Opinions

Mortdecai

Ik vind hem tegenvallend. Had leuke verwachtingen bij Mortdecai maar, helaas zijn de meeste van deze verwachtingen in rook opgegaan. Ik vond de film op sommige momenten grappig maar, vaak ook niet. Het actie gedeelte zat erin en deze was wel leuk als tussen vermaak van de film. 107 minuten is ietwat lang voor de film. Voor de rest.. Ja, tegenvaller dan eh haha!

Ik moet eerlijk zijn dat ik opzich wel een kleine fan ben van Johnny Depp. Vooral zijn films met de piraten vind ik altijd er leuk en daar vind ik hem ook grappig. Ik vond dat hij zich hier wat ingehouden heeft! Gwyneth Paltrow onze Iron Man chick deed het wel leuk. Olivia Munn deed het ook leuk.

Het verhaal vond ik flintertje dun! En ik vond hem nou ook niet echt leuk. Het concept was opzich ook best wel kaal en eigenlijk ook wel een beetje saai. Kan allemaal net aan maar is het ook weer net niet. Dus je kunt hem een keer kijken, is wel leuk. Alleen een topper is deze film niet.

2.5*

Deze oorlog/drama wist me toch bijzonder goed te interesseren op heel veel vlakken. De film kent helaas ook zo zijn minpunten, daar ga ik straks wel langs. De film is eigenlijk een beetje onverwachts op ons pad gekomen gistermiddag, aangezien we niet echt meer een interessante horrorfilm konden vinden en deze op de voorpagina voorbij zagen komen, en daardoor werd onze interesse eigenlijk wel meteen gewekt. De film nodigt quo poster zeker niet uit, best een simpele keuze geweest maar, de preview trok ons eigenlijk over de streep. De film viel zeker niet tegen, en kende eigenlijk aardig wat goeie actiescènes die mij wel wisten te boeien. En zo doende hadden we onze zaterdagmiddag makkelijk gevuld met deze prent.

De film wordt verteld als een waargebeurd verhaal, ik betwijfel zulke uitspraken vaak wel maar, hierbij voelde de echtheid wel dichterbij komen. Het helden gedoe laat ik dan maar even achterwegen, wat voornamelijk typisch Amerikaans is. Het verheerlijkt deze film niet, en wekt soms de nodige irritaties op. Dat is dus meer gewezen waar de hoofdrolspeler constant best stoere praat opzet als of hij onaantastbaar is, wat natuurlijk dikke bullshit is. Zo kijk ik altijd wel minder lekker naar films. Ook sommige tussenstukken zijn dodend voor de film, die zijn ietwat aan de tragere kant en vond ik immers ook niet altijd even boeiend, die toch voornamelijk de vaart uit deze film wisten te halen.

De film start overigens gewoon direct, we leren geen personages kennen en er is totaal geen onderbouwing, we worden met onze wellicht wat brakke hoofden direct in vuurgevechten gestouwd waar we toch wel van onder de indruk waren, goede beelden en men is niet bang voor bloedgebruik, realisme spat er wel van af, en de spanning is te voelen, en dat zijn toch de spraakmakers in deze film.

Er valt verder niet echt nog wat te bespreken over deze film, het verhaal heb ik totaal niet gesnapt, ik wist dat ze op weg waren naar een doel en alle IS strijders die in hun weg stonden moesten dood. Het beeld van een verwoeste wereld raakt nog steeds wel door de huidige Europese situatie en uiteraard is het nog lange niet over met het terroristisch geweld, de film gaf een mooi beeld weer van wat deze agenten/soldaten moesten door brengen, door te overleven in een kapot land.

Je zou er misschien op een één of andere manier van moeten houden maar ook ik ben in de almachtige Hollywood marketing getuimd. Hoewel mother! razend sterk leek (dan alleen afgaande op de trailer) ben ik onverwachts toch wel geschrokken van de zit van deze avond en dat komt mede dankzij het feit dat ik serieus dacht dat mother harder zou zijn, bloederiger of meer doden, mijn interpretatie in deze film is duidelijk geschaard en ik heb de film zeker negatief afgesloten, of we het er allemaal eens mee zullen zijn dat denk ik niet: ik kon moeilijk in mother komen en ik kon er aardig makkelijk afstand van houden, de film wist mij nergens echt iets te boeien en ik had totaal iets anders verwacht en zo kom ik snel uit bij het feit dat ik gewoon een verkeerde film heb gezien.

Ik ben er ontzettend van overtuigd dat je de film moet begrijpen, snappen wat Darren Aronofsky verteld en probeert te brengen alleen deed ik dit niet. Ik kwam nogal moeilijk in het verhaal, de film begint wazig en eindigt wat helderder maar dat leert de film wel in kleine stappen vooruit te zetten. Darren brengt detail in het verhaal, dat is leuk maar ik kon er niet aan wennen. Ik kreeg eigenlijk een soort Dejá Vu gevoel tijdens deze zitting naar de film ‘A Cure for Wellness’. Het is dan wel niet het zelfde concept (sterker nog de films lijken totaal niet op elkaar), ik kreeg wel het zelfde gevoel in mijn lichaam: een wazig en apart gevoel waarbij je zelf gewoon kneitertje gek kan worden wat er afspeelt in de film. Laten we het bij Mother! er op houden dat ik gewoon helemaal door het lint ging toen de eerste twee mensen in huis komen bij Jennifer en Javier die dan vervolgens over lopen rond te snuffelen te doen alsof het hun eigen huis is en alles flikken wat onbeschaafd is. En dan denk ik dat ik het sterke punt van Mother! aan raak: het psychologische gehalte in deze film is enorm en daar weet ik enigszins toch wel van te houden.

