Opinions

Ik was al een tiener toen ik deze tekenfilm voor de eerste keer in de bios zag. Ik vond de tekenfilm zo leuk dat ik erna een stripalbum van kocht dat ik nog steeds in bezit heb. Ik kende het sprookje helemaal niet, herinnerde me enkel nog heel vaag een aantal afleveringen van de gelijknamige TV-serie uitgezonden in de jaren '80. Ik wist enkel dat het vooral bekend was omwille van zijn muziek. Maar ik werd meteen verliefd op dit pareltje. Ja, het verhaal is cliché, maar de uitvoering is gewoonweg schitterend. Het personeel dat in huisraad wordt veranderd, je moet er maar opkomen! Vooral het gebekvecht tussen Klokslag en Lumière is heel vermakelijk. Belle is samen met Ariel een van mijn favoriete Disney-prinsessen. In tegenstelling tot andere prinsessen is ze veel doortastender, heeft een uitgesproken mening, maar bovenal toch heel aardig. Bovendien is ze een dromerig type, met andere woorden een vrouw naar mijn hart Gaston en LeFou zijn erg gemeen, maar hun domheid zorgt dan toch weer voor de nodige hilariteit. De muzikale nummers blijven me weinig bij, maar dat doet helemaal geen afbreuk aan mijn liefde voor deze film. Ik denk dat deze film een van de laatste echt mooie klassieke Disney-tekenfilms is.

Over deze film heb ik niets dan lof. Verhaal is eigenlijk heel simpel maar ongelooflijk mooi. Over hoe een straathond mensen bij elkaar brengt. Er zit heel veel symboliek in. De karakters hebben allemaal hun eigen verhaal, hun eigen verdriet en het is mooi dat ze dat uiteindelijk met elkaar kunnen delen en dat allemaal thanks to Winn-Dixie

Ok ik vraag me af waarom Jack Hill aan WIP/exploitation deed want ik heb niet het gevoel dat hij snapte waarom de liefhebber dit soort films kijkt. Het blijft net als The Big Doll House mak op het vlak van geweld en naakt. Er is dan wel Pam Grier met haar sexy lijf maar je krijgt er niets van te zien. Een beetje zoals haar andere films alsof ze niet serieus zou worden genomen als ze te vaak uit de kleren zou gaan. Vind ik onzin want Edwige Fenech bijvoorbeeld hinderde het helemaal niet. Van haar acteertalent moet Pam het nochtans niet hebben, want meer dan een irritante bitch die denkt dat de evenaar door haar dik gat loopt heb ik nog niet van haar gezien. Sorry voor de fans maar ik vind haar eerder een stoorzender dan pluspunt. Wel een pluspunt is die andere getrouwe van Hill: Sid Haig. Zijn Freddy Mercury personificatie is wel leuk. Wat de exploitatie betreft, de enige sterke scène is die waar een van de leading ladies wordt opgehangen aan haar lange haren. Dat was pijnlijk om te zien (dat is de bedoeling van exploitatie naar mijn mening). De andere exploitatiescènes waren al voorbij voordat ze begonnen waren.

Nochtans hadden we met Olga's Girls al midden jaren 60 al redelijk harde exploitatie ondanks de censuur. De vroege jaren 70 getuigen precies nog van voorzichtigheid. Een film als Last House on the Left is bijvoorbeeld ondanks de reputatie ook erg tam. Kennelijk was het gros van de filmkijkers in die periode nog niet veel gewoon en moest er stelselmatig worden opgebouwd hetgeen volledig te begrijpen is. Maar Craven en Hill waren geen pioniers of regisseurs die grote verandering brachten in dit genre hoogstens de populariteit vergroten. Ik denk dat die populariteit ook vooral te maken had dat oudere exploitatie maar in beperkte mate werd vertoond in de wat groezeligere cinema's waar Jan Modaal ook wegbleef. De echte grondleggers waren mannen als Dave F. Friedman, Lee Frost, Josesh P. Mawra en natuurlijk HG Lewis. Vooral Lewis was de concurrentie al een decennium voor als het ging om graphic violence, blood & gore. Toen hij ermee stopte in 1972 met The Gore Gore Girls, moesten de meeste andere regisseurs uit die tijd nog een eerste shocker maken.

