sluit deze monumentale onderneming daar niet op aan en daarmee is dit een universele herinnering aan het feit dat de mens tot wonderen in staat is.

Officieel was Apollo 17 de laatste expeditie naar de man omdat Apollo 18, 19 en 20 om budgettaire redenen werden afgelast. Maar in werd 84 uur aan geheim beeldmateriaal geüpload van Apollo 18 die tijdens Kerst 1974 op een geheime missie naar de maan ging om een systeem te plaatsen dat de VS moest beschermen tegen raketaanvallen vanuit de Sovjet-Unie. Benjamin Anderson [Warren Christie], Nathan Walker [Lloyd Owen] en modulepiloot John Grey [Ryan Robbins] landen op de Zuidpool van de maan en doen daar een opmerkelijke ontdekking die de hele missie in gevaar brengt. Goed geregisseerde SF-thriller volgens het principe van ‘found footage’ houdt zich netjes aan het vakjargon om de authenticiteit van de beelden te versterken, maar afgezien van de vorm is er niets nieuws aan de zon en ondanks een speelduur van slechts 75 minuten (plus 10 minuten aftiteling) valt het niet mee om de spanning er in te houden.

Acht maanden nadat haar echtgenoot Malcolm [Edi Gathegi] om het leven kwam bij een aanrijding, zit Sophie [Judy Greer] lichamelijk en psychologisch aan de grond. Dan blijkt dat Malcolms goede vriend en collega Jabir [Payman Maadi] een apparaat heeft geperfectioneerd waarmee hij mensen in het verleden kan doden, zoiets als een droneaanval in het verleden. Jabir maakt zich zorgen over wat de gevolgen zijn van het gebruik van zo’n machine, maar Sophie besluit het te gebruiken om de dronken chauffeur [Adam O’Byrne] die Malcolm aanreed te liquideren. Het werkt: Sophie wordt herenigd met haar grote liefde. En dus ontstaat al snel de verleiding om andere nare gebeurtenissen uit het verleden te voorkomen. Vanzelfsprekend blijken de voordelen steeds moeilijk op te wegen tegen de nadelen. Een filosofisch onoplosbaar probleem, zoals de titel al duidelijk maakt. Een vereenvoudigde versie van Back To The Future zonder special effects, maar gelukkig met een iets andere insteek. Het basisidee is intrigerend, maar de uitwerking is helaas vrij oppervlakkig.

Zusjes Alex [Molly Wright] en Luisa [Sacha Parkinson] groeien op in een Jehovagemeenschap. De verlegen Alex leunt erg op haar meer assertieve zus, tot die wordt verstoten door moeder Ivanna [Siobhan Finneran]. Het verlies van haar zus komt hard aan en doet Alex twijfelen aan wat haar roeping zou moeten zijn en aan haar relatie met haar moeder. Een aardig basisgegeven maar Kokotajlo zet de Jehova’s te nadrukkelijk neer als gevoelloze religieuze fanatici en vergeet daarmee het verhaal voort te stuwen. Het resultaat is een traag, teleurstellende psychologisch drama waarin alleen Parkinson wat leven in de brouwerij brengt als de verstoten zus.

Schitterend gemaakte stop-motion over de uit de gevangenis ontsnapte Ramon [Carlos Blanco] die op weg is naar de plaats waar hij een hoop diamanten heeft begraven en daartoe de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela volgt. Door een list wordt hij van het pad geleid en komt hij terecht in een dorpje waar de plaatselijke geestelijke Don Cesáreo [Xosé Manuel Oliveira Pico] meerdere pelgrims vasthoudt voor een duister religieus ritueel. De karakters hebben weinig diepgang, maar het originele basisgegeven, de sfeervolle vormgeving en de muziek (o.a. van Philip Glass) maken dit een klein feestje voor de zintuigen.

Psychologiestudente Anna [Hannah Hoekstra] vindt aan een wild studentenfeestje de zonderlinge, maar aanvankelijk onschuldig ogende (en niet verwijderbare) App genaamd “Iris” op haar telefoon. Wanneer haar beste vriendin Sophie [Isis Cabolet] Anna verwijt dat zij een filmpje op sociale media heeft verspreid waarop Sophie seks heeft met een docent, begrijp Anna er helemaal niets van. Het is de eerste van een aaneenschakeling van bizarre gebeurtenissen waarvan Anna zich geleidelijk realiseert dat “Iris” de veroorzaker is. Dan volgt een race tegen de klok om te achterhalen hoe de App op haar telefoon is gekomen zodat het buiten werking kan worden gesteld. Hoekstra is uitstekend in de hoofdrol en het basisgegeven is intrigerend en leidt tot een aantal spannende gebeurtenissen. Maar de ontknoping en de bijbehorende onthulling die scenarist Robert A. Jansen heeft gedacht is matig en de eindscène ronduit slap.

