Opinions

Ja, dat is inderdaad dezelfde acteur. Ik heb de film enkele weken geleden herbekeken en moet zeggen dat ik van zowel Roby Kiger als Roxana Zal die in deze prent zijn oudere zus speelt onder de indruk was. Vooral de band die deze kinderen met elkaar hadden was ontroerend. Ze was echt wel een klein moedertje over hem. Dat gezegd zijnde, vond ik het een hele mooie film die ik lang geleden voor een eerste keer op TV zag als kind. Het had me heel wat moeite gekost om achter de titel van de film te komen en deze ergens te kunnen kopen. Dat is me dan toch gelukt.

Ik heb lang geleden eens Beyond the Grave gezien dat een jaar later is uitgekomen dan deze Tales from the Crypt. Beide films gebruiken hetzelfde principe, een aaneenschakeling van korte griezelverhalen. Best om ze dus maar apart een score te geven.

1 And All Through The House: het enige verhaal met een vrouw in de hoofdrol. Ben niet zo een fan van verhaaltjes waarbij je moet

2 Reflections Of Death: Denk dat dit het korste van de 5 was. Het verhaal was simpel en kan ook in een paar regels worden samengevat. Heel erg zwak eigenlijk. 0,5 *

3 Poetic Justice : Op gebied van verhaal zonder meer het beste uit de hoop. Er zaten ook een aantal interessante elementen in die het verhaal een knappe meerwaarde gaven zoals

4 Wish You Were Here: Denk dat dit het verhaal was met de meeste gore, ook al blijft dat naar hedendaagse normen heel beperkt. Verhaal is niet bijster interessant. De man werd verondersteld de hoofdrol te spelen, maar die werd al snel overgenomen door de vrouw. Wat een domme wensen toch, maarja dat is blijkbaar altijd zo met verhalen over 3 wensen. 2*

5 Blind Alleys: De langste van de 5. De uitwerking van de revanche was wel heel goed bedacht, al weet je natuurlijk al van mijlenver hoe het gaat aflopen voor die hardvochtige directeur. Daarvoor toch een halve ster af. En wat deed een van de hoofdrollen me toch sterk denken aan Doc uit Back to the Future. 3*

En dan van de cryptkeeper tja ze hadden blijkbaar iets nodig om de verhaaltjes aan elkaar te praten. Het einde mag dan wel niet zijn zoals verwacht, het getuigde van weinig inspiratie. 1*

Ik rond naar boven af tot 2*

Rapunzel was voor mij een minder bekend sprookje. Uiteraard is het verhaal zoals het hier wordt weergegeven niet helemaal volgens het boekje. Na al die animaties over dieren en lelijke mensen eindelijk nog eens de verfilming van een echt sprookje. Sprookjes werken naar mijn mening nog steeds het best om een leuke tekenfilm mee te maken. Deze tekenfilm heeft heel leuke en grappige karakters inclusief de slechteriken en dieren. Mijn favoriete karakter was het paard Hoewel sommige stukjes misschien wat overdreven zijn, wordt het nooit een parodie zoals bijvoorbeeld Shrek. Het grapje van de koekepan vond ik heel geslaagd. Het enige dat ik een beetje jammer vond was dat Mother Grothel dan toch Rapunzel niet gunde om gelukkig te worden samen met Flynn. Ik had altijd wel het gevoel dat ze wel van Rapunzel hield. Maar misschien had dat het sprookje wel te zoet gemaakt.

Mijn eerste review van een film en meteen eentje die niet bij mijn favorieten hoort. Maar ik heb deze vandaag bekeken tijdens de treinrit zodanig dat het nog fris in het geheugen zit. Tja, er zit bijna geen verhaal in deze film dus daar ga ik niets van zeggen. Laat ik zeggen dat ik deze film vooral heb herbekeken uit jeugdsentiment. Het is de enige Tarzan-film die ik ooit heb gezien en het zal wellicht ook bij deze blijven. Niet dat ik andere Tarzan-films op deze wil afrekenen, maar het verhaal van Tarzan heeft me nooit zo erg geboeid. Ik heb wel eens stukken van George of the Jungle gezien, maar die was echt te dom naar mijn gevoel. Op dat vlak viel deze dan toch nog mee. Ik vond het knappe natuurbeelden, de dieren kwamen toch echt over. En ja ook Bo Derek mocht er zijn. Bloot was in die tijd precies veel minder een probleem dan nu. Maar om dit een erotische prent te noemen, vind ik te ver gezocht.

