Opinions

De cow-boyfilm is vooral gedomineerd door mannelijke figuren. Dat is ergens ook wel logisch, cow-girls waren immers veel dunner gezaaid.Vermits ik dus geen fan ben van al dat mannelijke testosteron geknal, heb ik deze gekozen. Verhaaltje is simpel, standaard revenge maar dan met een leading lady die het revolver wil hanteren. De film is eigenlijk meer opbouw en het hele wraakgedeelte is amper 10 minuten. De vuurgevechten zijn aardig en bij momenten bloedig. Maar zoals Brix al aangaf lijkt het verdacht veel op ketchup al lijkt spaghettisaus eerder van toepassing. Veel meer kan ik er niet over zeggen, leuk voor een keer maar zoals andere cow-boyfilms laat het mij onverschillig.

Ik vond het in deze film-miniserie vooral knap gedaan dat de personen die Andersen in zijn leven ontmoette vaak hoofdpersonages werden in zijn sprookjes. Het waren vooral de gebeurtenissen die hij meemaakte waaruit dan een sprookje uit voortkwam nog het meest interessante, naast de verfilmde sprookjesfragmenten zelf natuurlijk. De romance met die zangeres vond ik helemaal niet boeiend. Jammer toch dat het zo moest eindigen voor de vrouw die echt van hem hield en dat toen hij het door had, was het te laat.

Zonder meer de beste van The Cannon Movie Tales. Het blijft vrij trouw aan het originele sprookje, maar het is uitgebreider en toch wat dieper. De lekkernijen die je om de oren vliegen doen een mens watertanden. Cloris Leachmann speelt de rol van heks schitterend en in bepaalde scènes is ze toch echt wel eng.

Hoewel ik van magie en fantasy hou heeft de Harry Potter rage me nooit warm kunnen krijgen. Misschien omdat ik het hoofdpersonage nogal suf vindt en ik toch liever een vrouwelijk hoofdfiguur had gehad. Aan de boeken heb ik me nooit gewaagd, want ik ben sowieso geen lezer en zeker niet van een serie die almaar dikker en duisterder wordt en die hetzelfde verhaaltje op dezelfde school herhaalt waarin ze nog in de middeleeuwen leven terwijl bij wijze van spreke een paar kilometer verder kinderen zijn die TV kijken, videogames spelen, internetten en een brede waaier aan sportactiviteiten hebben en ga zo maar door. Dat de Harry Potter wereld een middeleeuwse setting krijgt kan ik inkomen, maar dat het zo gewoon kan bestaan naast de moderne wereld terwijl de Hogwarts gangers bijna totaal onwetend zijn wat er in de rest van de wereld afspeelt vind ik nogal idioot. Van indoctrinatie gesproken ...

Ik hou er wel van om te vluchten in een fantasiewereld, maar ik hou net zo goed van de moderne wereld waar ik toegang heb tot de moderne apparatuur die me in de mogeliijkheid stellen om films te kijken, te chatten, een game te spelen en ga zo maar door. Een opleiding tot magiër, klink cool maar niet als ik les moet krijgen van zo creepy leerkrachten, technische dingen totaal moet afzweren en magie enkel op Hogwarts mag gebruiken. What's the point!! Om nog maar te zwijgen of er ook wel vakken tussen zijn die me echt zouden boeien. Maar genoeg gerant... Het Harry Potter verhaal begint wel aardig, ik herken er meteen iets van Assepoester in alsook het lelijke jonge eendje. Het is allemaal wel vrij aardig hoewel vrij slaapverwekkend. Quidditch wat een idiote game... Leerlingen worden fijn in groepjes verdeeld door een pratende hoed haha ik lach me dood. Harry is so special, hij moet geen moeite doen en wat ie fout doet wordt em vergeven want hij is toch de goeierik. En dan Dumbledore, de wijze tovenaar met lange baard en bijpassende Merlijnkleding kan het nog meer cliché??? Nu goed dank je wel JK Rowling om de jeugd weet terug te laten lezen. Zelfs volwassenen begonnen van dit verhaal te houden in zodanige mate dat er wel elk jaar een nieuw boek MOEST uitkomen dat steeds dikker en vooral donkerder werd. Dat is toch de logica zelve want een volwassener publiek verwacht toch ook een volwassener verhaal nietwaar? Fuck that. Door dit fenomeen is mijn honger naar echte klassieke sprookjes die niet constant moeten teruggrijpen naar strijd tussen goed en kwaad met veel vechten weer wat groter geworden. Verhalen kunnen best wel goed zijn zonder dat hele duistere gedoe. Drama en chaos moet om een verhaal spannend te maken, maar het kan best ook wel zonder al dat geweld.

Als klein gastje voor het eerst in de bios gezien. Urbanus en zijn onnozeliteiten waren toen de enige reden dat ik die film wilde gaan kijken. Enkele scènes zijn nadien ook favoriete lijnen geworden in mijn vriendengroep: "en dichter en dichter en dichter..." en "Nog choco!". Het verhaaltje is eigenlijk nog wel best leuk, zoals de vorige poster al zei: een lach en een traan. Van iemand die niet zo van Vlaamse films houdt, vind ik dit toch wel een hele leuke.

Neen, deze film is niet goed te noemen al heeft die wel een aantal leuke momenten. Het knapste vond ik eigenlijk die zigeunerjongen met zijn denkbeeldige hondje. Hij kon dat wel heel overtuigend brengen. Natuurlijk is de knappe Willeke van Ammelrooy als zigeunerin ook een heel goede reden om de film te herkijken, als je niet vies bent van een beetje vrouwelijk naakt. Het verhaal is zwak, maar de figuren wel boeiend.