Tot slot Big Doll House heeft verder nog een scène waarbij een van de homofiele guards wordt verkracht, das op zich nog best geinig. Best blijft nog als die lange blonde ingesmeerd met kippevet volledig naakt door het kamp loopt om die vervelende Pam Grier lookalike eens een lesje te leren. Helaas blijft het te weinig. Te mak, te preuts, te weinig tempo, geen sterke personages. Had ik nu geen HG Lewis en hopen exploitatie uit de jaren 60 gezien had ik dit nog ergens schokkend kunnen vinden. Maar ik gun Jack Hill de populariteit, Spider Baby blijft een pareltje ook al is het helemaal geen exploitatie.

Lang geleden dat ik deze zag. Ik herinner me nog goed hoezeer ik had gehoopt op een sprookjesachtige film, met lekker veel fantasy. Een vader die verhalen vertelt, dat klinkt toch niet slecht en ja Tim Burton, heeft toch al enkele leuke visuele stukjes afgeleverd. Hier zou ik wel eens van kunnen genieten, dacht ik. Niet dus... Ik heb veel moeite moeten doen om deze af te kijken. Ik was me echt aan het ergeren dat al die verhaaltjes naar mijn mening nergens toe leiden, al die suffe karkaters die weinig tot niets bijdroegen tot het geheel en ik vond het dood en doodsaai. Wat een stom hoofdpersonage ook. Dit is voor mij geen fantasy of sprookje, of althans niet die fantasy of sprookjes waar ik van hou. Soms zou ik willen dat er een waarschuwing was bij dit soort films: "Opgelet in deze film primeert het visuele en de symboliek boven het verhaal".

Eigenlijk nog niet zo lang geleden pas voor de eerste keer gezien, hoewel ik er op jonge leeftijd al veel over had gehoord. Toen deze film op DVD in aanbieding was samen met Psycho heb ik die gekocht en bekeken samen met mijn moeder. Hoewel het meer aanleunt bij horror dan thriller hebben we echt wel genoten. Het verhaal is niet zo sterk, maar de film kende toch aardig wat spannende momenten. Vooral die scène waar Tippi buiten zit te wachten tot de schoolkinderen klaar zijn met het zingen van hun lied, terwijl ze niet door heeft (en de kijker wel) dat er steeds meer vogels op de speeltuigjes neestrijken is echt wel geweldig! Ook het bekijken van de making of was zeker de moeite waard.

Is dat misschien de reden waarom deze toch wel prachtige film overkomt als onaf? De laatste keer dat ik em zag had ik zoiets van dit is echt wel heel on-Disney. Maar dat vond ik helemaal niet erg want ik vond ook dat deze het hoogste fantasy gehalte had van alle Disneys tot dan uitgebracht en misschien nu nog. Ik bleef op het einde met vragen zitten zoals waar kwam prinses Eilonwy zo ineens vandaan en dat lichtbolletje dat haar overal volgde. Was het een elfje? Wat is haar achtergrond en hoe of waarom was ze op het kasteel? Ik vond het een heel mooie film, sterk verhaal, heel leuke karakters, donkerder dan dat we gewoon zijn van Disney. Allemaal goede punten, maar ik had toch graag wat meer background gekregen vooral over de prinses.Als er een uncut versie is die zou ik maar wat graag willen zien.

Ik herinner me toen deze uitkwam dat deze veelbesproken was. Ik vond het idee om te gaan kamperen in een bos terwijl er een legende van één of andere heks de ronde deed best wel eng, maar daar blijft het dan wel bij. Ik zag geen schrikmomenten in de film, veel stuntelig en dom gedoe, shaky camerawerk. Er gebeurde bitter weinig in. Deze krijgt een ster voor het leuke idee, maar daar is voor mij alles mee gezegd.

De film begon eigenlijk heel goed. Hoe de blob op de aarde is gekomen en zich voedde met zijn eerste slachtoffer. De Blob groeit en groeit, maar ziet er totaal niet angstaanjagend uit. Hij is wel goed geanimeerd voor de tijd. Dat ze destijds geen details durfden tonen van mensen die werden opgeslokt door zo een slijmerige massa, kan ik wel inkomen. The Fly, uit dezelfde periode was op dat vlak toch wat explicieter. De film heeft vooral te lijden van zwakke hoofdkarakters, met Steve McQueen voorop. Er is nauwelijks sprake van karakterontwikkeling en een vrij saai plot. Het einde was ook een beetje afgeraffeld.

