Opinions

Nu dan toch daadwerkelijk mijn vakantie voorbij is wat ik totaal niet tof vind, heb ik besloten gelijk mijn eerste Blue-Ray schijf te bekijken die ik gekocht heb bij Zavvi en ik heb me redelijk vermaakt. Hoewel deze film zijn grappige momenten kent, kent de film ook wel echt zijn saaie momenten en deze momenten trekken mij toch wel weg om fan te zijn van ‘O Brother, Where Art Thou?’. Maar, wanneer het grappig werd was het ook echt grappig en ik denk dat, dat ook wel echt een punt is wat de Coen broeders zo goed weet te maken (ook al is deze door maar eentje gemaakt), wanneer hun film grappig is dan is hij ook grappig en het is niet van dat ordinaire klote humor die je al snel ziet bij een Seth Rogen. Dat zie je ook wel weer in deze film, het grappige en misschien wel een erg sterk punt is hoe sullig deze drie heren over weten te komen maar, dat maakt het ook weer hilarisch op zijn momenten en ik heb wel echt eens hardop moeten lachen om ‘O Brother, Where Art Thou?’.

George Clooney is wat mij betreft niet mijn favoriete acteur vooral niet in de komedie genre. Toch deed hij het redelijk, en zo was hij met Pete Hogwallop en Delmar O'Donnell is hij wel echt een uitstekend trio en word de film ook goed. Zeker het moment wanneer de drie jongens voor 10$ per persoon bij de plaatselijke radiostation de band ‘Soggy Bottum Boys’ hebben opgericht. Een heerlijk moment wanneer de trio een leuk country nummer ‘Man of Constant Sorrow' hebben opgericht met hun nieuwe vriend de zie onderweg hadden opgepikt. In het echt is dit nummer geproduceerd door Dick Burnett in de jaren late jaren ’20. Over het algemeen vond ik dit nummer wel wat hebben.

Het verhaal is ook erg tof om te volgen. We volgen drie mannen: Everett, Pete Hogwallop en Delmar O'Donnell die verplicht aan dwangarbeid moet doen. De drie ontsnappen vervolgens om zo een schat met de waarde van 1.2 miljoen dollar op te halen voordat dit huis onder water komt te staan omdat de staat een dam bouwt en daar precies een meer komt te lopen. Onder weg komen ze verschillende moeilijkheden tegen waaronder een verraad bij Pete zijn neef (of oom), vrouwen langs het water waarnaar Pete weer word mee genomen door de politie en noem zo maar op. Opvallend vind ik dat Joel Coen verschillende cults laat zien, eerst waar Delmar en Pete zich laten zondigen door de cult en opvallend maar wel geinig was de Ku klux klan. Waar hun gitarist Tommy Johnson is opgepakt door de KKK en waarschijnlijk geofferd werd. Hier proberen de drietal Tommy te redden waarna hun masker er af worden getrokken en ze dankzij hun roet worden uit gemaakt als een zwart getinte persoon, ik vond het wel machtig mooi.

De honderd minuten vallen mee, en zijn echt prima uit te zitten. Zoals ik al zei valt het verhaal tussendoor ietsjes weg maar met scénes zoals in de trein dat ze mee proberen te liften maar Pete zich niet in de trein kan hijsen en dankzij hem iedereen uit de trein weet te slingeren zijn van die scénes waar ik mijn lach toch wel op kon zetten. Ook zijn er leuke details te vinden in de film zoals Baby Face Nelson die we ook in de film zien. We zien Baby Face Nelson in de film wanneer de drie weer hun auto kwijt is en over de weg lopen, waarna er een auto aan komt scheuren en er alleen maar geld uitvliegt. Hij neemt de politie onder schot en overvalt weer een bank waarna een vrouw verteld dat het ‘Baby Face Nelson’ is. Later in de film zien we hem ook nog in een stoet waar hij geëlektrocuteerd word als doodstraf. In het echt woord beweerd dat Baby Face Nelson waarschijnlijk contacten had met ‘Al Capone’, geen vriendelijke man dus.

Al om al, leuke film maar geen meesterwerk van de Joel Coen. Ik heb me vermaakt maar het is geen topper, zeker geen miskoop. Even een kortere mening omdat ik morgen weer vroeg op moet staan.

3.5*

Fantastische film, precies waar ik me toch erg mee weet te vermaken. Ik heb de film eigenlijk altijd vrij bewust ontweken omdat ik dacht dat het een langdradig gedoe ging worden maar niks bleek minder waar, gelukkig. Cruise weet me altijd te vermaken en als acteur staat die hoog in mijn lijst aangeschreven, het is niet mijn favoriet maar de passie die de man vaak over weet te brengen heeft toch vaak zijn goede effecten. En dat red ‘Oblivion’ voor mij enorm, want zonder Cruise aan het roer zal de uitwerking misschien héél anders zijn geweest, misschien wel wat saaier en trager wat je al snel krijgt met zo’n vrij lastig concept om mee te werken.

Maar met de knappe Andrea Riseborough kon aan zijn zijde kon er ook niet heel veel mis gaan, de twee waren een erg leuk duo. De wereld zag er leuk uit, we zien er niet altijd even veel van maar wat we zien brengt een fijn apocalyptische sfeertje met zich mee. Kosinski heeft goed gewerkt aan de uitstraling, en met een leuk verhaal erbij is de film toch snel vermakelijk. Ik vond het een leuke zit, een erg leuk concept en alles leek wel te lukken. Ondanks dat de tijdsduur soms misschien iets te lang is en het allemaal wel vrij simpel in elkaar stak heb ik me niet verveeld.

4.0*

Observe and Report

Dit was toch wel één van de zwakzinnigste komedie films die ik heb gezien uit de kast van Rogen. Ik was, toen ik deze film destijds vond op zoek naar een film die echt donders veel leek op Paul Blart: Mall Cop (2009) die notabene alle twee uit het zelfde jaar zijn gekomen. Als ik dan toch moet kiezen deze twee vind ik Paul Blart: Mall Cop (2009) beter dan Observe and Report, dat is mijn mening dan wel.

Observe and Report heeft zeker wel zijn lollige momenten, niet echt alles was fout in de film. Het is wel lachen dat hij (Rogen) al die gasten neer knuppelt op straat, toen hij werd afgezet door Detective Harrison. Maar dat is vrijwel iets wat ik zo kan benoemen, aangezien de film verder gewoon te traag en slecht is om er ook maar iets leuk aan te vinden, ik vond het gewoon een kak film, als ik dan toch eerlijk moet zijn.

In deze film volgen we Rogen, leider van de beveiliging in een bepaald winkelcentrum. Op een dag komt er een potloodventer aangerend die het centrum tot schrikken doet over gaan. Rogen heeft beloofd deze man op te pakken maar gelijk over te gaan om zijn nieuwe liefde Brandi te versieren. Wanneer hij een date met haar heeft gehad, wat liefdes dingen heeft gedaan en denkt dat hun tweeën wat hebben gaat zijn leventje door. Hij besluit zich aan te melden voor de politie academie maar faalt hierin. Uiteindelijk is hij zijn werk kwijt maar, gaat nog steeds achter de venter aan. Op een dag rent de venter het centrum te binnen waar Rogen achteraan gaat, hij pakt de man en eind goed al goed, al is het niks geworden tussen Brandi. Mooi, wat een achterlijk wijf is dat, ook al is het haar rol, niks voor mij haha! Later lijkt het ook zo te zijn dat zijn mede beveiliger en rechterhand Dennis overvallen blijkt te plegen. Tijdens het kijken via de camera’s weet hij codes te ontdekken en zo is hij in de kluizen weten te komen, niet bepaald spannend!

Met dit korte verhaal kent de film ook nog eens te veel ‘slechte’ scenes. Zo deed het mij verschrikkelijk ergen toen Rogen zelf het centrum binnen ging en zo het gevecht aan ging met een aantal politie agenten, dit hele doel had niks te maken met de film en had er ook wel uit gemogen. Vond hier persoonlijk vrij weinig wat aan en het vulde deze, toch al verschrikkelijke film toch niet aan.

Nee, dit is totaal niet mijn film geweest en ik heb me mateloos zitten ergen aan de saaiheid van deze film, bah.

1.0*

Ocean's Eleven

Ik ben nog niet zo in de bankroof films bekend maar, Ocean's Eleven wist mij toch meer en deels te vermaken! Het begin vond ik wat moeizaam, niet echt mijn ding. Ik vroeg me dan ook af of ik hem wel zou kijken of niet. Toch maar even doorgezet en nadat ze Ocean's groepje gevormd waren heb ik me uitstekend vermaakt. Deze Misdaad / komedie heeft me aangenaam verrast. De komedie vond ik toch wel erg vermakelijk. Zoals ik hier boven ook al las en waar ik het wel mee eens ben: door de vele personages en functies word het soms wat rommelig. Afijn, het verhaal is erg doordacht waardoor je soms zelf ook even goed moet zitten en kijken. Je krijgt door de film heen steeds meer hints waardoor je zelf een beetje kan ontcijferen hoe en wat. Mocht je het nog niet weten dan kreeg je het wel op het einde te zien. Het concept is leuk bedacht en ik vond het nog best een vermakelijke film. Leuk voor een avond film kijken!

4.0*

Ocean's Thirteen

Dit is een derde deel alweer uit de Ocean's serie en ik moet toegeven dat dit nog wel een leuke afsluiter was. Vele maler beter dan deel 2 die ik gewoon echt bagger vond maar ik vind deze toch wel tegen nummer 1 aantikken. Ocean's Thirteen haalt weer wat dingen naar boven vanuit Ocean's Eleven waar ik echt van genoten heb. De pluspunt aan deze film is dat alle acteurs terug blijven komen. Niet dat Daniel Ocean opeens veranderd is. Het verhaal vond ik dit keer ook leuk om te volgen en het concept was ook erg leuk bedacht. Niks om op aan te merken. Erg vermakelijke afsluiter en heb me op weinig momenten verveeld! Ook leuk om Al Pacino te zien!

