Opinions

Een vrij moeilijk te beoordelen film. Niet elke keuze pakt even goed uit; vooral qua toonzetting is de film niet altijd even standvastig of consistent. Zeker in het eerste uur lijkt Park Chan-Wook nog wat zoekende naar de juiste balans tussen het detective-aspect en het romantische verhaal. Maar hoe verder de film vordert, hoe meer je uiteindelijk wordt meegesleurd in het tragische liefdesverhaal, en dan lijkt alles wel te kloppen. Ook het plot zelf wordt beter in het tweede uur van de film; ervoor springt het een klein beetje van de hak op de tak. De film groeit dus en kan wel een echte slow burn genoemd worden, maar toch is er ook meteen vanaf die eerste minuut al veel om van te genieten. De visuele stijl is prachtig; sober, met neo-noir-invloeden, maar toch ook gekenmerkt door een vol en diep kleurgebruik, met virtuoos camerawerk en heel wat technische hoogstandjes. Samen met het toch wel opbouwende en soms meditatieve plot, komt de film op een mooie manier poëtisch over. Subtieler had het zeker gekund, en zeker tegen het einde aan wordt de grens met het melodramatische misschien een beetje opgezocht, maar all in all blijft het binnen de lijntjes, en weet Park Chan-Wook zijn film met vertrouwen af te sluiten. Al is het kwartje bij mij nog niet helemaal gevallen wat hij met deze film exact probeert te zeggen. In ieder geval zitten er voldoende lagen in het verhaal om daar nog eens over na te denken, en is het initiële gevoel dat overheerst na het kijken van Haeojil Gyeolsim toch wel vrij positief bij mij.

3.5*.

Ik vind Herz aus Glas een zeer moeilijke film om te beoordelen. Het is reeds een tijdje geleden dat ik hem zag en er is best veel blijven hangen, dus een memorabele zit was het wat mij betreft absoluut. Toch kan er een moeilijk te omschrijven verschil zitten tussen memorabel en goed, en dat is hier het geval.

Het beste aspect is de schitterende sfeerschepping. De sfeer die Herzog weet te creëren door middel van droomachtige, mistige, bijna mystieke landschapsbeelden is uniek, en denk ik ook de reden waarom dit zo blijft hangen. De openingsminuten in de mistige weide, met die bijna hypnotiserende jodelende klanken en mooie filosofische uitweiding, droegen een belofte in zich die in de rest van de film niet echt werd waargemaakt. Ik waardeer ook de achterliggende boodschap van het verhaal (een dorp/samenleving die zich vergeefs blijft vastklampen aan tradities van het verleden en weigert zich aan te passen aan nieuwe omstandigheden, waardoor eigenhandig het verval/de ondergang teweeg wordt gebracht.) Universeel en actueel. Echter kon ik me nooit helemaal vinden in de manier waarop Herzog dit allemaal in beeld bracht. Zijn acteurs werden onder hypnose gebracht, en dat is er aan te zien. Heel erg experimenteel, soms bijna grotesk. In plaats van dat deze techniek mij als kijker ook meenam in een soort trance, werd ik in de plaats daarvan erg zelfbewust, wat me belette om hier in mee te kunnen gaan.

Het is niet zo dat ik het niet bewonderenswaardig vind wat Herzog hier probeerde, maar het nadeel van een erg gewaagd experiment is natuurlijk dat het ook kan mislukken. Wat mij betreft was dat hier grotendeels het geval. 2.5*.

Degelijke western van en met de legende Clint Eastwood himself. De film wordt gekenmerkt door een soort van paradox; langs de ene kant voelt het aan als een erg stereotiepe western die elk gekend genre-trucje uit de kast haalt, langs de andere kant zet High Plains Drifter zich al vanaf het begin af tegen de verwachtingen van de kijker en de procédés van het westerngenre. Onze vreemdeling Zonder Naam knalt namelijk in het begin meteen even drie mannen overhoop en verkracht een vrouw. Zo staat Eastwood's karakter hier al meteen ver af van zijn The Good archetype uit de Dollar-films. Op deze lijn zet de rest van de film zich door: het volgt de verschillende western tropes, maar doet dit op een veel duisterdere en cynischere wijze dan andere westerns. Het plot was erg dun, waar ik niets op tegen heb bij een film uit dit genre, maar de personages vond ik wel minder geslaagd, en dat is dan wel jammer. Eastwood zelf is natuurlijk weer het charisma zelve, maar cynischer en harder, en de dwerg was ook een leuk karakter, maar voor de rest is het redelijk saai.