Jacques Mayano [Vincent Lindon] is een oorlogverslaggever die sinds de tragische dood van zijn vaste fotograaf tijdelijk arbeidsongeschikt is verklaard. Hij staat zelf te popelen om weer te beginnen dus wanneer het Vaticaan zijn hulp inroept, besluit hij daar gehoor aan te geven. Jacques neemt zitting in een commissie die moet vaststellen of de 18-jarige Anna [Galatéa Bellugi], alsmede een relikwie, heilig verklaart dient te worden. Wanneer hij de enigmatische Anna ontmoet is hij weliswaar onder de indruk, maar dat weerhoudt Jacques er niet van diep in Anna's verleden te duiken.

De introductie van het basisverhaal is intrigerend, evenals de introductie van Anna. Wanneer het scenario zich richt op het journalistieke graafwerk, begeeft het zich op bekende en beduidend minder interessante paden waardoor het tweede kwart behoorlijk saai is. Pas wanneer Jacques een ontdekking doet die hem persoonlijk raakt, komt het weer tot leven, helaas is dat slechts van korte duur, ook al omdat de ontknoping weinig interessant is.

Tja, wat voor score moet je toekennen aan een film waar de slechtheid vanaf druipt, maar die daardoor juist een cultstatus heeft verworven en zeer nadrukkelijk valt in de categorie 'zo slecht dat 'ie leuk is'?

Je hebt niet geleefd als hilarisch slechte liedjes als 'Do The Bim', 'Life Is Nothing But Show Business in 1994' en 'How To Be A Master' niet minstens één keer hebt gezien en gehoord! De kostuums, de sets en de choreografie zijn zonder enige visie in elkaar gezet en het verhaal over de lotgevallen van een zangduo waarvan de vrouwelijke helft Bibi [Catherine Mary Stewart] door een bijt in een enorme appel onder de invloed komt van Boogalow [Vladek Sheybal], de meest campy filmschurk ooit die overigens wel erg goed zijn talen spreekt, is ronduit kinderachtig. Het is aan Bibi's wederhelft Alphie [George Gilmour, in zijn eerste en laatste hoofdrol] om de ban te doorbreken en het regime van Boogalow ten val te brengen. Wie altijd al Joss Ackland als hippie heeft willen zien, zit hier aan het goede adres. Jat nadrukkelijk van The Rocky Horror Picture Show en valt niet serieus te nemen, maar juist dat - en de banale liedjesteksten niet te vergeten - maakt dit tot een cultfilm die je, ondanks de zeer bedenkelijke kwaliteit, toch eens gezien moet hebben.

Omar Sharif smacht ruim anderhalf uur lang naar Anouk Aimée in dit trage, pretentieuze romantische drama dat de talenten van twee van de meest aantrekkelijke acteurs van dat moment weet te verpesten. Misschien dat de tante Sidonia's van deze wereld smullen van een hopeloos verliefde Sharif, maar voor anderen valt er bar weinig te genieten. Het helikoptershot van de vrijende Sharif en Aimée behoort tot de meest kitscherige momenten uit de filmgeschiedenis, maar laat dat geen aanbeveling zijn. De rest van de film slaat namelijk ook nauwelijks ergens op.

Opportunistisch biografisch drama over de vormende jaren van Donald Trump verscheen enkele weken voor de Amerikaanse Presidentsverkiezingen. Een slimme marketingtruc voor een opmerkelijk saaie reconstructie van de relatie die Donald Trump [Sebastian Stan] in de jaren 70 opbouwde met de gehaaide, beruchte advocaat Roy Cohn [Jeremy Strong]. Cohn gebruikt zijn smerige trukendoos om ervoor te zorgen dat Trump vrijstelling krijgt van miljoenen aan belasting voor zijn aangekondigde projecten in New York. Donalds moeizame relatie met zijn vader [Martin Donovan] en moeder [Catherine McNally] wordt aangestipt, evenals Donalds tragische broer Freddy [Charlie Carrick] en zijn huwelijk met fotomodel Ivana Trump [Maria Bakalova]. In het begin is Trump opvallend sympathiek, maar zodra hij Cohns lessen heeft geleerd groeit hij uit tot een manipulatieve, egocentrische, meedogenloze zakenman. Het scenario van Gabriel Sherman had er beter aan gedaan om zich volledig te richten op de relatie tussen mentor Cohn en pupil Trump, ook al blijft het moeilijk om sympathie te hebben voor twee zulke verwerpelijke personages.