3.5*

Ocean's Twelve

Na het zien van het eerste deel van de Ocean's trilogy had ik veel zin en hoop in deze film. Helaas werd deze zin niet in alle verwachtingen overgebracht naar mij op mijn bank zoals deel 1 dat wel had gedaan. Ik voelde weinig vermaak in mijn lichaam en de clichés vond ik erg opkomen. Alles gebeurde zoals ik het 'voorspelde' en niks had mij eigenlijk verrast. Ocean's Twelve is eigenlijk een pure replica zoals deel 1 (wat logisch is) maar, werd bij lange na niet zo goed uitgepakt zoals het eerste deel.

Brad Pitt, George Clooney, Julia Roberts, Scott Caan en de anderen van de Ocean Bende deden het gewoon weer erg leuk. Aan Andy Garcia had ik ook niks te klagen al kwam die dit keer niet zoveel voor in de film! Catherine Zeta-Jones vond ik maar een irritante meid in de film.

Het verhaal van deze film vond ik wat ingewikkelder dan deel 1 en ik vond de aanwijzingen moeilijk om te volgen. Ook het eind dat alles verklapt word komt bij lange na niet zo leuk uit als dat in deel 1 gebeurde. De gehele film is het gewoon net niet. Ook het concept is dan wel herhaaldelijk maar, ook hier word niet de volle 100% uitgehaald. Ondanks de happening in Amsterdam door deze film ben ik er helaas niet door overtuigd.

2.5*

"No. Coal mining may be your life, but it's not mine. I'm never going down there again. I wanna go into space."

Deze film kwam me héél erg bekend voor, maar nooit op gestemd blijkbaar al denk ik wel dat het een aantal jaar geleden is geweest dat ik deze film voor het laatst heb gezien. Na mijn weekend op een festival had ik behoorlijk veel zin in een wat "rustigere" film, om zo maar even te zeggen. Deze film viel me vrij snel op, dus dan maar de keuze gemaakt te kijken. En wat een leuke rit, een veel belovende film die je eigenlijk direct inpalmt met een onwijs leuk verhaal. Vooral in de tijden dat dit soort dingen nog vrij onbekend waren, om zo maar te zeggen.

Toch ook een prachtig inzicht hoe uitzichtloos het leven kon zijn in die tijd, dat je gewoon wist dat je op de zelfde plek als je vader terecht komt lijkt mij een heel naar idee, zeker met dat zware ongezonde werk als de koolmijnen. Een vrij dramatisch en zwaar achtergrond verhaal, maar wel iets waar Johnston niet al te veel tijd in kwijt wil. Dat maakt het soms niet emotioneel genoeg in mijn ogen, want naast een paar negatieve momenten zoals ongelukken is de film dus ook niet zo diepgaand. Eén ding is zeker deze film gaat het hebben over de ambitie van Homer en voornamelijk zijn passie voor rakettechnologie.

De successen zijn uitvoerig in beeld, en dat is ook een leuk aspect van deze film. Niet te veel negativiteit is ook goed, en niet persé nodig een leuke film te maken uiteraard. Ik vond het leuk hoe men hun onderzoeken deden en de hele uitvoering, erg vermakelijk verhaal en ook leuk om te volgen. Daardoor is October Sky een onwijs leuke, soms sentimentele coming of age die uiteindelijk inderdaad vrij cliché is maar wel gewoon leuk, en dat is het belangrijkste.

“Mr. Bond is indeed of a very rare breed... soon to be made extinct.”

En we gaan rustig door met de ‘James Bond’ reeks. Ondanks eigenlijk alle saaie films die ik achter me heb gelaten, ben ik altijd vrij benieuwd wat de volgende film in petto heeft. Wederom een film met ‘Roger Moore’ als ‘James Bond’ en ik moet eerlijk toegeven dat ik de film toch een tikkeltje beter vind dan zijn voorganger ‘For Your Eyes Only’. ‘India’ is een mooi gebied om te filmen, en deze setting vond ik juist wel een leuke toevoeging aan de film. Alleen weet ‘Glen’ er maar weinig uit te halen, en biedt vooral een berg saaie dialogen die niet pakkend over komen. Daarbij was het verhaal wel interessanter, en vond ik het begin toch wel weer een tikkeltje beter dan zijn voorganger. Ook hier kakt de film in het midden weer erg hard in, waar de vrij vlotte flim plaats moet maken voor ellelange dialogen met romantische scenes erin, want ja; ‘Bond’ had weer een dame aan de haak geslagen. Het is allemaal wel zo voorspelbaar, dat het niet eens meer bijzonder en/of leuk is.

Ik denk dat men even bij elkaar heeft moeten zitten om te overleggen hoe ze de introscéne van ‘For Your Eyes Only’ konden overtreffen. Hierin moet bond het namelijk opnemen in een helikopter die vervolgens stunts maakt in London, en bestuurd wordt door een schurk. Het was overigens ook de leukste scene in die hele film maar, dat even terzijde. Nu was het wat tam, ‘Bond’ die zich verkleed als een officier zijn van die dingen die we wel kennen. Maar, dat er vervolgens uit de paardentrailer een mini-jet tevoorschijn komt waarmee bond op de vlucht raakt (en ook nog even een raket moet afschudden) is weer een stap hoger en, ik vond het leuker. Wellicht wel iets te extreem op wat momenten maar, zeker vermakelijk. Ook het einde wanneer de benzine op was geraakt, en hij precies landt bij een tankstation is heel leuk maar, ietwat overbodig.

Eigenlijk daarna zien we waar de film echt over zal gaan. We zien een achtervolging waar agent ‘009’ om het leven komt door een tweeling messenwerpers. Hij had een nep Fabergé ei bij zich, die hij had gestolen van een Rus. ‘Bond’ wordt er vervolgens op af gestuurd. Voordat hij eropaf wordt gestuurd zien we de Russische ministerie (althans wat officieren) bij elkaar zitten die een discussie voeren over een inname van Europa. Wat samen kan gaan met nucleaire oorlog. De manier waarop ‘Orlov’ dit verteld deed me met vlagen denken aan de ‘Blitzkrieg’ van de Nazi's in de tweede wereldoorlog. Daarna deed het me ook met vlagen denken aan de huidige oorlog in ‘Oekraïne’, zeker met feit dat ‘Orlov’ zegt Europa in te kunnen nemen in vijf dagen. Grootsheidswaanzin. Deze waanzin gaat door in de rest van het verhaal, waar hij eigenlijk de circus van ‘Octopussy’ gebruikt om een nucleaire bom te planten, en zo chaos in west-europa te veroorzaken. En hier zie je overigens ook weer die clown.

De cast vond ik prima. ‘Steven Berkoff’ als ‘Orlov’ was een geslaagde villian. Ik kon daar wel van genieten van zijn acteerwerk. Ook de de vele dames zijn prima. Zo vond ik ‘Maud Adams’ als ‘Octopussy’ een prachtige verschijning. En dan heb je uiteraard ‘Roger Moore’ als ‘Bond’. In mijn ogen toch echt wel de minste ‘Bond’ die ik tot zoverre heb gezien. Ik ben het eens met enkele reacties onder mij, waar praktisch gezegd wordt dat het steeds meer als een komedie over komt, en daar zat ik niet op te wachten.

De opening van deze film was dus echt sterk, ook het geheim en de veiling daarna is leuk maar, wederom weet men het hier te verpesten door een onwijs saai, niet boeiend en sfeerloos middenstuk te verwerken, waar het geslijm van ‘Bond' je, je neusgaten uit komt en het gewoon simpelweg echt niet meer interessant wordt. Het einde weet nog enige vaart mee te geven, nog wat interessants te bieden maar, de film is volledig in gekakt en ik ben er niet echt fan van.

Oculus

Toch een film dat nou niet zo zeer eng is door de "geesten".. Oculus is een mysterieuze film die je goed mee kan trekken met het verhaal.. De "Throw-Back" momenten komen af en toe mooi van pas, maar kunnen ook wel eens irritant zijn. Kwa schrikken is de film minder, het is eerder dat je schrikt dankzij het verhaal dan de zo geheten "Geesten".. Zoals ik al zij wordt je mee getrokken met het verhaal, dankzij dit kun je diep in de film komen te zitten en dan schrik je af en toe..

Oculus gaat over een behekste (Bezeten) spiegel, wat er voor gaat zorgen dat je dingen gaat zien/denken (Als ik het goed heb, tijdje geleden dat ik hem gezien heb maar me stem was verwijderd) Kaylie Russell wordt dat na een tijdje helemaal gestoord dankzij de dood van de ouders en gaat alles onderzoeken in verband met de spiegel, camera's alles.. Ze worden dan telkens met hun gedachten terug gestuurd naar hun kindertijd, waar die spiegel ook al alles bezeten had.. Tim Russell wodt mee genomen door zijn zus maar geloofde niet in de nonsins van haar... Snap ik ook wel als dat in het echt gebeurde... En het einde was natuurlijk ook wel weird.. Volgens mij zagen ze toch hun zelf staan in het huis?? Nu weet ik natuurlijk niet alles meer 100% van de film zeker maar ik vond het opzich nou ook weer niet zooooo slecht, alleen een echte geesten film zal het niet worden... Naar mijn mening..

Ik vind deze film daarom ook een 3.5* waard! En ik denk dat er misschien nog een deel twee komt...

"Every murder lives on.”

De positieve berichten liegen er niet om, en ik ben ook echt aangenaam door deze Ierse haunted house horror. Dit zijn typisch van die films die een hit or a miss voorstellen, vaak zijn het toch best slappe films die maar niet uit de verf komen en waar je daarna gewoon teleurgesteld achterblijft. Bij Oddity is dit echt niet het geval. Hoewel het verhaal in het begin niet héél bijzonder lijkt te zijn, is de sfeer wel echt direct heel creepy. Een film die echt onder je huid gaat zitten, en hoewel je misschien aan kunt zien komen wat er kan gaan gebeuren, blijft de film gewoon spannend genoeg. En I love that!