Als ik een beetje goed onderzoek heb gedaan zou de film dus moeten gaan met een inhoud vanuit de bijbel. Ik ben totaal geen bijbellezer, ben ongelovig en geloof nog erger in de duivel dan in de heer ‘daar boven’. Ik verwachtte dan ook niet van mezelf dat ik deze ‘bijbel’ stukken er uit kon gaan halen want ja ik ken dat boekje totaal niet. Ik weet me god niet ( ? ) wat welke term precies is maar Daran laat het wel mooi in zijn verhaal zien. We volgen natuurlijk eerst Mother en Him wanneer zei zich settelen in het huis, lekker klussen en hun onderdak gaan maken. Daarna volgen we het feit dat er mensen binnendringen die de twee op verkeerde gedachten brengt, en toch een kind laten scheppen. Daarna al gauw overgaand op de dood van het kind wanneer men hem opeet en natuurlijk de vernietiging van het huis die vervolgens weer opgebouwd werd met een nieuw slachtoffer. Goed, ik ben dus niet kunstig genoeg om uit het verhaal (die ik hier een beetje makkelijk heb verwoord) de termen van de bijbel bij te vernoemen, dat kan ik gewoon niet. Toch brengt Daran dit tevens erg goed weg met echt strak werk dat ik daar ook niet over zit te klagen.

Toch lijkt het alsof ik me met deze mening een beetje probeer te verontschuldigen tegen over de medegebruikers hier die de film zo goed vinden alleen, ik snapte er maar geen kloten van. Ik probeerde de hele avond de film strak te volgen, ik moest dan soms met pijn en moeite mijn mobiel laten liggen omdat ik de film op sommige punten nogal oninteressant vind of vond worden. Ik kan er alleen ook niks meer van maken, bij een herziening ga ik deze film nog steeds oninteressant vinden aangezien ik totaal niks met het onderwerp heb. Een zwakte in deze film is in mijn ogen het onderwerp, niet afgaande dat dit de film slechter of beter kon maken wel het feit dat de mensen die de film kijken totaal iets anders hier achter hadden gezocht en het niet zagen aankomen en hier totaal niet om gevraagd zullen hebben. Ik zit er dan echt niet raar van te kijken dat ik hier en daar lees dat er bepaalde mensen weg lopen uit de zaal of op hun mobieltjes gaan kijken (alleen moet je dat laatste gewoon niet doen in de bioscoop, onfatsoenlijk). Er is een ander verwachtingsbeeld bij mother! geschept waar de film in zijn geheel niet aan weet te voldoen, en zo zit ik er ook een beetje mee.

Natuurlijk vind ik wel dat de acteurs en actrices het uitstekend deden, daar kun je deze hele film niet op afkeuren. De film kent dan ook wel een uitzonderlijk goeie cast waarvan ik toch ook zou zweren dat de film op die manier (en met een goeie regisseur) sterk over kan komen. Jennifer Lawrence speelt een perfecte rol van Mother, die we zien als de Eva in het verhaal. Javier Bardem speelde een perfecte ‘Him’ en als ik zo Wikipedia moet geloven is dit dus de Adam uit het verhaal? Ed Harris en Michelle Pfeiffer deden het ook goed.

Het speelt gewoon erg in mijn hoofd dat ik niks van de film snapte, dat ga ik ook niet zo heel makkelijk snappen want ik snap de clou niet bepaald. Natuurlijk zie je dan wel in de film de stukken waarbij bijvoorbeeld Michelle en Ed die zich dan ook settelen in het huis terwijl mother dit totaal niet wil, doen als of het hun eigen huis is ja dan word ik gewoon zelf gek. Zo onbeschaafd kom je niet bij mensen thuis. Met de finaleklap dat mother de twee uit huis stuurt maar de twee vervolgens lekker een potje gaan vrijen. Ik zit er wel mee maar ik snapte er geen kloten..

Nee, ‘Mother!’ is geen film voor mij en ik heb mij niet vermaakt met de film. Ondanks dat Daran er ontiegelijk veel details in gooit kon ik er geen touw aan vast knopen. Je hoeft zeker geen fan te zijn om te zien dat hij hier toch naar voren laat komen dat hij fantastisch met de camera kan werken om toch een geïsoleerd gevoel te creëren, vooral dat de camera’s altijd aan de personages vast gebonden zit vond ik verrukkelijk (om Lawrence te zien van zo dichtbij is dan ook geen straf). Toch weet Daran ondanks zijn goeie camerawerk, fraaie montagekunsten en het acteerwerk van de cast deze psychologische thriller niet vermakelijk over te brengen, en dan voornamelijk door het feit dat ik geen kloten snap van het verhaal en wat er gebeurt in de film en dat is wel een must om de film leuk te gaan vinden en te begrijpen.

2.0*

Mother's Day

Als directe indruk zo op Mother's Day moet ik gewoon kwijt dat ik dit echt een zeer slechte film vind. Maar, als ik zo een beetje ga inhaken op sommige momenten bevat Mother's Day ook zo zijn goeie kanten maar, dit waren er zo weinig dat ik me eigenlijk gewoon 112 minuten lichtelijk heb verveeld en het misschien zelfs soms een beetje moeilijk over te brengen was en zelfs soms een beetje moeilijk uit te zitten.

Het verhaal van Mother's Day is eigenlijk best wel aan de saaie kant. Er word een feestje gegeven in het huis van Daniel. Er blijken een paar grote boefjes op hun af te komen met 'mother' erbij want die zijn opzoek naar het verdwenen geld dat ze daar hebben laten bezorgen. Een enorm kat en muis spel begint maar, deze was helemaal niet spannend.

Ook blijft Mother's Day je vol gooien met clichés waardoor je, je eigen steeds meer gaat erge terwijl dat niet de bedoeling is. Maar daar kan ik het mooi op verklaren, het is te langzaam. Het blijft maar door gaan met verkrampte zinnetjes als 'dood me niet' etc. waar ik toch wel erg simpel van werd.

Jammer dat hij zo is uitgepakt, had beter gekund. Deze mening wou ik ook wat langer maken, maar is al beetje laat.

1.5*

Chille film!

Heb er van genoten, vond ze opzich nog wel grappig, en ik vond de actie Scene's ook wel lekker.

Leuk om te zien hoe dan toch Brad Pitt en Angelina Jolie elkaar hebben gevonden, en daar kwam een zeer goeie film uit!

Ik vind 4.0* genoeg voor de film!

Hoewel dit misschien mijn tiende keer al weer is dat ik deze Bean film heb gezien, vind ik dat het wat achteruit is gegaan in zijn stijl. Ik was hier vroeger erg groot fan van maar vandaag de dag vind ik hem toch minder leuk.