Het is vooral een lekker tussendoortje en geen machtige maaltijd zoals de toppers uit het westerngenre. Met z'n korte speelduur is het zeker geen vervelende zit, maar ook geen memorabele. Buiten het gebrek aan boeiende personages, schieten vooral de soundtrack en de dialogen wat te kort. Dat zijn echt zaken die een western voor mij van goed naar briljant kunnen tillen, en dat ontbrak hier wat. Enkel de opening met die prachtige muziek vormde hier een uitzondering op.

Ik heb me kostelijk geamuseerd met deze nieuwste film van Linklater; van begin tot het einde super vermakelijk, maar meer dan dat heeft Hitman ook wel echt iets te zeggen. Over identiteit en de constructie daarvan en hoe we eigenlijk allemaal gewoon maar een rol spelen in het leven. Of beter gezegd; verschillende rollen naargelang de situatie waar we ons in bevinden. Uiteraard een beetje karikaturaal en absurdistisch-grappig voorgesteld in de film, door middel van de verschillende typetjes die Gary speelt, maar wel met een rake kern. In het middenstuk zit er misschien wat onnodig vet (de relatie had niet zo lang uitgesponnen hoeven te worden, hoewel de chemie tussen beide wel echt aanstekelijk is en fantastisch in elkaar steekt) en het einde is een beetje te, tja hoe moet ik het zeggen, donker en zoetsappig tegelijkertijd? Alsof Linklater niet helemaal wist voor welke richting hij moest kiezen en dan maar beide wegen heeft ingeslagen. Ik kon leven met het einde, zeker wel, maar het is niet zo sterk als de rest van de film.

Glenn Powell zet een fantastische acteerprestatie neer trouwens, wat een charismatische, grappige, absurde en toch ook pakkende rol. Hij zet alle verschillende kanten van Gary foutloos neer, van het sulletje in het begin, tot de coole casanova in de vorm van Ron, tot een berekende moordenaar op het einde. De chemie met Adria Arjona is ook heel aanstekelijk, zoals ik al zei. Ik heb Powell nog niet eerder zien acteren tot nu toe, maar ik ben instant fan. Fijne film ook om op het grote scherm gezien te hebben op zich, ben wel blij dat ik deze nog heb meegepikt vooraleer ie op Netflix verschijnt. Mooi en standvastig gefilmd, visueel een heerlijke vibe, sfeer was dik in orde.

Het is eigenlijk een echte 3.75*-film, maar ik ga toch nét in het nadeel van de film afronden. Dikke 3.5* in ieder geval.

Fijn popcornvermaak. Het grootste pluspunt van The Hitman's bodyguard is de goede chemie en het grappige heen-en-weergekibbel tussen Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson, en de vrij toffe humor dat dit met zich meebrengt. De film is hierdoor erg luchtig van aard, en dat moet ook wel in dit soort producties. Het plot zit namelijk niet sterk in elkaar, maar dat maakt weinig uit als de film zichzelf ook niet helemaal serieus neemt. Jackson is ook nog verrassend kwik en energiek voor zijn leeftijd; voelt nog helemaal niet te oud aan voor dit soort rollen. De overige rollen zijn overigens erg vergetelijk; de film moet het echt wel van het duo Reynolds-Jackson hebben. De actie is wat harder dan het gebruikelijke PG-13, en er zitten een heleboel fijne actiesequenties in, dus dat zit allemaal snor.

Visueel is het allemaal weinig aantrekkelijk, en het laatste kwartier met de over the top climax is wat minder op niveau, maar al bij al heb je hier zeker een heel vermakelijk avondje aan. Het vervolg binnenkort ook maar eens meepikken, al vond ik eerlijk gezegd het rolletje van Jacksons vrouw vrij irritant, dus dat stelt me niet enorm positief daarvoor. 3.5*.

the hobbit: an unexpected journey

Naar aanleiding van de derde Hobbit-film heb ik de eerste twee delen maar eens herbekeken, om volledig klaar te zijn voor de afsluiter. Dit keer in de extended edition-versie, wat toch net dat vleugje extra geeft, al wordt er lang niet zo veel toegevoegd bij dit eerste deel. De meeste extra scenes zijn leuke aanvullende details, maar helemaal niet belangrijk voor het verhaal.