De film start best weird, een open mysterie die eigenlijk vrij snel opgelost wordt, dat dan weer wel. Wanneer Darcy om het leven komt, komt haar zuster Dani langs want ze wil erachter komen hoe haar zus dood is gegaan en wie er überhaupt achter zit. Dani is blind en is geïnteresseerd om met de doden in contact te komen, vrij ruw gezegd. Het begint allemaal wel te spoken, de film gebruikt leuke kleine activiteiten die misschien toch ervoor konden zorgen dat de film soms een enorme jumpscare liet komen, dat bleef gelukkig vaak wel uit maar, het is best creepy. Waar Mc Carthy vooral sterk mee is, is dat hij onwijs goed werkt met geluid. De film moet het daar ook echt van hebben. Alles kraakt en piept, en zorgt er daarvoor ook dat je eigenlijk vrij snel opkijkt wat er nou precies gaande is. Heel tof, daar ga ik echt onwijs goed op.

En ja, ik ben het ook eens met het feit dat deze film misschien wel de beste jumpscares ooit bevat. Want hoewel je hem gewoon ziet aankomen, pakt hij je toch wel ontzettend goed. Zelfs ik schrok, en ik schrik nog nauwelijks in dit soort films. Daarnaast is de film met vlagen nog bloederig ook en is het verhaal best tof maar, misschien soms iets te makkelijk.

Zeker een leuke film om te kijken, eentje waar duidelijk veel passie in zit en die ook echt wel meer ontdekt mag worden in de horrorgemeenschap. 57 stemmen is nog best triest eigenlijk, deze film verdient veel meer. Hopelijk gebeurt dat nog want, het is best een leuke zit!

Na hier en daar wat negatieve berichten heb ik gisteravond toch maar besloten om de, toch relatief wel redelijk (maar met maten) grappige kerstfilm gekeken. Nee, ik lachte nergens hardop al doe ik dat nooit echt heel snel met komedie films, ik ben helaas niet zo’n type en dan moet er echt wel iets heel grappigs gebeuren mocht je mij uitmondig horen lachen. De film laat zich wel kennen, met een knijter sterke cast zou je toch zweren heel wat te kunnen verwachten van een film als dit, toch weten Josh Gordon en Will Speck er soms meer een chaotisch zooitje van te maken dan dat de film daadwerkelijk wat voorstelt.

Je kan dus wel zeggen dat ik geen enthousiaste fan ben van deze typisch Amerikaanse kerstfilm, waar ik normaal wel van houd. De film kent vooral puberale grappen, vooral afstammend op seks, drugs en alcohol al word het nergens echt heel erg vervelend. Ik durf dan ook wel met zekerheid te zeggen dat de film me nog meer mee gevallen is dan dat ik achter- en vooraf had gedacht dus, misschien vond ik de film stiekem nog leuk ook.

Uiteraard is deze film een afstammeling van ‘Project X’ en ‘The Hangover’ samen. Dat is dan notabene ook wel te verwachten met zo’n cast, toch kent het clichématige verhaal en concept een makkelijke uitweg en is hij voor 105 minuten prima te doen en makkelijk vol te houden. Het is dan ook niet zo dat de film op momenten ‘saai’ is, hij kent echter ook geen positief beeld.

De film kent een aardige cast. Natuurlijk kun je niet om Jason Bateman heen. Een erg leuke en komische acteur die ik dan wat dat betreft wel weer geschikt vond voor deze film en zijn rol. Hij speelt de rol van Josh Parker en tevens rechterhand van de leidinggevende van de afdeling, toch een aardig leuke rol. Ook mogen we natuurlijk Jennifer Aniston ook niet vergeten. Wat blijft dat toch een prachtvrouw en tevens leuke actrice, ze mag de rol vervullen van Carol Vanstone, de toekomstige CEO van het IT-Bedrijf Zenotek. Ze runt dit samen met T.J. Miller ook wel Clay Vanstone, de dommere wederhelft van Carol die een afdeling van het bedrijf runt in Chicago. Voor de rest kent de film een leuke cast.

Het verhaal was geinig. We volgen in het begin Josh Parker die in een echtscheiding zit vlak voor kerstmis. Eenmaal aangekomen bij de zaak komt Carol naar binnenstormen, er worden te weinig servers verkocht en ze stelt een paar eisen waar haar broer Clay aan moet voldoen anders sluit ze de desbetreffende afdeling. Ook schrapt ze de bonussen en het kerstfeest waarbij ze al gauw weer vertrekt. Clay kan helaas mensen niet zo erg teleurstellen en blijft beloven dat ze de banen houden, de opslag krijgen en het kerstfeest door gaat. Ze besluiten dat moment sowieso dat het feest doorgaat omdat ze Walter Davis binnen moeten halen en die kwam voor het feest. Eenmaal wanneer het feest is aangebroken gaat het totaal fout waarbij Walter voor het IT-bedrijf kiest en de afdeling in Chicago blijft bestaan met erg veel rare fratsen.

Toch is deze film niet mijn favoriete kerst film en hij staat zeker niet hoog in mijn lijstje. Toch heb ik me aardig vermaakt gister avond en is hij tijd vullend erg goed.

2.5*

Office Space

Een degelijke komedie film die mij het laatste uurtje van dit middag toch wel heeft doen lachen. Er komen zoveel vergelijkbare gebeurtenissen in deze film voor die je ook zelf op de werkvloer mee kan krijgen, zodat mijn moeder en ik elkaar lachend aan keken want een gebeurtenis hier daar zit ik tijdelijk mee in mijn maag. Dat terzijde overigens. Toch is deze film gewoon leuk en komisch, echt heel speciaal was Office Space niet.

Het verhaal was geinig. Peter Gibbons werkt op kantoor alleen dat gaat niet zo goed. Peter Gibbons is gestrest en denkt daarbij dat zijn vrouw Anna vreemd gaan. Ze gaan naar een psycholoog alleen daar wordt Peter gehypnotiseerd. Opeens is Peter heel erg relaxed en kan alles aan in zijn ogen, hij komt niet meer naar zijn werk, neemt zijn telefoon nooit meer op en het gaat uit met Anna. Toch vind hij zijn nieuwe liefde; Aniston (goddelijke vrouw). Ze gaan het bedrijf 'drogeren' maar willen dit niet, paniek en komische momenten ontstaan.

Het verhaal was geinig het concept was erg leuk. Het acteerwerk was prima en niet iets om te klagen en ik heb me dus prima weten te vermaken met dit leuke tussendoortje. Komedie was goed en ik heb me prima weten te vermaken. Speciaal was hij echter niet.

3.5*

Los Ojos de Julia

Heerlijke Spaanse Horror/Thriller die toch met veel vermaak heb uitgezeten, hoewel het niet echt ‘eng’ was zat de film in een heerlijk ritme en kende de film een bepaalde sfeer. Guillem Morales brengt Los Ojos de Julia op een heerlijk mysterieuze wijze, die je in het begin al vrij snel met vraagtekens laat zitten, die misschien na een tijdje te snel al geraden konden worden. We wisten al wel dat de ‘verpleger’ van Julia de moordenaar was. Toch is het voor mij nog een beetje onduidelijk waarom iedereen blind moest worden, was de moordenaar zelf ook blind?, Zag hij ook nog goed of , hij wou zijn slachtoffers echte angst laten voelen.

We beginnen de film al lekker, vrijwel een korte introductie met de hoofdrolspeelster die een ziekte heeft waardoor ze blind word. Wanneer haar zus opgehangen is door een mysterieuze man gaat ze in eerste instantie achter de man aan waarbij later lijkt dat deze persoon ook achter Julia aan zit, en haar het liefste ook vermoord.

Julia komt de moordenaar een paar keer tegen, en gaat hem een paar keer achterna om hem te grijpen. Wanneer Julia naar een dokter gaat omdat ze elke dag minder gaat zien, word ze onder begeleiding gesteld met Ivan. Wanneer ze het moeilijk heeft is hij er om haar te begeleiden en komt haar ten Nouwen nood ter hulp. Wanneer het Julia te heet onder haar voeten word komt ze er achter dat Ivan daadwerkelijk de moordenaar is en probeert zowel te vluchten. Ze komt uiteindelijk bij de moeder in het huis terecht die de politie daarna belt. Ook de moordenaar weet zijn moeder te pakken en zorgt er wederom voor dat ze ook blind word.

Prima film en uitstekend vermaakt!

3.5*

"You have no idea the hell storm you're about to let loose."

Er waren veel lovende woorden voor deze prachtige film, die mij toch wel een stuk nieuwsgieriger wisten te maken. Deze is destijds al op mijn radar gekomen, maar het heeft wel even mogen duren voordat mijn interesse in deze films is gaan groeien, en dat moet je wel echt liggen uiteraard. Tijdens de hete dagen van deze week (ik heb de film dinsdag gezien) wil het mij altijd wat beter lukken dit soort films te kijken, vaak toch aan de wat tragere kant en dan is dat klamme weer (waar je dus voornamelijk traag van wordt) echt perfect voor deze films.

Duidelijk een COVID film trouwens, waar de cast zo klein mogelijk is gehouden, maar daardoor misschien nog wel een stukje leuker is geworden. Het is allemaal gewoon simpel, en ik was eigenlijk best bang dat, dat de film volledig zou nekken. Gelukkig weet Potsy het makkelijk op te lossen, maar het werd daardoor ook niet héél moeilijk. De film moet het duidelijk van het laatste half uur hebben, en misschien had ik toch stiekem wel gehoopt dat we dat al een stukje eerder en wellicht vaker in de film terug zagen komen. En dan heb ik het voornamelijk over het feit dat Henry één of andere super schutter blijkt te zijn, wat je eigenlijk nergens terug ziet.

Het begint allemaal vrij mild, de film kakt vervolgens in het midden wel een beetje in, maar wat ik al zei; de film moet het echt volledig van het einde hebben. En dat is eigenlijk aan heel veel dingen wel te merken. De 'gunfight' vond ik echt heel nice, Henry is een bijzonder personage maar wel heel leuk, en dan valt het toch niet tegen. Het einde is overigens onverwachts, iets wat ik niet aan zag komen persoonlijk.