De cast is leuk maar er valt weinig over te vertellen. Atkinson speelt zijn meest succesvolle typtje weer vol enthousiasme en voor de rest deed Emma de Caunes het ook wel leuk en zo is de cast merendeels wel ingevuld en valt er weinig meer over te vertellen.

Ook het verhaal is inhoudelijk niet zo bijzonder te noemen. Bean wint een reis naar Frankrijk (Cannes) als alles zo'n beetje fout gaat. Tijdens zijn reis leert Bean Stepan kennen die net zijn vader kwijt is op het station. Samen reizen ze naar Cannes als ze de mooie Sabine ontmoeten die de twee meeneemt naar Cannes voor een filmfestival waar o.a. Bean zijn vakantieoord heeft zitten. Eenmaal aangekomen word Stepan weer herenigd met zijn vader en is het eind goed al goed.

Natuurlijk vond ik het prachtig om te zien dat Bean zich omtovert naar een Nazi, of Duitse WOII soldaat maar daar blijft het qua hard lachen ook wel bij voor mij. Al om al, leuke feel-good film die ik tussendoor snel even gekeken heb.

3.0*

Mr. Deeds

We zijn weer aan de Sandler geslagen bij Netflix in Nederland. Waaronder de titel Mr. Deeds is toegevoegd aan de catalogus. Ik moet zeggen dat ik wissel vallende gevoelens heb bij het kijken van Sandler. Want bij de ene film vind ik hem heel fijn acteren maar, bij een andere film kan ik hem gewoonweg niet uitstaan. En dan noem ik even een titel op, misschien wel de ergste van allemaal: Jack and Jill (2011). Gadver! Maar, titels zoals The Ridiculous 6 (2015) , The Cobbler (2014) en Pixels (2015) (waar Sandler deels van uitmaakt) kon ik dan wel heel goed verdragen en ik heb zelfs genoten van deze drie titels. Even als de wat oudere titel Bedtime Stories (2008). Hier vind ik hem echt fijn spelen, en ik moet zeggen dat Sandler met deze film er wat tussen in aan het hangen is.

Mr. Deeds is een romantische komedie film, en de mensen die mij een beetje volgen weten dat ik hier niet in pas. Tenminste, het romantische gedeelte. Toch was dat iet wat ver te zoeken in deze film en ik zal zelf Mr. Deeds alleen bestempelen als Komedie. Dat beetje liefdesverdriet is nou ook weer niet zo groot uitgepakt door de hele film.

Het verhaal van Mr. Deeds is leuk. Longfellow Deeds beheert een pizzaria in een klein dorpje ergens in Amerika. Wanneer zijn oom komt te overlijden word Longfellow stinkend rijk, wel 40 miljard euro. Nou, gaf mij dat maar..... Ik zou er denk ik niet blijer van worden, afijn. Hij gaat mee naar New York waar hij Babe Bennett ontmoet, een journalist die in het geheim video's van hem maakt zodat deze uitlekken over het nieuws. Wanneer hij hier achter komt krijgen ze beiden liefdesverdriet en komen uiteindelijk weer bij elkaar terug,

Het verhaal is leuk maar ook het concept was prima. Ik zie al wel dat er een vorig deel was Mr. Deeds Goes to Town (1936). Deze ken ik niet en ik denk dat ik die ook niet wil kennen, ben daar niet zo fan van. Toch leuke film en acteerwerk was prima. Niks mis mee en prima voor een tussendoortje.

3.0*

Ook deze film tijdens mijn ziek zijn bekeken, want meestal ga ik dan erg domme en ‘kinderachtige’ films kijken naar mijn mening omdat je wat meer zin hebt om opgevrolijkt te worden. Daarom viel ook als snel de keuze op ‘Mr. Popper’s Penguins’. Een niet al te snuggere film waarbij Jim Carrey een redelijke rol verzorgt.

Deze mening doe ik wel even in het kort, aangezien ik niet zo veel zin heb om voor deze film een lange mening te typen aangezien je best snel uitgesproken bent over deze film, zo veel in houd heeft hij niet.

Het verhaal is redelijk. We volgen Meneer Popper (Jim Carrey) die een vader heeft die altijd op een soort ontdekkingsreis is. Popper krijgt op een dag een pakketje binnen van zijn vader met daarin een bevroren pinguïn die even later bevriest en Popper een nieuwe inwoner heeft. Hij belt boos naar zijn vader op hoe dit kon gebeuren waarna een man oppakt die hij niet kent, die hem vervolgens nog eens 5 andere opstuurt. Nu zit Popper vast met zes pinguïns wat hij niet wilt maar, eenmaal wanneer zijn kinderen thuis kwamen wist hij dat ze misschien wel mooi van toepassing konden zijn en hield ze. Hij kreeg een band met ze maar onder tussen moest hij ook aan het werk, een oud gebouw kopen die ze vervolgens weer konden slopen. Het loopt allemaal niet goed en als hij zijn werk en bijna de pinguïns kwijt raakt moet hij alles op alles zetten om beiden te behouden, en er voor te zorgen dat zijn kinderen nog van hem houden.

Allemaal erg leuk, ik vond het anders niet zo heel bijzonder. Geinig om eens tussendoor te kijken of net zoals mij als je ziek bent maar daar blijft het al snel bij, next!

3.0*

“You're right. I thought it was more important to be somebody out there than the damn failure I was here at my own home.”

Toen ik zag dat deze op ‘Netflix’ was verschenen was ik er eigenlijk best blij mee. ‘The Mule’ staat al enige tijd op mijn kijklijst en toen werd het wel eens tijd dat ik deze dus ging kijken. Ik vond het een erg vermakelijke zit persoonlijk, leuk en niet al te moeilijk verhaal en natuurlijk een erg leuke cast. Ik was eigenlijk wel benieuwd hoe ‘Eastwood’ dit zou gaan oppakken, met zijn aardige leeftijd verwacht je natuurlijk geen actiespektakel, en dan komt het aan op acteerkunsten. Dat zat uiteraard goed, een leuke zit zat mij te wachten met een (op zijn oude leeftijd) erg goed acterende ‘Clint Eastwood’.

