Opinions

Deze onlangs nog eens herbekeken. Van alle Saw films die ik heb gezien vind ik deze toch de beste. De sequels beginnen zich geleidelijk aan meer en meer op gore te focussen in plaats van meer psychologische thriller zoals deze toch eigenlijk is.

Heel anders dan de eerste en lijkt eigenlijk meer op een teenage horror flick waarbij de deelnemers in een huis worden geplaatst met vallen waarbij enkel de laatste overlevende met de hoofdprijs zal gaan lopen. Deze was best ok maar vond deze een stuk minder goed dan nummer 1.

De sterkte van deel 3 zit niet zozeer in de traps die veel sadistischer zijn dan de voorgaande delen, maar vooral in de flash-backs waarin we weer mat meer leren over de achtergrond van John Jigsaw en de ontwikkeling en opleiding van Amanda tot diens opvolger. Dit is heel goed gedaan, al vind ik het einde toch wel minder. De manier waarop Jeff van de ene trap naar de andere gaat doet erg denken aan het 2de deel, eigenlijk een variant op deel 2.
Dit had naar mijn mening de laatste Saw-film moeten zijn logisch na de dood van John en Amanda. Maar natuurlijk zijn er nog maar liefst 4 vervolgfilms gekomen met een veel minder sterke Jigsaw.

Ik heb deze versie van The Secret Garden nu ook gezien, nadat ik eerder al eens de versie uit 1993 zag. Het boek heb ik eveneens onlangs gelezen. 1993 is visueel het beste, maar een aantal goede dingen hebben ze toch wel weggelaten. De versie uit 1975 benadert het boek heel dicht en alle personages zijn perfect gecast. Als het visueel nog mooier was geweest, gaf ik deze de volle pot. BBC maakt geweldig goede miniseries van boeken, maar sommige zoals deze zijn nauwelijks hier te verkrijgen op DVD en dat is erg jammer.

Wauw, dit is een fantastisch mooie film. De karakters, het verhaal en het landschap het klopt allemaal. Lekkere feel good movie met enkele leuke legendes en een vleugje fantasy. Dat deze hier niet te vinden is, vind ik zonde.

Voorlopig het laatste deel in de Tinker Bell reeks. Na dit deel komt er wellicht nog eentje waarvan de titel alsnog niet bekend is. Dit lijkt ook logisch want Tinker Bell heeft Peter Pan nog steeds niet ontmoet. Niet dat ik daar zo op zit te wachten, want Peter vind ik maar een vervelend karakter. In deze film komt een seizoen aan bod dat we nog niet hadden gehad, met name de winter. Heel mooi hoe door toedoen Van Tinker Bell en haar zusje Periwinkle een heel lang omgangsverbod tussen de zomer- en winterelfjes wordt teniet gedaan. Leuk hoe ze op een bepaald moment samenwerken om een grote ramp te voorkomen. Deze is op het niveau van de eerste film, maar niet zo goed als deel 3.

Lang geleden dat ik deze zag. Dat ik deze niet meer snel opnieuw zal zien is wel een feit vermits ik de DVD ondertussen heb verkocht. Ik herinner me vooral dat ik het nogal disturbing vond en geen flauw idee had van waar het verhaal nu eigenlijk naar toe wilde. Zat er eigenlijk wel een verhaal in?

Ik was vroeger een fervent supporter van Ayrton Senna. Ik herinner me nog hoe vervelend ik het vond dat deze film niet in de zalen kwam in België. Het had enkel op het filmfestival van Gent gespeeld. Ik heb deze uiteindelijk 2 keer gezien, een extended en de bioscoopversie op DVD. De extended versie bevat niet zo erg veel meer informatie dat toch dit docu-drama heeft bijgedragen. Als documentaire was het zeker geslaagd, maar ik had toch het gevoel dat het nog zoveel beter kon. Ik vond dat de focus teveel lag op de rivaliteit tussen Senna en Prost, waar Senna werd afgeschilderd als de held en Prost de slechterik. Geen twijfel dat Prost controversieel was, maar ook Senna was zeker geen heilige. Daarbij miste ik een hoop andere rijders. zo had Senna een heel goede band met Gerhard Berger, was hij bevriend met Thierry Boutsen. Bovendien werd zijn meest heroïsche daad enkel opgenomen in de credits, het helpen van de gecrashte Erik Comas die achteraf in een interview verklaarde dat Senna zijn leven had gered.