Duidelijk wat Potsy voor ogen had. Een simpel en snelle western die zeker niet te diepe gronden moest zoeken. Het begin punt sluit makkelijk aan op het einde, wat ook gewoon het geheel moest afsluiten en waar het ook bij blijft. Het treedt nergens buiten het boekje, en dat hoefde ook niet. Want uiteindelijk is dit gewoon een heel leuke western film die me zeker wist te vermaken, onwijs sfeervol en nog best interessant om te volgen.

Volgens ‘IMDb’ met een budget van 5€ is dit zeker echt wel een hele leuke zit hoor. Ik ben het eigenlijk eens met wat ‘Noodless’ ook al zegt. Achteraf is dit een hele verassende en vooral best vermakelijke horror film die juist buiten verwachtingen best goed presteert. Dat het even wennen is, dat lijkt me best wel duidelijk, dit concept heb ik zelf nog nooit gezien en wellicht zorgt de film daardoor juist wel voor verfrissing. Ik wist echt niet wat mij te wachten stond. Achteraf had de film toch wat korter gemogen, hierdoor resulteerde er vaak wat dode momenten waardoor de film zijn kracht wat verloor. Toch was dit één van de weinige minpunten die deze film heeft.

De film opent supersterk, eigenlijk zoals je het altijd wilt. Direct, snel en zonder enige moeite. Het Duitse aspect had juist een leuke touch aan deze film, en de oudere mensen deden het leuk. Het is eigenlijk heel vaak en heel makkelijk te denken, al die ouderen mensen zijn toch juist makkelijk te overmeesteren? Het is toch niet zo moeilijk om zo’n oud lijf uit te houden. En dat is iets waar ‘Fetscher’ juist een goede stap maakte om zo’n intro in de film te stoppen. Waar we dus toch duidelijk zien dat de ouderen overgenomen waren door een bepaalde demon, zeker wanneer hij naar buiten brult en zo die verpleegster neer slaat. Dit was eigenlijk het moment dat je de verandering in de man zijn ogen zag, zijn lichaam was overgenomen en heel erg sterk. Overigens één van de sterkste misschien wel de sterkste scenes uit deze hele film. Waar de spanning echt te voelen was in een donkere en angstaanjagende setting met een grauw tintje, waar we eigenlijk het begin van de apocalypse zagen gebeuren.

‘Fletscher’ kiest daarna zorgvuldig voor de ontmoeting met de hoofdpersonages, hun familieband en de setting waar we eigenlijk een hele tijd of misschien wel de hele tijd zullen verblijven met leuke scenes in aankomst. De cast is wat dat betreft prima, ik ken verder niet zo goed wat nog meer Duitse actrices en acteurs zijn dus een redelijke vergelijking zal ik niet kunnen maken, ze waren doorsnee, deden het leuk en waren vooral niet houterig, gelukkig maar. De meeste credtis gaan toch wel naar de meeste oudjes, die hoewel hun rollen allemaal aangepast zijn aan hun leeftijd (weet dat ook de oudjes in de film nogal stroef bewegen en totaal niet snel zijn), ze deden het leuk en de meeste waren erg psychopathisch bezig. Dat maakte de rollen toch een stukje leuker.

Daarnaast drukt ‘Fletscher’ ook nog eens met zijn vinger op de zere wond. Hiermee bedoel ik voornamelijk dat hij een goed contrast brengt wat er hedendaags eigenlijk met de oudere bevolking gebeurd, en ook hoe de jongeren zich tegenwoordig vooruit bewegen. Hiermee licht hij heel mooi de pijnlijke situatie uit hoe de oudere mensen behandeld worden, vaak gezien als een stuk vuil die worden weggemoffeld in een eenzame woning en waar een ieder te druk is in zijn privéleven om wellicht een uurtje langs te gaan maar, vervolgens wel de halve avond kunnen ‘Netflixen’. Nu is dit natuurlijk wel wat overdreven, dat weet ik ook maar, hij weet goed om te gaan met de realisme. De koude, kille en vooral eenzame setting was goed te voelen, en vooral goed af te lezen van de gezichten, prachtig die kille stille omgeving in het verzorgingstehuis waar je ook de houding van de verpleger zag.

Voor de rest even naar de topic van de film, de horror wat de film te bieden. Want hoewel het waarschijnlijk erg moeilijk werken was met zulke fossielen vond ik de horror best leuk. We zien geregeld een in geslagen hoofd of mensen die leiden aan een hoofd trauma omdat er een ijzeren bal naar hun toe was gegooid. De hele film zit vol met dit soort leuke kills, waar de verpleging en de jongere generatie nergens meer veilig zijn voor de oudjes.

Ik ga nog maar even goed mijn opa en oma in twijfel nemen of ze niet bezeten zijn, en ondertussen denk ik dat deze film echt wel meer aandacht verdient want ik denk dat meerdere mensen deze film wel kunnen waarderen. De film is ondanks zijn 90 minuten niet altijd even makkelijk uit te zitten, toch blijft de film constant duister en zit er een naar sfeertje aan. Ook zeker voor de mensen die mee doen aan de ‘Horrorfilm Challenge’ kunnen hier best een poging aan wagen.

Old School

Heerlijk dit. Echt mijn komedie. Ik houd hier wel van. Maar goed zouden ook velen zeggen "Bah!". Dat kan eh, ik ben niet echt van die wat serieuze komedies. Ik kan veel sneller en harder lachen als ik Will Ferrell in zijn blote gat op straat ziet rennen denkend dat hij een roedel met zich heeft. Dus ja, ik heb een paar keer lekker gelachen om de film. Ook zo dom, ik lach me stuk toen die dikke zwarte man een steen naar beneden gooit, die vast zit aan zijn lulletje, recht op een punt deksel, waarna hij naar beneden word getrokken (Sorry kan geen trema's). Ja domme humor, lol.

Grappig om Luke Wilson, Will Ferrell en Vince Vaughn in een film te zien. Ik vind zelf die drie echt komedie helden gewoon. Ik moest echt om alle drie wel lachen.

Het verhaal was leuk ik vond dat het dan wel opeens in 1x heel erg drama / romantisch word. Dat was jammer. Het concept was ook lachen. Misschien beetje te vaak herhaald. Maar ik heb opzich nog best kunnen lachen.

3.5*

“It lives inside you.”

Mwah, er werd te weinig gedaan met de mogelijkheden die deze film had. Opzich een best aardige horrorprent die zich bezig houd met het exorcisme en dan op de oude manier, met rituelen. De Mexicaanse setting komt nergens echt terug, het had elk willekeurig Spaanstalig land kunnen zijn. Voor de rest is het horrorgehalte wel aardig goed, het zien van bloed is prima gedaan in de film en het kent ook een leuke scene met een demon.

Zoals ik al zei, waren er veel potentiële momenten waar de angst noch horror een kleine schop kon krijgen, en dat werd niet altijd even goed uitgepakt. Zo moest ik erg in de film komen en koos ‘Alender’ er voor om een soort mysterieuze openingsscene te creëren. Met veel vragen ga je de film eigenlijk in en dat stoorde me wel, zeker omdat je dan niet weet wat er precies gebeurt (laat dingen op je afkomen). Het hele ritueel is wel leuk, wellicht soms iets te lang. Het einde is leuk, en dan vallen ook zo’n beetje alle puzzelstukjes bij elkaar.

Het is het einde voor mij die veel wist te redden, het mocht alleen van mij nog wel wat ruiger en bloederiger. Voor een ‘Netflix’ productie zeker niet het slechtste wat ik heb gezien, voor een horrorfilm met vlagen er goed maar ook met de bekende en irritante inkakkers. Het kan je goed vallen, en verkeerd, ik hing er denk ik wat tussen in. Voor de horrorscenes toch wel goed, daarom heen warrig en soms een klein beetje aan de saaie kant, vooral omdat het verhaal zo onduidelijk mogelijk wordt verteld. Het einde weet de boel nog te redden maar, dan moet je wel even doorbijten!

3.0*

Ik vond het een mooie film.

Lekker actie.

Het verhaal vond ik minder.

En ik snapte delen ook niet.

Het eind was slecht. Een klein gevechtje en mes in het hoofd.

Nee, ik vind dat opzich niks.

Ik ben liever van een lekker potje knokken en dan dat hij bijvoorbeeld toch weg komt.

Mooi open einde voor een deel 2

Tja, wat moet je er mee? Ik heb niks met Rotterdam en kon ook niks met deze film eigenlijk maar, ik heb af en toe toch stiekem best kunnen lachen, dat wel. Acteerwerk was allemaal niet heel zuiver, ik vond het script maar slapjes en het verhaal vond ik nou ook niet echt iets denderends maar hé, als tussendoortje werkte deze film best goed. Ik ben geen groot fan, leuk om een keer gezien te hebben; dat weer wel.

"Look at me, Damien! It's all for you.”

Dit vond ik dan wel weer een hele toffe horrorfilm. Misschien weten sommigen het wel dat ik niet per direct de grootste fan ben van films uit de jaren zeventig, alleen ben ik bang dat ik tot nu toe misschien de verkeerde film heb gekeken. Dit is in ieder geval wel de beste film samen met ‘The Exorcist’ die ik van die tijd heb gezien. Duidelijk dat ‘The Omen’ ook een belangrijk onderdeel is geweest in de evolutie van de horrorfilms, en Donner levert echt fantastisch mooi werk af. Want hoewel de film nergens écht eng wordt is dit film wel invloedrijk en gewoon heel interessant om te volgen. En ik wil best geloven dat deze film destijds in de eind jaren zeventig rete eng is geweest.

