Opinions

Een combinatie van sex comedy en musical. Neen, het is helaas niet leuk. Ja, er zijn wel enkele mooie dames die uit de kleren gaan, maar er zijn ook redelijk wat stukken dat de focus ligt op flauwe comedy en songs. Er zijn ook redelijk wat dames die niet uit de kleren gaan en degene die dat wel al hadden gedaan zie je nadien enkel nog met kleren aan. Het leek wel alsof er een bepaald quota aan vrouwelijk naakt moest worden gehaald. het meest gewaagde is noch de beelden die Peeping Tom bekijkt, dat waren dan softcore sex scènes volgens mij uit een andere film. Fans van Linnea Quigley zullen moeten wachten tot het einde, pas dan duikt ze op. Saaie boel eigenlijk;

Dit is een hele leuke film. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Heel interessant is dat er in de film een rol is weggelegd voor goochelaar Harry Houdini die ook enkele trucs toont. Dat Victoriaanse Engeland dat heeft toch wel iets magisch. Of de elfjes uiteindelijk echt zijn, dat moet ieder voor zich uitmaken.

De beelden zijn prachtig alsook de muziek. Sommige beelden zeggen echter weinig tot niets. Dit is zo een film die je niet in één ruk door moet kijken, want anders gaat het te snel vervelen. Iedereen kent natuurlijk wel het stukje waarin Mickey Mouse als tovenaarsleerling met geen enkele mogelijkheid de ijver van de steeds reproducerende bezems kan stoppen. Ik neem aan dat dit het stukje is dat de mensen het meest zal bijblijven omdat het zowat het enige stukje is met een verhaaltje. Het bijbehorende deuntje komt steeds spontaan in mijn hoofd als ik aan Fantasia denk.

Avontuurlijk drama-familiefilm waarbij een hond genaamd Yellow de held is. Het is allemaal erg voorspelbaar, maar wel leuk. Ik had er toen alvast van genoten.

Niet echt een comedy om te bulderen van het lachen, maar toch wel erg vermakelijk. In elk geval geen film die ik vaak zal herbekijken. Steve Martin speelt zijn typische droge komiek karakter met soms wat overacting.

Als F1-fan moest ik deze film hebben gezien. Ik wilde deze vooral zien omwille van de wagens en de sport. Op dat vlak ben ik helaas flink op mijn honger blijven zitten. Het gaat dus vooral over de man Enzo Ferrari en zijn business. De film hangt allerminst een positief beeld op van de man en dat vind ik goed. Dat hij geen heilige was, wist ik al lang maar dat hij soms figuurlijk gesproken zo over lijken kon gaan wist ik niet. Het wordt vaak nogal sentimenteel en romantisch voorgesteld. Wat me geweldig stoorde was dat van het moment dat hij met Laura was getrouwd nog maar nauwelijks naar haar omkeek, maar zijn maitresse Lina verafgoodde hij. Is het zo werkelijk gegaan? De dialogen zijn vaak nodeloos lang en de duur van de film had toch een heel stuk korter gemogen. Je zou ettelijke uren nodig hebben om de hele biografie te beschrijven van Ferrari. Een documentaire was misschien interessanter geweest waarbij ook meer aandacht zou zijn op het sportieve vlak. Ik geef deze een voldoende, maar zal deze wellicht nooit opnieuw bekijken.

Heel vermakelijke animatiefilm die heel droevig begint, maar later boordevol humor zit. Dory is een van de leukste karakters uit animatieland. Geweldige scènes zijn die met de meeuwen "mine mine mine", het moment waarop de zeester vrolijk wakker wordt hopende op een vuil aquarium maar al gauw haar enthousiasme moet temperen en de opmerkingen van Dory over van alles en nog wat. Grappig, hartverwarmend en wordt beter iedere keer als je em bekijkt. De animatie is prachtig. Was vooral onder de indruk van de schildpadden en kwallen.

De romans van Sarah Waters spelen zich meestal af in het Victoriaanse Engeland. Dat levert dan ook steevast mooie kostuumdrama's van de BBC op. Je waant je echt in het Engeland van de 19de eeuw. Heel leuk gedaan dat men net zoals in het boek ons het verhaal door de ogen van beide dames laat zien. Op die manier wordt de kijker soms bij de neus genomen. Dat is de sterkte van de literatuur van Sarah Waters.