Ik ben de 2de die hier een mening over schrijft. Eigenlijk heb ik niet veel toe te voegen aan de erg uitgebreide recensie van Theunissen. De comedy was niet zo mijn ding, beetje kinderachtig eigenlijk al vond ik die vis in het slipje wel erg grappig. De leading ladies waren nu ook niet het meest interessante om volgen. Jammer dat beide en later ook hun 3de gezel (wel een erg knap gezichtje) allemaal van die 'planken' waren en bijgevolg ook een kleine boezem hadden. Ik heb persoonlijk toch liever dames met wat meer vlees aan hun lijf. Verschillende acteurs spelen dubbelrollen dus dat zegt al wat over het budget. De sexscènes met Claire Wilbur (wel aantrekkelijk op alle vlakken) waren zowat het beste wat de film te bieden had. De andere seksscènes zijn er eerder om op de lachspieren te werken, hetgeen ik wel grappig had gevonden als tiener. Verrassend is dan toch wel dat we op het uur een orgiescène krijgen die wel erg sleazy is. Het lijkt bijna hardcore porno waarbij men de expliciete scènes heeft uitgeknipt. Leuk voor een keer, Flesh Gordon vond ik toch een pak leuker. De brunette van het gezelschap Sandra Peabody (toepasselijke naam eigenlijk erwtjeslichaam) speelde een van de slachtoffers in The Last house on the Left.

Enerzijds is het wel een lief verhaal zonder dat het te stroperig wordt. Er zit ook behoorlijk wat actie en dramatiek in en jawel ook humor. Het verhaal wordt nooit complex. Dat gevoel had ik weer wel bij Howl's Moving Castle die niet slecht was maar dan weer een beetje te disturbing vond. Ik heb ook erg genoten van de prachtige beelden die zich afspeelden in the sky en de band tussen de 2 hoofdpersonages was heel mooi. Deze tekenfilm moet ik dringend herzien, om te zien of ik niet nog een hogere score kan geven.

Hilarisch en toch ook heel goed gevonden. Vooral de scène waarin de agenten de kat DC schaduwen en deze toch wel vermakelijke taak ook heel serieus opnemen is geweldig goed. Hayley Mills was destijds toch een bijzonder mooie verschijning, een geweldige combinatie van een jonge bijna volwassen vrouw die toch nog steeds dat kinderlijke heeft wat nodig is bij een charmante Disney als deze. Hier heb ik enorm van genoten en goed mee kunnen lachen.

Vergelijkingen met remakes ga ik niet maken, vermits ik die nog niet heb gezien. The Thing uit de jaren '80 staat alvast nog op mijn to watch lijstje. Voor SF-film uit de vroege jaren '50 is deze best wel te genieten. IK veronderstel dat er heel wat latere SF-films zich op dit idee hebben gebaseerd. Het verhaal is goed uitgewerkt en er is zelfs een 2-tal spectaculaire scènes in. The Thing ziet er wel niet echt uit alsof het een plantachtig wezen zou kunnen , eng is hij niet maar wel indrukwekkend van gestalte. Beetje vreemd dat hij evolueert van handige wildeman naar een slome zombie naar het einde toe. Het probleem van de film is niet zozeer de ouderdom, maar een beetje de duur. Het duurt lang voordat het op gang komt en er zijn eigenlijk toch veel karakters en scènes die niet echt tot het verhaal bijdragen. Het conflict tussen militairen en wetenschappers wordt wel geloofwaardig gebracht.