De film start overigens vrij rustig, duidelijk is dat Donner veel tijd vrijmaakt voor de character development en heeft daar overigens niet veel tijd voor nodig. We zien Robert opweg naar het ziekenhuis waar zijn pasgeboren kind is overleden, en hij besluit na inspelen van een priester een zoontje te adopteren. Daarna schakelen we de jaren door tot hij vijf is, en dan begint eigenlijk de film te lopen waar de oppas zelfmoord pleegt. Die springt van het dak af met een touw om haar nek, en spreekt de legendarische woorden wat de quote is die ik bovenaan heb staan.

Wanneer Damien dan eindelijk losgaat, begint ook het gehele mysterie om zijn personage. Een geboren kind van de duivel, een heel vet concept die destijds natuurlijk volledig tegen maatschappelijke wensen in gingen. Op zich vond ik het best leuk wat Donner deed in dit opzichte, waar je eigenlijk een volledig mysterie volgt maar, toch wel een beetje krom hoe hij toch zijn vrouw achter liet terwijl die priester precies zei wat er ging gebeuren.

Je zit op een gegeven moment wel iets té lang te wachten op een wat spannender moment. Die Rottweilers deden mij eigenlijk niet zoveel en voor de rest kent de film ook niet echt hele bijzondere momenten, tot je eigenlijk bij het slotstuk komt. Waar de fotograaf dus onthoofd wordt door een glasplaat, en Robert uiteindelijk met de nieuwe nanny (en duidelijk ook een medewerkster van Satan) in gevecht raakt en haar vervolgens bewerkt met wat keukengerei wat er nog best bloederig en leuk aan toe gaat.

Ik ben best fan van deze film, overigens ook de tweede Donner film die ik heb gezien deze week en het kon me wel bekoren. Vermakelijk op en top en zelfs met vlagen nog lekker spannend, al zal de film hedendaags gewoon niet echt eng worden, ik kan wel inzien waarom dit destijds best een ding was. Prachtige productie trouwens, en Donner laat hier toch zijn meesterschap zien. Leuke horror, die vooral op psychologisch vlak inspeelt, en daar ook echt wel raadt mee weet.

The Omen

Ik vond The Omen een hele saaie film die eigenlijk maar niks voorstelde. Ik kwam er dus achter dat dit een remake was van The Omen (1976) die, van de buiten kant er wel wat beter uitziet dan dit deel uit 2006. Ik ben eigenlijk dit deel gaan kijken omdat ik goodies van deze films in mijn volgende horror block verwacht en, dan wil ik wel weten waar het over gaat wat ik krijg. Nu hoop ik dat deze goodies mooier en beter zijn dan deze film.

Dit is 1 van de zoveelste demonen films maar deze straalt toch echt geen klasse uit. Buiten dat de oppas heerlijk van een gebouw afsprong met een strop om haar nek heen, heerlijke scene was dit. Onder andere ook de scene van de dominee , of priester bij een kerk waar hij niet in kon. Dankzij bliksem kwam er (volgens mij als ik het goed zag) een steiger buis naar beneden gezet dwars door hem heen. Ook dat de kop er af vloog, waarbij dat allemaal toch erg goed in beeld is gezet. En waarvan ik zeg dat dit toch daadwerkelijk het toppunt was van de film, daar buiten langs was alles erg slecht.

Het verhaal vond ik erg vaag maar, ik denk dat hij in zijn originele staat toch wel wat beter naar voren was gekomen. Liev Schreiber en zijn vrouw krijgen een miskraam, of althans hun kindje overlijd naar de geboorte, de priester zorgt er voor dat het stel een ander kind in handen krijgt, die na een bezoekje aan de kerk helemaal ontspoort. Hij word wild tegen Katherine Thorn oftewel Julia Stiles (mooi meissie) die half in elkaar gemept werd door zo'n snotneus. Die (Als ik het goed heb) ook nog eens in het ziekenhuis beland na weer een scene met het jongetje, waar ze een bepaalde gif toegediend krijgt via haar bloed transfusie. Zo gaat de film eigenlijk constant door en het einde was vaag.

Liev Schreiber, zoals velen weten absoluut niet mijn favoriete acteur. Sterker nog, ik mag die vent eigenlijk helemaal niet zo erg. Ik heb niet van te voren gelezen waar de film over ging anders had ik hem misschien wel helemaal niet aan gezet. Ik vind het zo'n verschrikkelijke acteur, bah! De gehele film was niet spannend en eigenlijk vrijwel saai met een flinterdun verhaal lijn. Niets speciaals en eigenlijk geschrokken afgesloten dat er toch weer zo'n slechte film aan mijn lijstje toegevoegd word. De poster zag er gaaf uit en de honden , en zilverrug gorilla's vond ik gaaf. Vooral de rottweiler . Rest was bagger, jammer weer. Binnenkort maar even The Omen (1976) kijken om te vergelijken. Dit was niet best.

1.0*

“It's all right. It's quite all right, really. She's having a rest. We'll be going on soon. There's no hurry, you see. We have all the time in the world.”

Zoals ik al veel aangeef hier ben ik nu bezig met een marathon van de bond-franchise. Ik zou graag voordat de nieuwe bond film uitkomt dit jaar eens al zijn voorgangers willen zien, ik heb er al een paar gehad maar ik moet er ook nog aardig wat. Het was vandaag de beurt aan de film film ‘On Her Majesty's Secret Service’ en voor de derde keer met een nieuwe bond gezicht (voor mij dan).

‘James Bond’ is soft geworden, en dat is wat mij al vrij snel opvalt in deze film. Toch vind ik het persoonlijk wel een klein beetje fijn dat er heel erg op safe word gespeeld door ‘Peter R. Hunt’ en ‘Lazenby’ waardoor het niet altijd even goed op valt. Men mist natuurlijk nu het charisma van ‘Sean Connery’ en dat is iets wat ‘George Lazenby’ niet weet te evenaren. Toch doet hij het wel erg leuk in deze film, en hij heeft er erg veel zin in. Hoewel hij niet op het gehalte van ‘Connery’ gaat komen, daar mist hij toch zijn charmes voor en de nodige (droge) humor, qua het houterige actiegedeelte past hij perfect in het plaatje. Ook houden ze het hier bij één echt vaste dame, waar ‘Connery’ er denk ik al zo’n acht in bed had gezogen (dat klinkt best verkeerd), word er bij ‘Lazenby’ eigenlijk voor gekozen zoveel mogelijk alleen bij ‘Diana Rigg’ te houden. Ze kunnen het alleen niet laten, er vliegt een enkele scharrel over de beeldbuis, maar daar blijft het bij.

Wat me het eerste opvalt is dat de film uitzonderlijk mooi is geschoten, zeker voor een eind jaren zestig film. Ik irriteerde me alleen wel aan de scope-zoom die we zien tijdens het bezoekje aan het strand. Waar ‘Bond’ vanuit zijn auto ‘Tracy’ in de gaten houdt en vervolgens krijgen we een soort inzoomscene, erg spectaculair rond die tijd natuurlijk maar er poppen enkele schoonheidsfoutjes naar boven. En de ergste is misschien wel het feit dat je de rand van de ‘scope’ ziet, zie je ook het strand en het water. Je moet je dan even realiseren dat je die van net zo dichtbij ziet als door de scope heen . Dat was denk ik wel het grootste foutje waar ik kriebels van kreeg. Afijn, wat moet je dan ook verwachten van een film uit dit tijdperk. Buiten dat om zijn de natuurscenes erg prachtig, en ook de vele achtervolgingsscènes komen tot zijn recht.

Het is nu elke bond film (in ieder geval sowieso de laatste 3 met deze erbij) een soort ding dat we een natuurlijk thema volgen. Vanuit het water gingen we richting de bergen en de lucht, en nu volgen we vooral besneeuwde gebieden met skies. Hoewel ik dat niet erg vindt tonen de film een erge lijn van eentonigheid, die mij de vorige film ook al opviel. We beginnen met een informatieve actiescenes van een ruime 7 minuten waarna de intro afspeelt. Daarna is het voornamelijk gelul met hier en daar wat actie en dan komt bond achter bepaalde feiten, waarna we de achtervolgingsscènes in gaan en die eindigen met een langdurige en grootschalige actie scene, vaak op locatie van de hoofdkwartier. Het was allemaal zo voorspelbaar.

Er zijn nog wel veel mooie dingen over de film op te noemen, zo vond ik zijn ontsnapping vanuit de lift machinekamer erg leuk en is het omringt met mooie natuurbeelden en een leuke soundtrack. De minpunten halen helaas niet in dat ik de film wat meer aandachtig heb gekeken, zeker ten opzichte van de vorige twee films. En hoewel de film op safe speelt en een berg charisma mist vind ik hem wellicht wel beter dan zijn twee voorgangers. Nu er wat meer rust en orde ontstaan is werd het (toch wel) saaie verhaal makkelijker te volgen. Dus voor mij is dit wel weer één van de leukere bond films, prachtig geschoten met heerlijke actiescenes.

3.5*

Toen ik donderdagavond begonnen was aan de film ben ik blijkbaar in slaap gevallen, om twaalf uur schrok ik van iets en bleek dat de film ‘Once upon a Time at Christmas’ volop aan het knallen was maar, voor mij was dit wel het moment dat ik besloten heb om de film even links te laten liggen en mijn warme bedje op te zoeken. Gistermorgen toch besloten verder te gaan met deze film en eigenlijk snap ik deels wel dat ik in slaap ben gevallen, buiten het feit om dat ik erg moe was door het werk en de ritme van het slapen er nog in zat is de film eigenlijk ook helemaal niks bijzonders. We beginnen goed en leuk, de film opent met een knaller waar al eigenlijk gelijk iemand de bijl van St. Nick in zijn lichaam krijgt waarop er nog wat meer moorden volgen en het best goed verloopt. Toch tegen het midden á einde aan merk je wel dat film in begint te kakken, het acteerwerk laat zich aan zijn wensen over en is echt bar slecht aan het worden en de film loopt als een zak stront verder, er was geen gang meer in te krijgen. Zeker op het einde wanneer Mrs. Claus neergeschoten word door de politie is eigenlijk net iets te simpel, voor een moordkoppel dat helemaal niet te pakken is tot één schot en ze is dood, het gaat te makkelijk.

