Opinions

“There's no top half! I definitely remember Dad having a top half!”

Dit is best bijzonder te noemen dat ik voor de tweede keer in vrij korte tijd een animatiefilm heb zitten kijken. Dit komt wellicht omdat ik mijn ‘Disney+’ account heb opgezegd en nog tot en met de veertiende van deze maand films kan kijken via dit platform, waarom heb ik het opgezegd is puur de reden dat ik er anders niet veel naar zal kijken. Toen ik vorige week de animatiefilm ‘Coco’ opzocht zag ik deze nieuwe ‘Disney Pixar’ film voorbijvliegen die eigenlijk gelijk mijn interesse wist te wekken, ik ben altijd wel fan van fantasie films en vind ook een concept zoals deze werd getoond in deze film vaak wel leuk om te zien en te volgen, met veel magische momenten en kleurrijke beelden, daar hou ik wel van.

Toch kun je er niet om heen en gebruikt Disney zijn eeuwenoude goedwerkende formule waar ik zelf overigens een beetje op uit gekeken ben. Dit voornamelijk met het verhaal wat in mijn ogen best leuk te volgen is. Maar dan kom je op het moment dat ze zo’n haat liefde relatie beginnen te krijgen, het ontmoeten van hun vader staat op één maar dan wordt Ian toch boos op zijn broer en verteld dat hij een mislukkeling is en ook geen drie minuten later krijgt hij een bepaalde ingeving dat zíjn broer meer waard is en houdt vervolgens toch weer van hem, en dit jojo-effect daar staat ‘Disney’ bij mij wel bekend om en dat verveelt op een gegeven moment wel, ik heb het nu wel eens gezien. De feel-good zit er dan natuurlijk wel in maar, een film van hen is nu erg voorspelbaar en dat is best zonde te noemen.

De personages zijn overigens wel leuk, de geek broer van ‘Ian’ getoond als een soort metalhead die bezeten is van quests en de oude magie en daar zijn familie in mee wil trekken. Op een gegeven moment laat hij ze een truc zien die hem niet lukt maar ‘Ian’ wel, deze truc zorgt ervoor dat zijn vader terugkomt op aarde voor een dag maar tijdens de spreuk gaat er iets niet goed waardoor de helft van zijn vader op aarde komt en de helft niet (alleen de onder kant). De twee besluiten op avontuur te gaan om een steen te zoeken die ervoor moet zorgen dat ook het andere deel van hun vader terugkomt. Samen met veel magische spreuken en ‘spannende’ obstakels moeten ze het land door opzoek naar de steen. Ik vond overigens die draak op het einde wel erg gaaf. Het lukt ze nog net voor zonsondergang om hun vader heel te maken waardoor ze hun laatste vragen beantwoord krijgen en gezien het einde komt er denk ik ook wel een vervolg deel.

Het verhaal is wel vermakelijk maar heb ik al veelvuldig hierboven blootgelegd, leuk voor jong en oud en zeker de gamers kunnen zich wellicht een beetje in het verhaal toveren, leuk gedaan. Toch is het element van de film een cliché herhaalrecept en niet bijzonder meer te noemen. De animatie is zeker goed en van mooie klasse zoals we gewend zijn.

De fans van ‘Disney’ mogen deze film zeker niet links laten liggen en hem kijken bezorgd wel een prima zit. Ondanks dat er geen spanning in de film te vinden is kijkt hij simpel weg en gaat het ook nog best rap.

3.0*

Kan iemand het licht weer aan doen??? - Oorlogsgeheimen

Ik zelf heb twee keer het boek gelezen. Deze vond ik erg goed! Echter vind ik de film ook sterk! Je kunt een beetje de realiteit ondervinden wat er precies gebeurde. Ging je bij de NSB werd je Nazi vriend genoemd (Wat het in feite ook wel gewoon was). Ben je Joods of zit je bij het verzet, word je afgevoerd naar een werk -concentratiekamp. Ook dit kom je tegen in de film! Het is echt wel een Jeugdfilm. Want de kinderen spelen meer op de voorgrond dan de oudere mensen. Ook vond ik het goed dat de film Duitse soldaten heeft, die daadwerkelijk ook DUITS praten! Wat niet altijd het geval is! + Punt! De films is wel vaak voorspelbaar, dat is wel jammer, maar dat maakt bij zo'n film als deze na mijn mening niet heel veel uit!

Maas Bronkhuyzen, Joes Brauers en Pippa Allen deden het goed in de film! Kun je een beetje zien hoe het nou precies als kind was in de oorlog... Vooral met Pippa, aangezien zei Joods is (in de film), die maakte heftige dingen mee! Stefan de Walle (Huidige Sinterklaas) en Bram van der Vlugt (oud Sinterklaas) komen alle twee terug in deze film! Geinig om te zien, beeld je eigenlijk een soort Sinterklaas battle voor... Haha! Stefan de Walle deed het ook goed als een NSB'er die dan burgemeester is geworden..

Oorlogsgeheimen speelt zich dus af in de tweede wereldoorlog en is een verfilming van het boek Oorlogsgeheimen van Jacques Vriens. Meestal vind ik de verfilmingen van de boeken van Jacques Vriens altijd goed. En daar hoort Oorlogsgeheimen uiteraard bij! De film bevat opzich nog wel een beetje actie, en is natuurlijk ook de genre familie dus dat is natuurlijk niet heel erg! Ook leuk om te zien dat de Nederlanders zeg maar de baas in de mergelgrotten zijn, waar de Duitsers dan eigenlijk maar een paar stappen durven zetten.


3.5*!

Oorlogswinter

Nederlands pareltje over de Tweede Wereld oorlog. Zo kun je Oorlogswinter ook wel noemen. Destijds de film uit kwam en er veel over te spreken was binnen NL zat ik bij een jongen in de klas, een oud kameraadje van me, nu meer een kennis. Ik weet nog super goed dat ik destijds een keer bij hem thuis kwam en dat het toen in het nieuws was dat, Oorlogswinter uit kwam. Het leuke is, ook mijn maatje heet terlouw van de achternaam dus, dat was destijds wel een speciaal gevoel maar, toen ze zeiden dat het geen familie van hun was vond ik er eigenlijk niks meer aan.

Deze woorden zou ik erg graag terug willen nemen. Na deze derde herziening vind ik de film bij lange na niet meer zó goed en het verhaal is ook bij lange na niet meer zo sterk. Het verhaal is echter erg slapjes en soms maar moeilijk om je aandacht bij vast te houden. We volgen de Nederlandse jonge Michiel (Martijn Lakemeier) die midden in zijn jeugd zit als de tweede wereld oorlog aanbreekt. Op een avond ziet hij een vliegtuig neerstorten en gaat achter het wrak aan. Hij stuit later via wat aanwijzingen op de piloot die gevlucht is. Samen proberen ze de tijd door te komen die eigenlijk maar bar-weinig voorstelt.

Melody Klaver was wat minder, beetje irritante meid die je het tekst gewoon ziet oplezen tijdens het acteren, beetje jammer. Maar, mooie meid is het wel! Over het algemeen viel de film vies tegen, ondanks het Tweede Wereld oorlog thema is er maar weinig te beleven en moet je maar blij wezen dat hij niet al te lang duurt want, dan val je sowieso in slaap. Ik verlaag met een punt.

3.0*

Ik schrok er best wel van, dat deze film mij toch zo erg kon tegenvallen. ‘De Oost’ is onwijs veel geadverteerd door onze vrienden van ‘Amazon (Prime)’ en nu ik in bezit ben van een abonnement bij hen kon ik deze film ook niet laten liggen vond ik vooral zelf. Goede woorden waren er echter over gesproken en het leek mij zeker leuk eens een informatieve duik terug in de Nederlandse geschiedenis te nemen. Iedereen weet denk ik wel dat er wat heeft afgespeeld in ‘Indonesië’ rond de tweede wereldoorlog maar ook hier (net zoals bij de eerste wereldoorlog) schort de informatie toch wel erg rond deze tijd, ik zelf weet er namelijk bijna niks van af. Dit zorgt er wel voor dat er een tweestrijd ontstaat, naast het gene dat ik erg geïnteresseerd ben meer informatie op te doen over deze tijd is de film gewoon niet goed genoeg.

Één van de boosdoeners in deze film is toch wel de tijdsduur waar we mee opgescheept zitten. De film probeert in twee en een halfuur te veel te vertellen aan ons, wat soms zelfs ook gewoon niet nuttige of overbodige informatie was. Dit zorgde ervoor dat de film onwijs traag is, en dat ik na een uur dacht klaar te zijn en eigenlijk een beetje in kakte wat er weer voor zorgde dat ik de dag erna de film maar had afgekeken. Best zonde eigenlijk, want ik had er zo’n goed gevoel bij. Ook die ander halfuur daarna kon niet veel redden, de film heeft alleen al veertig minuten nodig voordat er eens wat actie gebeurt, te lang. Dat kan in mijn optiek een film maken maar ook breken, en dat deed hij als tweede.

Toch weet de film het laatste uur toch wel wat meer de oren te spitsen, dat gebeurt zeker wanneer wij aankomen op het moment dat ‘Raymond Westerling’ eigenlijk zijn eigen eenheid in elkaar mag zetten en opleiden en daar mee op missies mag gaan terroristen te vermoorden, dat is toch wel het moment dat de film meer pit kreeg en dat had van mij eerder moeten beginnen en langer mogen door gaan, daar had ik veel meer mee gehad met dat beetje lullen en wandelen door de bossen.

De film verteld eigenlijk het verhaal over de jonge ‘Johan’ die zich vrijwillig heeft opgegeven voor de vredesmissie (meende ik) in ‘Indonesië’. Eenmaal aangekomen leert hij zijn groep kennen maar ook de stoere soldaat ‘Raymond Westerling’ waar hij eigenlijk al vanaf de eerste ontmoeting tegen op kijkt. Hij zorgt er beetje voor beetje voor dat hij dichter bij de man komt te staan die hem duidelijk omarmt. Het is na een tijdje ook duidelijk dat ‘Johan’ zijn vader een kopstuk was van de NSB en daardoor andere ideeën had in de oorlog. Overigens dat stukje van de 'NSB' was wel een beetje overbodig. Dat maakte na een tijdje zijn band met ‘Raymond Westerling’ steeds zwakker waarna hij eigenlijk werd weggestuurd uit de groep en op overleving uit moest, hij zoekt na een tijdje ‘Raymond Westerling’ op en schiet hem neer waarna hij zelfmoord pleegt.