Het verhaal stelt op zich niet zoveel voor. De helden zijn de stereotiepe spierbundels waarbij de hoofdfiguur Larn veel weg heeft van He-Man. De geschaakte prinses Teegra is uiteraard een "babe" met weinig textiel om het lijf en goed voorzien van borsten en billen. Toch is zij zeker geen dom blondje (ze heeft zwart haar) omdat ze wel degelijk zelf dingen durft te ondernemen. Het is duidelijk een tekenfilm voor volwassenen, waarin veel doden vallen al gaat de animatie zo vlug dat je nauwelijks kan spreken van "gore". Ik heb nauwelijks bloed gezien. De DVD bevat jammer genoeg weinig extra's. Zeker bij het karakter "Darkwolf" miste ik achtergrondinformatie.

Jodie Foster ontgoochelt me eigenlijk nooit. Ook hier levert ze alweer een glansprestatie af. Hier bewijst ze nog maar eens dat zij een film met een matig verhaal toch weer naar een hoger niveau kan tillen. Een thriller met haar in de hoofdrol kan eigenlijk niet fout gaan. Ik was geboeid van het begin tot het eind.

Deze film heb ik gisteren volledig bekeken. Ik heb deze inmiddels op DVD besteld. In een ver verleden heb ik de hele boeksenserie van VC Andrews gelezen. Het eerste boek uit de reeks waarop deze film is gebaseerd is dan ook het beste. Van de drie volgende delen heb ik eigenlijk weinig kunnen genieten. Dat gezegd zijnde vond ik de film vrij aardig en ik had wel meerdere momenten waarop ik dacht, ja dat heb ik inderdaad destijds gelezen. Wat me wel opviel is dat er nauwelijks scènes zijn op zolder die nochtans een heel belangrijke plaats innam in het boek. Wat me geweldig stoorde was dat ze een elementair ding hadden weggelaten in de film die in het verhaal van kapitaal belang bleek voor de rest van de serie, met name de incestueuze relatie die zich tussen Cathy en Christopher ontwikkelde. Niet dat ik de gedetailleerde beelden verwachtte waar broer en zus de liefde bedrijven, maar een versuisterde liefdesscène, een kus of suggestie. Christopher praat een paar keer met Cathy die in bad zit en hun grootmoeder die dit opmerkt noemt hen "sinners". Christopher raakte zijn zus niet eens aan, zelfs geen begeerlijke ogen naar haar. Ook het einde vond ik vrij zwak. Ik weet niet meer hoe het verhaal eindigde, maar ik het het gevoel dat er toch iets anders gebeurde met de moeder in het boek.
Ik heb vernomen dat er volgende jaar een remake van zou uitkomen. Ik hoop dat deze dit belangrijke element er wel in zal verwerken.

Nostalgie is de enige reden om deze film te kijken. Als kind keek ik vaak naar de tekenfilmserie van de Smurfen. Ik herinner me ook dat JOhan en Pirrewiet een eigen reeks hadden die best wel vermakelijk was. Als stripliefhebber heb ik een groot deel van de reeksen getekend door Peyo. De Smurfen maakten eigenlijk hun debuut in het album van Johan en Pirrewiet "De fluit met zes Smurfen" waarop deze tekenfilm is gebaseerd. Het is eigenlijk dankzij de populariteit van de Smurfen dat de verhalen van Johan en Pirrewiet beter werden. De Smurfen kregen al gauw hun eigen stripreeks en later ook tekenfilmserie. Johan en Pirrewiet verdwenen stilaan naar de achtergrond. Het verhaal in deze prent is wel aardig, maar het als het album niet hoogstaand. Het is leuk als collector's item maar niet meteen iets wat ik nog vaak zal herbekijken.

Dit vind ik echt een prachtige film. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal al is hier dan de hoofdrol weggelegd voor tienermeisje Anna Paquin. Mooi ook hoe je vader en dochter die van elkaar vervreemd zijn weer naar elkaar ziet toegroeien via de zorg voor de ganzen. Echt ontroerend mooi. De extra's op de DVD zijn ook geweldig interessant.

Deze nu eindelijk ook eens gezien nadat ik jaren geleden de remake zag. Ja, ok op bepaalde momenten is het misschien een beetje lachwekkend, maar ik vond de telepertaties toch wel knap in beeld gebracht. Dat we het moment waarop de wetenschapper zich wil teleporteren en het mis gaat door die vlieg vind ik geenszins vervelend. Dat het enige tijd duurt vooraleer we hem als gemuteerde vlieg te zien krijgen, vond ik goed en droeg bij tot opbouw van de spanning. En wat een einde zo met die spin en dan de "help me!". Ja deze heb ik in één ruk uitgekeken, ging er heel vlot door! De remake is ook goed, maar deze vond ik toch beter.