Je ziet natuurlijk op ontzettend veel vlakken dat deze film natuurlijk B-matig is. Zo vond ik het ontzettend mooi dat je twee keer in de film een shot ziet van het winkelcentrum, en dan wel van buiten af. Waarbij je bij de eerste shot bijna geen auto’s ziet staan maar het winkelcentrum zit wel bomvol met winkeliers en vervolgens zien we zo’n zelfde shot waarbij het helemaal vol staat met auto’s op de parkeerplaats en dan is het winkelcentrum gesloten, hoe dan ? Zo kun je veel opnoemen uit deze film waaraan je kunt zien dat het niet van hoge kwaliteit is maar een mooie budget film. Waar ik me vooral aan wist te irriteren en dat doe ik nogal vaak bij het kijken de b-films is het punt waarop de cast ontzettend slecht weet te acteren maar, ook gewon écht slecht dat ik mezelf beter als vervanging kan plaatsen want waarschijnlijk doe ik het nog wel beter. Vooral op het punt waarbij Jennifer haar moeder Lucy uithoort over één of andere soldaat, ach jongens wat een lachertje was deze scéne zo dramatisch slecht. En dan lijkt een film op het eerste gezicht van aardig leuk en toch redelijk goed naar ontzettend slecht te gaan.

Deze film kun je oprecht een degelijke slasher noemen, want ook de film begint leuk maar eindigt ook prima op slasher gebied. Dat neemt niet weg dat de film opeens super goed is geworden, nee maar qua moorden is de film wel leuk bedacht. Het moraal van het hele verhaal is het punt waar Santa Clause samen met zijn Mrs. Clause de 12 dagen voor kerstmis uit oefenen, wat de politie agenten later in deze film zich ook bedenken. En om dan even een paar op te noemen: 2 tortelduiven, dit was het stel in de auto die levend verbrand werden. 5 gouden ringen dat waren de afgehakte vingers van de F.B.I. agenten die ook gruwelijk vermoord werden. 9 dansende vrouwen was in de stripclub waar ze de stripsters even hardhandig aanpakten en dan als laatste 12 spelende trommelaars en dat moest dan het tromfeest voorstellen dat kerstavond werd gehouden ergens bij iemand thuis. Ik vond dit concept op zich wel leuk en geinig bedacht, wat minder uitgewerkt maar het houd de film wel leuk.

De film kent eigenlijk geen verhaal, tenminste geen verhaal dat ik daadwerkelijk ook sterk of goed vond. Het verhaal dwarrelde een beetje om het concept heen van de 12 dagen met kerstmis. We volgen een aantal mensen, waaronder Jeniffer, Lucy, Sam en de Sheriff die allemaal achter de moorden aan gaan wat er speelt in hun dorpje. Al gauw blijkt duidelijk te zijn dat het gaat om de ex van Lucy, een ex-militair die met kerst doorgedraaid is Hij komt terug met kerst om Lucy en wat naasten te kunnen vermoorden voorafgaande dat ze de 12 dagen voor kerst uit gingen oefen. Eenmaal dat de politie dit door heeft word de kerstman en mrs. Claus gestopt al weer Santa Clause te ontsnappen en ik hoopte niet dat dat beelden op een aanstaande deel twee, daar zit ik dus niet echt op te wachten.

Al om al, redelijke kerst-slash-film die veel beter had gekund maar helaas niet in de goeie handen was gekomen. Qua b-gehalte was hij goed maar echt speciaal word het nergens, en dat zorgt er voor dat deze B film niet echt spectaculair was. Prima om door heen te komen maar verwacht er niet veel van.

2.0*

“Here they are, "The Four Horsemen Of The Apocalypse"! Did you happen to see that movie, Joe? It's a good movie.”

Eindelijk na alle jaren heb ik dan toch deze film gezien, die gelukkig nog via de streamingsdienst ‘Netflix’ beschikbaar was. Ik heb heel lang gewacht om deze film eens te kijken, maar toen ik laatst ‘Taxi Driver’ had gezien waar ‘Robert DeNiro’ ook in schitterde was mijn interesse meer dan gewekt om ook deze film te kijken. Wellicht komt het ook omdat ik pas geleden ‘Goodfellas’ weer heb herzien en ook bezig ben aan de serie ‘The Sopranos’, dat ik helemaal in de ‘gangster’ sfeer zit. Al om al pakte het erg goed uit, en mijn lange wachten werd beloond met echt werkelijk waar een fantastische film, wat je misschien stiekem van te voren al wel kon verwachten. Ik heb de film dan wel in twee kijkbeurten moeten opsplitsen, waar de ruim drie en een half uur me toch iets wat te lang waren om in één keer af te kijken, dat mocht de pret immers niet verpesten, aangezien de film mij beide keren toch wisten te imponeren, al vond ik het laatste stuk erg taai om af en toe door heen te komen, aangezien de film dan toch wat afzwakt. Die drie en een half uur stonden me overigens ook wel wat tegen, dat was het enige waar ik echt tegen op keek met deze film.

Het begin zat me wat tegen, ik wist niet zo goed waar ‘Leone’ naar toe wou en soms begreep ik niet altijd even goed waar we waren, dit wordt je allemaal duidelijker als je de film even wat doorkijkt en we toch naar het eerste tijdperk van het leven gaan; kind zijn. Hier maken we de groep vrienden mee in een erg leuke setting vol met nieuwsgierigheid, wat resulteert in misschien nieuwere vriendschappen maar ook de liefde die al van jongs af aan met ons mee gaat. En inderdaad, zoals ik ook al las in de reacties hieronder vond ik ook het stukje met het taartje een legendarische scene. Waar je toch de bepaalde drang zag voor zijn doeleinde, kon hij zich ook niet inhouden om toch stiekem te snoepen wat daarna natuurlijk fout ging en resulteerde dat hij het taartje op at maar, later ook zijn zin kreeg omdat ze zagen dat ook de politieagent die hun altijd achter na zat werd gesnapt door de jongens. Een mooi beeld van kameraadschap, en toch het ondeugende en ontdekkende van het leven, neem bijvoorbeeld ook als ze ’Peggy’ langs gaan om even hun ding te doen, en dat kost je dan één slagroomtaartje, toen waren het betere tijden !

Na het moment met het steekincident als ook hun maatje neer wordt geschoten, maken we flinke stappen door naar de toekomst, zeker als ‘Noodles’ de gevangenis uitkomt. De drooglegging is in volle gang en daar ziet de groep van ‘Noodles’ wel bepaalde handel mee, ook doen ze hier en daar een klusje en dit was eigenlijk het moment dat de film het meeste actie bevatte en ook enorm snel voorbij vloog. Toch het oude worden hakte er vaak in, ook bij die vrienden die in het begin nog wel lekker met elkaar door gingen maar je merkte dat op een gegeven moment mensen tegen elkaar aan liepen.

De film is erg stijlvol, en dat is overal in terug te zien maar, dat is ook wel een touch die ‘Leone’ vaak achterlaat. Overal is aan gedacht, en overal wordt aan gewerkt. De sfeer is ieder moment anders, en daar weet ook hij mee te spelen. De film is fleurig op zijn momenten, waar het oogt als of er niks aan de hand is en het leven prachtig is maar, kent ook duistere momenten waar ‘Leone’ niet altijd de volle schijnwerpers op gooit maar, de houding en het sfeer zijn werk laat doen. Neem bijvoorbeeld het moment bij het graf, ik meende helemaal op het begin.

Dan hang ik toch op het moment dat ik gaarne weg het einde wat meer moeite ging krijgen, de film liep ten einde en ook de personages waren bij hun laatste ‘levensfase’ aangekomen, en behoorden nu bij de oudere garde. Dit zijn eigenlijk momenten waar niet veel echt spannends gebeurd, althans dat vond ik niet. Dit is ook het moment dat de laatste drie kwartier voor mij de koek wat op was, en ik toch wat moest worstelen soms om niet de doorspoel knop in te drukken. Hoewel de dialogen wederom prachtig waren, en ook deze drie kwartier achteraf gezien niet héél erg waren vond ik het wel een smet op de film, die mij ervan weerhoudt sowieso op dit moment de volle mep aan deze film te verkopen.


Je kunt er gewoon niet om heen dat hier een meesterwerk is neer gezet, met echt één van de meest sfeervolle scenes die ik ooit heb gezien. Namelijk het moment, die ook volgedrukt op de cover staat, waar je het groepje vrienden langs de wijken zag lopen met op de achtergrond de ‘Manhatten Bridge’. Prachtige beelden, en daar zit de film ook mee vol, ik heb me uitstekend weten te vermaken, ondanks het voor mij wat klein minpuntje. Overigens prachtige cast, en wederom echt een topper van ’Leone’ die (zoals ik er nu bij zit) over een poosje echt wel weer een herziening nodig heeft. Want ik ben er van overtuigd dat ik dan nog meer punten in de film op merk, en hij nog mooier is, omdat je zo veel ziet dat je het soms niet eens bij kan houden, en wellicht is mijn smaak noch mening dan toch anders, en verhoog (of verlaag) ik mijn cijfer. Blij hem eens gezien te hebben.

Eindelijk weer eens een heerlijke, nietszeggend en vooral domme actie film waarvan ik heb kunnen genieten. De film bevat een concept wat nou niet echt heel bijzonder is, en het onderwerp slaat natuurlijk nergens op. Het is alleen best vermakelijk in mijn ogen, ‘verstand op nul’ en gaan met die banaan, en dan duurt hij met zijn 94 minuten totaal niet lang. Ik heb de film afgelopen maandag gezien via ‘Film 1’ en dan de on demand applicatie die ‘Film 1’ ook beschikbaar heeft. Perfecte kwaliteit en hij dendert leuk en mooi door, waar ik zelfs nog wel eens met een lach op mijn gezicht heb zitten toe kijken.