Zoals je ziet zijn veel scenes eigenlijk best hak op de tak gemaakt en is het verhaal erg rommelig, geen idee hoe je dat voor elkaar krijgt met zo’n tijdsduur trouwens. Het concept vond ik goed, ik heb nog nooit een film gezien die dit als onderwerp mee droeg en het liet je wel even aan het denken zetten, althans de realiteit is dan best hard.

Maar toch blijft de film op veel fronten erg zwak, echter waar de film op andere momenten toch wel weer uitschieters weet te maken en interessanter wist te worden. Het dubio effect was daardoor best hoog, ik wou door kijken maar de film gaf daarvoor vaak te weinig energie, en dat miste ik vooral.

Helaas is het dus niet zoals ik had verwacht van deze film. Overigens waar de cast het prima deed pakte het niet goed genoeg uit, volgende keer beter, mocht er een volgende keer komen.

2.5*

Open Grave

Deze film is één van de 10 films die nu al drie dagen in de Ardennen dus ik ga het niet redden alle films die ik klaar heb staan hier te zie ik klaar had staan voor deze vakantie, de films moesten over zeven dagen verdeeld worden maar ik benn. Ik start het af met ‘Open Grave’ een redelijke horror van Gonzalo López-Gallego die me bij het verhaal moeilijk te pakken wist te krijgen, hij is erg onevenwichtig in zijn verhaal wat het hier en daar wat onsamenhangend en ook soms wat saai maakt om naar te kijken, terwijl het mij een aardig leuke film leek te worden door middel van de trailer die ook bij deze film weer erg misleidend is, helaas.

Ik vind Sharlto Copley een zeer irritante acteur die ik niet lekker in deze film vond acteren, zijn manier van spraak maakt het erg irritant en dat zorgt er helaas ook wel erg snel voor dat de film onaantrekkelijk werd. Hoewel de andere acteurs zoals Thromas Kretschmann en Erin Richards (die onder andere ook meespeelt in ‘The Quiet Ones’ vond ik de film omhoog trekken naar een zeker niveau waar Gonzalo dan toch wel iets van wist te maken, een film met een oninteressant verhaal en een uitwerking wat beter kon kende totaal geen sfeer maar qua bloederige scenes was deze film prima.

Ik weet het zelf niet zeker wat voor’n onderscheid ik moet maken in deze film want wat zijn de mensen nou precies? Zombies? Demonen? Of mensen die een negatieve werking kennen door het medicijn? Ik stond hier nogal in een raadsel en hoewel het einde alles haar fijn uitlegt en je de laatste nodige informatie wist te geven om deze film tot een prima eind te brengen maakt mij niet duidelijk wat voor een schepsels er werden gecreëerd .. Ik krijg door deze punten een erg wisselende stemming maak ook een wisselende mening waar ik niet veel mee kan.. Aan de ene kant is de film geslaagd, zijn de horror scenes leuk en kijkt de film met een paar scenes weg maar, ook aan de andere kant ken ik een gevoel van geen interesse en een saaie doorstroming met als eind doel een simpele ontknoping waar Gonzalo zich misschien wel wat makkelijk mee weg laat komen.

Het verhaal is redelijk. We volgen John die wakker word in een massagraf. Eenmaal eruit gekropen komt hij bij een huis aan waar nog een paar anderen op hem wachten, mensen die allemaal wakker werden in het huis (als ik het goed heb) precies een half uur voordat ze John vonden. Helaas is de nare kwestie aan dit verhaal dat ze zich niks meer kunnen herinneren, van namen tot aan het punt hoe ze er precies terecht kwamen is onduidelijk. Langzamerhand door het verhaal heen komen we uit bij het eerste ‘monster’, die gevoed word door de dame die ze al vonden in het huis. Dit monster laat weten dat ze John kent en niks met hem te maken wilt hebben, ze krijst en probeert het drietal (wat op dat moment achter het dove meisje aan gingen) aan te vallen. Er is hier en daar wat argwaan op gekomen en na een tijdje vinden ze een video recorder waaruit blijkt dat John hun in het huis heeft achtergelaten en het massagraf heeft veroorzaakt althans, dat denken ze. Op het eind komen we er namelijk achter dat John met de andere inwoners van het huis op dat moment samen werkten aan een middel dat een bepaald virus moest doen stoppen, wanneer het reddingsteam is gearriveerd spuit John zichzelf weer onder, met onder andere Sharoni om vervolgens dood te lijken en vervolgens weer met een verstand van niks op te staan.

Ik kan verder geen links of wat dan ook plaatsen omdat ik dan te snel uit mijn databundel ben van het wifinetwerk hier op het park dus mijn meningen zijn wat complexer en minder uitgebreid, voor mij totaal niet erg want dat betekend dat het allemaal ook wat minder tijd kost. Al om al, redelijke horror met veel up’s en down vlagen dat mij doet besluiten net geen voldoende aan deze film te geven.

2.0*

Hoewel het nieuwe jaar nog maar net begonnen is (al zijn we al wel weer twintig dagen verder) zit Netflix niet stil en hebben ze alweer wat films uitgebracht via hun eigen naam, waarover ik sinds afgelopen jaar al helemaal niet meer over te spreken ben. Netflix brengt in mijn ogen vaak erg slappe films de wereld in en ook ‘The Open House’ is nou niet film waarvan je bepaald tevreden over mag spreken. Deze Horror/’Thriller’ film loopt erg op de randjes en word nergens interessant. Ook is de film alles behalve spannend en word het nergens leuk, bloederig of echt eng. Ik denk dat Netflix ook weer met ‘The Open House’ een verkeerde stap heeft gezet en deze kan in de bagger kast van Netflix, want bagger dat is deze film sowieso wel.

De film trok vooral hier erg veel aandacht voor de hoofdrol van Dylan Minnette als ‘Logan Wallace’. Dylan is vooral bekend door de erg goeie serie ‘13 Reasons Why’ en er werd veel hoop gevestigd op Dylan, en zeker voor mij of hij de film nog een beetje kon redden. Hoewel hij dat redelijk op zijn plaats hield vond ik een tegenstrijdig en soms ietwat irritant personage van Piercey Dalton het soms omlaag trekken en kon ik er niet erg aan wennen. Toch is de rol van Piercey Dalton als ‘Naomi Wallace’ begrijpelijk want die moet natuurlijk wel een bepaalde rouw verwerken. De film kent voor de rest ook zijn vreemde typetjes waarvan je soms stond te kijken of ze niet wat gingen doen, en dan vooral wijzend naar ‘Martha’ en ‘Chris’ waarvan ‘Martha’ de vreemde is.

Hoewel de film toch redelijk leuk begint, met een ‘Happy’ Family met Logan, Naomi en Brian waar we zien dat Logan een erg goeie hardloper is die een verschrikkelijk goeie tijd neer zet maar, we zien tegelijkertijd ook een achtergrond dat de familie wat geldproblemen heeft. Als Logan en zijn vader Brian door Naomi naar de winkel word gestuurd lijkt er nog van alles goed te gaan maar, ergens in je achterhoofd weet je zeker dat er nog wel wat gaat gebeuren en dat is sowieso verschrikkelijk. Mijn eerste gedachten erover was dat de winkel overvallen werd en Brian vervolgens daardoor doodgeschoten zou worden en Brian dan nogal dramatisch de winkel in kwam rennen. Dit was echter totaal niet het geval en in vond het een beetje simpel in elkaar gezet, er kwam namelijk een auto aan gescheurd die vervolgens Brian schepte waardoor hij overleed. Naomi besluit nu weg te gaan en naar een huis te gaan van haar zus die ze even mogen gebruiken, al is deze wel volledig afgelegen. Eenmaal aangekomen ziet het er leuk uit al hangt er wel een aparte sfeer. De dingen beginnen raar te worden als het open huis is geweest, de douche word constant koud en de deuren gaan open. Er blijkt iemand in het huis te zijn die het gemunt heeft op de twee.

Toch was het soms echt wel iets té simpel in elkaar gezet. Zo vond ik de scéne waar Naomi naar de wc moest en Logan nog wat popcorn ging halen ontzettend simpel, dat er een vreselijke druk werd opgebouwd om een open gaande deur: dit hoort natuurlijk niet maar, er mocht wel wat ergs gebeuren. Daarop volgend was het best simpel hoe Naomi en Logan verslagen werden door de man en waar ik dan toch een wat groter gevecht wou zien tussen de drie, een soort achtervolging of noem het maar op bleef het héél erg stil en waren de laatste tien minuten wat spannende momenten te ontdekken.

Nee, ‘The Open House’ is zeker niet mijn favoriet en ik hoop toch echt dat Netflix met wat beter werk gaat komen dan wat ze tot nu toe hebben laten zien en naar buiten hebben gebracht. Er hing maar weinig sfeer en de film was in het algemeen zeker niet tof. Dus in mijn ogen hebben Matt Angel en Suzanne Coote een slechte debuut neer gezet.

1.0*

Open Season

Een redelijke animatie film over een beer. Is te doen. Helaas beetje te veel animatie films over of met dieren. Waar de Lion King en Madagascar naar mijn mijn mening de beste zijn in dit gebied. Helaas vond ik de grappen niet echt goed geslaagd. En kon er dus ook niet altijd om lachen.. De film begon niet echt fijn, waardoor ik een slechte verwachting kreeg voor de rest van de film. Maar na mate de film door liep vermaakte ik mij meer. Het verhaal van de films is prima te doen hoor, en opzich wel leuk bedacht. Soms iets te kinderlijks, maar goed je kijkt en een Animatie film. Dan is dat niet erg. Het concept was redelijk uitgekomen. Dus je kunt je opzich nog wel prima vermaken. Ik heb hem gezien op Netflix Nederland.

3.0*

Leuke biografie maar toch anders dan ik had verwacht, en had gehoopt. In deze film volgen we de jacht die gehouden werd op de fanatieke nazi ‘Adolf Eichmann’ die ten einde van de tweede wereld oorlog gevlucht is richting ‘Argentinië’ waar hij dacht veilig te zijn om daar rustig een leven te leiden met zijn vrouw en kinderen. Echter zijn de Israeliërs erg fanatiek om deze man op te sporen en te berechten en dat was te zien in deze film. Leuk om te volgen en voor de ontwetenden was het best informatief maar mij deed het allemaal maar weinig. Had toch wat meer verwacht over de acties die Eichmann verrichtte en daar schoot de film voor mij wat te kort. Het was een prima zit, dat geef ik toe, en de film is ook makkelijk uit te kijken maar het was allemaal gewoon vrij makkelijk zo.