Vandaag gezien, echt wel een leuke film. Blijkbaar weinig bekend hier, gezien de weinige reacties. Ik dacht eerst dat een familiefilm niet zo goed zou overkomen in zwart-wit maar dat stoorde me eigenlijk helemaal niet. Het is niet om je ziek te lachen, maar toch heel vermakelijk. In die tijd moet het ook geweldig origineel zijn geweest.

Na het bekijken van Naked Paradise was het logisch om deze te consumeren. Het heeft dan wel een heel ander plot, de locatie is eveneens op een Hawaiiaans eiland.

Ik waarschuw die het wil lezen dat er behoorlijk wat spoilers in zitten. Omdat mij dat teveel werk zou geven welke stukjes nu wel of niet worden gemarkeerd als spoiler geef ik gewoon de waarschuwing vooraf.

Alweer draait het niet om het verhaal maar om de mooie plaatjes van deze exotische locatie en er zijn zelfs wat spectaculaire (voor die tijd) onderwaterscènes met dreigende haaien. Twee voortvluchtige broers (eentje met een moord op zijn geweten) genaamd Chris en Jim worden gered van de verdrinkingsdood door de eilandbewoners die ook zo gastvrij zijn om hen op te vangen tot er een boot hen brengt naar de beschaving. Het leuke voor deze jongens is dat het eiland enkel wordt bewoond door vrouwen, die er blijkbaar als van kindsbeen af worden 'opgevoed' (je ziet evenwel geen kinderen) door enkele oudere vrouwen onder leiding van de nogal norse koningin Pua (Jeanne Gerson). Zij wil zo snel mogelijk van de broers af en kijkt met afschuw als er interactie is tussen de broers en haar 'meisjes'. Praten is nog ok, maar dansen is al gevaarlijk en als Chris dan nog gaat kussen met Mahia (jawel Lisa Montell die haar rol van inheemse schone herneemt) dan huivert de koningin al wat de volgende stap zal zijn. Kan je het Chris kwalijk nemen dat hij als een blok viel voor Mahia? Ze is bloedmooi, aardig, een beetje naïef maar bovenal redde zij Chris persoonlijk van de verdrinkingsdood. Waarom de meisjes er leven wordt nooit geheel duidelijk. Het lijken zo een beetje Vestaalse maagden die de tempel niet mogen verlaten. Ze waken erover dat de goden (en dat zijn in dit geval de haaien) de mensen gunstig gestemd blijven. En uiteraard als de goden ontstemd raken, verwachten ze menselijke offers (of althans dat is wat die bitch van een Pua iedereen wil doen geloven). Het ligt natuurlijk voor de hand dat de onschuldige Mahia dit lot moet ondergaan, een uitgelezen kans voor Chris om een wederdienst te doen en Mahia's hart helemaal te veroveren.

Wat de klederdracht betreft, de jongens hun kleren waren onbruikbaar geworden. Aangezien er geen mannen woonden op het eiland kon de koningin hen enkel rokjes aanbieden, hetgeen logisch leek ware het niet dat op een danseres na de dames allemaal kleedjes droegen. Dus waren die rokjes misschien toch kort uitgevallen kleedjes (de jongens waren immers groot van gestalte), de dames gingen bijna allemaal in het lang tot aan of onder de knie. Luchtig dat wel maar niet erg praktisch om te lopen of te zwemmen. Mest de Hayes code niet van kracht zijn geweest dan hadden we ongetwijfeld meisjes in strooien rokjes gezien en ontbloot bovenlijf enkel bedekt met wat bloemenkransen. Helaas 1958 was nog net iets te vroeg en educatieve of historische waarde heeft deze prent absoluut niet. Gelukkig mocht Lisa Montell zich wel in een kleedje hullen tot boven de knie en is ze in een scène voor het offer vooral in bloemetjes gehuld. Ook de buikdanseres uit Naked Paradise (Carol Lindsay is haar naam) keert ook even om wederom op tromgeroffel haar heupen te vrije loop te laten.

Als je er dan toch eentje van Corman wil kijken die geen horror of western is en je bent fan van Lisa Montelli dan zou ik deze toch aanraden (hint hint Brix).

Liggen noh op de spreekwoordelijke stapel van Corman om te kijken: Teenage Caveman (hopelijk zitten er ook leuke cavewomen in), Swamp Women (hopelijk eens een leuke Corman western) en Viking Women and the Sea Serpent (met zo een titel wat kan daar nu slecht aan zijn?).

