Opinions

Een simpel en lief verhaaltje waar je niet te veel bij hoeft na te denken. Zo heb ik ze heel graag af en toe.

Het plot in deze film is van een pover gehalte en ook de humor is niet echt om naar huis te schrijven. Toch heb ik genoten van de performances van Marilyn Monroe en Jane Russell zowel op het vlak van acteren, zang als présence. De jaren '50 heeft toch wel veel charme. Tuurlijk is het allemaal excentriek en overdadig in beeld gebracht. Glitter en glamour zoals dat zie je niet meer in hedendaagse films, al bestaat die nog wel degelijk op premieres. Dat de dames soms uitpakken met hun vrouwelijke rondingen om hun slag thuis te halen vind ik ik overigens helemaal niet verkeerd. Het blijft nog steeds stijlvol en wordt nooit vulgair. Op muzikaal vlak toch een van de betere jaren '50 films.

Velen spreken hier van de sterke openingsscène die behoorlijk bloederig en erg schokkend is. Dat leek misschien niet zo een goed idee als je het vervolg bekijkt. Neen, het is eigenlijk op de beginscène na helemaal geen gory film. Als dat wel zo was geweest, dan had ik em niet meer dan een standaard slasher gevonden. Ik heb wel geboeid zitten kijken tot het einde, ondertussen al een keer of 3 gezien (de eerste keer in de bios). Vooral interessant is de rol van de kleine Katie (een nog jonge Emily Browning) en de ontwikkeling van de personages en hun onderlinge conflicten.

Ik herinner me nog goed hoe in mijn kindertijd iedereen wel warm liep voor Ghostbusters. Ook ik was vertrouwd met de catchy song "Who you gonna call..." . Wegens leeftijdrestricties heb ik destijds de film niet gezien en heb daar achteraf ook niet meer aan gedacht.Heel af en toe nog wel eens een aantal afleveringen van beide animatieseries gezien. Deze waren best vermakelijk, maar een fan werd ik nooit. Een jaar of 5 geleden dan toch eens beide Ghostbusters films gekeken. Hetzelfde effect als bij The Goonies had ik hier. Ik vond het saai, dom en helemaal niet grappig. Ik lees wel vaker dat het blijkbaar iets apart is om de humor van Bill Murray te begrijpen. Ik zag er in elk geval weinig humor in. Neen, dit is een film die voor mij de tand des tijds niet heeft doorstaan.

Moet ik dit gedrocht nu een halve of toch nog een hele ster geven? Uiteindelijk maakt het niet veel verschil, want ik kan mijn recensie net zo kort en krachtig schrijven als het eerste bericht " Oersaai". Maar dan weet je natuurlijk nog niets. Ginger moet een soort vrouwelijke James Bond voorstellen. Helaas heeft Caffaro niet de looks noch de body om dit memorabel te maken. Haar karakter komt evenmin sympathiek over dus valt er dan eigenlijk nog wat positief te verzinnen? De andere dames zijn aantrekkelijker maar krijgen weinig screentime. Behoorlijk racistische karakters Ginger incluis. De seks is zo klinisch en on-erotisch dat het haast schokkend is. Kennelijk kreeg de film nog 2 vervolgen, wow had het dan toch succes (3,7 gemiddeld op imdb) of was het zo goedkoop om te produceren. Tja het belabberde acteerniveau en de donkere beelden doen inderdaad vermoeden dat het budget niet erg hoog was. Dan hadden ze beter HG Lewis ingehuurd. Die had er misschien nog iets boeiends van gemaakt. Of misschien nog beter Doris Wishman. Zij maakte immers 2 female spy films met de heel rondborstige Chesty Morgan. Meesterwerken in vergelijking met dit prul dat bovendien nog veel te lang duurt.

Poging tot herbekijken draaide op niets uit. Vond het zo irritant en cliché allemaal. De CGI vloog me om de oren, had er al gauw genoeg van. Neen, toch geen goede film voor mij. Wilde em eigenlijk een heel laag cijfer geven, maar ga het gewoon houden op, vond ik vroeger best OK maar kan er nu niet meer van genieten.