Ja, dit is een remake en deze heb ik dus eerder dan het origineel gezien. Ik moet zeggen dat ik beide films enorm kan waarderen. Hoewel de basis in beide films hetzelfde blijft, een man die door een mislukt experiment muteert in een vlieg, is de remake toch een heel ander verhaal. Daar waar je bij het origineel lang in het ongewisse blijft over hoe die vliegman er eigenlijk uit ziet en hij eigenlijk niet meer spectaculair evolueert, zie je in deze film de wetenschapper dag na dag evolueren. Het einde is hier minder spectaculair dan het origineel naar mijn mening, maar wel erg emotioneel.

Dit is een film die je niet met volwassenogen moet gaan kijken of anders zal je je stierlijk gaan vervelen. Gelukkig heb ik genoeg fantasie en inlevingsvermogen in de kinderlijke fantasie om van dit soort films te kunnen genieten. Dat het over heksen en magie ging, hielp hier enigszins wel. Met Harry Potter mag je dit totaal niet vergelijken. Voor een Nederlandse productie heel aardig en niet te kinderachtig of te zoetsappig. De weinige special effects die er in zitten zijn erg goed gedaan, de vliegscènes spectaculair en komen geenszins nep over. Kortom een feel-good movie met een leuk verhaal.

Een klassieker die er bij een eerste kijkbeurt veel beter uitzag dan een herziening. Het verhaal is niet echt sterk. Het begin is goed, geluiden die plots beginnen afgaan in het midden van de nacht, ruiten die barsten, klopgeluiden en dan de mist. Aan sfeer in elk geval geen gebrek. Het probleem is een beetje de voorspelbaarheid. Je weet meteen wie er aan zal gaan en wie aan de wraak van de zombies zal ontsnappen. De radiovrouw (het beste karakter) wordt totaal ingesloten, maar ze overleeft het omdat die Blake zijn goed terugkrijgt en alle zombies dan als bij toverslag verdwijnen. De oplossing was een beetje simpel en afgeraffeld. En dan maken ze die priester toch nog af (omdat ze anders zogezegd hun quota niet haalden) terwijl ze net zo goed hem hadden kunnen doden nadat ze het goud in ontvangst hadden genomen. De rol van Jamie Lee Curis als de vreemdelinge was toch maar raar. Ze ontmoet zo even iemand en even later liggen ze al met elkaar onder de lakens of was dat gebruikelijk in de periode. Het lijk dat even tot leven leek te komen, oh ja dat hadden we niet zien aankomen als de camera al 3 keer op de lakens zat in te zoomen. Waarom dat lijk wel en niet die andere lijken. Die kon al vallend een 3 op de vloer schrijven, en wat wou die 3 zeggen. Was hij het derde slachtoffer, moesten er nog 3 volgen?
Teveel voorspelbaarheid, verschillende scènes waar niets nuttigs mee werd gedaan, de chemie tussen de hoofdpersonages was niet echt overtuigend. De oplossing van het probleem leek meer met goed geluk te maken hebben. Nuja goed het is horror, misschien verwacht ik wel teveel.

Dit vind ik een van de leukste, misschien wel de beste Louis de Funes film. De wisselwerking tussen de kleine driftige De Funes als belastingontvanger en Montand als zijn hulpje is fantastisch. Ik vind de chemie tussen hen beter dan tussen De Funes en Bourvil. Het is me niet helemaal duidelijk in welke periode het zich afspeelt, maar dat het een paar honderd jaar geleden moet zijn, lijkt me wel duidelijk. Mooie kostuums, leuke personages, some wat stereotiep maar toch heel grappig. Het verhaal is niet hoogstaand maar dat stoort me bij deze film helemaal niet.

Deze heb ik al verschillende keren gezien. Het is een hele aparte film. Niet superspannend, maar wel verrassende ontwikkelingen. Slechts 3 hoofdkarakters allemaal met een eigenaardig en zelfs duister kantje. Het is duidelijk een low budget film maar wel eentje die zijn effect niet mist. De film is ook niet gemakkelijk te vinden op DVD.

Een wel erg hoge score voor deze film. Ik heb deze destijds 2 keer in de bios gezien. Later heb ik deze nog een paar keer op TV gezien, weliswaar nooit meer in zijn geheel zo telkens wat losse stukken. Ik vind de film daarvoor ook wat te lang(dradig) om geconcentreerd in zijn geheel te bekijken. IK heb deze op DVD dus ik kan de scènes bekijken die me boeien. Dit is zo een film die ik eerder in gezelschap zal bekijken en niet alleen. Tom Hanks is subliem in deze prent, zonder hem was dit een erg saaie film geweest. 3 is misschien een lage score voor een film die ik de eerste keer zo geweldig vond, maar de herkijkwaarde is voor mij te laag.