Deze eerste film uit The hobbit-trilogie blijf ik ook na deze herziening een prachtige film vinden. Nee, het is niet beter dan The lord of the rings, maar ik denk ook niet dat ook maar iemand dat had verwacht of dat het zelfs Jacksons bedoeling was, immers zijn die drie meesterwerken niet te overtreffen. Het feit is dat dit gewoon een geweldige terugkeer is naar die ongelooflijk fascinerende wereld Middle Earth en alleen al daarvoor verdient deze film een hoge score. Het goede aan dit eerste deel vind ik dat het verhaal rustig verteld wordt, Jackson neemt voor alles rustig zijn tijd en dat zorgt ervoor dat niets afgeraffeld aanvoelt, maar je je tevens ook niet verveelt want er gebeurt telkens genoeg om je aandacht erbij te houden. Om dat te kunnen doen als regisseur, dan ben je gewoon top in je vak. Verhaaltechnisch heb ik er dan ook weinig op aan te merken, buiten het feit om dat het gezelschap wel heel vaak op het nippertje gered wordt, al stoorde ik me daar niet aan. Ook het feit dat Jackson er zijverhaaltjes bijhaalt uit andere boeken van Tolkien die zo een brug kunnen vormen naar de oorspronkelijke trilogie vind ik fantastisch gedaan.

Visueel is de film nog even overtuigend als twee jaar geleden. Vormgeving van de locaties en plaatsen is werkelijk schitterend, het gebruik van green screens valt nauwelijks op in tegenstelling tot de opvolger. Ook is het goed dat hier nog best wel wat op locatie gefilmd is, al is dat jammer genoeg al een stuk minder als bij The lord of the rings. Ook wordt er veel meer CGI gebruikt, wat wel een beetje opvalt, maar eerlijk is eerlijk: het ziet er schitterend uit (op enkele details na zoals de vreemde uitstraling van de elfenkoning in de proloog). De acteerprestaties zijn ook top. Martin Freeman en Richard Armitage doen het meer dan prima als de voornaamste nieuwkomers en van de oude bekenden is Mckellen natuurlijk weer de ster. Het absolute hoogtepunt was zonder twijfel de scene in Gollem's grot. Andy Serkis zette weer een prestatie van jewelste neer en Gollem zag er visueel nog stukken overtuigender uit dan 10 jaar geleden. De muziek was de kers op de taart, het zogenaamde hoofdthema is een van de beste soundtracks uit de saga.

An unexpected journey vond ik al een geweldige film en dat blijf ik vinden. Een prachtig startschot van de prequel-trilogie, een niveau dat helaas niet helemaal werd aangehouden in the desolation of Smaug. Hopelijk wordt het derde deel evengoed, zo niet beter dan deze.

the hobbit: the battle of the five armies

Dit was het dan, het afsluitende deel van de Middle-Earth saga. Zoals Peter Jackson het zelf zei, het voelt een beetje als 'the end of an era'. Ik was dan ook ongelooflijk benieuwd wat Jackson er voor de laatste keer van gemaakt had. Stiekem hoopte ik toch wel op een tweede Return of the King, zeker met de grootse veldslag die in het verschiet lag. Helaas haalt deze film niet het niveau dat de andere vijf films wel haalden en moet ook ik concluderen dat dit wel degelijk de minste van de zes is. En niet in de minste plaats komt dit door de korte speelduur. Op voorhand stuitte het me al tegen de borst dat deze de kortste film uit de saga zou worden, omdat de belangrijkste zaken nog stonden te gebeuren en omdat deze ook een brug moest vormen naar the lord of the rings. Toch hoopte ik dat Jackson wel wist wat hij deed en consequent zou omspringen hiermee. Niet helemaal dus.