Een film die hier weinig tot niet bekend is. Deze heb ik vooral gekeken omdat ik de kinderen uit Mary Poppins ook eens in een andere Disney film wilde zien. Ook hier spelen ze weer broer en zus. Hun rol is echter te beperkt. De film begon wel erg aardig met de ontmoeting tussen de gnomes en de kinderen met hun grootvader. Helaas is de rest van de film erg saai, wordt veel te veel tijd verloren aan onzin en oninteressant gebeurtenissen en de eindscène met al die onnozele gnome-vrouwtjes (wel knappe dat is het enige positieve) is ongelooflijk flauw. Dit is een Disney die voor mij vergeten mag worden. Het liedje van "The Gnome-Mobile" is nog vrij leuk maar het vehikel zelf heeft geen wonderlijke functie zoals dat bij Chitty Chitty Bang Bang wel het geval was.

Iets minder dan zijn voorganger, met een ander verhaaltje dat wat meer op het sentimentele is gericht en ook wat logischer lijkt dan het origineel. Bosjesman Xi lijkt in 9 jaar tijd nauwelijks verouderd, ook het enige karakter dat zijn rol herneemt uit de originele cast. Een hele leuke scène is wanneer de mannelijke wetenschapper het aan de stok krijgt met een bijtgrage wasbeer.

Al zo vaak gezien, maar blijft erg goed. Een flesje cola dat voor een conflict zorgt bij de anders zo serene Bosjesmannen. De film moet het vooral hebben van zijn humor en zijn kleurrijke personages met voorop Bosjesman Xi. Heel amusant is ook de nerveuze dokter Stein die iedere keer weer tilt slaat slaat als hij met de mooie juffrouw van de school moet communiceren. Zijn "ai ai ai" is gewoon schitterend. Interessant zijn de extra's op de DVD die wel het fabeltje van de Bosjesmannen ontkrachten. Dat maakt de film daarom niet minder leuk.

Deze herbekeken. Het viel me op dat ik mij vooral de grappige scènes nog herinnerde en niet zozeer het verhaal. Het verhaal is dan ook best zwak te noemen. De romance is niet meteen sterk of overtuigend en erg cliché. Toch wel weer genoten van de humor, met de situaties in de hut als hoogtepunt. De slapstick past nog steeds het beste in Chaplin-films. Hoewel ik persoonlijk meer hou van The Little Tramp in de stad, vond ik de setting in de sneeuw prachtig , zeker voor die tijd heel overtuigend gebracht qua sfeer.

Visueel is het allemaal heel mooi. De personages op Lyra na, zijn echter nogal kleurloos. Qua verhaal zit het ook wel goed, maar het gaat allemaal nogal snel, soms wat afgeraffeld. Vooral dat idee van die daemons vond ik heel knap. Het einde wijst er duidelijk op dat er een of meer vervolgen moeten komen. Er zijn verschillende redenen dat die er tot op heden niet zijn gekomen. De crisis was er een van alsook de film bleek niet succesvol genoeg in Amerika. Eigenlijk wel jammer, want ik vond Lyra een heel boeiende personage en had graag geweten hoe het nu verder ging.

Ik heb niet veel films gezien die dateren van voor en tijdens WO II, maar van 1939 hen ik er wel 2 in mijn bezit. The Wizard of Oz is er een van en deze Gone with the wind de andere. De films zijn natuurlijk niet te vergelijken. Hoewel ik persoonlijk meer hou van het luchtige en sprookjesachtige van Oz dan het zwaarmoedige thema in Gone with the Wind, geef ik beide films een hoge waardering. Gone with the Wind heeft boeiende personages, een interessant verhaal en is voor die tijd heel goed gemaakt. Hoewel ik vandaag misschien wel een probleem zou hebben met de lange speelduur van deze film, zal deze mij nooit gaan vervelen. Sterke acteerprestaties van Vivien Leigh als Scarlett en Hattie McDaniel als Mammy.