Vond dit een heel goede film. Het was niet zo heel eng maar er zit een goede spanningsopbouw in. Vooral Calista Flockheart vond ik heel goed acteren net als het meisje dat Maggie speelde. De chemie tussen hen beide was sterk, vertederend. Zo een ziekenhuis heeft op zich al een creepy sfeertje zeker als het gaat om een wat vervallen verdiep met een duister verleden. Leuk om Ivana Baquero vóór ze haar sterke prestatie in Pan's Labyrinth in het rolletje van de mechanical girl (zij het dan op archiefbeelden) te zien. Ben blij dat ik deze heb gekocht en vond deze bij een herkijkbeur nog beter is.

Ik had de remake met Lindsay Lohan en Jamie Lee Curtis al enkele keren gezien. Het origineel is hoewel oubollig toch nog een stuk leuker en grappiger. Heel leuk om Jodie Foster eens als een tiener te zien spelen. En Barbara Harris deed het schitterend om in de huid van een tiener te kruipen!

Ik vond deze vroeger heel goed, nu wat minder en zeker sinds ik het toch charmantere en leukere origineel met Jodie Foster heb gezien. Lindsay Lohan en Jamie Lee Curtis spelen hun gedaanteverwisselingen wel erg goed, maar zal dee toch minder vaak dan het origineel gaan bekijken. Lindsay Lohan die hier trouwens wederom in een Disney remake meespeelt in de hoofdrollen nadat ze al eerder in de remake van The Parent Trap ook een knappe rol neerzette. Jammer dat een goede actrice als zij zo aan lager wal is geraakt.

Een van de beste Cannon Movie Tales volgens mij. Het verhaal is een stuk leuker gemaakt dan het traditionele sprookje. Vooral Aileen Quinn als de jongste prinses komt hier veel aardiger in over. Helen Hunt spreekt haar rol als de gemene jaloerse zus ook perfect.

Opvallend weinig berichten bij deze film. Lang geleden eens gezien en ik van 3 van de 4 verhalen kon ik mij nog flarden herinneren. In elk geval zijn de verhalen al beter, interessanter en sfeervoller dan die van Tales from the Crypt. Ook de winkelier is een veel boeiender personage dan de zielloze cryptkeeper uit Tales from the Crypt. Het einde is ook een pak leuker.

Nu goed op het einde van de zit blijkt geen van de 4 filmpjes echt memorabel, maar de onderwerpen en speciale voorwerpen die er in terug kwamen zorgden toch voor de nodige sfeer. Als kijker maken we een séance mee, welke de gevolgen van voodoo kunnen zijn, een soort duiveluitdrijving en de mystiek achter een geheimzinnige spiegel en oude antieke deur.

Ik ga de filmpjes niet apart raten. Op "The Elemental" na is het best saai allemaal. Dat ik filmpje drie het beste vond is vooral te danken aan het personage Madame Orlof.

Mooie film, maar er had best wat meer conflict in mogen zitten. Daarmee bedoel ik dan wat meer interactie tussen de hoofdrollen. Nu vond ik ik het toch niet zo overtuigend dat Elin eigenlijk voor Agnes viel. Ik vond dat ze daarvoor te weinig scènes samen hadden. Het einde had best ook wat leuker gemogen, dit vond ik een beetje te slap. Maar voor de rest wel een mooie film met een happy end.

Dit is weer zo een duopakket van tekenfilms die niets met elkaar te maken hebben. Bongo het beertje was wel leuk, maar was duidelijk gericht op een erg jong publiek. Beter is dan het tweede gedeelte waarin het verhaal van Mickey, Donald en Goofy met de bonenstaak wordt afgewisseld met scènes van Edgar Bergen met zijn buiksprekerspoppen en twee kinderen. Het tekenfilmpje had volgens mij beter gewerkt zonder onderbroken te worden door deze scènes, maar dan zou het wellicht niet meer zijn geweest dan één van de zovele Disney kortfilmpjes van het klassieke trio. Het is allemaal aardig, de humor is van hetzelfde niveau als de kortfilmpjes. Vooral als de reus op een moment het deuntje "Fi fa fo fum" begint te zingen, moet ik spontaan lachen. Voor die tijd moet het toch wel ergens indrukwekkend zijn geweest als we de confrontatie zien tussen de geanimeerde reus en de echte acteurs, waarbij de reus zomaar even het dak van het huis oplicht.