De film begint aardig leuk, een eerste ontmoeting met de stugge ‘Eastwood’ werkt leuk en je merkt gelijk in wat voor leven hij zit. De beste man was constant aan het werk en zette zijn familie vrijwel altijd op de tweede plek, niet goed van hem maar het gebeurde wel. Ook het werk kwam er mooi in uit want hij was een bepaalde bloemenkweker en dat was leuk bedacht.

Ook was ‘Earl’ niet zo goed in afspraken en zette hij werk voor familie. Daar kwamen we snel genoeg achter toen zijn dochter ging trouwen maar hij vervolgens niet op haar bruiloft verscheen maar aan het werk was, dat was de druppel. Hij verscheen wel bij zijn kleindochter en na een ruzie kwam er iemand op hem af die hem vertelde dat hij wel werk had voor ‘Earl’ om makkelijk snel en veel geld te verdienen het enigste wat ‘Earl’ moest doen was een pakketje afleveren, dit was natuurlijk drugs maar dat wist hij niet.

En ‘Eastwood’ wil duidelijk wel een signaal afgeven buiten de spannende misdaden om: heb lief met je familie. Ben het wel met hem eens maar dit soort drama moet erg goed uitgewerkt worden omdat het anders te klef en cliché kan worden, gelukkig was dat hier niet zo. Uiteraard het overlijden van zijn vrouw was triest en is zeker een opvulling waardoor het flink fout ging in de film maar het goed maken met zijn dochter was wel iets té simpel zeker als ze elkaar al zolang niet meer hadden gesproken.

Afijn, het is over het algemeen een erg geslaagde film en ik heb me echt wel vermaakt. Het cartel gedeelte voelde geslaagd en wel erg leuk. En het was ook vermakelijk te zien, uiteraard het feit dat de eerste ritten natuurlijk goed ging en ‘Earl’ won vertrouwen van het kartel om vervolgens steeds meer cocaïne te vervoeren door de staten, het blijft goed gaan en goed gaan maar de politie komt steeds dichterbij, en je kunt het einde dan ook wel raden.

Het is volgens mij gebaseerd op een waargebeurd verhaal wat het dan automatisch leuker maakt om te kijken en ik las dus ook dat dit de laatste film is met ‘Eastwood’ in de hoofdrol? Dat weet ik niet zeker, mocht dat wel zo zijn dan is ‘The Mule’ wel zeker een geslaagd einde voor de carrière van ‘Eastwood’. En ik moet gelukkig nog heel wat titels kijken met 'Eastwood' erin dus ik ben nog lange niet klaar met hem! Al om al, fantastische film en ik heb er zeker van genoten!

4.0*

Toen ik in het begin van dat jaar op vakantie wou, wou ik deze film eigenlijk kijken maar dankzij de introductie dacht ik dat ik een deel van The Scorpion King mee had genomen (de film) maar later werd me pas duidelijk dat deze film dit onderwerp gewoon deelt, toevallig ook met de zelfde hoofdrolspeler. Ik moet zeggen dat ik minder onder de indruk was van de film na de herziening vandaag en ik vond het maar een simpele en matige bedoeling, zeker vergeleken zijn voorganger.

“Whatever it is, whatever you need, I don't care. Forget it, O'Connell. Every time I hook up with you, I get shot! Last time, I got shot in the ass! I'm in mourning for my ass!”

De cast is gelukkig het zelfde gebleven daar waar ik erg blij mee was. Brendan Fraser deed het leuk als O’Connell, gelukkig zijn oude rol weer opgepakt! Ook de knappe Rachel Weisz mocht er wezen en deed het prima, en om John Hannah heb ik regelmatig gelachen. Vosloo deed het wat minder als Imothep, vond hem matig acteren.

We starten de film goed, de familie is gelukkig en is zoals gewoonlijk aan het schat zoeken in oude piramides. We zien op dat zelfde moment helaas ook de kwade schurken die van plan zijn om de band van de Schorpioenen koning te jatten en zo deze weer tot leven te wekken, onder deel van de groep: Imothep die opnieuw opgewekt is uit zijn dood. Ze gaan met z’n allen achter O’Connell aan die de band heeft gevonden en eenmaal gevonden te hebben blijkt die aan zijn zoontje vast te zitten. Imothep neemt zijn zoontje overal mee na toe om vervolgens de schorpioenen koning tot leven te wekken en een eind strijd te leveren, wat er allemaal best komisch uit zag.

Ja, best komisch, de CGI is ronduit verschrikkelijk, de geanimeerde Johnson was daarbij ook hilarisch. Ook de andere CGI zag er niet uit hoor, was op dat gebied echt slecht. Ook was de spanning er na een tijdje af, heeft de tijdsduur gezorgd voor een langdradig gevoel en acteerden men steeds slechter en slechter vooral die Vosloo, vooral toen O’Connell de schorpioenenkoning vermoord had. Nee, deze film is niet voor mij weg gelegd en ik ga met een minder goed gevoel na deel drie (en voor mij tevens het laatste deel). Ik stop nu snel met schrijven en ga onder een koude douche staan!

2.0*

"What's the matter, man? For heaven's sake, what is it?"

"He went for a little walk! You should have seen his face!"

Eigenlijk lift ik een beetje mee op de meningen die al gegeven zijn, en daar kan ik me dus ook erg in vinden. 'The Mummy' had voor mij niet te veel verwachtingen, en heb ik eigenlijk puur aangezet omdat ik voor de horrorfilm challenge een film zocht vanuit Universal Studios. Zelf kan ik niet zo veel met dit soort oude werkjes - zoals ik al veel vaker aangeef - toch weten films als Frankenstein en 'The Invisible Man' me aardig te overtuigen.

Er gebeurt echt heel weinig, en de film is daardoor echt onwijs traag. Het geluk kent nog dat de film maar iets vaan uurtje duurt, dus je bent er wat dat betreft zo ook wel doorheen, maar ik kan hier niet zoveel mee. De ene dialoog voelde nog trager aan dan de ander, en dat vond ik echt heel lastig. Qua verhaal is het allemaal dan wel weer prima, dus daar helemaal niks om op aan te merken. Die hele mummy vond ik nog wel aardig bedacht, qua decor ziet het er ook prachtig uit en de film kent zijn leukere momenten ook wel, maar ik zou dit niet snel op zetten om rustig even een avondje film te kijken, dan wordt ik knetter gek denk ik.