Verhaaltechnisch is er heel wat aan te merken op the battle of the five armies. Ten eerste voelt bijna alles afgeraffeld, alsof Jackson te snel door het verhaal wou razen om maar vlug bij die veldslag te komen. Het eerste gedeelte was desondanks best wel sterk, maar er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. het gedeelte dat pas echt afgeraffeld werd was de scène in Dol Duldur. We krijgen slechts 1 kleine scene van hooguit 5 minuutjes te zien waarin Sauron heel vlug wordt verdreven naar Mordor. Hier had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Het vormt wel een degelijke brug naar de lotr, maar toch had dit beter gemoeten. De openingsscene met Smaug was kort en krachtig, maar ook dit had iets uitgebreider gemogen. Daarna wordt er gestadig opgebouwd naar de veldslag en krijgen we interessante scènes te zien met Thorin. De veldslag zelf is hetgeen waar deze afsluiter natuurlijk (teveel) om draait. Natuurlijk zeer fraai weergegeven, al werd het nergens zo episch als bijvoorbeeld bij Helmsdeep, hoe zeer Jackson het ook probeert. Waar ik vooral teleurgesteld over was, was het snelle afhandelen van de veldslag. We krijgen niet eens duidelijk te zien hoe de vijand precies verslagen werd. Het einde na de veldslag ging ook heel snel, maar vond ik wel oké. Ik hoop dat de extended edition hier verbetering gaat brengen, al heb ik daar wel vertrouwen in.

Visueel is het natuurlijk een pareltje, zoals verwacht. Mag ook wel, met een budget van 250 miljoen dollar, meer dan het dubbele van elke lotr-film. Zoals ik al zei is de veldslag verpletterend mooi weergegeven, al is het duidelijk allemaal CGI. Maar ook de vele wezens hebben een mooi design en zoals gewoonlijk zijn ook de steden en plaatsen indrukwekkend. De acteurs zetten voor de laatste keer weer een geweldige rol neer. Martin Freeman speelt voor de derde keer Bilbo Baggins perfect, net zoals Mckellen voor de zesde keer een geweldige tovenaar neerzet. Speciale vermelding ook voor Richard Armitage, die Thorin geweldig neerzette. Zijn transformatie vond ik heel overtuigend en een van de beste stukken uit de film. zijn laatste scene met Bilbo was ook heel mooi. maar al de rest deed het ook zeer goed, al vond ik het een beetje vreemd dat de meeste dwergen niets eens meer tekst kregen. De muziek vond ik om eerlijk te zijn Howard Shore's minste score uit de serie. Had daar veel meer van verwacht, omdat hij natuurlijk voor zichzelf de lat al heel hoog had gelegd.

En dan komt de laatste scene in The Shire en daarna de aftiteling en besef je dat het avontuur in Middle Earth voorbij is. Er komt (voorlopig) geen nieuwe film meer in deze fascinerende wereld, maar gelukkig kan je gewoon de hele saga herbekijken zolang je wil. Jackson heeft wat mij betreft prachtig werk geleverd met deze serie en hoewel deze laatste film mij niet helemaal kon overtuigen, doet niemand hem na wat hij heeft gedaan. De laatste scène eindigt zo dat je perfect kan overstappen naar The lord of the rings, wat velen dan ook zullen doen, waardoor het Jackson gelukt is een doorlopende saga te maken die nog veel bekeken zal worden.

Petje af voor Jackson, en voor Tolkien ook natuurlijk.

4*

the hobbit: the desolation of Smaug

Een goed, een zeer goed vervolg zelfs op het eerste deel uit the Hobbit-trilogie. Met dit middenstuk komt Jackson qua sfeer weer wat dichter in de buurt van de duistere Lord of the rings-films, al wordt het natuurlijk niet zo duister in deze film, daarvoor is de film toch teveel op een kinderboek gebaseerd in plaats van op een groots opgezet en episch verhaal. Toch worden de eerste stappen gezet om het weer wat duisterder te maken, iets wat ikzelf zeker positief vind ik hoop dan ook dat resulteert in the hobbit 3 die de donkerste uit de trilogie zal worden. Op dit verbeterpunt ten opzichte van het eerste deel na vond ik dit tweede deel toch wel minder en tot nu toe de minste uit de saga. The desolation of Smaug komt veel sneller op gang en heeft vooral in het eerste gedeelte een hoog tempo, maar ik had wel een klein beetje een afgeraffeld gevoel vorig jaar december. Gelukkig had ik nu de extended edition ter beschikking en die zorgt toch wel voor een beetje meer rust in het verhaal. De extended edition voegde toch wel behoorlijk wat toe. Toch ging het naar mijn zin een beetje te snel, terwijl het tweede gedeelte dan weer iets te gerekt aanvoelt. Vooral de scenes met Smaug duurden te lang.