Ik moet mijn mening na het herzien van deze film toch ernstig herzien. Die ene ster die ik 5 jaar geleden gaf, is veel te laag. Deze keer de film met Engelse ondertitels bekeken en nu vond ik het toch al een stuk beter. Het is een naar HGL normen een redelijk lange film en ook vrij traag. Jeffrey Allen's hier in de rol van een pastoor - illegale alcoholstoker steelt natuurlijk weer de show zoals hij dat al eerder deed in oa Two Thousand Maniacs en Moonshine Mountain. Verder herkende ik ook nog Ray Sager als een van zijn handlangers (zijn glansrol was Montag the Magnificent in the Wizard of Gore). Het verhaal is redelijk simpel, maar steekt best goed in elkaar. Er is zelfs een beetje blood & gore. Een stuk serieuzer dan wat we van HG Lewis gewoon zijn, maar de unieke en enkele niet zo snuggere hillbillies en wat aardige dames maken het toch een aangenaam kijkstuk.

Dit leek inderdaad erg veel op schooltelevisie uit grootmoeders tijd voor een Noord-Amerikaans publiek. In die tijd moet de combinatie van film en tekenfilm spectaculair hebben overgekomen. Nu lijkt het niet meer dan een saai promotiefilmpje over Mexico en Brazilië. Ik vond het leuk om eens een keertje te zien, maar niet meer dan dat. Het bevat zo goed als geen verhaal. Het verhaaltje van de pinguïn was nog vrij leuk.

Als kind vond ik "Duimelijntje" of "Duimeliesje" een geweldig mooi sprookje dat ik vaak op plaat of cassette heb beluisterd. Ik was verrast om nog niet zo erg lang geleden te ontdekken dat hiervan ook een langspeeltekenfilm van was gemaakt. Deze was blijkbaar uitgekomen in 1995. Omdat het niet van Disney is, is wellicht de reden dat ik tot op dat moment nog nooit van had gehoord. Don Bluth als director nou dan zou het vast en zeker geen zeemzoete versie worden, dacht ik zo. En dat was goed want dit sprookje is ernstig. Duimelijntje valt immers van het ene probleem in het andere, wordt ontvoerd door het een en het andere dier dat haar wel als echtgenote ziet zitten. Jonges toch, was me dit een tegenvaller! Het sprookje is niet alleen veel zoeter dan verwacht, buiten Duimelijntje zelf zijn de karakters allemaal idioten. Duimelijntje gaat van hot naar her en zingt vrolijk mee met haar ontvoerders. Vooral de zwaluw die in het sprookje aardig en heel bescheiden is, komt hier over als een irritante lompe taterbek. Hij deed me denken aan die vogel uit Secret of NIMH. Dat karakter was dan wel passend, maar die zwaluw eeeeeeeeeeew. En dan de prins die verschijnt al zo vroeg in het verhaal dat de verrassing er al snel van af is. Damn wat een rotzooi, ik hoop dat op een dag iemand deze tekenfilm doet zoals het klassieke sprookje.

In de eerste tekenfilm van Tinker Bell zonder Peter Pan zit nog niet zo veel verhaal. Het heeft meer een "educatieve" vorm waarbij de kijker leert hoe elfjes ontstaan, wat ze doen, welke soorten je allemaal hebt etc. De animatie is prachtig en het verhaal erg aardig met een boodschap. Iedere taak binnen het geheel is belangrijk en geen enkel talent mag worden onderschat. Persoonlijk vind ik Silvermist het leukste.

MIjn favoriete Tinker Bell tekenfilm. Tinker Bell en haar vriendinnen die voor het eerst met mensen in contact komen. Het is schattig om te zien hoe Tinker Bell het kleine meisje Lizzie alles leert over de elfjes. Amusant is ook hoe Tinker Bell's vrienden en vriendinnen een reddingsoperatie op touw zetten om het elfje te gaan redden. Vidia die in deel 1 en ook in het begin van dit deel nog steeds erg hautain overkomt, neemt hierbij het voortouw. De verzoening tussen beide elfjes is hartverwarmend net als de relatie die Lizzie opbouwt met Tink en de andere elfjes. En het mooiste is dan wel dat het vader en dochter weer bij elkaar brengt.