Bruce Willis gaat inderdaad als een ‘John Wick’ door het leven. We volgen willis in de rol van ‘Steve Ford’, een politieagent uit Los Angeles die zijn baan opgezegd heeft om vervolgens als enigste privé detective te werk te gaan in Venice, een deelstaat van L.A. Willis woont hier met zijn zus, en nichtje ‘Taylor’ die elke dag op het hondje van Steve mag passen: ‘Buddy’. Willis krijgt hulp van de soms nonchalante hulp-detective John, die meestal de rot klusjes krijgt van Steve. Voor de rest kende de film nog wel een leuke cast, en was de grote vijand van Willis in deze film Jason Momoa die de rol van Spider moet vervullen. Toch leuk om te zien dat onze Nederlandse actrive ‘Famke Janssen’ weer een rol mag vervullen in deze film, vind het altijd leuk om deze dame te zien acteren.

De film bevat een leuk concept (al niet bijzonder) waar Steve zijn detective zaakje aan de gang moet weten te houden, en hier krijgen we dan sommige zaken in te zien. Zo moet John bijvoorbeeld een keer de mooie ‘Nola’ achtervolgen omdat haar broers der zoeken. Vervolgens eenmaal gevonden te hebben duikt Steve met haar in bed waarna haar broers binnen stormen en Steve een paar tikken op zijn neus verkopen. En ik moest omtrent deze zaak toch nog vaak lachen, vooral om het feit dat John zichzelf vast lult als ‘seksverslaafde’ en zo een prima beeld over zichzelf schetst. En natuurlijk de scenes waarin Willis (Steve) naakt door de straten van Venice raast met een skateboard om zo te vluchten voor de twee broers, ja dit deel was best vermakelijk.

Tussen alles in moet Steve eerst nog een belofte na komen en dat is een bepaalde auto terug halen echter is deze auto nu in bezit van de zeer gevaarlijke drugsdealer in Venice genaamd ‘Spyder’, waar Willis dus de auto van moet terug jatten. Hij doet zich voor als pizzabezorger en komt zo vervolgens bij Spyder binnen nadat hij in de auto stapt en de garagedeur en de auto de vernieling in rijd. Leuke scéne overigens weer in de film.

Daarna volgt al snel een opdracht om een graffitispuiter op te sporen die de woningen (flatgebouwen) van een makelaar onder klad met erg gewaagde plaatjes. Steve gaat hier samen met John ook wat achter zoeken alleen gaat dit wat minder snel.

Het hoofddoel in de film is de inbraak in het huis van zijn zusje waar veel van de inboedel gestolen is maar, ook Steve’s levenspartner ‘Buddy’, de Parson Russell terriër die onder andere ook een hoofdrol heeft gekregen in deze film omdat Steve namelijk met volle intentie op zoek gaat naar zijn hondje. Hierbij laat hij het graffitispuiten wat verder links liggen om vervolgens zijn hondje Buddy te gaan zoeken. Hij komt als eerste uit bij twee drugsdealers die blijkbaar meer wisten van het hondje, de één had de halsband van Buddy namelijk als armband gebruikt en dankzij hun komt Steve te weten dat Buddy in handen is bij Spyder, de man waar hij voorgaand een auto gestolen had. Eenmaal aangekomen en wat klappen op het oog verder komt Steve erachter dat hij eerst wat dingen moet doen mocht die Buddy terug krijgen, dit gedaan te hebben verteld Spyder doodleuk dat zijn vrouwtje er met de hond vandoor is gegaan. Steve moet er nu voor zorgen wat cocaïne en zijn hondje terug te krijgen door de vrouw op te sporen.

Eenmaal de vrouw opgespoord te hebben, krijgt Steve zijn vriendje Buddy weer levend terug en gaat alles weer van ouds, en is er niks bijzonders gebeurd. Dan vond ik toch wel het verhaal erg geslaagd, leuk gevolgd en vooral geinig om te volgen. Het concept is leuk, soms natuurlijk wat stukken die we al hebben gezien in vorige films, en dat maakt deze film er ook niet beter door.
En dan is deze film me toch reten meegevallen. Prima acteerwerk van o.a. Willis, een leuk verhaal en geinig maar nietszeggend concept hebben Mark Cullen gered en mij onverwachts heel erg vermaakt.

3.5*

“I'm as real as a donut, motherfucker. “

Ja, leuk maar, zeker niet de beste Tarantino film die we hebben. En het is ook zeker niet mijn favoriet. Toch heb ik gewacht op het juiste moment, en als laatste film die nog mee kan tellen voor mijn 2019 jaarlijst op MovieMeter heb ik hem vandaag toch maar snel aangegooid. Ik heb genoten, dat zeker, al komt wel het meeste door Leonardo DiCaprio die ik echt waanzinnig vond acteren in deze film, overigens wel samen met Brad Pitt hoor die ook een vrij sterke rol neer weet te zetten.

De film is weer typisch Tarantino: lekker lang (bijna drie uur), alles op zijn tijd en vooral erg langzaam, soms hier en daar wat vreemde personages die er ook echt wel uit weten te springen en vooral: veel vermaak, het is allemaal niet zo serieus. Een leuk ‘kijkje achter de schermen’ van Hollywood, meer gewoon een leuke komedie film met een vleugje misdaad om het hier en daar wat spannender te maken.

De film kent soms zijn in kakkers, waar de film iets te lang door zeurt met een te lange praatscene- die me toch het minst wist te vermaken vaak. Maar dan nog, wanneer DiCaprio als de schurk gaat acteren voor een film is het best vermakelijk om te kijken. Deze film weet je namelijk zo door verschillende tijdzones heen te sleuren, en elke scene heeft weer nieuwe en andere details om op te letten. Daar verklap ik het al een beetje: de aankleding in deze film vond ik ijzersterk. Vooral de begin jaren 70 stijl natuurlijk maar daar buiten om ook de stijl van de western werd mooi weergegeven.

Ik vind het wel leuk om te zien dat Tarantino ook een soort obesessie lijkt te hebben met twee thema’s en dit ook weer een klein beetje benadrukt in deze film. Zo is de western volgens mij één van zijn favoriete thema’s maar ook films over de nazi's die even flink in de fik worden gezet, best wel vet om te zien en daar kon ik wel om genieten.

Brad Pitt en Leonardo DiCaprio speelden allebei steengoed. DiCaprio vond ik wel verre de beste in deze film maar samen met Pitt vormt hij een leuke chemie. Helaas kon ik niet wennen aan Margot Robbie waar ik normaal wel een kleine fan van ben (natuurlijk ook door de looks), in de ze film kon ik haar niet echt waarderen. Al Pacino heeft een leuk rolletje maar die is erg klein dus brengt nergens echt iets belangrijks in de film. Voor de rest een leuke cast, geen uitschieten.

Het verhaal is wel geinig. We volgen Rick Dalton (gespeeld door Leonardo DiCaprio) die samen met zijn stuntdubbel en tevens vriend Cliff mee doen aan de top van Hollywood in de jaren vijftig en later. Dalton is alleen ongerust, en is bang dat hij geen grote rollen meer krijgt in grote films. Hij word namelijk gecast als schurk voor een nieuwe western film en krijgt hier door te horen dat zijn dagen geteld zijn met als enigste oplossing: spaghetti westerns. Hij zit dit niet zitten en zet alles op alles tijdens zijn schurkenrol om toch indruk te maken maar moet later toch naar Italië. Onder tussen krijgt Cliff het aan de haal met een stel hippies die het hem niet makkelijk maken. Daarnaast volgen we Robbie die vooral van zichzelf geniet, niks bijzonders. Het verhaal is vrij makkelijk en snel te omschrijven.

Ik vond het einde tevens wel erg gaaf, en die heeft er voor gezorgd dat ik mijn cijfer even verhoogd heb. In dit deel willen drie hippies (waar Cliff eerder ruzie had) Cliff en Rob vermoorden en komen het huis binnen. Alleen lukt het niet zoals het moet en worden ze alle drie vermoord door Cliff. Hij slaat bij eentje het hoofd in op allerlei plaatsen, de ander word gepakt door zijn hond en zelfs eentje word in de fik gezet door Rik, geniaal! Daar heb ik echt van genoten.

Ja, ‘Once Upon A Time in Hollywood’ heeft mij zeker vermaakt, het is alleen niet de topper geworden waar ik op heb gehoopt. Hij heeft bij mij de jaarlijst behaald, wel op een krappe tiende plaats. Ik had hier meer van verwacht al blijft het een uitstekend werkje weer van Tarantino en de rest.

4.0*

"I believe she was a sperm thief."
"A semen demon."

Om het bovenste stukje heb ik echt even dubbel gelegen, en somt de film perfect op. Absurd leuke film, met een bitter randje. Maar een film die met vlagen toch wel wat te lang aan kan voelen, ondanks het feit dat het best leuk weg kijkt (en John Milton boos gaat worden omdat ik de film te laat in de avond kijk). Om het hele maatschappelijk verhaal ga ik overigens niet veel zeggen, daar is de discussie volgens mij al wel een beetje over gaande. Toch wel mooi te zien dat men bepaalde maatschappelijke pijnpunten aanhaalt hier, al hoeft het voor mij nooit zo nodig.

Het acteerwerk is natuurlijk fantastisch. Ik heb af en toe echt in een deuk gelegen om hoe Leo zich bewoog in de film. Zijn hele vluchtperiode voelde als een koortsdroom, en dat was echt genieten. o.a. het moment dat hij van he dak afvalt en van dat soort scenes maken deze film echt genietbaar, toch met een vrolijke glimlach wat je hebt tijdens het kijken. Daarnaast zijn de actiescenes ook fantastisch en loopt de film echt uit een geoliede machine, heerlijk om te zien.

Qua acteerwerk valt er weinig op aan te merken, met in mijn ogen als smaakmaker; Sean Penn. Wat een waanzinnig lekkere rol speelt hij man, op zijn lijf geschreven ook. DiCaprio natuurlijk ook fantastisch, en een uitblinkster in mijn ogen was toch wel Teyana Taylor, jammer dat we haar maar zo kort zagen. Voor het algemeen ene prachtig werkje, en echt genoten. Zeker top 10 materiaal. De film pakt je vast, en laat je eigenlijk niet zo snel meer los, maar zoals ik al wel zei; een tikkeltje te lang.