Heel vermakelijke film. Vooral die scène in de kerk is zo geweldig goed Ook de songs zijn heel amusant met als hoogtepunt toch wel Ray Charles die met zijn rauwe stem en sterk pianospel de mensen leuk kan laten dansen. De spectaculaire achtervolgingscènes van de politie op de Brothers waarbij ze een visite brengen aan de winkelgalerij, oh ik heb er zo hard om moeten lachen. het einde vond ik een beetje dom, maar het heeft wel een song als "Everybody needs somebody" voor mij onsterfelijk gemaakt.

Ik ga me bij de negatieve kritieken die bovenvermelde posters hebben gegeven aansluiten. Ik vond deze tekenfilm erg saai en helemaal niet leuk. Het was veel te standaard moraliserend zoals mjk87 eerder opmerkte. En dat hangt inderdaad ook mijn keel uit.

Het grootste minpunt aan deze prent is dat ze Monica Bellucci naar voor schoven als zou ze een hoofdrol vertolken, hetgeen helemaal niet zo is. Als liefhebber van fantasy en sprookjes kon ik deze film heel goed waarderen. Het is goed te zien waar de gebroeders Grimm hun inspiratie zouden kunnen gehaald hebben bij het schrijven of herwerken van hun sprookjes. Soms is het niet duidelijk welke richting de regisseur uit wil met de film, eerder fantasy, horror, drama dan weer comedy. Het is misschien wel een zootje op die manier, maar vind deze toch wel geslaagd. Voor mij waren het vooral de vele verwijzingen naar de sprookjes die het voor mij goed maakten.

Wel de animatie is heel goed, maar ik heb zo een Avatar gevoel bij het bekijken van deze prent. Alweer zo een film waar de beelden beter zijn dan het clichématige verhaal dat ik al zo vaak heb gehoord en gezien. Oorlog tussen mieren en sprinkhanen, waarin de mieren de goeien zijn. Niet dat ik belerend wil klinken, maar mieren kunnen tot 10 keer hun eigen gewicht dragen en zijn met heel veel in een kolonie. Zo enkele sprinkhanen al zijn ze nog zo groot, zullen weinig kunnen uitrichten tegen zo een kolonie. Mieren zijn net zo min sympathiek als andere insecten en een pest als ze een weg vinden in je huis. Dit terzijde vond ik die ene rups een verschrikkelijk vervelend karakter. In de Nederlandse dub hebben ze hem zo een Duits accent gegeven. Oh ja wat een mooie vlinder werd ie toch, my God neen!!!

Deze was onderdeel van Halloween night enkele jaren geleden in de bios. Dat het weinig met Halloween te maken had was niet mijn grootste ergernis, maar vooral dat het me totaal niet kon boeien. Steeds dezelfde saaie locatie en al even flauwe acteur. Dat het uiteindelijk niet zo goed is afgelopen kan ik misschien wel een pluspunt noemen want op dat moment kon het me niets meer schelen wat er met het enige zichtbare personage in de film zou gaan gebeuren.

Ik zal de woorden van de jongedame die achter ons zat nooit vergeten toen de film afgelopen was:

"Bah, wat een stomme film!" en ja daarover waren we het allemaal eens.

Tragikomische film die ik erg weet te waarderen. Het jammerlijke is dat zulke plaatsen als "True Directions" wel degelijk echt bestaan. De grappigste scènes blijven die met de verwijfde homootjes. De liefde tussen de hoofdactrices is bijzonder mooi. Volgens mij valt Clea Duvall in het echt ook op vrouwen.

Toch moeilijk te beoordelen film. Het idee vind ik heel origineel en ook de uitwerking ervan is wat mij betreft prima. Toch zijn er bepaalde zaken die me storen. Blijkbaar zijn er nogal wat verschillende eindes in omloop. Ik herinner me dat ik op een huurversie een einde had gezien waar ik heel goed mee kon leven, met name dat Evan teruggaat naar de herinnering waar hij Kayleigh voor het eerst ontmoet haar iets in het oor fluistert (iets gemeens wellicht) en zij huilend wegloopt zodat beide uiteindelijk van miserie bleven bespaard. Het einde op de koopversie dat ik heb vind ik ronduit belachelijk, Evan gaat terug naar zijn herinnering als foetus en wurgt zichzelf met zijn navelstreng waardoor hij dood geboren wordt!