Ik kom er gewoon niet meer toe om deze of enige vervolgfilm van Shrek te bekijken. Ik zag een keer de vierde film en vond die zo slecht dat ik dacht hoe vreselijk uitgemolken het was geworden. Daar waar de eerste film nog origineel was in de zin van

Ik vond deze sequel aanvankelijk beter dan het origineel, maar ik zou er nu niet meer in slagen om een Shrek film te herbekijken. Ik vind die parodiesprookjes dan toch niet zo leuk als ik klassieke sprookjes opnieuw kijk.

Op aanraden van mijn nichtje heb ik niet gekeken naar Shrek 3 en omdat er toch bijna niets in gebeurde en meteen gekeken naar deel 4. De laatste in deze reeks vind ik dus rampzalig slecht. Mijn eerste reactie was toen ik Repelsteeltje te zien kreeg, was hé is dat niet die ene gozer uit The Incredibles??? Verhaal is niet allen dom, ook saai en het zit ook vol plotholes. Het klopt gewoon voor geen meter. Lange tijd was Shrek zo een beetje de enige Ogre en dan is er plots een hele clan! Vervolgens verdwijnen deze ook weer alsof ze nooit hebben bestaan. Deze terrible afsluiter heeft ervoor gezorgd dat ik geen zin meer heb in Shrek.

Ik ga mezelf geen Simpsons fan noemen maar ik heb inde jaren '90 deze serie toch geregeld gekeken. Ik vond het sowieso altijd al leuker dan andere animaties als "Futurama". Wat Simpsons zo leuk maakte was de humor. Ikzelf ben geen voorstander om van TV series een langspeelfilm te maken. De thema's die in de Simpsons worden behandeld lenen zich er niet toe om tot een goede film te komen van 90 minuten. Ik heb veel te weinig gelachen hier. Een ander minpunt was dat er nauwelijks aandacht was voor de bijfiguren die net zoals de Simpsons deze reeks veel kleur geven. Neen, dit was het niet voor mij.

Ik herinnerde me niet meer zo veel na die eerste kijkbeurt. Ik begreep het einde toen ook niet zo goed. Ik denk wel dat ik em deze keer wel volledig begrepen heb. Ik vind het knap hoe het mysterie zich beetje bij beetje ontrafeld. Op een bepaald moment wordt je toch op het verkeerde been gezet. Het einde was hier wel origineler dan anders, al had ik het toch liever anders gezien. Persoonlijk vond ik dat Caroline beter verdiende. Of was dit misschien haar straf voor haar vader al die jaren te negeren. Al bij toch een goede thriller die wel het herkijken waard is. Een in mijn ogen beter einde had nog een halve ster meer opgeleverd.

Ik denk hier grotendeels hetzelfde over. Ik vond het ook een erg zwak idee om de moeder van Aurora ook zomaar te laten sterven en het meisje te laten opvoeden door de drie feeën. Ik vond deze oude troela's helemaal niet gepast om een kind op te voeden. Het originele sprookje had meer feeën die echter geen rol van betekenis meer speelden nadat ze hun wensen hadden uitgesproken. Alleen het fantasy-element vind ik echt geslaagd.

Dit vind ik dan in tegenstelling tot de vorige poster wel een van de leukere Cannon Movie sprookjes. Vooral de scènes met de dwerg zijn leuk. De liedjes blijven toch wel in mijn hoofd hangen. Vooral dan die song over de kapotte kleren vond ik heel amusant. Doornroosje of Rosebud zoals ze in deze versie wordt genoemd heeft wel maar een erg kleine rol. Op de rol van de dwerg na blijft het sprookje erg trouw aan het originele verhaal.

Ik geef deze toch een hoge score omdat het wat mij betreft de meest complete verfilming is van het sprookje. Het mist de charme van de Disney animatie, maar die focuste zich vooral op de dwergen daar waar hier Sneeuwwitje zelf de hoofdrol opeist. Eigenlijk heeft Parisa enkele berichten hoger al de positieve punten van de film opgesomd.