En zo is ook ‘The Mummy’ aan de beurt om eens in de herziening te gooien en ik moet zeggen dat de film me best vermaakt heeft, echter is de film wel slechter uit de kast gekomen dan wat ik me kan herinneren bij de eerste zitting, en dat is natuurlijk altijd jammer. Toch weet ‘The Mummy’ een leuk concept naar buiten te brengen waarbij het verhaal leuk er op aan sluit.

De cast is prima, en daar hoefde je niet al te veel zorgen om te maken. Hoewel het voor mij niet allemaal even bekenden gezichten waren (wat voor de helft van de tijd totaal niet nodig was), heb ik me eigenlijk nergens aan geïrriteerd en ging het zo prima. Brendan Fraser deed het leuk als de hoofdrolspeler Rick, en was bijna niet te missen. Rachel Weisz mocht er ook wezen en was zeker niet verkeerd om naar deze dame te kijken.

Het verhaal was ook best leuk, we volgen de twee rond 1925 (als ik het goed heb) waar Rick een soort van schattenzoeker is en Rachel is een bibliothecaresse. Ze komen bij een als Rick besluit naar de gevaarlijke tempel van Hamunaptra willen gaan om daar te gaan schatgraven als de gevaarlijke priester Imhotep weer tot leven word gewekt door de heren, die erna zijn progressie van een bepaalde spreuk wilt voortzetten (ruim 3000 jaar later). Hij strooit angst, dood en verderf door de Egyptische dorpen waarbij hij zijn schatten weer terug komt halen en de hele stad omtovert tot slaven.

Ja, deze film, die voor 125 minuten toch nog een redelijke tijdsbestek had, heeft me prima vermaakt en is in de smaak gevallen. Een korte mening bij deze film aangezien ik een familieweekend weg ben geweest (net een uurtje terug) en ik dus nog wat meningen moet typen, die ik wel kort houd.

3.5*

Ik heb ‘The Mummy’ altijd gewaardeerd dankzij zijn trailer, wat een heerlijke (enge) film leek me dat en ik wou hem serieus nog in de bioscoop bezoeken ook nou, gelukkig heb ik dat echt niet gedaan want wat een kak film was dit. Het begint al met het feit dat Tom Cruise hier een leuk rolletje wegzet maar ik zijn gezicht niet met zo’n monster kan inprenten en hij zou vast wel meerdere films gemaakt hebben met wat monsters, ik vond het niet tof. Daarbij is de hele Ahmanet geen zak aan, ze was niet eng of spannend en ik kon er maar niet van genieten. Het verhaal was nogal wat slapjes en het was totaal niet mijn film, de zombies in deze film vond ik erg tof maar daar blijft het dan ook wel bij.

Voorgaande deze film wou ik nog erg graag de delen van de oudere reeks kijken, dit is er niet van gekomen (die moet ik nog steeds een keer zien) maar in mijn opzichte van wat ik nog kon herinneren is dit een ondermaten re-make. De enige dingen die echt goed en tof in de film zijn, zijn maar twee dingen in mijn opinie: de CGI is geslaagd, daar had ik echt niks om op aan te merken en ik vond de zombies van Ahmanet geslaagd. Ahmanet had voor mij wat ruiger gemogen, meer moorden mogen maken en écht weer zo’n zombie leger creëren en dat mis ik echt. Alex Kurtzman is veelte soft met het brengen van ‘The Mummy’ en er zit maar weinig pit in, het slappe verhaal maakt het daar echt niet beter op en met die simpele pluspunten red deze film het niet.

We volgen het verhaal van de oude Egyptenaren en dan vooral over het leven van Ahmanet die dankzij een nieuwe broertje haar leven niet meer zeker was. Ze werd overgenomen door iets demonisch en wou haar vriend offeren om zo een bepaalde macht te krijgen alleen werd dit van haar af genomen en werd ze levend in een graftombe gestopt over de Egyptische grens. Wanneer Nick Morton samen met Chris Vail aangevallen worden door een paar taliban strijders en ze luchtondersteuning kregen van de Amerikanen stuiten ze op deze tombe en gaan op onderzoek uit. Ze vinden een sarcofaag in de tombe en besluiten deze mee te nemen naar het thuisland. Eenmaal in het vliegtuig blijkt de mummy krachten te hebben die er voor zorgt dat er allerlei raven op het vliegtuig af komen waarna het vliegtuig neerstort. Wanneer het neergestorte vliegtuig onderzocht word kan Ahmanet haar gang gaan en neemt wat mensen over om zo Tom Cruise te kunnen offeren en achter hem aan gaat maar dan moet ze eerst nog wel een steentje hebben. Eenmaal alles bij elkaar steekt Tom zelf de dolk in zijn hart waarna hij een sterker vervorming heeft dan Ahmanet en haar uitschakeld.

Allemaal erg traag en saai, ik heb me zeker niet vermaakt met deze film en dan alleen al niet te spreken over het concentratie probleem wat ik opliep tijdens het kijken van de film, de film is gewoon zo saai dat ik er gewoon niet naar om keek, het interesseerde me bar weinig en dat maakt de kijk ervaring er zeker niet leuker op. Ik blijf erbij dat Cruise één van mijn favoriete acteurs is (al staat hij niet in de top 10), dit is zeker een misser in zijn carrière.

1.0*

Het derde deel was gewoon niks bijzonders meer, een beetje saai misschien wel en hoewel ik me op sommige momenten aardig vermaakt heb is de film reeks hier wel ten einde gekomen voor mij (mochten er nog meer zijn). Het deel bied geen nieuwe mooie kansen, was soms aan de voorspelbare kant en het was allemaal gewoon iets te soft. Daarnaast is de CGI ook weer om te janken.

“Whoa, whoa, whoa, whoa, whoa! Yeah, yeah, yeah, I know. Sorry, pal. There's a mummy on the loose!”