Vroeger wel ooit eens een van de oude Herbie-films gezien, ik denk die van Herbie goes to Monte Carlo. De nieuwe versie had ik vooral gekeken omwille van LIndsay Lohan, een vrouwelijke piloot ook eens wat anders. Ik vond deze wel vrij leuk, maar dan wel geen hoogvlieger. Leuk om eens te zien, maar niet te vaak.

Weinig bekende film. Ik had deze in de jaren '90 voor de eerste keer op TV gezien. Ik heb deze nog steeds als opgenomen versie bewaard al heb ik nu ook de erg moeilijk te vinden DVD in bezit. Het is een mooie film over een erg dappere vrouw die samen met haar kleine zusje tijdens de Tweede Wereldoorlog een groot aantal Joden op haar zolder verborg en zo mensenlevens heeft gered. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Vond deze vroeger helemaal geweldig. Jammer genoeg vind ik nu enkel het begin van de film in de oertijd nog leuk. Daarna wordt het allemaal een stuk minder, zijn het meer van die flauwe woordgrapjes of van die vulgaire humor. Die van de Franse Revolutie vond ik echt een afknapper. Mel Brooks heeft leukere dingen gedaan zoals "Spaceballs".

Is weer even geleden dat ik deze heb gezien. Had deze als kind nooit gezien en dat zal ongetwijfeld meespelen in mijn eindoordeel. Ik vond het wel leuk hoe die dieren met elkaar samenwerkten en dan nog eens een kat met 2 honden wat helemaal niet evident is. Allemaal heel aardig, maar vaak zal ik deze nu toch niet meer gaan opzetten.

Ik ben een grote fan van de originele Hoodwinked. Ik ben de vervolgfilm gaan kijken samen met mijn neefje in de bios. We hebben om de onnozele humor wel goed moeten lachen, al was de stijl hier helemaal anders en niet meer zo origineel als de eerste film. De humor is hier misschien toch een beetje te goedkoop om me te kunnen verleiden tot het regelmatig opnieuw kijken van deze sequel.

De animatie is spuuglelijk, maar dat maakt het verhaal er niet minder om. Het zit boordevol humor en de manier waarop iedere "verdachte" zijn eigen versie van het gebeurde vertelt is zo ingenieus in elkaar gezet dat je indrukken van een vorige versie niet helemaal klopten. Heel leuk was de Singing Goat en het eekhoorntje was gewoon hilarisch.

Misschien had ik toch beter eerst de recensie van Theunissen gelezen voor ik aan deze film begon. Er zijn genoeg aanwijzingen om een exploitatiewerkje te verwachten gezien het plotomschrijving en de filmposter. Helaas klopt er niet zo veel van deze omschrijving en de poster is al even misleidend. Er is wel exploitatie maar de focus ligt toch meer op actie. Uiteindelijk is het een film met een serieus onderwerp waarbij het gaat om een strijd van guerillastrijders tegen het leger. Ze ontvoeren 4 westerse vrouwen die in een ziekenhuis werken die hen moeten leren hoe gewonden te verzorgen. Tussendoor hebben we redelijk veel actiescènes, een aantal scènes waarin voornoemde een aantal keer topless zijn te zien. Functioneel is het niet echt, maar ze moesten toch iets doen om de aandacht van de (mannelijke) kijker erbij te houden met zulk slap verhaaltje.

Hoewel het zoals anderen al hebben opgemerkt vandaag allemaal oubollig overkomt en het verhaal erg simplistisch, heb ik toch genoten van deze romantische comedy. Lauren Bacall heeft hier de hoofdrol, maar ik vond de karakters van Marilyn Monroe en Betty Grable een stuk leuker en interessanter. Marilyn wat ze ook aanheeft, met of zonder bril, het blijft een hele mooie vrouw. Er is ook niemand die zo overtuigend het domme blondje kan spelen als zij. De keren dat ze omwille van haar slecht zicht overal tegen aan botst komen ook heel spontaan over, helemaal geen geforceerde slapstick. Ook Betty Grable heeft mij erg gecharmeerd met haar toch wel hoge Doris Day gehalte Bacall mag dan wel overkomen als het intelligenste karakter, ze is overigens wel de meest oppervlakkige en saaie. Een rol die ze goed vertolkt, maar ik heb toch meer genoten van de blondines.

Visueel prachtig en het verhaal is best OK, maar een beetje pover om er 2 uur mee te vullen. Voor mij had het best wat avontuurlijker gemogen. Misschien had ik me door die hoge scores een beetje laten misleiden en er daardoor teveel van verwacht. Chloë Grace Moretz is een goede actrice, maar komt in dit verhaal toch niet goed tot haar recht. Misschien hadden ze haar beter de hoofdrol gegeven, maar dan hadden ze een andere titel moeten verzinnen. De acteur die Hugo speelde kon me niet echt bekoren. Hier had veel meer in gezeten. Het was wel interessant om wat bij te leren over een van de filmpioniers in het fantastische genre, al was Melies voor mij voor deze film ook geen volslagen onbekende.

Ik heb deze eens herzien na lange tijd. Ik had onlangs ook "The Nanny" bekeken waar Bette Davis ook de rol van een geschift mens speelt. Ik zie dat veel mensen vergelijkingen maken met "What ever happened to baby Jane". Deze film staat alvast op mijn to watch-lijstje. Dat de film traag van opbouw is na een toch voor de tijd spectaculaire explicietie beginscène heb ik eigenlijk niets ven gemerkt. Het zwart-wit geeft het een extra griezelig tintje. Een aantal dingen kon ik me nog herinneren, het einde duidelijk niet want dat vond ik verrassend in de positieve zin. Het is geen Psycho en naar mijn gevoel had er misschien iets meer in gezeten al zou ik niet meteen kunnen zeggen wat. Ik heb er in elk geval van genoten.