Je moet al van een andere planeet komen als je nog nooit van Sneeuwwitje hebt gehoord. Hoewel dit misschien niet het meest bekende sprookje is van de gebroeders Grimm, denk dat dit Roodkapje is, is het wel de eerste Disney langspeeltekenfilm en tot op heden de meest bekende verfilming van het sprookje. En ook zovele jaren later vind ik dat de tekenfilm nog steeds staat als een huis. Disney heeft de dwergen namen gegeven en een uniek karakter. Ze zorgden ook voor een kmische noot in dit van nature erg donkere sprookje. Dat is wat deze film zo leuk maakt. Dat Sneeuwwitje hulp krijgt van dieren is een thema dat in latere Disney tekenfilms zal worden herhaald en wat mij betreft heel goed werkt. Vooral mijnheer of mevrouw Schildpad is hier heel leuk. De koningin als heks is eng, veel enger dan latere slechteriken die meestal karikaturaal werden voorgesteld. Dat de stiefmoeder Sneeuwwitje drie maal poogde te vermoorden in de originele versie, terwijl we in deze versie slechts eentje van te zien krijgen die al meteen slaagt, is misschien een beetje jammer. Maar dit zal wellicht te maken gehad hebben met tijdslimiet, budget en keuzes die destijds moesten worden gemaakt.

Hoewel ik deze film vooral heb gekeken omwille van Marilyn Monroe, heeft ze hier niet de absolute hoofdrol, die eer komt de beide heren toe die echt wel grappig zijn als "drag queens", "travestieten" of hoe je het ook mag noemen. Het verhaal is erg simplistisch net als de humor. Het wordt echter nooit plat en blijft amusant. Marilyn steelt af en toe wel eens de show met wat zang, dans of gewoon haar presence, maar deze film moet het vooral hebben van onnozeliteiten. Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd met deze film. Het is geen hoogvlieger, maar zeker veel leuker als de flauwe platvloerse comedy die vanaf eind jaren 80 aan zijn opmars begon. Het heeft mij alvast warm gemaakt voor nog meer films van Marilyn te zien.

Zo nu heb ik deze Disney-klassieker die blijkbaar nooit op DVD is verschenen toch ook eens gezien. Een aantal keren combinatie film en animatiefilm al bleef dat vrij beperkt. Het verhaal was nogal oubollig en saai. Johnny vond ik dan ook maar een zeurderig kindje, nogal irritant. De verhaaltjes van Uncle Remus over brother Rabbit waren in die tijd misschien wel interessant, maar dit kan ik tegenwoordig toch nog moeilijk waarderen. Zippa dee doo dah song was nog het leukste van de hele film.

Ik heb deze film al vaak gezien. De eerste keer was ik een jaar of 16 toen zoals moeder vroeg netjes opgenomen van TV. Ik had deze toen niet helemaal van het begin. Ik vond deze film toen al heel mooi. De liedjes zong ik na een tijd mee. Ik heb ook een CD ervan, een keer een musical on stage gezien en deze film was de eerste die ik op DVD heb gekocht. Van deze film zal ik nooit genoeg krijgen. Melig soms, maar af en toe wil je toch eens herinnerd worden aan happy ever after verhalen die dan toch bestaan zoals deze film toont.

Films maken die zich in de toekomst afspelen is altijd gevaarlijk. Denk bijvoorbeeld maar aan Back to the Future II. Volgens die film zouden we inmiddels allen op een hooverboard rondzweven bijvoorbeeld. Deze film waagt zich hier aan. Er is echter nauwelijks moeite gedaan om een voorspelling te doen hoe het zou kunnen uitzien. Alles in de film ziet er immers 70s uit en ik denk niet dat we volgend jaar allemaal terug gaan grijpen naar oude grote beeldbuizen om TV te kijken of de PC te bedienen. Een aantal punten kloppen wellicht wel, de problematiek van overbevolking, voedselschaarste, lucht en waterpollutie zijn op verschillende plekken in de wereld al een groot probleem. De film vergeet echter dat er in de geschiedenis van de mensheid steeds wel ergens in de wereld oorlog was of epidemieën (en nu zitten we dus nog steeds met een pandemie) waardoor de bevolking toch min of meer onder controle bleef. De film gaat zelfs erg ver. Vlees is uitermate schaars geworden. Je krijgt ook geen enkel dier te zien. Zijn die bijna allemaal uitgestorven? Sterker nog de film lijkt te vertellen alsof er bijna geen natuur meer is dus ook nauwelijks groenten en fruit. Ze laten ook uitschijnen alsof die toestand al vele jaren aansleept. Mijn logisch verstand zegt dat als we vooral van synthetisch voedsel moeten gaan leven dat we veel hogere sterftecijfers gaan hebben en lijkt het niet aannemelijk dat er dan in 2022 na 10 tallen jaren nog 40 miljoen mensen zouden wonen. Is dat de hele wereldbevolking in een enkele (weliswaar erg grote) stad? Denk dat er wegens slecht voedsel en mensen die vechten om voedsel nog veel minder mensen in eenzelfde stad zouden leven.