3.0*

"You can't catch this fish with conventional lures.”

Mensen die mij wellicht wat langer kennen en volgen op deze site weten dat ik eigenlijk van het begin (op deze site) tot en met nu best een grote fan ben van ‘Jason Statham’ en zijn films. Ik blijf het een waanzinnig leuke acteur vinden, en kijk altijd met grote ogen uit naar zijn nieuwe films. Helaas halen bijna alle nieuwe films niet meer zijn niveau van vroeger, het neemt niet weg dat het vaak leuke actieflicks zijn met toch wel een dosis cliché, hoe ik het eigenlijk graag heb met dit soort acteurs. Laat ze maar knallen en vechten, en dan komt het vaak wel goed; een bepaalde guilty pleasure van mij denk ik. Eigenlijk heeft deze film ook veel van dit soort ingrediënten, het is jammer dat ‘Statham’ eigenlijk alleen nog maar in dit soort titels verschijnt. Want dit was eigenlijk best een waardeloze film, op heel veel fronten.

Ikzelf ben geen ‘Guy Ritchie’ fan maar, echt haten doe ik de man en zijn werkjes ook niet. Ik ben het meeste fan van zijn eerdere werkjes maar, de twee voorgangers op deze film werden ook vrij goed door mij ontvangen. Voor ‘Cash Truck’ vond ik waanzinnig gaaf, en wellicht krikte dat de verwachtingen wel een beetje te veel op. Het is duidelijk dat de twee (Ritchie en Statham) elkaar hebben teruggevonden, en ik hoop echt wel dat de twee in de toekomst nog meerdere actieprenten gaan maken, echter hoop ik dan wel op het niveau van de vorige film, en niet deze. Want alles wat die film heeft, heeft deze film niet. Het script werd nergens echt boeiend, en de cast vond ik hier op sommige fronten toch ook echt wel minder.

Degene die ik het minste vond in deze film was toch wel ‘Aubrey Plaza’. Prachtige vrouw om te zien hoor maar, daar blijft het ook wel bij. Haar rol voelt nogal geforceerd, je moet immers ook een vrij in beeld hebben, het is een standaard en hedendaags wel een must. Alleen weet Ritchie hier maar weinig raad mee, Plaza had een zwaar irritante rol als ‘Sarah’. En dat komt voornamelijk door het geforceerde acteren en humor, en vooral een klote rol met hele slechte en saaie one-liners die totaal niet pakkend zijn. Het was nogal een doorn in het oog zo. Wat ik dan wel weer tof vond was de chemie tussen Statham en ‘Bugzy Malone’, die ik dan algauw weer een stuk fijner vond spelen. Tja en dan heb je die Hugh Grant nog. Ook allemaal niet heel bijzonder.

Het is allemaal verder niet zo boeiend, nogal een slechte replica van films als de Bond reeks of Mission Impossible, alleen dan wat minder. Er zat maar weinig vaart in, weinig emotie en dat maakte de film toch nogal slapjes. Het duurde me allemaal maar ook te lang, het laatste deel van de film deed het beste, ik denk wellicht de laatste 50 minuten? Alles daarvoor is niet zo bijzonder, en had wel wat harder gemogen in mijn ogen. En dat vertelt eigenlijk wel het hele verhaal van deze film, nogal slapjes, nogal ontwetend welke kant het nou precies op wil.

Ritchie speelt nogal op automatische piloot, wat niet erg is maar wel zijn stempel afdrukt. De vechtscènes zijn veelal leeg, saai en daar had wel wat meer pit in gemogen. Ik las het al hier in de berichten maar ik wil het zeker nog een keer aanhalen, als Statham begint te vechten weet nauwelijks iemand hem te raken. Dat maakt zijn scenes nogal saai, ik had ergens wel willen zien dat ook hij een paar tikken heeft gehad, nu kwam die nogal ongeschonden uit de verf zetten, en was er geen schrammetje bij hem te vinden.

Deze film zorgde dus voor echt wel een vermakelijke filmavond, al had ik er wel echt veel meer van verwacht. Het werd op een gegeven moment wel leuk, al moest je daar toch even voor zitten en was het soms toch ietwat taai. Al om al, redelijke Statham film maar, niet eentje die ik snel eens in de herziening wil gooien.

"Now I am become Death, the destroyer of worlds”

Gisteravond was het ook voor mij de hoogste tijd om deze biopic eens in de bioscoop te bezoeken. Enige eis van mijn kant; VIP stoelen zodat we lekker achterover konden zitten tijdens het kijken van deze film. En dat was wel nodig, want die drie uren zijn wel echt een enorme zit. Gelukkig bij de VUE wel een pauze tussendoor, zodat je de beentjes even kon strekken tijdens de film. Ik vond het wel leuk op zich, ik hou wel van deze films zeker met de achterliggende gedachten. Het politieke geneuzel vind ik nooit zo boeiend, al viel dat in deze film best te behappen. Je weet toch eigenlijk wel ergens dat je dit voorgeschoteld krijgt, en daar moet je het ook maar gewoon mee doen. Al kon ik vooral merken dat de film in zijn laatste half uur, althans nadat de bommen zijn afgegaan en de ‘trials’ beginnen, het echt een stuk minder interessant werd om te volgen. En dat was ook het moment dat ik persoonlijk de film te langdradig vond duren en het daardoor ook minder leuk werd.

Het is gewoon verder typisch Nolan, en dat siert mij wel weer. Het geluid was erg bombastisch, dat is toepasselijk aan de film maar, soms tijdens het kijken kon dit wel wat irritant zijn. Of nouja, het stond gewoon knetterhard. Acteerwerk van de cast vond ik persoonlijk dan wel weer heel erg tof, daar kon ik wel wat mee.

"You know what my problem is with every fanatic fundamentalist, from the Catholics, to the Orthodox, to the KKK? The one thing you all have in common is, and you're too ignorant to see it, is that you're too inept to get by in the world, so your only recourse is to try and curtail the enjoyment of others."

Ik vond dit wel een toffe film. Ik hou wel van dit soort neo-Nazi films die eigenlijk het geschifte van Amerika nog eens goed in beeld brengt. The Order is me eigenlijk wel helemaal ontgaan vorig jaar, ben ik wel weer best tevreden dat ik deze film leer kennen door Prime. Zeker een aanrader voor fans van het genre in mijn ogen, toch één van de verzorgde titels.

Het begint opzich best hard waarna de film zichzelf wat inperkt. De introductie naar verschillende personen wordt best leuk gedaan, en ik vond het allemaal best prima uitgelegd waar de film nou precies naar toe wou. Wanneer men begon met de overvallen kwam er wat meer schot in de zaak maar, ik vond dat Kurzel misschien soms iets te gehaaste stappen, bijvoorbeeld dat moment dat Bob's dochtertje was geboren was voor mij echt compleet random. Ik zag eigenlijk geen enkele verwijzing daar naar maar, ik kan er natuurlijk ook over heen hebben gekeken.

En zoals ik al zei; voor de rest wel echt verzorgd. De film was onwijs strak, en oogde wel echt verzorgd. Het is over het algemeen vrij duister, en ook het concept en verhaal natuurlijk waarbij het einde toch tragisch doch indrukwekkend was. Maar uiteindelijk allemaal vrij vlot, voor mijn gevoel was de film wel echt zo voorbij.

El Orfanato

Heerlijke Spaanse horror waarbij een grote betrekking naar ‘geestenkindjes’ zijn. Ik begin een aardig fan te worden van de Spaanse horror’s, heerlijk hoe ook J.A. Bayona hier toch wel degelijk een meesterwerk achterlaat die zozeer niet eng was (ik schrok me 1 keer helemaal de lazarus) de sfeer die de film kende was toch echt wel aangenaam en dan word het lekker wegkijken met deze Spaanse horror/thriller film.

Toch is het begin wat slapjes, althans ‘slapjes’ op een andere manier. De spanning zit er al goed in, aparte dingen gebeuren er in het huis en het zoontje van Laura raar gedrag vertoont: er is niet van dat onnodige spanningsopbouw die ik gewend ben van al dat Amerikaanse zooi van tegenwoordig. En dan is dit best tegenstrijdig: “De spanning zit er goed in” en “onnodige spanningsopbouw” want je zult toch zeggen dat dat wel een beetje moet.. Niet echt, sinds Laura zo’n oude tange in het huis ziet schrok ik me helemaal kapot waar Bayona dan toch maar laat zien dat hij zo’n trucje niet nodig heeft, het komt gewoon uit het niets: heerlijk! Het is niet voorspelbaar, ik had nooit verwacht dat er bij het verstopspelletje in het huis opeens kinderen achter Laura zou staan, in een Amerikaanse productie staat er dan opeens een lelijke demon achter haar, nu niet, wat was ik blij!

Deze horror geeft weer een hoofdrol aan Belén Rueda, misschien dat ik wel een beetje weg ben van haar maar het is de ideale persoon om in dit soort films mee te spelen. Ik ken haar onder andere ook van de top film ‘ Los Ojos de Julia (2010) ’ die ik misschien een tikkeltje leuker vond dan ‘El Orfanato’. Dit betekend niet dat ‘El Orfanato’ slechter is ‘ Los Ojos de Julia (2010) ’ keek naar mijn mening gewoon iets lekker weg.

Het verhaal is leuk. Laura was ooit een weeskindje bij een weeshuis en word uiteindelijk geadopteerd. Ze moet haar vriendjes en vriendinnetjes missen en besluit op latere leeftijd terug te keren met haar gezin naar dit weeshuis om precies te doen wat voor haar ook een gelukkige jeugd heeft gebracht. Wanneer ze daar eenmaal zijn begint haar zoontje vreemde dingen te doen, tijdens de natuurwandeling in de grot ontdekt hij een ‘jongetje’ die hij wel graag mee naar huis wil nemen. Dit mag natuurlijk niet en eenmaal thuis beginnen ook de vreemdste dingen, zo moeten ze spelletjes spelen als een soort raadsel. 6 geestenkindjes (volgens mij) hadden allemaal een voorwerp vast dat weer verder naar een raadsel leed. Eenmaal begonnen met deze geintjes raakt haar zoontje zoek en probeert Laura er van alles aan te doen hem te vinden.