De hele Chinese setting vond ik dan net wel weer gaaf, de bouw van de muur etc. is daar dan mooi bij mee genomen. De actiescènes spatten er van af en is ook best tof gedaan maar het is soms wat langdradig. Zeker de ondergang van de keizer vond ik erg tof gedaan maar ook het opzoeken van zijn graf. De strijd tussen beide ondode eentje opgeroepen door de keizer en de andere door die vrouw. Shangri-La en alle spreuken ik vond dat nog het enige positieve aan de gehele film.

De cast is prima, veelal de ‘zelfde’ acteurs met één andere namelijk de zoon die is namelijk groter geworden, zoals we allemaal volwassener worden. Voor de rest deed Brendan Fraser het wel weer leuk maar, net zoals in deel twee werd hij niet meer bijzonder. Jet Li vond ik persoonlijk nog gewoon één van de betere, ik vind het een erg fijne acteur.

Het verhaal was wel redelijk, we volgen in de oude jaren een heersende keizer die graag alles in zijn macht wil hebben en een machtig leger heeft. Op een dag word hij vervloekt en begraven maar na een tijdje weer tot leven gewekt door bandieten. Nu moeten ze alles op alles zetten om de keizer te overwinnen, zijn leger tegen te houden en hem niet het eeuwige leven te geven. Na een tijdje word hij toch vermoord, na enige vechtpartijen en oorlogen winnen ze toch en is de keizer verslagen.

Het is allemaal één pot nat en niet meer bijzonder noch leuk, en dan is ook deze reeks weer uitgemolken en best saai geworden, jammer.

2.0*

Het eerste kerstdiner is geserveerd, de kerstsfeer hangt in huis en Radio 2 is begonnen aan zijn top 2000 en dan weet je het zeker: kerstmis is in volle gang en daar hoort ook een kerstfilm bij. Gisteravond heb ik besloten om maar eens ‘The Muppet Christmas Carol’ aangezet, een kerstfilm die al een aantal jaar op mijn kijklijstje heeft gestaan en nu eindelijk eens bekeken. Ik moet zeggen dat ik stiekem wel fan ben van ‘The Muppets’. Met daarnaast het verhaal ‘A Christmas Carol’ van Charles Dickens is een toffe combinatie, en zo word het nogal sombere verhaal opgefleurd met leuke musicalscénes en feel-goodscénes. En zo word voor mij het nogal lastig te volgen verhaal erg makkelijk omdat hij best simpel word voorgelezen door de muppets.

De film word nergens echt speciaal, en het is natuurlijk een erg uitgerekt verhaal, hoeveel films kent dit verhaal nu al wel niet? Toch deed deze film me wel wat, en vond ik waarschijnlijk de leukste film die het verhaal ‘A Christmas Carol’ verteld. Normaal gesproken kan ik niet echt in dit verhaal komen en het geeft natuurlijk ook helemaal geen goeie kerstsfeer en dat is iets wat Scrooge wou overbrengen. Al laten de muppet karakters het wel anders overkomen na een tijdje en blijkt het een hele sfeervolle film te zijn.

De film duurt niet lang, met zijn 85 minuten is het een prima wegkijkertje voor jong en oud. Prima acteerwerk van Michael Caine als Scrooge en dat was eigenlijk ook wel de enigste mens in de hele film die veel volledig beeld kreeg. Voor de rest zijn het niet echt acteurs maar, wel leuke personages, want ik ben fan van Kermit de Kikker!

Het verhaal werd ons voorgedragen door The Great Gonzo die zich voordoet als de originele schrijver Charles Dickens. Het verhaal gaat wederom om de ouwe chagrijnige Scrooge die een hekel heeft aan kerstmis. Zijn werknemers zijn anders wel fan van kerst en zouden graag vrij willen. Scrooge staat dit voor één keer toe en word diezelfde avond mee genomen door een geest die zijn verleden laat zijn. Zo gaan we door zijn leven heen en zien we zijn grafsteen dat laat zien dat niemand rouwt om de dood van Scrooge. Hij beter zijn leven en viert uitbundig het kerstfeest om zo ook weer geliefd bij de mens te worden.

Ik heb verder niet echt wat te vertellen over de film want echt héél bijzonder was de film niet om over allerlei onderwerpen te hebben. Gewoon een heerlijke kerst film die perfect was voor kerstavond, en ik heb me nog best vermaakt ook al doet het originele verhaal mij meestal niet héél veel, ik vond deze versie best geslaagd.

3.5*

"You have the right to an attorney. If you can't afford one, you *prick*, one will be appointed by the court.”

Opzich een vermakelijke misdaad film met één van mijn favoriete acteurs ‘Wesley Snipes’. Hoewel ik misschien wat meer actie had verwacht, is de film best vermakelijk. Ik had deze film al een langere tijd op mijn kijklijstje staan, en het kon me altijd wel interesseren, gisteravond dan toch eindelijk maar even aangezet, al was de zit vrij lang en werd het na een klein uurtje steeds minder interessant, waardoor de film toch wel een tikkeltje harder was om uit te zitten, op een gegeven moment. Toch heb ik me daarnaast wel gewoon uitstekend kunnen vermaken, al had er in mijn ogen wat meer actie in mogen zitten, ik zie dan toch wel erg graag ‘Snipes’ heen en weer meppen.

Daarnaast is het overigens een typische detective rol voor ‘Snipes’, eentje waar hij zich duidelijk in vertrouwd voelt maar, hij deed het ook wel leuk. De alleenwonende ‘Regis’ (eenzaam wil ik het niet noemen) werkt voor de politie in ‘Washington D.C.’ als hij opgeroepen wordt voor een nieuwe klus in het witte huis. Daar is een vrouw vermoord in de toiletten, en hij moet er uiteraard achter komen wie dat heeft gedaan. Daarna raakt hij verstrikt in een politiek spelletje, waar de president van de ‘Verenigde Staten’ bij betrokken raakt, en dan wordt het allemaal wel heel gevaarlijk. In zijn vrije tijd maakt hij een heel landschap van miniatuur poppetjes wat ik best wel interessant vond. Leuk ook dat ‘Little’ gewoon gekozen heeft dat er ook in te gaan verwerken, aangezien je het vaker terug ziet komen. Uiteraard zijn er ook nog een paar bijzaken bij, zoals een uitzetting van zijn appartementen gebouw die hij moet voorkomen, hij wil immers niet verhuizen om alles weer uit en- inelkaar te moeten zetten. Daar zorgde hij voor nadat hij de president heeft beschermt.