Nu goed als je de film in de 70s en misschien zelfs de 80s kijkt zou je hier misschien nog in kunnen meegaan. Aan de andere kant als we het niet langer gaan koppelen aan een bepaald jaartal gewoon spreken van een verre toekomst dan kan je weinig verkeerd doen al kan je de film wel blijven aanwrijven dat het iets te duidelijk in de 70s is gemaakt.

Bekijken we het allemaal wat symbolischer en spenderen we niet te veel aandacht aan het decor, dan hebben we een film met aardig potentieel en een voorspelling die op een dag wel eens werkelijkheid kan worden . Het is aan de mens om te voorkomen dat het zover komt. Sommige mensen dromen van Mars maar ik ben van mening dat men beter eerst de shit op de eigen planeet kan opkuisen dan een Star Wars fantasie te gaan creëren.

Het verhaal en de acteurs zijn in dit geheel eigenlijk weinig van belang. We volgen een politieagent die op onderzoek gaat, maar net als de anderen dient hij enkel om een duidelijke boodschap te brengen. Natuurlijk hebben hij en zijn flatgenoot een eigen verhaal maar dat is uiteindelijk niet van belang zelfs helemaal niet interessant. je krijgt nooit echt binding met de karakters waardoor een bepaalde sterfscène toch niet zoveel impact had als gehoopt. Waar leven mensen uiteindelijk vooral van, het valt op een gegeven moment eigenlijk wel eenvoudig te voorspellen. En zoals meestal is er een rijke minderheid die toegang hebben tot de schaarse middelen terwijl de meerderheid, het gepeupel nauwelijks een dak boven het hoofd heeft.

Conclusie: een film met een sterke boodschap voor zijn tijd, maar een goede film wil ik het niet noemen Daarvoor toont het toch te weinig lef. Het blijft eerder een voorzichtige documentaire met een verhaaltje errond gemaakt om het wat interessanter te maken.

Deze gisteren nog eens teruggezien. Ik had deze de eerste keer als kind gezien, enkele jaren nadat deze was uitgekomen. Het blijft een heerlijke comedy met een jonge Tom Hanks, een bloedmooie Darryl Hannah (wellicht de eerste vrouw waar ik een 'crush' op had) en de immer grappige John Candy. Het verhaal op zich is eigenlijk een gemoderniseerde versie van De Kleine Zeemeermin als speelt het verhaal bijna volledig op het land af. De scènes onder water zijn wel knap gemaakt en Madison komt over als een overtuigende zeemeermin. Misschien heeft de film niet meer dat magische van vroeger maar het verhaal staat er nog steeds. Het zal altijd één van mijn favorieten blijven.

Zoals Theunissen al aangaf het lijkt wel een vervolg op de voorgaande film die ik heb bekeken. Het is dezelfde regisseur, grotendeels dezelfde cast die meestal ook gelijkaardige rollen spelen. Ik denk hierbij aan de blonde officier die de perfecte Ariër moet voorstellen, de bebaarde professor die tegen de experimenten is maar bitter weinig onderneemt en gelaten reageert op de pijn die vrouwen moeten doorstaan, de sadistische lesbische warden en al even sadistische officier met snorretje. Deze film opent met beelden van vernietigingskampen die we een aantal keren in de eerste helft worden voorgeschoteld. Ik weet niet of ze authentiek zijn maar het zag er in elk geval toch heel echt uit! Veel schokkender kan het niet worden voor mij uitgemergelde mensen die bijeen worden gepropt en later als een stuk vuil bijeen worden gegooid in een kuil alsof ze een hoop grond zijn die je met een graafmachine verplaatst.