Ze merkt dat het de weeskindjes zijn die ze achtergelaten heeft. Ze wil haar zoontje graag terug en besluit een prima leefomgeving te creëren zoals hij vroeger ook was. Tijdens het verstoppetje spelen staan ze daadwerkelijk achter haar en tijdens het rennen ontdekt ze een geheime kamer, een kamer waar ze haar zoontje terug vind. Eerst levend maar dat bleek een hallucinatie te zijn, hij ligt daar gewoon mors dood op de grond. Na hier en daar wat drama smeekt Laura of ze haar zoontje terug mag hebben. Ze komt weer in de geesten wereld en ziet haar zoontje weer bewegen, hij leeft niet.

Het sfeertje in deze film doet het hem, een uitstekend sfeertje met een aantal beangstigende scenes maken een top avond. De beste scene voor mij was toch het geestenjager met een crew, oef wat een heerlijke spanning gaf dat af: “Ik hoor iets, het zijn kinderen” – opent deur: er ontstaat een ware drama. Daarna was de scene dat Laura de zakken opent en de botten vind ook prima, en er zat een leuke hint in verwerkt: de prothese van een weeskindje zat er bij, volgens mij waren dat de lijken van de geestenkindjes. Zoals deze film laat zien, je hoeft niet onnodige schrikscenes op te bouwen, als de film goed is word hij vanzelf wel eng, en dat laat Bayona hier ook weer zien en Belén Rueda natuurlijk . Toch ondanks de lovende woorden is de zit mij bevallen maar, je concentratie raakte ik soms wat kwijt. Het verhaal was leuk maar niet bijzonder.

3.5

Orphan

Gister avond hebben we besloten om Orphan te gaan kijken. Volgens mijn kameraad een super ‘enge’ horror/thriller wat het verhaal verteld van een 33 oud jarige vrouw die leid aan de ziekte Hypopituïtarisme waardoor ze er nog uitziet als een kind van negen jaar. Hoewel je niks aan haar ziet is het wel degelijk een eng mens want wanneer ze haar banden er af haalt komen er littekens tevoorschijn, en haar kunst gebit (soort bescherming om haar tanden) zorgen er voor dat haar grote mensen tanden niet tevoorschijn komen met aantastingen.

Jaume Collet-Serra laat hier een mooi project zien die totaal niet eng was. Qua spanning zit het bij deze film wel snor, de spanning heeft een fijn niveau dat je toch wel prima naar de film weet te kijken en, dat de film op sommige punten je naar voren laat komen en je laat zitten op het puntje van je stoel. Waar het verhaal best simpel is, is het concept erg leuk wat ik eigenlijk nog nooit heb gezien.

We volgen een gezin dat er voor kiest om een kind te adopteren. Ze kiezen voor de lieve Esther (oogt lief) en nemen deze mee naar huis, ze stellen Esther voor aan hun dochtertje dat doof blijkt te zijn en de twee weten het al snel te vinden met elkaar. Door Esther haar komst merk je veel punten in de film op, hun zoon Daniel verdwijnt een gedeelte uit beeld, hij word oninteressant en is ook nog eens bang voor Esther (het mietje).

Het blijkt al snel niet snor te zijn met Esther, zuster Abigail komt bij de familie te vertellen dat er iets goeds mis is met Esther, ze is altijd aanwezig bij grove ongelukken (en dit komt vooral nadat Esther een meisje van de glijbaan afduwde en deze haar enkel brak). Wanneer zuster Abigail weg rijd word ze vermoord door Esther die haar vol met een hamer op het hoofd sloeg. Wanneer Kate hier achter komt gaat ze op onderzoek uit, Esther ziet dit niet zo zitten en wil heel graag John voor haar zelf hebben. Wanneer Kate een bericht stuurt naar een weeshuis in Estland (wat ze denkt dat het is) blijkt het een psychiatrie te zijn. Kate stuurt haar de foto door en het blijkt om de gestoorde Leena Klammer te gaan. Onder dit onderzoek heeft Esther de bloemen geknipt waar het as in zat van hun overleden dochter. Esther breekt haar eigen arm en zorgt er voor dat Kate de schuld krijgt (net zoals Kate twee flessen wijn kocht en Esther er voor zorgt dat de auto weg rijd). Ze komen er snel achter dat Esther de familie vermoord waar ze dat moment zat als het niet lukt om de vader des huizes te verlijden. John overlijd en Kate vermoord Esther daarna. Eind goed al goed.

Ik moet zeggen dat Orphan een leuke film was, die niet echt eng werd maar wel spannend was op sommige vlakken. Een prima tussentijdse film of voor op de zaterdag avond bij je vrienden.

3.5*

“I'm gonna go upstairs and fuck my husband.”

Het is al enige tijd geleden dat ik deel één heb gezien, die in mijn geheugen staat als vrij leuke film. Het heeft een tijdje geduurd voor dat deel twee kwam maar, hij is dan eindelijk uitgebracht en ik moet zeggen dat ik me best heb vermaakt met de film. Nee, het is geen waanzinnige horrorfilm met veel moord, het werd nergens echt spannend en is al helemaal niet beter dan deel één. Ik had er overigens geen verwachtingen aan gesteld, het is vooral niet beter dan deel één en inderdaad met ‘Vera’ was de film beter uit.

Neemt niet weg dat de film op een gegeven moment nog best leuk was te volgen. Het begin is wat vreemd, omdat je je gaat vastklemmen aan personages zeker op het begin wat eigenlijk niet helemaal moet, hierdoor is het wat onduidelijk welke kant de film op wil gaan. Gelukkig was het verhaal nou niet bepaald moeilijk te noemen dus die onduidelijkheid nam gauw weg. Daarna kwam de film in een wat sneller tempo wat mij beter lag, met een anderhalf uur duurde de film daardoor precies lang genoeg, en kwam je door de wat hogere tempo makkelijker door de film heen, omdat de film nergens echt inkakt.

De cast was wat dat betreft minder dan het eerste deel. Zelf vond ik het dan wel erg leuk om te zien dat ‘Isabelle Fuhrman’ weer terug is in de film en de rol van ‘Leena’ op haar nam. Natuurlijk wel ouder geworden maar, alsnog het beste om die rol te vervullen. Ook ‘Julia Stiles’ deed het aardig. Voor de rest was de cast nogal b-matig en niet bijzonder te noemen wat, op sommige vlakken wel jammer was op zich.

Ik vond het trouwens wel heel leuk gedaan, want ’Isabelle’ is natuurlijk ook gegroeid door de jaren heen. En hoewel ze nog steeds maar één meter en zestig centimeter is (wat ook niet bepaald lang is) is ze eigenlijk nog steeds te lang voor de personage voor deze film. Daar is aan gedacht, en de medespelers liepen allemaal op extra verhoogde schoenen. Zie bijvoorbeeld ‘Dr. Martens’ maar dan met een nog grotere zool, zo was eigenlijk iedereen standaard een tien tot twintig centimeter hoger, en de schoenen waren dan ook nog eens bewerkt voor een betere look. En nou moet ik zeggen dat dit aardig heeft gewerkt. Dat was een groot pluspunt voor deze film, aan creativiteit geen gebrek.

En ik moet toch zeggen dat ik het concept op zich best wel gaaf vond. Want zoals ik al zei was er aardig wat creativiteit in deze film. De makers wouden overduidelijk dezelfde hoofdpersoon in de film maar, een verouderd gezicht pas je niet zo gauw aan of je moet echt veel make-up gebruiken. Het idee van het kleiner zijn vond ik toch wel geinig maar, nu is ‘Leena’ ook nog eens éénendertig jaar oud waardoor haar rol van onschuldig lief meisje compleet verdraaid en het toch meer creepy is.

Maar, dan kom je eigenlijk bij de horrorscenes die in mijn ogen beter hadden gekund. Ja, er is voldoende bloed en je hoeft je ook geen zorgen te maken dat je niks te zien krijgt, want we zien ’Leena’ geregeld op mensen in steken en de hoofden in slaan, alleen ging het allemaal wel iets té gemakkelijk. Vooral in het begin waar ze nog in de inrichting zat liet de film veel steken vallen, waar onder andere die bewaker werd aangevallen en eigenlijk geen reactie gaf op de aanval. Dat zijn toch wel de minpunten van deze film, en als klap op de vuurpijl toch het einde waar men in een volledig brandend huis kunnen lopen zonder dat hun kleren verbranden of ze stikken door de rook.

Dus ja, het was zeker een vermakelijke film en we knalden er echt doorheen, is het een hoogwaardige horrorfilm; nee. De film laat soms te veel punten liggen, en mocht in mijn ogen toch wat meer horror bevatten, dit maakte de film op te veel momenten toch iets te braaf. Een goed vervolg en ik ben er bang voor dat er ook een deel drie op de planning staat, als hij in het verlengde is van deze film is hij meer dan welkom.

Ook leuk trouwens is het moment wanneer ’Leena’ die auto stal van haar zogenaamde moeder en toen het nummer ‘Maniac’ op de radio voorbij kwam. Leuke toevoeging met een kleine knipoog.

Het is denk ik al wel drie keer dat ik de film heb gezien, destijds eerst ongeïnsteresseerd gekeken waarbij ik de film snel uit had gezet en bij de tweede zit was de film mij niet echt goed bevallen. De komedie voelde soms best zwak aan, onregelmatig en niet natuurlijk. Bij deze derde keer is het weer ontzettend wisselvallig, de ene kant vond ik de film komisch op een aantal vlakken, Ferrell is op meerdere momenten gewoon weer erg komisch, waar hij onder andere uitlegt waar onder anderen een tonijn aan het vechten is met een leeuw, niet echt geschikt lijkt te zijn voor het politie werk en best kwetsbaar is (word onder andere veel gepest door de mede agenten) en aantal mooie dames heeft binnen gehengeld. En ik denk toch dat ik buiten het af en toe toch wel komische momenten de film te veel liet vallen.

De cast is leuk, een geschikte cast waar ik als persoon toch vaak om sta te springen, de ‘grote’ namen vliegen je om de oren heen. Will Ferrell, Mark Wahlberg, Michael Keaton, Ray Stevenson, Samuel L. Jackson en Dwayne Johnson, ze hebben allemaal een rol in de film bemachtigt en met deze sterren cast zou je toch moeten hopen en denken dat Adam McKay hier een grandioze film zou neer ploffen, wat helaas leuker op papier leek dan dat de uitwerking heeft laten zien. Ferrell en Wahlberg in de grote hoofdrollen als de ‘sukkels’ van het New Yorkse politie korps en een Jacksen en Johnson die vrij snel de film weer verlieten, in mijn ogen iets té snel en té makkelijk.