De rest van de cast vond ik wel aardig, al vond ik niemand echt heel bijzonder. ‘Diane Lane’ is een leuke bijrol voor ‘Snipes', en vult hem redelijk goed aan (prachtige vrouw ook) maar, haar rol vond ik niet zo héél boeiend. Wellicht dat ik ‘Alan Alda’ nog het leukste vond in de film, als hoofd van nationale veiligheid die eigenlijk een soort coup wou organiseren, en de president van de troon wat halen. Immers ook de gene die voor de dood van ‘Carla Town’ en ‘Spikings’ heeft gezorgd, om zo opschudding te krijgen binnen het witte huis. Overigens ook een rare rol van ‘Spikings’, die eigenlijk constant bij mij verdachte nummer één was maar, dat achteraf dus niet is. Een beetje een dubbel gevoel daarbij.

Het script is onwijs slap, en daar struikelde de film nog wel eens over. Het verhaal was namelijk niet héél boeiend, en het werd ook nergens echt spannend wie de dader was. Op een gegeven moment had je het wel door, en kon je het allemaal ook makkelijk raden wat de uitkomst ging worden van deze prent.

Al om al, een vermakelijke actie film van ‘Snipes’, echter heeft hij wel eens in betere films gespeeld. De film duurde me iets te lang, waardoor het verhaal niet altijd even goed tot zijn recht kwam, hierdoor kakte het verhaal soms nogal in en was het niet altijd even boeiend, toch een prima film voor een doordeweekse avond.

Wat een ongelooflijk saaie prent was dit. Deze Netflix Original heeft me sowieso wederom niet weten te vermaken en dat was eigenlijk al van ver te zien. Het erg saaie concept was voor mij de valreep, waardoor de film erg saai en flauw word om te volgen en om naar te kijken. Sandler gaat voor mijn gevoel in niveau steeds lager, dan houd je Jennifer Aniston over die voor mij de film nog een beetje interessant wist te houden. Nee, dit was totaal niet mijn film: voorspelbaar, saai en ongelooflijk cliché. Ik kwam een beetje van de koude kermis thuis.

"That's strange. My dad's battleaxe is missing."

"My dad"

Leuk genrewerkje hoor, die wat dat betreft wel wat achterloopt op sommige voorgangers en ook zeker op films die er na kwamen. Zo heel veel doen Cooper en Douglass niet fout, maar met vierhonderdduizend dollar aan budget zie je ook wel dat ze keuzes hebben moeten maken binnen de film. Er zijn echt wel betere films te vinden op dit gebied, en qua onderwerp is het nou ook niet echt héél bijzonder verder; maar het kijkt verdomd fijn weg.

De film opent trouwens wel verschrikkelijk slecht man, ik heb de plotomschrijving nog eens moeten lezen op precies te snappen wat daar nou gebeurde. Dat Ed direct in een psychose leek te komen vond ik ook allemaal behoorlijk raar, het verhaal in het algemeen vond ik eigenlijk best matig. Allemaal ook niet zo spannend, een vriendengroep op vakantie die worden vermoord door een seriemoordenaar; het slasher concept in een notendop. Het acteerwerk was allemaal prima, maar zo heel veel bijzonders hoefden ze nou ook niet te doen.

Toch hebben de heren voor gore het meeste budget gebruikt, en dat is ook echt te zien want de gore was best lekker. Met vlagen bloederig, hoewel de kills stuk voor stuk niet héél bijzonder zijn ofzo, het is behoorlijk vermakelijk. Alleen echt veel meer heeft de film nou ook niet te bieden, en bewijst hij zichzelf vooral als een vermakelijk tussendoortje.

Ik was afgelopen zondag bij het ‘Iron Maiden’ concert in het Gelredome en aangezien ik hier van een beetje uitgeput was wou ik niet een al te moeilijk te volgen film gaan kijken en viel mijn aandacht al gauw bij deze herziening van de horror slasher ‘My Bloody Valentine’. Ook heb ik dit gedaan voor de challenge waar ik mee bezig ben alleen houd ik het wel wat korter deze mening, ben aardig moe van dit weekend en de werkdag.

Deze slasher heb ik al meerdere keren gezien en vond hem gisteren eigenlijk niet zo héél bijzonder meer, dat is opzich wel balen. De kende zeker vaak goeie moordscénes maar een echte ramp was dat de CGI er soms gewoon niet uit zag, en dat is balen. Ook was de film rete voorspelbaar en soms saai (en nee, dat kwam niet doordat ik hem al eens gezien heb, want ik was eigenlijk alles alweer vergeten).

“Like fuck you do, Hanniger. Just 'cause your daddy owns the mine doesn't mean you know shit.”

In de film volgen we een stad waar de mijnen een belangrijke bron van inkomsten betekend. Er loopt alleen een verwaand moordenaar rond die mensen afslacht tijdens valentijn. De beste moordenaar is dood geschoten en na tien jaar komt Tom weer terug in het dorp wanneer de moorden weer aanslaan. Is het Tom of is er iets anders aan de hand? .

Een matige film vond ik het gisteren heb hem me zelf niet meer echt vermaakt. Het verhaal is flinterdun en het concept is leuk maar niks speciaals. Het leukste stuk was nog dat de beste dame naakt over straat liep, en er aardig lang wat bloot te zien was, nooit verkeerd. Nu ga ik snel door met voetbal kijken en daarna nog weer even wat Iron Maiden luisteren, en snel slapen!



1.5*

"The boy I was at school with killed his parents."
"No shit! What the hell happened there?"
"He used a hammer. He beat them to death."

Dat deze film in 2002 uit is gekomen deed me eigenlijk best verassen, dit soort webcam/dark web horrorfilms kent voornamelijk wel zijn trend toch wel twaalf jaar later pas, toen films als Unfriended uitkwamen. Destijds behoorlijke fan van dit soort films, de dark web had toen overigens zijn opmars gemaakt en werd populairder als onderwerp, er zelf gebruik van maken dat durfde niemand. Ik zat toen nog op de middelbare school (ja, zo jong nog) en weet dat deze film best veel aanspraak had. Dat My Little Eye ook over ene soortgelijk onderwerp ging had ik eigenlijk niet verwacht tot ik het plot las, het leek me best leuk.