Films als deze kom ik maar weinig tegen. Blijkbaar zit men in het algemeen niet echt te wachten op dit soort films. Als je verder wil kijken dan het typetje dat het brave kindje dat Culkin speelde in Home Alone en My Girl dan is de kans groter dat je dit wel een goede film vindt. Dat Henry er engelachtig uitziet is net goed. Daarmee is hij vergelijkbaar met bijvoorbeeld Rhoda uit "The Bad Seed". Beide denken ze enkel aan zichzelf, tonen nauwelijks emoties en kunnen liegen en manipuleren als de beste. Het grote pijnpunt van het verhaal is dat Henry geen motief lijkt te hebben voor zijn wandaden. Hij lijkt het gewoon uit puur leedvermaak te doen. Rhoda en andere bad kids zijn niet uit op gemene streken, enkel als iemand in hun ogen hinderlijk wordt. Het verhaal is hoewel simpel, goed opgebouwd. Het beging vrij braaf, maar escaleert al snel. De finale is wat overdreven maar toch bevredigend. Ik was aangenaam verrast van het karakter van Elijah Wood en ook de moeder. Zij zetten sterke emotionele rollen neer.

Ik denk niet dat ik deze film volledig heb uitgekeken. Het leek meer op een uitgesponnen aflevering van de die verschrikkelijke serie genaamd "Goof Troop" dan de klassieke Goofy die ik als kind geweldig leuk en grappig vond en niet zo veel lulde zoals de moderne Goofy die maar nooit zijn mond kan houden.

Als ik geweten had dat de jeugd van tegenwoordig deze film nog kan smaken, had ik de DVD nog niet verpatst. Ik heb deze als kind nooit gezien ook al herinner ik me nog goed dat een klasgenootje me deze had aangeraden toen deze film een van de keuzes was om te gaan kijken op woensdagnamiddag in de bios. Ik heb geen flauw idee welke film ik toen wel ben gaan kijken,wellicht een tekenfilm omdat ik op die leeftijd nog niet veel moest weten van films met echte acteurs. "The Goonies" belandde bij mij net zoals "The Neverending Story" in de vergeethoek totdat de DVD op de markt kwam en ik aan een collectie begon. Ik kan moeilijk zeggen of ik deze als kind of tiener leuk gevonden heb. Het thema op schattenjacht gaan is niet meteen aan mij besteed. Ja, het is best wel avontuurlijk maar het boeide me in het geheel niet. Het is een goede film voor wat het is, maar het is gewoon mijn ding niet. Ik vond het Chinese jongetje uit Indiana Jones een leuke verrassing (na de film was ik meteen op imdb gaan checken of hij het daadwerkelijk was en ja), maar kon de film voor mij niet redden. Geef mij dan toch maar "The Temple of Doom".

Het is eigenlijk door deze film dat ik het werk van Dian Fossey heb leren kennen. Hoewel ze soms overkwam als een bitch, moet ik haar ook enorm bewonderen om haar doorzettingsvermogen om onder andere de jacht op gorilla's als jachttrofee tegen te gaan. Jammer toch dat het voor op zo een manier moest aflopen. Ik heb ooit eens gelezen dat de gorilla's in deze film echter niet echt zijn. Maar je moet toch al een kenner zijn om dat verschil te zien. Niet zo verwonderlijk want gorilla's laten zich niet zo gemakkelijk filmen laat staan dat je ze kan gaan trainen. Het doet alleszins geen afbreuk aan deze mooie film, met Fossey uitstekend vertolkt door Sigourney Weaver die hier bewijst hoe veelzijdig ze als actrice toch wel is.