De tweede film van Tinker Bell richt zich enkel op Tinker Bell en het mannelijke elfje Terence. Van de vriendinnen van Tinker Bell uit het vorige deel krijgen we nauwelijks iets te zien. Het verhaal is wel charmant, maar wel een beetje saai. Ik vond deze iets beter toen ik hem een 2de keer zag, maar het is niet zo avontuurlijk als de titel laat vermoeden. Ik zag maar weinig chemie tussen Tink en Terence. Misschien vonden ze dat bij Disney ook want in de volgende delen heeft Terence alweer een klein rolletje.

Het verhaal in deze Sarah Waters' verfilmde versie van het gelijknamige boek is veel eenvoudiger in tegenstelling tot "Fingersmith". Een andere overeenkomst met Fingersmith is de lesbische liefde. Daar waar de liefde tussen 2 vrouwen je in Fingersmith je enigszins overvalt, is het bij Tipping the Velvet al van bij het begin duidelijk dat hoofdpersonage Nan zoekt naar een vrouwelijke levenspartner. Dit levert soms nogal wat schokkend materiaal op, vooral dan in het middengedeelte. Maar ook hier weer, eind goed al goed

Ondertussen is het 102 jaar geleden dat de Titanic is gezonken en heb terg gelegenheid niet "A Night to Remember" maar wel deze Titanic film herbekeken. Vergelijkingen met de versie uit 1997 zijn natuurlijk oneerlijk tov deze film gezien het verschil in middelen.
Toch lijken deze films in bepaalde opzichten op elkaar. Beide versies gebruiken een fictief verhaal en fictieve personages als hoofdplot waarbij het zinken van de boot op de achtergrond verdwijnt. In die van 1997 gaat het om 2 personages die elkaar op de boot leren kennen en een oppervlakkige romance ontwikkelen. Zowat de hele film focust op deze twee. 1953 focust op een familie: vader, moeder, bijna meerderjarige dochter en zoon die bijna in de puberteit zit. Tussen de vader en moeder gaat het niet goed en we zien hoe de relatie tussen hen verslechtert. Ook zoonlief wordt hier de dupe van. De dochter beleeft een romance met een knappe jongeling. Ik kreeg hier wel het gevoel bij alsof Cameron dit kleine zijplotje heeft gebruikt in zijn versie en wat meer heeft uitgewerkt, neen eigenlijk de hele film draait er zowat om. Ik voelde al een pak meer mee met deze familie dan de "verliefden" uit de versie van Cameron.
De zinkscènes is in deze versie heel sober. Men blijft zich focussen op menselijke drama met name dat bepaalde families uiteen zullen worden gerukt. Vooral het feit dat vader zich toch met zijn zoon kan verzoenen vind ik een sterke scène, net zoals de oude dame die niet wil gescheiden wil worden van haar man en een plaats aan iemand anders afstaat in de reddingssloep. Jammer genoeg dat de versie van Camern zich ook hier blijft focussen op de 2 protagonisten en zelfs op een ridicule manier.
Laat het duidelijk zijn, als je echt een film wil zien die zich focust op het zinken van de Titanic zonder fictieve verhaaltjes dan is niet deze en ook niet die van Cameron de beste keuze, maar wel "A Night to Remember". Deze film liet me echter toe toch binding te krijgen met de hoofdpersonages en ik voelde met hen mee hoe het drama hen verscheurde op elk vlak, iets wat Cameron's versie nooit in slaagde ondanks het knappe staaltje van visualiteit.

Heb deze destijds in de cinema gezien. Ik was vooral onder de indruk van de mooie shots van het interieur van het schip. Ik ben er daarna nooit meer in geslaagd om de film opnieuw te kijken, drie uur pfffff. Ik vond het destijds al vrij lastig om zo lang te moeten wachten totdat de ramp zich ging voltrekken. Het romantische Romeo en Julia verhaaltje was wel aardig, maar over the top en niet zo erg boeiend. Jammer dat er zo weinig van de andere passagiers werd getoond. Neen geef mij dan maar "A Night to remember" of Titanic van 1953 waar het dramatische verhaal tussen de hoofdpersonages veel beter tot haar recht komt.