De film draait eigenlijk voornamelijk met het doel dat we naar slachtoffers kijken van een SNUFF-website. Die door middel van een livestream mensen mee laat kijken hoe ze in een huis leven en kunnen wedden op de gene die het langst overleeft. Best een tof concept, alleen is de uitwerking wel gewoon wat matig. Er zijn niet echt veel spanning in, Evans werkte met vage geluiden die eerder irritant waren dan eng, en het kent allemaal weinig horror. Leuk trouwens dat Bradley Cooper nog even zijn gezicht liet zien, overigens niet een hele bijzondere toevoeging aan de film al bracht hij wel de nodige actie met zich mee ( ).

Het heeft inderdaad zijn psychologische trekjes, wie, wat of waar is allemaal onduidelijk en je moet er zelf maar achter komen. Het had van mij wel een stuk grover gemogen hoor. De film is namelijk vrij tam, en blijft ook zo. Het einde is nog enigszins een beetje opbeurend maar weet ook de film niet meet redden, en dan kijk je eigenlijk gewoon naar een anderhalf uur dom gelul.

Nogmaals, van het concept ben ik behoorlijk fan, de uitwerking is bagger. Had dus potentieel best een leuke film kunnen zijn, misschien ook als ze Bradley Cooper gewoon als hoofdpersonage hadden gestrikt. Een gemiste kans als je het mij vraagt!

My Super Ex-Girlfriend

Meh, ik vond hem tegenvallen! Het verhaal was leuk bedacht, dat wel! Maar ik vond hem niet zo spectaculair! De GFX van de film was ook goed! De grappen waren te doen. Uma Thurman, uiteraard de actrice van de super films Kill Bill vond ik een beetje irritant in deze film.. Ik kon niet echt genieten van haar.. Daar in tegen vond ik Luke Wilson het wel leuk doen! De flapdrol Anna Faris deed het ook wel leuk...... Ik zag de film op Netflix staan, en ik wou hem wel zien.. Niet al te hoge verwachtingen... Maar was redelijk... Het begon leuk, daarna zakte het heel erg en het einde was dan ook weer leuk... Dus dat is wel jammer...

2.0*

“Maybe some day you forget what it's like to be human and maybe then, it's ok.”

Een bijzonder interessante film die mij erg wist te verassen, heb me er meer mee vermaakt dan ik had gedacht. Ik kwam deze eigenlijk een beetje per toeval tegen op ‘Netflix’ waar deze aangeboden wordt, en na het lezen van het plot en een trailer gezien te hebben was ik best wel te spreken over de film. De film straalt vaak rust uit maar met een pakkend verhaal wet hij de spanning leuk op te bouwen en als kijker ging ik toch wel een beetje mee spelen in de rol van ‘Bacon’ en dacht ik de dader aan te kunnen wijzen, dit was echter niet zo en je zit zelf in een constante ‘mindfuck’ (vrijwillig) gepaard aan een droevig maar pakkend verhaal.

Het verhaal is pakkend. Het begint bij drie jeugdvrienden in hun kinderdagen wanneer ze baldadig zijn en hun namen gaan krassen in pas gestort cement waarna er een op het oog lijkende politieagent verschijnt en één van de jongens mee neemt, dat was dan ‘Dave’. Helaas bleek het geen agent te zijn en hij heeft ‘Dave’ ontvoerd en wellicht misbruikt (dat laat het verhaal niet weten noch de scenes). ‘Dave’ is duidelijk beschadigd naar deze gebeurtenis en de film neemt een grote stap vooruit in de tijd. We komen uit bij de heren nogmaals en nu in hun volwassen leven. ‘Jimmy’ is in de criminele wereld belandt en heeft gezeten, ‘Dave’ is nog steeds beschadigd en zit werkloos thuis en ‘Sean’ is een agent geworden. De drie komen weer bij elkaar terecht als de dochter van ‘Jimmy’ is vermoord, en deze zaak leidt ‘Sean’. Terwijl ‘Sean’ de daders probeert te pakken gaat ‘Jimmy’ met zijn familie op eigen onderzoek uit om de daders te vinden en die komen uiteindelijk uit bij ‘Dave’ en vermoorden hem, wat duidelijk niet slim was op het eind aangezien de broertjes van zijn toekomstige schoonzoon de daders waren.

Waar de film bij mij de mist in ging was dat het na een verloop van tijd wat ging inkakken, het verhaal werd op een lager pitje gezet en ‘Eastwood’ kiest er op dat moment voor meer sentimentele scenes en drama in de film te proppen, om toch wellicht wat zieltjes te winnen. Dat is best jammer aangezien de film best sterk begon, alleen na de dood van ‘Katie’ is het sterke ervan af. Gelukkig herpakt de film zich toch nog met het leuke plot en de voorspelbaarheden die achter af toch niet zo voorspelbaar waren.

De cast is wat de film doet winnen, met een sterk spelende cast word je ook beter meegenomen in de film. Dit kun je gerust overlaten aan het trio want ze deden het erg sterk. ‘Penn’ stak er bij mij bovenuit, een prachtige rol heeft hij hier neergezet. Ook ‘Robbins’ deed het leuk en stond naast ‘Penn’ goed op papier, zijn wat introverte rol werkte aardig mee in het verhaal. ‘Bacon’ had een simpele rol waar hij wel aangewend is, en acteert dus ook niet heel bijzonder, gewoon zoals we van hem zijn gewend. Ook leuk om ‘Laurence Fishburne’ te zien in de film, ook een makkelijke rol met weinig speciale dingen.

Dus ja, een best vermakelijke misdaadthriller die wel degelijk binnenkomt. Hoewel het script niet van hoge planken komt weet ‘Eastwood’ er wel het beste van te maken en krijgt de film een bijzonder duistere sfeer over zich heen. Van pijn en verdriet zien we ook blijdschap en gelukkige mensen, de moodswings vliegen je om de oren. Gelukkig heeft hij zichzelf niet in deze film gedrukt want het was niet een rol voor ‘Eastwood’ zelf geweest.

4.0*