“I'm like a peacock, you gotta let me fly!”

Het verhaal was redelijk. We volgen een aantal eenheden binnen het politie korps eentje was beter dan de ander. Jackson en Johnson waren samen één team die de politie korps als het ware echt leidden, de twee beste uit de groep die iedereen konden verslaan. Ze worden bekeken door het hele korps en onder andere door Ferrell en Wahlberg waaronder vooral de tweede die jaloers is op Jackson en Johnson. Op een dag gaan de twee naar een melding toe en denken nog steeds onverslaanbaar te zijn, waarna ze besluiten van het dak te springen en er een gat gecreëerd word in het korps. Nu worden Ferrell en Wahlberg ook klaar gestoomd om mee te gaan draaien in het korps waar Wahlberg om staat te springen maar Ferrell niet.

De twee komen vervolgens verstrikt in een soort fraudezaak waar veel geld in om gaat, dit moet men niet hebben en de twee worden veel tegen gehouden en noem zo maar op. Na een ruzie gaan ze even uit elkaar maar eenmaal weer bij elkaar gaan ze achter de fraudeurs aan om vervolgens deze in de boeien te slaan maar dat gaat alles behalve goed. De twee krijgen uit eindelijk hulp en de bandieten worden ingerekend en de twee zijn de nieuwe ‘helden’. Best simpel en aardig dun verhaal als je het mij vraagt.

“Ay, ay, ay! If I wanna hear you talk, I'll shove my arm up your ass and work your mouth like a puppet!”

De film laat ook veel dingen liggen zoals ik al zei, en dat is vooral de spanning die deze film volledig mist. Ook worden blijven er wat steken liggen op de komische vlak en vond ik de film vaak erg droog dan dat ik er om moest lachen, Ferrell wou nog wel, Wahlberg deed het ook redelijk maar de rest van de cast was aardig achterbaks.

Is het trouwens iemand opgevallen, dat Adam een foutje heeft gemaakt in de film. Ferrell word een houten wapen opgelegd, aangezien hij een schot had gelost in het politiebureau. De twee gaan daarna op pad naar het pandje van David Ershon als deze vervolgens explodeert. Let dan even heel goed op het feit dat het wapen van Ferrell uit zijn holster is gevallen, het moment wanneer de camera vanaf boven filmt zit het wapen opeens in zijn holster, daarna van de zijkant zit het wapen er ook in en bij de volgende shot van boven ligt wederom zijn wapen uit zijn holster, een oogje voor detail wat waarschijnlijk niet is opgemerkt door iemand, of dat het expres is gedaan ik weet het niet, ik moest er wel om lachen.
Ik blijf bij mijn gegeven cijfer, daar voel ik me het fijnste bij terwijl ik de film eigenlijk nog lager wil beoordelen maar, dat vind ik iets tever gaan.

2.0*

The Other Side of the Door

Het is gaaf als een film je in de trailer al doet schrikken, dan begin je echt met een lekker gevoel aan de film. Van dit stukje: The Other Side of the Door. Toch is het jammer dat ze zoiets weggeven in de trailer, bij het kijken van de film schrik je er dus niet meer van want je ziet hem gewoon aankomen, dat is altijd al zonde, dat vind ik.

The Other Side of the Door brengt een prima film met zich mee, niet dat de film in het geheel ECHT eng is en daarbij kunnen we ook wel toegeven dat de film toch voor een 90% langdradig is waardoor de Jump Scare- Scenes niet tot amper werken, omdat er vaak onnodige op bouwing is in de film of, ik heb het niet goed gezien dat kan ook.

De film speelt zich af in India, krijgt tenminste een mooie Indiaanse setting en daarbij is dit overigens een land waar religie vaak erg hoog staat, of het exorcisme daar ook veel word uitgevoerd weet ik niet maar, ik weet wel dat er af en toe wat gekkies rond lopen daar. Ik kan me even niet zo goed herinneren hoe de stam hete die in deze film terug kwam, het was volgens mij niet de Hindoeïsme, als iemand dit leest en het weet laat het mij dan ook even weten.

Het verhaal was eigenlijk nog best te doen, makkelijk maar leuk. Maria woont samen met haar man Michael en hun kinderen Lucy en Oliver in India. Maria krijgt daarop alleen een auto ongeluk waardoor het auto ter water geraakt. Ze kan Lucy redden maar Oliver verdrinkt. In haar verdriet komt ze in aanmerking met een bepaalde deur, een deur waar ze weer met Oliver kan praten. Het enigste probleem is, je mag de deur hoe dan ook nooit niet openen. Toch doet dat domme mens het en de kwaadaardige geest van Oliver komt naar buiten, en terroriseert de familie. Hij kruipt in het huidje van Lucy, die bezeten word door Oliver. Nu willen de religie mannetjes Lucy hebben om Oliver weer te verdrijven en het kwade probleem de wereld weer uit te helpen. Maria laat dit niet toe, en neemt Oliver over waarnaar ze overlijd. Nu zit zij achter de deur en opent Michael, het begint weer overnieuw.

Toch erg vermakelijk met een leuk verhaaltje en een prima concept. Heb me de zaterdag avond weer vermaakt, schrikken doe ik er niet meer snel van maar een lekker duister zweertje ben ik niet vies van.

3.0*

Toch wel erg onder de indruk van ‘The Others’ die me weer eens verbazingwekkend laat kwijlen over hoe goed de film eigenlijk wel niet is, er zijn hier en daar natuurlijk wel wat dingen die de film in mijn ogen wat beter had kunnen doen maar, als ik zie dat mijn grote vriend ‘alexspyforever’ hier al een aardig hoog cijfer voor opschrijft ga je, je zelf toch wel een beetje achter de oren krabben, en zette ik een héél hoog verwachtingsniveau neer voor deze film, en dat was toch even slikken als de film je verwachtingen eigenlijk zo goed als na komt: spannend, ‘eng’ en in vlagen erg gaaf, met een sfeertje waar je u tegen kan zeggen raast de film je voorbij, en lijkt het weer op een normale ‘geesten’ film waarvan we tegenwoordig al duizenden hebben. ‘The Others’ is anders, unieker en vele malen leuker.

En zeker uniek, in mijn ogen vooral aangezien ik er bijna nog geen film heb gezien die zich dusdanig voortbeweegt als wat ‘The Others’ heeft geflikt. De clou / plottwist is geweldig en ik heb me er zeker ontzettend door laten vermaken, toch had ik het gevoel ook dat de film rond het midden zijn snelheid kwijt raakte en dat de film toch wat aan de tragere kant begon te worden. Ook verloor ik als kijker mijn interesse zowaar een beetje en lijkt de film toch aardig ver te vallen, het plottwist was erg grandioos gedaan daar in tegen, en daar ben ik echt wel een fan van. De film wist het dusdanig te brengen, in een ontzettend fijne setting, dat het bijna overkwam als ‘ongelooflijke’. En na de plottwist begin je toch maar héél anders tegen de film aan te kijken en er over te denken, zo’n beetje alles wat er gebeurd is in de film heeft zich dus afgespeeld in ‘geestenland’.

De locatie vond ik zelf niet speciaal. Het is ontzettend gaaf zo’n afgelegen huis maar ik word er nooit warmer of kouder van, we hebben dit soort films ook gewoon in rijtjeshuizen en daar is het onderwerp vaak net zo leuk in. Groter is natuurlijk altijd beter, en wat makkelijker voor de regisseur omdat je wat meer kan laten gebeuren. Toch vond ik het geen bijzondere locatie, wel mooi om te zien maar wel eentje waarvan we er tegenwoordig al aardig wat hebben. Ja, erg vette locaties.

Ook het tijdsbeeld in deze film is in klasse verwerkt en je voelt de oudheid er uit spatten. Dit komt inderdaad dankzij het feit dat het huis zonder elektriciteit zit maar ook door de kledij die de personages dragen, erg gedateerd en super leuk. Zoals het plot al zegt speelt het af na de tweede wereldoorlog, toch valt dit (buiten de genoemde dingen om) niet goed te merken: we zien weinig oorlog of vernietiging, zoals ik al las speelde de film zich af op ‘Jersey’ die destijds in de Duitse handen was, aangezien het vlak voor Frankrijk ligt en binnen hand bereik was voor de Duitsers (mooie eilanden om afweergeschut neer te zetten en de geallieerden tegen te gaan). Maar buiten de ene keer om dat er word gehint naar de nazi’s: “Ik heb de nazi’s al eens buiten de deuren gehouden...” valt er niet veel meer op te merken dat dit in die tijdperk afspeelde, je moet dus even goed opletten anders weet je dit niet (als je het plot niet leest). Al komt de vader thuis en word er ook gehint naar de oorlog, de puzzelstukjes vallen langzamerhand in één. Dus qua setting ben ik erg te spreken over deze film, en dat is ook iets heel positiefs aangezien dankzij de setting er een bepaalde sfeer werd gecreëerd waarvan ik eigenlijk best wat kriebels kreeg, je werd goed mee genomen in de film en je zat eigenlijk van begin tot het einde aan de film vast gekluisterd, en dat is super gaaf.

“If you see a ghost, you say "hello".”

De film lijkt in eerste instantie een doorsnee geesten film te zijn waar we de al aardig wat van gezien hebben, echt interessant word het dan niet maar dankzij de positieve berichten (zoals ik al zei) en het hoge gemiddelde, wat ik niet vaak zie voor ‘geesten’-films maakte me al gauw héél erg nieuwsgierig. Maar vanaf het begin voelde de film anders, enger en interessanter dan de meeste meuk wat tegenwoordig op de planeet word gegooid (al is deze film al wel wat aan de oudere kant).