Ik keek erg uit om deze hier te bekijken. Tijdreizen leuk. En het hoofdpersonage leert er een belangrijke les uit aldus zo werd het voorgesteld. Hoewel het niet meteen was wat ik ervan had verwacht kon de film we wel boeien totdat op een bepaald moment een van de vrienden van het hoofdpersonage vroeg: "Have you been time travelling too?" Vanaf dat moment viel het hele verhaal voor mij als een pudding in elkaar. Weer zo een typisch high school drama en de motieven van die ene kerel om te gaan tijdreizen was bijzonder mager, a waste of time zelfs!

Ik heb vele afleveringen van de Totally Spies gezien. Voor mij was de serie altijd al een leuk tijdverdrijf. Tienermeiden die undercover spies spelen de misdaad bestrijdend met de coolste gadgets. En het leuke is dat ze naast hun geheime leven eigenlijk gewone teenagers zijn die van heel typische meisjesdingen houden. Eens dat ze plots voor een andere stemacteur hadden gekozen voor Jerry was de lol voor mij er een beetje af. Nu de film is eigenlijk een prequel op de serie, een soort lange pilootaflevering die vertelt hoe de meisjes elkaar hebben ontmoet en hoe ze bij het undercover agency zijn beland. Van de rest van het verhaal herinner ik me nog weinig. Het was leuk om eens te zien maar ik prefereer de serie.

Met Theunissen die steeds zo uitgebreid verslag geeft over deze films, is het niet meer nodig dat ik er nog zoveel over ga schrijven. Ook ik vond de film aan de lange kant en het sadisme aan de zwakke kant. Ingrid vond ik ook een zwak figuur. Er waren wel enkele aantrekkelijk dames tussen maar ik zie persoonlijk liever wat molligere modellen. Het hoeven heus niet allemaal Uschi Digards te zijn maar dit waren allemaal van die 'planken'. Neen er zijn er betere in dit genre.

Ik vond deze animatiefilm enorm slaapverwekkend. Het is al een hele poos geleden maar ik herinner me dat ik die destijds met mijn neefje en nichtje heb gezien en echt veel moeite had moeten doen om tot het einde te geraken. Animatie was wel heel geslaagd maar wat een saaie karakters zeg. Ik moest bij wijlen denken aan de jaren 80 film The Goonies waar een bende jochies op zoek gaat naar een schat. Die vond ik al net zo belabberd als deze prent. Ik denk dat films over schatten jagen mij niet zo goed liggen. Road to El Dorado vond ik dan weer wel heel vermakelijk.

Voor iemand die niet van western houdt, vond ik dit wel een goede film. De film moet het niet meteen van een complex verhaal hebben of van veel actie. Het gaat vooral om de personages, Mattie en Cogburn die wel duidelijk de film dragen uitstekend vertolkt door Jeff Bridges en Hailee Steinfeld. Het einde vond ik nogal teleurstellend. Plots zo een grote sprong in de tijd en dat was het dan. Ik had zoiets van, hadden ze nu echt niets beters kunnen verzinnen. Maar de film heeft duidelijk veel positieve punten, het rauwe Wilde Westen zoals ik met het voorstel met zijn toch kleurrijke personages. De leefwijze wordt mooi in beeld gebracht en de personages komen heel naturel over.

Ik heb moeite moeten doen om deze film uit te kijken. Het ging zo vreselijk traag en het verhaal vond ik nu ook niet bepaald interessant. Dit lijkt me inderdaad meer iets voor tieners, vooral dan meisjes. Ik denk dat ik deze best niet mag vergelijken met "Let me in" (die ik heel goed vond) hoewel ze allebei wel onder vampierfilm mogen worden geclassificeerd. Ik vond Twilight dan wel beter dan al die actie vampierfilms waar de vampieren zo gemoderniseerde metroseksuelen zijn in leren pakken die mekaar met moderne wapens te lijf gaan. Ik vond de relatie tussen de hoofdpersonages nogal gemaakt overkomen, niet echt overtuigend, maar dat is mijn mening. Aan de andere kant is er nog veel ergere hype dan dit zoals Harry Potter hetgeen ik helemaal zooi vond.