De film zelf doet hier het omgekeerde als zijn voorganger. Er is minder focus op seks en de toestanden in het bordeel, meer op de martelingen. Nu goed in de eerste helft is het vooral experimenten met vuur en gaat het vrij gezapig. Genoeg naakt om te blijven boeien. Gelukkig geen belachelijke romance tussen militair en gevangene die verliefd worden op elkaar na 1 keer seks hebben gehad met elkaar. De blonde officier is daarentegen weg van een Jamaïcaanse die op een moment waar ze poedelnaakt staat te dansen met enkel een banaan voorgebonden. Toch wel een dubieuze scène maar ik vond het wel tof. Zo rond de 50 minuten wordt de film een stuk grimmiger en schakelt men een versnelling hoger. We krijgen een scène waar 4 vrouwen op vrij grafische wijze worden gemarteld tot de dood. Er is zelfs gore! Nog een verkrachting en behoorlijk wat geweld. Ja, dit was 1 van de betere nazisploitation films in mijn ogen.

Geen berichten en slechts 2 stemmen op het moment dat ik dit schrijf.De film opent al meteen vreemd met de naam van Lloyd Kaufmann, de man die het Troma imperium zou uitbouwen. Kaufmann was hier een van de producers. Het is niet verrassend dat hij deze film later ook onder het Troma label heeft verkocht. Dit is echter in geen enkel opzicht een film die aan de goedkope (en naar mijn mening meestal erg flauwe) vehikels van Troma doet denken.

De film wordt gepresenteerd als erotische thriller. Uiteindelijk is het iets meer erotiek dan thriller. Het uitgangspunt is een driehoeksverhouding tussen een regisseur van erotische films (George Shannon) en 2 van zijn actrices (Mary Wornov en Lynn Lowry). Als de regisseur een van zijn actrices op slinkse wijze tot zelfmoord drijft, doktert de andere actrice een duister plan uit om wraak te nemen op de man. Het draait vooral om de karakters van Mary Wornov en Lynn Lowry. Hun chemie is wat deze film interessant maakt. George Shannon die na de opening steeds minder aan bod komt, is totaal niet interessant. Het einde is misschien niet meteen wat ik had gehoopt maar is wel verrassend duister (hoewel ook weer ergens voorspelbaar). Zo zijn er enkele zijplotjes zoals die van een jonge man met overgewicht die enkel dienen om de speelduur te rekken. Een ander probleem is het trage tempo, er zijn dan net wat teveel momenten die het magere plot niet vooruit helpen om van een echt goede film te spreken. Toch wel leuk voor een keer.

Een hele tijd geleden dat ik deze zag. Ik ben die film destijds verloren toen inbrekers mijn portable DVD-speler hadden gestolen. De DVD-speler was een jammerlijk verlies, de DVD die er toevallig nog in zat was dat eigenlijk niet. De duistere diamant was altijd een van mijn favoriete Suske en Wiske albums omdat het juist nog een van de oudere klassieke albums is. Al sinds eind jaren 80 vind ik de Suske en Wiske albums eigenlijk behoorlijk zwak worden en einde jaren 90 ben ik zelfs compleet gestopt om nieuwe uitgaven te lezen. Deze reeks had eigenlijk al zo een 20 jaar geleden moeten gestopt zijn.

Nu over de film kan ik kort zijn, vond deze behoorlijk saai, de veranderingen die ze hadden aangebracht aan het originele verhaal waren nogal flauw. Sidonia moet inderdaad niet moeders mooiste zijn, maar om ze door een man te laten spelen was ronduit belachelijk. Alleen Wiske zag er wel nog leuk uit en het was leuk om Urbanus in een rolletje te zien als MIddeleeuwer, maar daarmee is ook alles gezegd.

Als kind kende ik deze film altijd als "Merlijn de tovenaar". Ook de de Nederlandse DVD in mijn bezit vermeldt deze titel op de cover. Aangezien het zwaard in de steen maar een klein stukje is in de hele film, kan ik begrijpen dat men hier voor een andere titel heeft gekozen. Merlijn brengt vele herinneringen mee, van het liedje van Tim Visterin over het jongetje dat zo graag een vogeltje wilde zijn. Dat is een duidelijke verwijzing naar deze prent, met het verschil dat de jongen in het liedje wel degelijk een vogeltje blijft, terwijl Arthur later koning van Engeland zal worden. Ik heb deze film vaak gezien omwille van zijn humor ( met als hoogtepunten de wolf en de scène waarin Kay en zijn vader de vaat te lijf gaan), de unieke taferelen waarin Arthur en Merlijn vissen en eekhoorns worden, Arhur als vogel en natuurlijk het onvergetelijke magische duel tussen Merlijn en madame Mim. Een van Disney's beste en grappigste zonder meer.