Over de cast was ik ook nog een beetje aan het twijfelen, ik als persoon haat kindacteurs in films en dan vooral in horror films. Ik kan gewoon niet wennen aan die etters die niet zitten te luisteren, dan vreet ik mezelf helemaal op van binnen, ook al is het maar een film. En daarom is het dus ook niet raar als ik zeg dat ik me lichtelijk heb geïrriteerd aan Anne (Stewart), de wat brutaalste van de twee al zeg ik het zelf. Ik vond persoonlijk in deze film de acteerwerken van Christopher Eccleston als Charles nog niet zo héél dramatisch en ondanks dat het een kindacteur was destijds viel hij nog wel mee (dankzij zijn personage), maar de personage van Anne is voor mij weer een irritatiepunt, kan daar maar niet mee omgaan haha. Nicole Kidman vond ik een leuke rol, als de soms wat hysterische moeder acteerde ze prima. En ook Fionnula Flanagan verdiend wederom een pluim om haar acteerkunsten in weer een horror film.

Het verhaal dan, een subliem verhaal waar ik uitermate van genoten heb met een ontzettend goeie plottwist die ik totaal niet zag aankomen. Het verhaal dan, we volgen de familie Stewart die zich hebben genesteld in een groot huis. Hier hebben ze een aantal werkers in dienst, onder andere ‘Mr. Edmund Tuttle’ en ‘Mrs. Bertha Mills’. Het lijkt allemaal goed te verlopen, echter is er één ding aan de hand. De kinderen kunnen niet tegen zonlicht en moeten hierdoor constant in een donkere ruimte geplaatst worden, met de gordijnen dicht. Er is alleen iets raars aan de hand. Het dochtertje Anne beweerd dat ze geesten ziet, doet mysterieus tegen haar broertje en maakt hem onder andere heel erg bang. Het begint een probleem te worden, echter na een tijdje merkt ook Grace ook rare dingen op, hoort dingen en ziet dingen bewegen terwijl mensen ergens anders aanwezig zijn. En nadat ze in een kamer aangekomen was waar ze vervolgens rare geluiden en stemmen hoort besluit ze het huis grondig te doorzoeken en opzoek te gaan naar de mensen die volgens haar hebben ingebroken. Ze vindt niemand maar de rare situaties worden wel steeds erger.

Vervolgens raakt ze in een trans, eerder een beetje in shock en besluit even te wandelen als ze haar man tegen het lijf aanloopt die blijkbaar uit de oorlog teruggekeerd is, na een familie reünie lijkt de man des huizes een beetje doorgedraaid, en om beter te zeggen het lijkt wel alsof hij leid aan PTSS. We zien hem voornamelijk op bed liggen en daarna verdwijnt hij weer, al gaat het niet beter binnen de familie die steeds meer geestenwaarnemingen opnemen.

De sfeer draait vooral om als Grace ook de vreemde mensen begint te zien, Anne had opgeschreven op een papiertje wie ze allemaal zag en hoe vaak, een oude vrouw het meest. Eenmaal wanneer Anne haar communie pak heeft gepast en hier nog even in zit komt de oude vrouw weer in de film. Voor het eerst nemen we één van de ‘geesten’ waar via Grace die daarna de oude vrouw probeerde te wurgen, echter bleek dit nog steeds Anne te zijn. Anne rent in shock en jankend weg richting Bertha die haar verteld dat ook zij de geesten gezien heeft en verteld dat er nog wat ergers gaat gebeuren, na dit verhaal begint de plottwist.

De werksters en werker bij de familie Stewart blijken het op de familie gemunt te hebben. Ze halen de gordijnen weg die de kids moesten beschermen en daarna vinden de twee de grafstenen met de drie namen er op. Dit blijken geesten te zijn en gaan achter de familie aan. De kids moeten verstoppen van Grace en Bertha legt constant uit dat ze de kwade mensen steeds weg hielden maar dit nu niet meer konden doen, Grace besluit terug te gaan naar de kids die opeens in een kamer bij meerdere mensen zitten, de oude vrouw, de vrouw en de man, en nog twee die Anne constant op noemde. Ze vertelden dat ze niet dood waren, Grace deed dit ook maar toen zagen we opeens een perspectief dat de bladen begonnen te zweven die Grace aan het verscheuren was. En toen was het verhaal totaal anders. Grace blijkt samen met haar familie de geesten te zijn die een familie lopen te teisteren binnen het huis, en daar komen we op een laat moment achter. Grace bleek haar kinderen gewurgd te hebben en vervolgens haarzelf door het hoofd te hebben geschoten, een hele gave plottwist die een hele gave film toch een ander staartje weet te geven.

De film heeft heel wat te bieden, ook op uiterlijk (zoals ik al eerder zei), de setting maar ook dingen die ze vinden binnen de film. Zo vond ik persoonlijk het fotoalbum heel vet, waar men lijken hebben gefotografeerd en deze hebben ingelijst. Tot ze de foto van de drie werkers ook zag staan, en de clou als snel viel..

Ik ga er even niet langer op door, want dan ben ik nog wel even bezig, heb trek en wil mijn pizza graag op eten. Ik twijfel erg tussen de score maar ik heb het gevoel dat ik bij deze film toch liever de wat hogere kant wil pakken, ik voel me daar het beste bij. De kleine puntjes hebben mij niet tot een volledig cijfer gebracht maar, het scheelde echt niet veel!

4.5*

Ouija

Zoals verwacht een erg slechte Horror/Thriller film. Met gewoon weinig spanning. Je kon zon dat ze de spanning probeerde op te bouwen, maar ze maakte het niet goed af. Zeker niet waard om in de bios te zien, en hij kan nog maar net mee op je tv zelf. Zoals ik al eerder las, dit is echt een geesten film laagste klasse. Mocht je nog niet bekend zijn in films als deze, zoals Sinister etc. dan kan die nog best wel eng zijn. Maar, ik wil niet opscheppen, voor mij is hij dus gewoon niks meer. Kon me aandacht er gewoon voor de meerderheid niet vast houden aan de film. Terwijl kameraden van mij de film 'eng' vonden. Achja, toch maar afgekeken. Want met zijn 1 uur en 29 minuten is het ook niet eens een slechte film, maar ook erg kort. Beetje te snel. ook de 'spanning' kwam pas erg laat op gang. En het was ook zo weer afgelopen. Maar om de film niet al te zwart te maken, ik 'schrok' 1 keer. Maar dat kwam puur door het geluid. Dat was door een winkelwagentje. Het is gewoon iets van mij dat ik eerder schrik van geluiden dan van het beeld. Dat was ook 1 van de redenen dat ik vroeger geen zombie films durfde te kijken (xd)

De acteurs / actirsses deden het oke. Maar gewoon niet allemaal op hun best. Het acteer werk kon de spanning ook niet echt omhoog krikken, ondanks het dat er dan nog wat geluid achter word gezet, mocht het allemaal niet baten. Verdrietig kun je er van worden helaas. Ook de geest op het einde vond ik gewoon lelijk gemaakt, niet eng maar lelijk. Dat kan natuurlijk ook nog.

Het verhaal van Ouija was meh, kan voor beginners vermakelijk zijn. Ik vond het maar moeilijk vast te houden, dus ik lette ook niet altijd op. En het mond gesnoerde gedeelte vond ik dan weer wat minder. Het ouija bord zelf vond ik nog wel redelijke stukken om naar te kijken, maar zoals ik al zei, bang word je er niet van. Ook de stukken dat elke personage die bij het bord zat, "Hi Friend" zag staan is gewoon lachwekkend. En dan ook nog dat handje op het raam.. Hahaha! Het concept is voor mij zelf nieuw, heb nog niet eerder een film gezien waar een Ouija bord in de hoofdgedachte staat. Maar goed, moest er een keer van komen. Mislukkeling dus.

1.5*

Ouija: Origin of Evil

Zo, ik heb dan ook het tweede deel van ‘Ouija (2014)’ maar kom op zeg, waarom is dit tweede deel er in godsnaam ooit gekomen. Ook dit tweede deel voegt niks toe, ik vond het een ontiegelijk lange en saaie zit waarbij je aandacht er totaal niet bij kon houden door dit super grootte clichématig geesten film die vrijwel niks voorstelt.

Mike Flanagan heeft vooral met deze film laten zien wat voor afwisselende man hij kan zijn. Zijn eerder gemaakte titels ‘Hush (2016)‘ en ‘Oculus (2013)‘ waren stukken beter dan deze flop. Want dit nieuwe Ouija deel brengt nou ook weer niet echt wat met zich mee waarvan je met een open mond staat te kijken. Het is eerder dat je naar een film zit te kijken die je al helemaal uit kan bedenken in je hoofd wat er voor zorgt dat de film gelijk niet meer leuk is om te volgen en, dat het kletsen met je kameraden dan stukken leuker begint te worden want ja, de film is toch niks.

Ik moet zeggen dat Mike Flanagan er ook wel wat leuke scenes tussen heeft zitten. Zo was de scene dat de zoon van de dominee naar beneden viel verassend en leuk. Ook al hebben we dit ook in andere films gezien (Was dat nou in Ouija (2014) of een andere film) dat ze opgehangen werden aan sfeerlichtjes of zelfs een hang lamp, dus ook dit was eigenlijk niks vernieuwends want, het leek allemaal wel een enorme kopie.

Hoewel ik van beiden Ouija films geen fan ben vond ik de eerste toch de leukere van de twee. Daar was alles nog vernieuwends, ondanks het geesten verhaal. Het concept was aardig, het Ouija bord heb ik vrijwel nergens gezien in een film laat staan een eigen film erover, en uiteraard het werk van de geesten was nog om aan te zien. Dit deel was echt verschrikkelijk. Schrik momenten waren niet schokkend, vooral voorspelbaar en niets nieuws. De geest zag er niet uit, het was gewoon een vaag zwarte vlek waarbij twee oranje ogen bij gevoegd zijn en zeker stond de film mij niet aan.

Het verhaal in dit tweede deel was eigenlijk ook om te huilen. We volgen een kleine familie die voor hun geld mensen oplichten met een Ouija bord, wanneer haar dochtertje alleen besluit het bord echt te gebruiken word zei bezeten door de duivel en die neemt haar lichaam over. Ze krijgt witte ogen en een ontiegelijk grote bek waar ze de familie mee terroriseert.

Nee, het was allemaal niet best. Alles was simpel en magertjes en ik kon mezelf niet vermaken met deze film die ik eigenlijk helemaal uit elkaar kon stippelen want het was allemaal te cliché. Jammer, maar had er ook al niet zoveel van verwacht.

1.0*

Out of Reach

Seagal begint nu toch wat eentonig te worden. Ik vind Seagal een prima acteur, hij zegt vrij weinig en zijn actie scenes zijn altijd toppie. Toch vond ik Out of Reach niet echt bepaald leuk en één van de mindere Seagal films. Daarom is deze mening ook aan de kortere kant.