In juli 2021 richtten de overstroming van de rivier Vesder en Ourthe een spoor van verwoesting aan in Wallonië. De slachtoffers waren voornamelijk arme mensen die woonden in oude, vaak krakkemikkige huizen. Drie jaar later zijn de vele mensen die hun huis verloren nog steeds niet zeker van een vaste verblijfplaats. Deze documentaire, die is opgedragen aan de slachtoffers, volgt een aantal van hen volgens het fly-on-the-wall principe tijdens formele en informele gesprekken waarin de emoties hoog op kunnen lopen. Een droog vertelde, maar integere gemaakte film die in Nederland veel mensen zal doen denken aan de nasleep van aardbevingen in Groningen.

Het is publiek geheim dat gynaecoloog Nina [Ia Sukhitashvili] ook buiten het ziekenhuis vrouwen helpt om hun zwangerschap te beëindigen. Wanneer een vrouw na haar bevalling overlijdt, stelt de hoofddokter [Merab Ninidze] David [Kakha Kintsurashvili] aan om te onderzoek of Nina nalatig is geweest. Nina gaat ondertussen door met haar werk, zowel binnen als buiten het ziekenhuis. Ze moet zich daarbij wel houden aan de eisen die een patriarchale samenleving stelt aan haar en de vrouwen die ze behandelt. Bevat indringende behandelingen die in onderbroken shots zijn gefilmd. Die duren vaak zo verschrikkelijk lang dat je gerust de afwas kan doen of de hond uit kan laten zonder dat je ook maar iets mist. De kans bestaat dat je bij terugkeer naar exact hetzelfde beeld zit te kijken! Kulumbegashvili geeft nieuwe betekenis aan traag.

Het basisverhaal rondom drie dochters die de aanstaande dood van hun moeder aan longkanker moeten verwerken, getuigt niet van een hoge mate van originaliteit. Bas Hoeflaak lukt het ook niet om zijn complexe teksten overtuigend uit te spreken in zijn rol als Jan, de jongste - en autistische - broer van April [Linda de Mol], June [Tjitske Reidinga] en May [Elise Schaap]. Het verhaal eindigt in feite precies zoals je van een formulematig familiedrama zou verwachten, maar toch is regisseur Will Koopman erin geslaagd om een film te maken die juist tijdens in de laatste akte zorgt voor een fraaie afwisseling van een lach en een traan.

Olga Zuiderhoek zwaait in alle opzichten de scepter en schittert als de moeder die het einde van haar leven op haar eigen manier wil laten verlopen en vooral de scènes met Elise Schaap zorgen voor een flinke brok in de keel. Haar rol als jongste dochter is op papier interessanter dan die van De Mol en Reidinga en Schaap verzilvert dat met een uitmuntende prestatie. Patrick Duffy en Gijs Scholten van Asschat komen op het einde ook nog even opdraven tegen het onvermijdelijke einde dat ondanks de wat geforceerd aanvoelende tranentreksoundtrack zijn effect absoluut niet zal missen. Dus houd de zakdoeken maar bij de hand!

Het verhaal is volstrekt formulematig en het subplot rondom Black Mantis - dat vooral aanwezig lijkt om het diversiteitsquotum wat op te krikken - is zwak uitgewerkt. Dat Aquaman toch uit te zitten is, ondanks de overdadige speelduur, komt vooral door het vaak oogstrelende en inventieve ontwerp van de onderwaterwereld en de wezens die die wereld bevolken, vooral in het onvermijdelijke, epische slotgevecht. Qua special effects is dit dus absoluut de moeite waard, maar wie hoopt op inhoudelijke originaliteit komt er bekaaid van af in deze voorspelbare DC-verfilming.

De ultieme nachtmerrie voor iedere bioscoopliefhebber: een lawaaiig CGI-spektakel met een slap verhaal en acteurs die zo uit de AI-hel lijken te zijn gestapt. Arthur Curry AKA Aquaman [Jason Momoa] moet de handen ineenslaan met zijn broer Orm [Patrick Wilson] om het op te nemen tegen Black Manta [Yahya Abdul-Mateen II] die wraak wil nemen voor de dood van zijn vader. Waarschijnlijk ging de aandacht vooral uit naar de golvende haren van de acteurs in de onderwaterscènes. Hobbelt van gevecht naar gevecht en zit vol infantiele grappen. Er is geen enkele chemie tussen Momoa en Wilson. Begint met Arthurs worsteling als kersverse vader, een scène die bepalend is voor het bedenkelijke niveau van de hele film.