Verhaaltechnisch dus een paar kleine minpuntjes, maar voor de rest was bijna alles weer in orde. Er valt wel wat aan te merken op het visuele aspect. Waar me bij het eerste deel het CGI-gebruik niet zo erg opviel, gebeurde dat hier meerdere keren en niet in positieve zin. Het gebruik van green screens viel op, evenals het weinig aantal echte landschapsbeelden. Waarom de orks allemaal digitaal zijn snap ik ook niet, daar worden ze alleen maar lelijker door. Juist de make-up uit de vorige trilogie was zo sterk. Maar ja, dan komt Smaug in beeld en ben je al de rest even vergeten. Was Gollem het paradepaardje uit lotr, dan is Smaug dat zeker en vast van deze trilogie. Ook de steden en plaatsen blijven mooi vormgegeven, met name dol Guldur. De scenes daar vond ik de beste momenten uit de film en de confrontatie met Sauron was wel even een kippenvelmoment. De acteerprestaties waren verder weer van een hoog niveau met enkele leuke nieuwkomers, al vond ik de meester van Laketown en zijn dienaar een beetje irritant en vooral te kinderachtig. De muziek viel wat minder op, maar blijft natuurlijk van een hoog niveau.

Al bij al is dit gewoon weer een topfilm, al zal ie nooit op 5* komen te staan bij mij, terwijl de vorige vier delen vlotjes de maximale score kregen. Ik kijk nu erg uit naar The battle of the five armies die vanavond aan de beurt is. Ik heb toch wel erg hoge verwachtingen, kan ook niet anders. Na 5 fantastische films in Midden-Aarde mag de zesde en laatste film toch wel een spetterende afsluiter worden van de beste saga ooit gemaakt.

Leuke kerst/coming-of-age-film met een fijn '70's-sfeertje eroverheen. Het verhaaltje is vrij cliché en regisseur Alexander Payne bewandelt nergens nieuwe paden, maar het vrij voorspelbare karakter van de film is natuurlijk net waar het zijn kracht uit ontleent. Je weet wat je kan verwachten, en je krijgt dat ook. Met hier en daar wel net dat tikkeltje meer dan in soortgelijke genrefilms, vooral door een sterk spelende cast, maar ook door een hele sterke sfeersetting en fijne authentieke visuele stijl. Paul Giamatti is op kop de ster van de film en weet een vrij prototypisch personage toch boeiend en veelzijdig neer te zetten. Dominic Sessa is afwisselend irritant, meelijwekkend en menselijk, en doet dus eigenlijk exact wat hij moet doen. Ik was niet vanaf het begin mee met het personage van Angus Tully, maar hij weet je uiteindelijk toch over de streep te trekken. De dynamische acteerprestaties geven het geheel toch net dat tikkeltje extra, en de band tussen de personages wordt standaard maar solide uitgewerkt, en geeft de film een hart.

Het duurt uiteindelijk wel een tikje te lang; dit had natuurlijk gerust onder de twee uren mogen blijven. In dik anderhalf uur krijg je dit ook zonder problemen verteld en verlies je volgens mij héél weinig. Het is een euvel in de meeste moderne films, vind ik. Toch 3.5*.

Ja, hier kon ik wel van genieten zeg. De drie verhaaltjes delen enkele onderliggende thema's, maar zijn qua toonzetting en uitwerking geheel verschillend van elkaar. Iets wat ik wel fijn vond werken. Het eerste hoofdstuk is pure waanzin en naargeestigheid. Stop-motion horror, die tegelijkertijd duister sprookjesachtig, surrealistisch, bevreemdend en huiveringwekkend is. Mooi hoe je als kijker volledig in het diepe wordt gegooid, en uiteindelijk weinig uitleg krijgt. Visueel prachtig gemaakt. Dit hoofdstuk was achteraf gezien zeker m'n favoriet. Het tweede verhaaltje was hierna eventjes wennen en moest wat op gang komen, maar gaat na een tijdje ook een heel fijne kant uit. Ietsje meer humor, maar vooral absurdistische en bizarre trekjes. Tegen het einde aan opnieuw heel verontrustend, dit keer op een ietwat kafkaëske manier. De invloed van onder andere Lynch is inderdaad niet ver weg. Ook bij het eerste verhaaltje moest ik overigens soms denken aan Lynch' kortfilms. Het derde en afsluitende hoofdstuk sta ik wat onverschilliger tegenover. Nog steeds mooi geanimeerd, en het prima stemmenwerk maakte van de meeste personages vrij aandoenlijke creaturen. Maar verhaaltechnisch, thematisch en gevoelsmatig sleepte het me minder mee, en kon ik er minder mee aanvangen dan met de andere twee verhalen.