Hoewel Kristen Bell hier al wat ouder was dan 17, stoort dat op geen enkel moment. Ze speelt de rol van jonge beschermende mama voor haar jongere broertjes met verve. Een sterke rol ook voor Diane Ladd als de grootmoeder die verscheurd zit bij een conflict tussen haar dochter en kleindochter. Ook Anne Heche speelt haar rol van moeder die meer geïnteresseerd is in flikflooien met mannen dan in de zorg en opvoeding van haar eigen kinderen, uitstekend. Ik vond het zeker niet zoetsappig, maar ook niet overdreven hard. Op het einde toch wel een heel goed gevoel.

Met voorsprong de beste racefilm die ik tot nu toe heb gezien. Als we het overmatige dramatische verhaaltje met de nodige romantiek vergeten is dit een heel goede film. Deze moet je vooral kijken voor de auto's uit de jaren 1960 die denderen op de oude circuits. Het was vooral heel cool om te zien hoe er geracet werd op het oude Monza circuit toen nog met de befaamde banking. Ook een leuke bijrol is er weggelegd voor Graham Hill die toen zelf F1-piloot was en 2-voudig wereldkampioen.

Bij een herkijkbeurt is deze veel beter dan verwacht meegevallen. Ik denk dat ie wat donkere sfeer zeker niet moet onderdoen voor 'Secret of Nimh'. Maar ik ga volledig akkoord dat er eigenlijk weinig echte enge zaken in zitten. Natuurlijk zijn er die lelijke gezichten van Ratigan en Frunnik en is er de scène waarin je met behulp van schaduwen ziet hoe de kat een muis verorberd. Maar er is niet meteen iets waar men nachtmerries van moet krijgen. Dat 19de eeuwse Engeland en muizen als detectives blijkt een goede combinatie te zijn, zoals eerder ook al bij "De Reddertjes" het geval bleek te zijn. Toch blijft het nogal on-Disney zoals "The Black Cauldron" niet toevallig ook uit dezelfde periode. Er zijn wel grappige momenten, maar hilarisch wordt het nooit. Aan de andere kant weet Disney het duistere dan wel te combineren met een aantal luchtige en schattige figuren zoals Olivia en natuurlijk Toby de hond. De hele film lang dacht ik dat ik Toby herkende van een andere film en tegen het einde wist ik het, hij leek erg veel op Lafayette uit "The Aristocats", en gedroeg zich bijna identiek. Andere dingen die ik herkende waren het mechanische speelgoed dat ook al eerder te zien was in "Pinokkio" en natuurlijk de Tower Bridge met Big Ben die in verschillende Disneys terugkomt, oa "101 Dalmatiërs". Kortom ik heb genoten en geef deze een dikke score.

Er zijn behoorlijk wat films gemaakt over monstertjes die ik helemaal niks vond. Gremlins vind ik dus wel een vermakelijke film. Ik denk dat het niet zozeer de horror is, maar vooral de combinatie van horror en comedy, zonder gore weliswaar. Vooral de scène waarin die oude vervelende vrouw de deur opent om die vreselijk zingende kinderen eens goed hun vet te geven en dan plotseling tot de conclusie komt dat het helemaal geen kinderen zijn, vind ik geweldig. Het einde gaf ruimte aan een sequel die er dus jammer genoeg ook gekomen is, maar die bezit niets van de charme van het origineel.

Na de eerste keer dat ik deze als kind op TV had gezien, heb ik het steeds een fantastische film gevonden. Het plot is simpel, maar hier wordt getoond dat het leven van onze verre voorouders niet bepaald een lachertje was. Hoe waarheidsgetrouw het allemaal is, kunnen we niet met zekerheid zeggen, maar onderzoek heeft ons toch geleerd dat de kans groot is dat vele elementen kloppen. Wie het vuur had, had macht. Heel knap hoe er wordt getoond hoe de mensen uiteindelijk vuur leerde maken. De scène met de mammoeten blijft na al die jaren nog steeds heel indrukwekkend. Een andere troef is dat je hier geen ondertitels nodig hebt om de "taal" van de oermensen te verstaan. Welke taal je ook spreekt of verstaat, iedereen kan deze film volgen en snappen.