"Jesus, I mean, you guys do nothing but complain about how you can't stand it in this place here and you don't have the guts just to walk out? What do you think you are, for Chrissake, crazy or somethin'? Well you're not! You're not! You're no crazier than the average asshole out walkin' around on the streets and that's it.”

Eindelijk deze film eens gezien. Stond echt al jaren op mijn kijklijst maar, constant deze film toch laten zitten. Ik wou hem opzich best lang zien maar, met een raar iets wat ik vroeger had is het er nooit echt van gekomen. Toen liet ik namelijk heel veel goede titels links liggen, omdat ik dan de gedachtegang had dat ik eerst de “saaie” films ging kijken en daarna de leuke films voor het einde had bewaard. Goed daar heb ik mijzelf wel van af kunnen zetten dus ik kijk gewoon echt waar ik zin in heb. En zo had ik dus ook zin om deze film nog even te kijken voordat de horrormaand begint, en ik heb me werkelijk waar heerlijk weten te vermaken met deze film.

Eigenlijk altijd een beetje sceptisch geweest over hoe deze film mij ging bevallen, het is best een lange zit en vaak moet een film me dan wel echt pakken om het leuk te houden, en eigenlijk ging alles hier goed. Echt een depressieve film vond ik het niet, al had ik dat misschien wel verwacht. Wat ik wel vond is dat de film een mooie samenhang heeft naar wel trieste scenes en toch best komische momenten waar ik ook hard om heb moeten lachen. En eigenlijk wint alles in deze film. Het script is echt werkelijk waar fantastisch, het verhaal is hilarisch maar inderdaad soms ook best triest en de cast zijn stuk voor stuk echte toppers.

Het begin vond ik misschien soms wat taai, al weet Nicholson wel echt de toon te zetten in deze film. Waarom hij daar terecht komt is vrij simpel maar, wel een leuke bedoeling. De beste man is namelijk een lastpak in de samenleving, en wordt eigenlijk door elke instantie uitgekotst. Eenmaal aangekomen in de gesloten afdeling voelt hij zich zeker niet thuis, en probeert dan ook daar het leven zuur te maken bij onder andere hun verpleegster. Hij stelt zich een beetje vijandelijk op maar, probeert uiteraard ook vrienden te maken op de afdeling. Op zich best geinig, zeker ook hoe je volgt dat Nicholson zowel een sterkere band krijgt met de patiënten, meer vijanden waant met de verpleegsters maar, ook zelf steeds gestoorder wordt.

Echt een heerlijke wholesome film, waar ik me onwijs mee hebt vermaakt. Misschien wel één van de beste films die ik de afgelopen tijd heb gezien, omdat ik me gewoon meer dan twee uur volledig heb vermaakt, de hele cast heeft zich duidelijk er mee vermaakt, en dat spatte serieus van het scherm af.

The One

Vandaag toch maar even opzoek gegaan naar een ‘simpel’ filmpje die snel weg kon kijken en niet al te lang duurde. Toen ik uitkwam bij The One was ik er wel erg benieuwd naar, Jet Li kom ik niet vaak tegen en in een film en samenwerking met Jason Statham kon de film niet uit blijven en heb ik hem dan toch aangezet. Ben achteraf een beetje geschrokken, ik weet dat het een Sciencefiction film was maar ik vond het te cliché en ook erg beroerd dat James Wong een scene ging herhalen maar dan in een ander ‘universum’. Een zogenaamde gevangene moest worden vervoert waarbij er een dubbelgange van Li rond liep, eerst was het Lawless en daarna was het Gabe. Wanneer de gevangene bijna bij de auto was, werd er geschoten uit de luchtkanalen waarbij Yulaw zijn dubbelgangers moest vermoorden.

Dat was echter al een minpunt van deze film maar, er gaan er nog velen volgen. Ik vind The One een slechte film, en dan niet persoonlijk de rol van Jet Li of Jason Statham in deze film, die ik juist wel fijn vond acteren, het was een totaal plaatje waar James Wong vaak de fout in ging. Het zal niet het eerste punt zijn waar ik het over had wat alleen fout is, wanneer de twee Li’s gingen vechten op het einde, het moment wanneer de laatste Li over kan blijven (in de fabriek), worden er hier en daar slomo-beelden gebruikt, waarbij 1 van de Li’s op de grond valt. Ik weet niet of het zo hoorde maar, deze Li was gewoon nog transparant, alsof ze waren vergeten hem er honderdprocent in te plakken.

Daarnaast is de muziekkeuze in de film wel erg gaaf!! Maar, het past er totaal niet bij. Je begint bij ‘Drowning Pool - Bodies‘ en word vervolgt door het goudse Disturbed met ‘Disturbed - Down With The Sickness ‘ die ik overigens ook live heb mogen bewonderen in Amsterdam. En daarna volgen er sowieso nog twee Papa Roach nummers: ‘Papa Roach - Last Resort ‘ en ‘Papa Roach - Blood Brothers‘ . Waar ook al de Lyrics passends zijn qua “Cut my live in two pieces, this is my last resort” en zo gevolgd, dus daar is wel goed over nagedacht. Toch heeft The One geen setting waar deze keiharde Rock/Metal nummers bij gedraaid moeten worden, zo hard is de film namelijk niet!

The One heeft een heel simpel verhaal. Yulaw is onderweg naar elk universum om zijn soortgelijken te vermoorden zodat hij de enige in het universum is en mega sterk. Hij word achter na gezet door twee speciale agenten en had nu Gabe in het vizier. Helaas loopt die niet helemaal volgens plan en Gabe weet te ontsnappen en gaat zelfs met de twee agenten achter Yulaw aan, die vervolgens verliest.

Mega simpel verhaal, het concept was nog wel te doen maar ik vond de film erg tegenvallen en was nog niet af toen hij uit kwam, erg zonde dus!

1.5*

“If you're looking for sympathy, the only place you're going to find it is in the dictionary, somewhere between shit and syphilis.”

Ik ging beter op deze als wat ik in het begin had gedacht, de film greep mij ook meer aan dan wat ik had verwacht van tevoren. Ik was eigenlijk wat zoekende naar een film om te kijken, en zag bij de ‘laatste kans’ pagina van ‘Netflix’ dat deze film de negenentwintigste van deze maand er af zou gaan. Een film die ik altijd al wel eens wou zien maar er nooit tijd voor vrij had gemaakt. Snel aangezet, gezien de lange speelduur en wat reviews gezien die vrij lovend waren, al was de vraag of ik hem leuk zou vinden. Ik werd al snel angstig aangezien de film, en vooral ‘Kosinski’ ons in een dal gooit. We komen eigenlijk direct binnen en er is geen ruimte voor een rustigere opbouw, dit is wellicht om toch de vaart wat in de film te houden en dat is aardig gelukt. Met veel vraagteken begint je film avontuur maar, alles wordt stukje bij stukje duidelijker en het lijkt alsof je als kijker echt met de groep meegetrokken wordt, als of je er bijna zelf bij bent, erg indrukwekkend.

Je hoort het ieder jaar wel, nieuwsberichten op het journaal of op de socials van de verwoestende bosbranden waar Amerika vaak mee te maken heeft, voornamelijk in Californië is het meestal raak. Nooit krijg je te zien wie de helden zijn, en het moet een keer fout gaan. In deze film volgen we de ‘Prescott Fire Department’ met hun natuurbranden elite. Die in het begin hun weg maken om zo geheten ‘Hotshots’ te worden, brandweerlieden die vooraan in de linie staan van natuurbranden maar, dit is een zware strijd. We leren in deze periode meer van deze personen kennen, en zien hoe zwaar het werk van deze mannen wel niet moet zijn. De brandweerlieden die zich na de keuring ‘Granite Mountain Hotshots’ hebben genoemd moeten hebben geleefd in ongelooflijke angst, zeker de laatste paar seconden van hun leven. Ik vind het daarom mooi dat deze helden een biografie hebben gekregen, die een inzage op de gebeurtenissen wat duidelijker hebben gemaakt, zeker slikken als je het einde ziet en dat je erachter komt dan de meerderheid van deze unit mijn leeftijd of zelfs wat jonger had, daar sta ik niet graag bij stil.

De film is alleen niet zo mooi verdeeld, wat ik al zei kiest ‘Kosinski’ ervoor voornamelijk hun training langdurig in beeld te brengen, iets waar me juist deze film niet over leek gaan. Het ging wel over de unit maar, ik verwachtte meer een duidelijk beeld over de brand waar de ramp is gebeurd, dat gene heeft echter maar een paar minuten speeltijd gekregen in deze film, het daadwerkelijke doel. En ook het rouwproces en alles erna is eigenlijk gedaan binnen no-time, alsof de er niet genoeg tijd meer was en ‘Kosinski’ het begin af te raffelen of omdat ze niet zoveel toestemming hebben gekregen, het kan beiden maar, het maakte de film wel minder sympathiek op het einde.

Ook werd er gebruik gemaakt van heerlijke muziek, de gene wat het meeste eruit sprong was het nummer ‘Jump In The Fire’ werd afgespeeld van de metal legendes ‘Metallica’. Deze ging gepaard met een prachtige scene waar ik erg van genoot, wellicht één van de betere die de film kent. Dat komt niet door het nummer maar, door de gezelligheid die deze scene kende. En het is zeker een scene die me bij is gebleven.

De cast deed het overigens erg leuk, eigenlijk sprong er geen één echt uit aangezien ze allemaal lekker op hetzelfde niveau functioneerde, dat maakte het wellicht ook wat aantrekkelijker. Zoals ik al zei is het verhaal gebonden aan deze film indrukwekkend en zeer verdrietig. De film pakte me iets te goed aan, jammer dat niet alles zó werd uitgepakt als dat ik had gehoopt. De CGI is overigens ook erg goed in deze film, daar kon ik immers weinig over klagen. Hele vermakelijke en tevens ook ontroerende zit.