De film heeft een erg simpel verhaal Seagal is zoals altijd een ex-militair en zit weer eens bij één of ander geheime dienst. Wanneer zijn Pen vriendin gekidnapt word door een Turkse bende gaat hij de ontvoerders achterna om zijn penvriendinnetje terug te halen.

Ik heb niet zoveel te vertellen over de film Out of Reach. Een doorsnee Seagal film die op geen enkel vlak echt spannend werd. Hij heeft zeker betere films, dat is echt zonde. En na alle misgeschoten kogels overwint seagal toch waardoor zijn pen vriendin weer vrij komt. Geen vernieuwing en vooral een eentonige film zorgt voor een ongezellig film avontuur waarbij je te snel afgeleid word. Een no-go en Seagal daalt in zijn kwaliteit.

1.0*

"Oh, man, if I wasn't stoned there is no way you would have talked me into this!”

Eigenlijk vrijwel uit het niets op mijn pad gekomen, deze misdaad film uit de eind jaren negentig was prima vermaak maar, er had wellicht toch wat meer ingezeten. Ik zelf ben niet echt een ‘George Clooney’ fan en ook nooit geweest. Hij kent zeker wel wat vermakelijke films maar, voor daaromheen valt hij me altijd toch wat tegen. Wat ik het mooiste aan hem vind, is dat hij zelf vooral denkt dat hij waanzinnig acteert altijd maar, dat moet altijd nog maar blijken. De films die ik van hem heb gezien waren allemaal niet zo best, dat zorgt er dan weer voor dat ik deze egocentrische acteur erg laag heb zitten, of schets ik hem dan helemaal verkeerd? Misschien moet ik wat meer kennis op doen, dat kan maar zo. Want het blijkt ook maar weer uit deze film dat hij best wel wat leuk acteerwerk in zich heeft, al was het nou ook allemaal geen bijzondere cinema.

Al lijkt gaande weg toch dat het vooral deze film is die een beetje tegen je aan beukt, en dan niet omdat het zo goed is maar, dat de film eigenlijk ternauwernood uit de ondergang gedragen word. En dat is niet door de regisseur zelf of het verhaal nee, de film kent een waanzinnige cast aan namen. En dat is toch wel iets waar ik onwijs van kon genieten. Beetje tegenstrijdig wel, met wat ik hiervoor noemde maar, ‘Clooney’ ging eigenlijk best goed samen met deze cast. En hij doet het niet alleen, want als kijker kwijl je werkelijk weg door die prachtige ‘Jennifer Lopez’ die er weer eens waanzinnig uit zag. Haar acteerwerk was verder prima, al zat je daar niet altijd even goed op te letten. Voor de rest vult de film zich met nog een lijst aan goede namen. Neem bijvoorbeeld ‘Ving Rhames’ als ‘Buddy’, Don Cheadle als ‘Snoopy’ en ‘Michael Keaton’.

Het verhaal was echter prima, al was het allemaal niet heel bijzonder. We volgen ‘Jack Foley' die is ontsnapt uit de gevangenis. In het begin is het overigens nogal wat warrig omdat er veel door elkaar gebeurt maar, daar leer je aan wennen. Hier leert hij ‘Buddy’ kennen, en nadat hij weer vast komt te zitten ontsnapt hij. Tijdens zijn ontsnapping loopt hij tegen ‘Karen Sisco’ aan die ze deels ontvoeren. Als zij dan weer van hun weet te ontsnappen gaat de film twee kanten op. ‘Jack’ wil met ‘Buddy’ de diamanten hebben waar ze over hadden gehoord in de bajes, dit wil ‘Snoopy’ overigens ook waardoor de twee vijanden samen gaan vechten. En we volgen het liefdesverhaal tussen ‘Jack’ en ‘Karen’ die elkaar willen vinden maar, tegelijkertijd ook weer willen ontlopen. Dit zorgt voor vermakelijke taferelen, al was het allemaal niet héél bijzonder te noemen.

Komedie was soms wat ver te zoeken, en vond ik niet altijd bepaald even interessant. Er was wat droge humor soms, en dat was wel een glimlach waard maar, meer boeide het ook niet. Dit zorgde er voor dat de film soms toch wat traagjes aanvoelde, of wellicht soms een beetje lang. Voor alsnog wel vermakelijk overigens, althans ik heb me wel weten te vermaken, al had er (zoals ik ook al zei) veel meer ingezeten.

"Working for a living? I gave my life for this country and what's it done for me? Huh? What's it done for me?”

Erg gave drama prent uit de USA, met een vleugje misdaad en hier en daar zelfs wat thriller (spanning). Toen ik me ooit had aangemeld op deze website is dit de eerste film geweest die ik destijds heb ontdekt, dankzij deze website. Het is een film die daardoor ook als langste in mijn zelfgemaakte kijklijstje staat (die inmiddels meer dan 3700 films telt), aangezien ik dat lijstje met deze film heb aangemaakt. Het is dus ook een film die ik al bijna tien jaar lang aan het uitstellen ben, om ooit eens op een “bijzonder” moment te kijken. Goed, vijftien januarie 2023 leek het mij een leuk idee deze film te kijken, niks bijzonders aan maar, ik zag hem per toeval voorbij komen op ‘HBO Max’, en heb hem gelijk maar aangezet. Het resulteerde toch wel in een uiterst vermakelijke prent.

'Out of the Furnace’ is een indrukwekkende film, al was het script helemaal niet zo erg bijzonder te noemen. ‘Cooper’ wist al eens eerder mij niet echt te overtuigen met een matig script maar, het is dat de rest eromheen de film nogal wisten te dragen. Zo vond ik het verhaal wel prima. Het is een standaard beeld van de Amerikaanse samenleving. Waar armoede en haat om de oren vliegt met euforie en trots. De samenleving van dit derde wereldland is namelijk niet zo mooi. Ook hier wordt dat prachtig geschetst. Waar we schulden voorbij zien komen, en natuurlijk een soldaat die zijn land heeft gediend, die daarna eigenlijk op straat is gezet zonder dat er naar je om wordt gekeken, de praatjes zijn allemaal mooier dan wat het lijkt.

Wat vooral goed deed, was de cast die deze film bezit. Het is een waar sterrencast, met ook nog eens twee van mijn favoriete acteurs die er in meespeelden. Ik heb dus heerlijk deze film weggekeken, want als een favoriete acteur meespeelt in een film is het altijd positiever merk ik. Natuurlijk praten we dan over ‘Christian Bale’ die hier een prachtige rol vertolkt van ‘Russell Baze’. ‘Russell’ is een man die in de lokale staalfabriek werkt, en met wie het opzich wel goed gaat. Tot hij op een dag in de auto terecht komt met alcohol op en te laat reageert op een auto die de uitrit uitgaat, hierdoor komen (volgens mij) een moeder en haar zoontje door te overlijden. ‘Russell’ moet hierdoor de gevangenis in en daar gaat het bergafwaarts. Hun vader komt te overlijden terwijl hij in de gevangenis zit, en ook zijn vriendinnetje ‘Lena’ gaat bij hem weg en gaat vervolgens samen met de lokale politie chef ‘Wesley Barnes’ (gespeeld door ‘Forest Whitaker’, ook een waanzinnge acteur). Na dit vooral probeert ‘Russell’ zijn leven te beteren, door dingen te gaan doen in zijn omgeving wat positief moet uitwerken. Neem bijvoorbeeld het renoveren en opknappen van het huis van zijn vader, en hij gaat weer terug de fabriek in om zo zijn geld te verdienen.

Zijn broertje ‘Rodney Baze Jr.’ daarintegen is totaal het omgekeerde. ‘Rodney’ wordt gespeeld door ‘Casey Affleck'. Niet zo gauw een acteur waarvan ik echt ‘fan’ ben maar, hij werkt zich langzamerhand wel omhoog omdat hij constant in prachtige rollen verschijnt.’Rodney’ is een soldaat en kampt met een gokverslaving. Althans, het is gokken en illegaal vechten. ‘Rodney’ is een soldaat en heeft erge dingen mee gemaakt in Irak, ook heeft hij schulden bij ‘John Petty’ en probeert zo dus aan geld te komen. Hij wil een groot gevecht, eentje tussen de rednecks wat ‘Petty’ hem ten strengste verbied om te gaan doen. Na veel drammen doet hij het toch, waarna de twee na het opzettelijk verloren gevecht worden tegen gehouden onderweg, ‘Petty’ wordt ter plekke dood geschoten en ‘Rodney’ wordt even later wat verder weg geëxecuteerd.

Dit komt allemaal door de ‘badguy’ in de film. Dat mag ‘Woody Harrelson’ vertolken. En ja, dit is mijn tweede favoriete acteur die meespeelt in deze film. Hier speelt hij de rol van ‘Harlan DeGroat’ en dat is juist de redneck die ze moeten hebben. De gene die ‘Rodney’ heeft geëxecuteerd en daar wil ‘Russell’ dus mee afrekenen. Leuke stoere rol van hem maar, kwam wat mij betreft iets te weinig in de film voorbij, had ik wel wat meer van willen zien.

Het verhaal heb ik zo ook langzamerhand en kort in elkaar uitgelegd, waar het precies over gaat. De film duurt soms ietwat te lang, zo vond ik het hele gedeelte in de gevangenis misschien af en toe wat overbodig. Ook mocht er af en toe wel wat meer vaart in de film, want er zijn soms dodelijke stiltes te vinden die ik eigenlijk liever niet had willen zien. Het zijn gelukkig geen grote ergenissen en je kan er wat dat betreft prima mee leven.

En zo is ook deze film een uitstekende zit geweest maar, had ik er misschien op sommige momenten toch wat meer van verwacht. Zeker het einde is de smet op deze film, die had van mij toch echt wel een tikkeltje harder gemogen. Tuurlijk is het hard wat er gebeurt maar, voor mij niet voldaan als je de eerdere woede en verdriet van ‘Russell’ zag. Maar het maakt opzich niet veel uit; de algemene film was een topper.

"Try the crab, it's real good.”
"Nah, I'm allergic.”
“I know.”