Maar in z'n geheel is dit dus echt geslaagd, heel mooie productie. Lekker artistiek en eigenzinnig, vreemd maar ook gewoon pakkend en fascinerend. Het eerste verhaaltje krijgt een 4*, numero 2 een 3.5* en het laatste hoofdstukje een dikke 3*. Dat geeft dan een mooie balans. Ik zeg geen nee tegen meer van dit.

Niet m'n ding, jammer genoeg. Ik had hier nochtans best hoge verwachtingen bij, maar misschien was dat wel juist het probleem. Het wordt in lijstjes vaak geroemd als één van de betere weerwolf-films, maar deze kan toch niet opboksen tegen An American Werewolf in London, wat mij betreft, die ik recent ook zag, en kwalitatief een paar niveaus hoger staat.

The Howling heeft niettemin een paar leuke pluspunten. De effecten zijn zéér sterk en de weerwolf-transformaties hoogtepunten. Dat aspect hoeft dan weer zeker niet onder te doen voor American Werewolf. Die transformatiescène in het dokterskantoor blijft maar duren, maar ik kon er geen genoeg van krijgen. De opening met die groezelige seksuele sfeer geeft je ook het gevoel in een jaren '80 De Palma-film beland te zijn, dat had ook nog wel iets. Maar andere aspecten vond ik zeer matig, niet in het minst het script en het acteerwerk. Wat is iedereen afleidend slecht, vooral het hoofdkoppel. De bijrollen zijn hier en daar nog wel intrigerend, maar de cast verleent over het algemeen wel een grote b-film-sfeer aan het geheel. Wat het ook is natuurlijk. Absoluut niets mis mee, er zijn er genoeg die ik enorm kan smaken, waaronder enkele andere films van Joe Dante, maar The Howling kreeg me nergens echt te pakken. Het is geen lange, vervelende zit, maar wel niet iets dat ik er snel nog eens ooit ingooi denk ik. 2.5*.

The hunger games: ik had er al veel van gehoord. Uiteindelijk toch maar eens gezien en is me lichtelijk tegengevallen. De film komt echt veel te traag op gang, de opbouw tot de Spelen duurt bijna langer dan de Spelen zelf. Dit nekt de film toch wel. Interessant kon ik het allemaal niet noemen en ik geraakte ook moeilijk in de film. Het tweede gedeelte, tijdens de Spelen, is veel leuker, maar ook niet zo leuk als had kunnen (moeten) zijn. De special effects waren wel redelijk goed, maar de film vond ik er eerlijk gezegd erg kleurloos uitzien. Acteerprestaties waren dan wel goed. Jennifer Lawrence deed het heel goed, Josh hutcherson iets minder.

Al bij al wel een vermakelijke film, maar deze heeft me niet warm gekregen voor het vervolg. Die ga ik dan ook aan me voorbij laten gaan.

Deel 1 vond ik persoonlijk redelijk teleurstellend en ik had dan ook voor mezelf besloten om de rest van de serie te laten voor wat het is. Uiteindelijk ben ik toch wel nieuwsgierig geraakt naar dit tweede deel, mede ook omdat catching fire overwegend beter werd ontvangen. En ik heb absoluut geen spijt dat ik toch gekeken heb, want deze is zeker veel beter dan het eerste deel.

Het verhaal vond ik dit keer erg interessant. Waar het mij in deel 1 nergens te pakken kreeg, werd ik hier zowaar meegesleept in het verhaal. Het interessante aan het verhaal was toch wel het begin van de revolutie Dat maakte het al veel interessanter om naar te kijken. Het werd ook wat helderder gebracht en met een beter tempo. De aanloop naar de Spelen duurt naderhand gezien weer lang, maar tijdens het kijken zelf viel me dit niet op, dus daar kan ik niets op aanmerken. De Spelen zelf waren zeer goed in beeld gebracht, een enorme upgrade ten opzichte van deel 1.