Fraaie plaatjes maken nog geen fraaie film. Het begin van deze documentaire is veruit het sterkst: we zien hoe een groep reddingswerkers probeert een auto te bergen die door het ijs van het tegen de grens van Mongolië gelegen Russische Baikalmeer is gezakt. Regisseur Victor Kossakovskyoverspeelt echter zijn hand door hier te lang te blijven hangen en het op te volgen met minder verrassende beelden van instortende ijsbergen. Waarom hij überhaupt gebruik meende te moeten maken van een - niet al te indrukwekkende - metalsoundtrack is mij bovendien een raadsel. De tweede helft voelt als een matig aftreksel van Koyaanisqatsi (1982). Veel van hetzelfde, mijn inziens bedoeld om de gevolgen van klimaatverandering aan te tonen. Die boodschap is al heel snel duidelijk, maar hoeft er niet zo nadrukkelijk in geramd te worden. Een concept voor 15 minuten uitgerekt tot speelfilmlengte.

Een mooie rol voor Braga als de 65-jargie Clara, een halsstarrige vrouw die om zeer persoonlijke redenen weigert haar woning in appartementencomplex Aquarius te verlaten. Een bedrijf heeft alle andere bewoners met een riant voorstel heeft en vertegenwoordigers zetten haar op steeds minder aangename manieren onder druk om in te gaan op hun aanbod. Braga maakt indruk in een complexe rol en regisseur/scenarist Kleber Mendonça Filho geeft Clara's relaties met familie en vrienden levendigheid en authenticiteit. Maar de film lijdt ernstig onder de overdadige speelduur.

Voor zakenman Robert Miller [Richard Gere] komt alles op het spel te staan wanneer hij een aanrijding krijgt waarbij zijn minnares [Laetitia Casta] om het leven komt. Hij staat op het punt om zijn familiebedrijf te verkopen en kan zich geen negatieve publiciteit permitteren voor zijn boekhouding (inclusief enkele illegale creatieve sommetjes) is doorgelicht een goedgekeurd. In de hoop zijn fortuin en zijn familie niet te beschadigen probeert hij alle sporen uit te wissen, maar detective Michael Bryer [Tim Roth] ruikt meteen onraad en grijpt elk middel aan om Robert voor het gerecht te krijgen. Susan Sarandon speelt de vrij ondankbare rol van de bedrogen echtgenote. Gere is erg goed als de zakenman die steeds meer een kat in het nauw wordt, ook Nate Parker (als kroongetuige) is uitstekend.

15 jaar geleden redde Paul [Nicolas Cage] twee baby’s van een apocalyptische gebeurtenis waarbij bijna de gehele bevolking om is gekomen. Paul woont nu met Joseph [Jaeden Martell] en Thomas [Maxwell Jenkins] in een boerderij waar ze constant op hun hoede zijn voor gevaar van buitenaf. Ze hebben alleen contact met de buren en vooral met tiener Charlotte [Sadie Soverall]. Joseph en Thomas geloven dat de mensheid ten prooi is gevallen aan een mist die mensen in weerwolven verandert, Charlotte spreekt over een dodelijk virus. Niemand weet zeker wat er is gebeurd, maar daar komen ze achter in deze matig geschreven SF-horror. Neemt de tijd te om de personages en hun onderlinge relaties neer te zetten, maar blijft teleurstellend oppervlakkig. Na een uur ontpopt dit zich nogal abrupt als een horrorfilm met dubieuze special effects en vooral een hoop herrie.

Kossakovsky’s poging om een hoofdstuk toe te voegen aan Godfrey Reggio’s gelauwerde Qatsi-trilogie is een saaie boel. Het bestaat voornamelijk uit beelden van oude ruïnes, nieuwe (oorlogs)ruïnes en steengroeven gefilmd door een zich uiterst traag voortbewegende drone. Er is ook een sequentie waarin we in slow motion en close-up gedwongen worden te kijken naar steen dat vermalen wordt tot grint. Als je al weet waar je naar kijkt, rijst al snel de vraag waarom je ernaar zit te kijken. En vooral waarom je daar ZO LANG naar moet kijken. Architect Michele De Lucchi laat een steencirkel aanleggen op zijn landgoed en legt een en ander verder uit in de epiloog. Da’s maar goed ook, want er valt verder nauwelijks een touw aan vast te knopen, hoe mooi sommige plaatjes ook zijn.

In de verre toekomst is Arco [Oscar Tresanini] veel te jong om door de tijd te reizen, maar hij kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij reist terug naar 2075, ontmoet leeftijdsgenoot Iris [Margot Ringard Oldra] en ontdekt een voor hem onbekende wereld van waaruit hij geen idee heeft hoe hij terug kan keren naar zijn familie. Fantasierijke, prachtig vormgegeven animatiefilm speelt op amusante wijze met het idee dat onze toekomst een ver verleden is voor de hoofdpersoon. Charmant, met een ontroerende ontknoping.