Visueel ziet de film er geweldig uit. De verschillende districten worden prachtig getoond. Tijdens de Spelen zelf, op het tropische eiland, is het visueel een feestje. De landschappen en de hele omgeving is al geweldig mooi, en dan heb je ook nog eens de actie en de vele hindernissen. De apen zagen er erg goed uit, al was het misschien iets te overduidelijk CGI. De andere gevaren, zoals de mist, vond ik origineel en qua special effects prachtig.
In deel 1 viel het me niet zo op, maar dit tweede deel kan in ieder geval rekenen op een sterrencast. Jennifer Lawrence, Woody Harrelson en al de rest doet het geweldig. Vooral Jennifer Lawrence vond ik erg sterk spelen in dit deel. Ook de muziek vond ik zeer goed.

Al met al ben ik erg tevreden over dit vervolg. Het is nog altijd een beetje langdradig, maar veel minder als in deel 1. Alleen de cliffhanger was ik niet zo tevreden over. Een beetje plots, maar zo spannend of schokkend was het niet. Het maakt je wel nieuwsgierig naar deel 3, die ik dan ook zeker ga kijken.

Na een prima tweede deel is deze 'Mockingjay: part 1' toch een heel stuk minder. Zeker de minste van de drie, en dat terwijl ik ook al niet echt onder de indruk was van de eerste film. Hetgeen wat voor deze film de grote dooddoener is, is het tempo. Er gebeurt gedurende de 2 uur amper iets noemenswaardig. Ik heb de boeken niet gelezen, maar ik ben er zeker van dat het laatste boek gewoon in 1 film gegoten had moeten worden, want hoewel dit commercieel gezien gunstiger is voor de makers, komt het de kwaliteit niet ten goede. Nu eindig je weer met zo'n stomme cliffhanger die me eigenlijk niet eens erg nieuwsgierig maakt naar part 2.

Uiteraard zijn er ook nog steeds goede punten en scoort ook deze weer een voldoende. Heel wat (potentieel) acteertalent in deze franchise, meer dan in andere soortgelijke series. Potentieel tussen haakjes, omdat niet altijd het onderste uit de kan wordt gehaald en sommigen helemaal niet op hun best zijn. Lawrence, Hutcherson&co doen het niet slecht; absoluut niet, maar in de vorige twee films deden ze het beter. En terwijl het verhaal meer en meer gaat draaien rond Katniss, wordt ze eigenlijk meer aan de kang geschoven en komt ze soms over als een bijrol. De oudere garde weet dan het acteerniveau danig op te krikken, hoewel ook zij (veel) beter kunnen. Maar goed, in tegenstelling tot bij andere soortgelijke series is het hier een pak beter. Het verhaal is zeker ook niet oninteressant, maar het duurt en duurt maar zonder dat er echt iets interessants gebeurt (opnieuw: probleem van de opsplitsing). Muziek en special effects waren in orde; vooral het lied dat ergens midden in de film wordt gezongen is enorm sfeervol, en in combinatie met de beelden het beste moment van deze film en de serie in totaal. Zo'n momenten hadden er vaker in gemogen.

Hopelijk sluit de serie af met een sterk part 2, maar erg lang zal 'the hunger games' niet blijven hangen; althans niet bij mij.

Tof minimalistisch horrorfilmpje. Het uitgangspunt is zéér simpel, met als enige variatie op het gebruikelijke patroon dat het hoofdpersonage doofstom is. En ja bon, dat is wel leuk. Er wordt goed gespeeld met het contrast tussen geluid en stilte, en de spanning moet vooral ook hier wel van komen. Kate Siegel vind ik een fijne actrice, en weet hier toch maar tachtig minuten lang een sterke prestatie neer te zetten zonder een woord tekst. Bon, de rol is niet complex, maar dat is denk ik toch moeilijker dan het lijkt. Ze weet de film te dragen. Voor de rest zit er evengoed het gebruikelijke domme gedoe in af en toe (die buurman had de moordenaar echt vrij makkelijk kunnen uitschakelen bijvoorbeeld, maar langs de andere kant zit die killer zelf ook maar wat aan te modderen en laat hij zich wel heel makkelijk uitschakelen op het einde). Maar de sfeer zit goed opzich, en de speelduur van 80 minuten is ook wel echt heel aangenaam. Maak dit 20 minuten langer en je zit met een lagere score wellicht.
Kleine 3*