Overlevingsdrama zonder verrassingen. Een man met de naam Overgård op zijn jas [Mads Mikkelsen] is neergestort op de Noordpool en probeert geduldig contact te maken met de reddingsbrigade. Wanneer er eindelijk een reddingshelikopter arriveert stort het neer. Eén van de bemanningsleden [Maria Thelma Smáradóttir] is ernstig gewond, maar heeft het ongeluk overleefd. Gebruik makend van de landkaart die hij vindt in het helikopter, besluit Overgård de vrouw te verzorgen en mee te nemen op zijn wanhopige poging om te voet de weg naar de beschaving terug te vinden.

Voorspelbaar overlevingsdrama mist de inventiviteit van All Is Lost en de psychologische diepgang (en humor) van Cast Away, hetgeen logisch is aangezien je op de Noordpool niet zoveel verschillende gevaren hebt:
01 het is er verrekte koud;
02 er lopen ijsberen rond;
03 je kunt niet zien wat er onder die laag sneeuw zit.
Meer wisten regisseur Joe Penna en co-scenarist en Ryan Morrison ook niet te bedenken. En da's een beetje mager voor een film van bijna 100 minuten.

De jonge poolvos Swifty [Jeremy Renner] is aangeleerd om zowel letterlijk (in de sneeuw) als figuurlijk zo veel mogelijk onzichtbaar te blijven, maar hij droomt ervan in de voetsporen te treden van zijn grote helden, postsledehonden Duke [Michael Madsen], Dakota [Laurie Holden] en Dusty [Donny Falsetti]. De baas van het postkantoor [Anjelica Huston] geeft hem zelfs een baantje , maar drie jaar later is Swifty nog geen stap verder gekomen. Daar komt verandering wanneer de gluiperige Otto Von Walrus [John Cleese] een duivels plan uitvoert en technisch wonderkind Jade [Heide Klum] ontvoert. Met een sterke stemmencast (met verder o.a. James Franco en Omar Sy) en een sympathieke centrale boodschap is dit ondanks de matige computeranimatie goed te verteren voor kinderen van zes jaar en ouder.

Twee mannen kunnen maar niet besluiten of ze nu wél of niet bij elkaar willen blijven. Ze gaan in ieder geval regelmatig (maar uitsluitend met elkaar) van bil, al is het maar om dat vervelende geleuter over hun wisselende emoties te onderbreken. Volstrekt oninteressant, ondanks een goede cast.

Het antwoord is nee. Ik ben hooguit bang dat deze film de boeken ingaat als één van de grootste rip-offs uit de filmgeschiedenis. Een groep tieners belandt op onverklaarbare wijze in een soort fabrieksruimte waar een mysterieuze stem ze één voor één dwingt om een spel te spelen. "Are you ready to play?" Het enige verschil met Saw II en dergelijke is dat de 'kandidaten' hier worden geconfronteerd met hun grootste angst. Net als in 'Fear Factor' dus. Uiteraard gaan ze één voor één op gruwelijke wijze ten onder na een hoop tevergeefs gekrijs en gesmeek. De extra halve ster is voor de scène waarin een broer en zus samen een spel moeten spelen. Dat is namelijk het enige (relatief) inventieve moment uit een verder volledig bij elkaar gejat prul vol bordkartonnen karakters en talentloze acteurs.

Het is 1969. De 11-jarige Margaret [Abby Ryder Fortson] is geschokt wanneer haar vader [Benny Safdie] en moeder [Rachel McAdams] besluiten te verhuizen van New York naar New Jersey. Gelukkig raakt ze snel bevriend met buurmeisje en klasgenoot Nancy [Elle Graham], die haar zelfs uitnodigt om plaats te nemen in een geheim genootschap met Janie [Amari Alexis Price] en Gretchen [Katherine Mallen Kupferer]. Ze kletsen over jongens en wachten op de eerste tekenen van hun vrouwelijkheid: groeiende borsten en menstruatie. Wanneer Margaret het idee krijgt dat ze achterloopt op de rest, vraagt ze God om hulp. Hoewel religie wel een thema is, staat dat zeker niet centraal in deze heerlijke coming-of-age film met een overtuigende jonge cast, geleid door de fenomenale Fortson. Een luchtig, maar authentiek portret van meisjes op de drempel van puberteit, met een perfecte ontknoping en een aangename soundtrack vol 60s-klassiekers.