Tot mijn grootste verbazing net zag ik op Letterboxd dat ik ooit in een ver verleden deze film gezien moet hebben. Ik denk persoonlijk dat ik ergens een DVD van deze film heb liggen, ik zal het echt niet weten en ik kan me ook helemaal niks meer herinneren van deze film. Maar goed ook, dan beschouw ik deze film gewoon als een nieuwe film voor mij, en dan blijf ik tenminste wel bij mijn eerste ingeving. Want Out of Time is uiteindelijk ook niet zo'n heel bijzondere film. Slecht? Nee, dat totaal niet maar, het script is nou ook niet echt om gelijk weer eens te willen zien.

In mijn ogen maakt Denzel geen slechte films, en ik ben toch wel van mening dat hij hier eigenhandig de film weet te dragen, helaas dat alles eromheen gewoon niet echt interessant is. Franklin weet qua verhaal er nu ook niet echt iets bijzonders uit te knijpen, en soms is het best verwarrend want ik snapte op een gegeven moment niet zo snel meer welke vrouw nou bij Denzel hoorde en met welke hij een affaire had. Op een gegeven moment wordt dat trouwens wel duidelijk, en dat vond ik zelf dan wel weer fijn en best handig, toen drong het verhaal ook wat meer tot mij door en snapte je de film al gauw. Dat Denzel zijn eigen glazen ingooit, althans dat deed ‘Matt Lee Whitlock’ dat was duidelijk, helaas dat Franklin er niet veel meer spektakel uit kon halen.

Eva Mendes is gewoon een prachtige vrouw om te zien, daar blijft het ook wel bij. Acteerwerk was gewoon oké maar, niks bijzonders helaas. En zo telt de film eigenlijk wel zijn castleden door, allemaal gewoon erg doorsnee maar, meer dan dat ook gewoon niet.

Toch wist het me na een uur toch wel wat meer te vermaken, en ik denk dat ik zelfs op de cijfer blijf hangen wat ik ooit heb gegeven aan deze film. Typisch een film die er eigenlijk een beetje tussenin bungelt, hij is op vlakken best leuk om te zien maar, op vlakken was er ook geen doorkomen aan en was de film ook totaal niet sterk. Het is soms iets te makkelijk, het is gewoon een prima tijddoder. Dit is overigens wel mijn laatste film van het kalenderjaar 2023, helaas geen spetterende afsluiter (dat heb ik eigenlijk elk jaar), toch leuk om eens gezien te hebben.

“George, you've heard about this virus?... Shall I cough on you, George?”

Ook ik heb me laten overhalen om na deze hele Corona-crisis deze film te gaan kijken. De kroegen zitten dicht, kameraden blijven liever thuis dus heb ik met één maatje maar gewoon besloten deze film aan te zetten en hij was verrassend leuk. Ik denk dat het ook meer komt omdat het verhaal eigenlijk vrij dicht bij de gebeurtenissen staat wat nu in het land zich afspeelt. Hoewel het virus in deze film wel iets heftiger is en meer op de Ebola-ziekte lijkt is de verspreiding hiervan wel te evenaren dus een kern van realisme deelde ik dan al vrij snel.

Toch is de film op veel vlakken ook wel erg matig bezig. Ik vond vooral de acteerkunsten niet héél bijzonder van een ‘Morgan Freeman’ bijvoorbeeld. Hoewel ik Dustin en Kevin het dan nog wel wat leuker vond doen, werd ik soms gek van die rare ruzie tussen ‘Sam Daniels’ en ‘ Robby Keough’ en van dit onnozel ruziezoekende klote scenes daar gaan mijn haren van rechtop staan. Wat ik wel vaker in films zie, dat bepaalde ruzie’s dan nergens over gaan en ze op mirakelleuze wijze toch weer bij elkaar terecht komen en weer van elkaar ‘houden’, dikke bullshit. Dit is ook iets wat deze film een beetje de grond in boorde, die domme ruzie scenes tussen iedereen of hoort dat bij het stukje ‘hectiek’?

Het begint eigenlijk al wel direct erg leuk, met de vernietiging van eigen mannen omdat er een zeer dodelijk virus heerst en het Amerikaanse leger zo zijn biologische wapen wou vernietigen en geheim houden. Toch ontsnapten er een paar apen die vervolgens gevangen werd en verscheept naar Amerika. Hier komt een jonge smokkelaar met de aap in aanmerking die na een beetje water spugen de bacterie overbracht bij de man, goeie roggel. De man verspreidt het vervolgens tussen de mensen de bacterie en een heuse ziektegolf is ontstaan, toch bijzonder dat het alleen bij dat dorpje plaatst vond en er niet buiten kwam.

Het verhaal was redelijk om te volgen, en het concept was natuurlijk erg interessant mede door de gebeurtenissen die zich nou in de wereld afspelen. Het lockdown gevoel kon de film goed overbrengen en de personen die ziek waren goed in de make-up gezet want het was eigenlijk een best angstig beeld. Toch wel een vermakelijke film met een paar kleine schoonheidsfouten.

3.5*

Toen ik zag dat deze op Netflix ging komen was ik eigenlijk al wel snel verkocht, ik houd wel van dit soort zwaarden en sandalen films al heb ik maar bar weinig kennis over de waarheden van de verhalen die worden verteld, mijn interesse is over deze onderwerpen nooit héél groot geweest maar ik kan altijd mega erg genieten van de film die zich er over afspelen, en dan raak ik beetje bij beetje toch wel meer geïnteresseerd!

Ach, en het was wat dat betreft gewoon een prima zit hoor. De actiescènes zagen er goed verzorgd en mooi uit en ze waren zeker niet bang om ook wat heftige beelden er bij te stoppen. Hier en daar wat blood (zelfs heren, voor de dames ? ) en een redelijk leuke sfeer. Het verhaal was prima te volgen al begon die wat warrig maar over het algemeen word die nergens echt saai. Om nou te zeggen dat dit de beste medieval film is, is wat overdreven maar saai is hij nergens.

Om deze film met ‘Braveheart’ te vergelijke vind ik iets te ver gaan. Beiden films staan daar toch iets te ver voor uit elkaar. Ook al kennen beiden films bijna het zelfde onderwerp, zo krachtig als ‘Braveheart’ word ‘Outlaw King’ nooit!

Ja, prima zaterdagmiddag zit al pakte de film je nergens echt heel goed, interessant was het wel maar spannend niet en zo blijft ‘Outlaw King’ een wat moeilijkere film om te beoordelen, de film kent ontzettend goeie en leuke kanten maar ook wat mis schieters die zeker wel te zien waren. Al om al, prima zit maar niks bijzonders.

3.0*

Outpost

Deze b-matige Nazi-Zombie film is samen met Død Snø (2009) toch wel 1 van de betere Nazi-Zombie films die er tot nu toe zijn gemaakt maar, ik hoop dat er in de toekomst wel wat betere Nazi-Zombie films uitkomen. Deze sub-concept van de zombie categorie is in mijn ogen erg fijn. Ik ben verwaand Wereld Oorlog II fan en films van deze oorlog vind ik het gaafst dus ook de zombie versies er van. Toch vind ik dat de films met Nazi-Zombies bijna altijd tegen vallen en dat vind ik persoonlijk erg jammer.

Het verhaal van Outpost laat zich wel een beetje weg dringen en is in zoverre erg slapjes. Een groepje soldaten gaan met een soort professor richting een verlaten bunker, terwijl ze aan het zoeken zijn stuiten ze op een hoopje lijken waar levende in zit. Ondertussen dat de manenn bewaken en de professor onderzoek doet komen er nazi - soldaten tevoorschijn en zorgen er voor dat alles in soep loopt.

Ondanks de nazi-zombies vond ik deze film erg traag. En er gebeurd eigenlijk vrij weinig tot aan het eind. Het verhaal was saai het concept was fun. Zombies zagen er goed uit en ook deze film had soms mooie scenes. Vooral als een soldaat naar achteren gegrepen word en dan vrijwel 100 keer word gestoken door 4 zombies, ooh lekker. Bloed gebruik goed maar was niet echt een topper.

2.0*

“So how do we do our jobs and stay safe? We need to keep a good relationship with the locals. Respect keeps us safe.”

Toch wel een interessante film over een oorlogstragedie binnen het Amerikaanse corps die zich hadden gesetteld ergens in het noordoosten van ‘Afghanistan’. We volgen hier het Amerikaanse ‘Bravo Troop 3-61 CAV’, een leger unit die was gevestigd in het ‘Combat Outpost Keating’ gelegen bij de plaats ‘Kamdesh’. Dit is een waargebeurde strijd tussen de Amerikanen en 300 Taliban strijders die dankzij de hoge bergen (die het kamp hadden omringd) een goede aanvalspositie hadden. Een heftige strijd die hier keurig is weggezet door o.a. ‘Scott Eastwood’, ‘Orlando Bloom’ en de regisseur ‘Rod Lurie’. En uiteraard ook wel een beetje Amerikaanse glorie die ertegenaan wordt gedrukt.

Ik kan dit soort films wel waarderen, en ook de simulatie was goed gelukt. Al ben ik het wel eens over het feit dat de film simpel weg te lang duurt, een twee uur waarvan je eigenlijk constant een beetje naar dezelfde beelden zit te staren, wanneer men word aangevallen (bijna dagelijks) en dan dat ze schuilen achter de humvee’s en met wat terug vuren winnen ze de strijd, de ruzie en het gekloot tussen de manschappen was wel geinig al is het voornamelijk actie. Ik ben daar vaak wel voor te vinden, ik hou zelf van actiefilms maar twee uur was best lang.

Qua cast zat het wel snor, ‘Scott Eastwood’ deed een prima rolletje en ook ‘Orlando Bloom’ was prima, alleen zat hij niet heel lang in deze film als ’Keating’. Voor de rest deed ‘Caleb Landry Jones’ het best goed in de film. Ik vind het overigens altijd wel lastig, bepaalde acteurs te schatten hoe deze het doen in zulke films omdat het voornamelijk vuurgevechten zijn en ze geen hoog zinnige acteerprestaties hoeven neer te zetten.

Het waargebeurde verhaal trof op het einde nog wat foto’s van de overleden soldaten met daarbij hun leeftijd. Als je dan ziet dat sommige 22 (mijn huidige leeftijd) en zelfs eentje 21 is, dan slik je dubbel en weet je hoe hard zoiets kan zijn, jongens in de bloei van hun leven zul je bijna zeggen. Ook werd hier een nummer van ‘Rita Wilson’ getoond, althans zij zong het op het einde maar voor mij had dit nummer meer impact tijdens de film werd dit bijvoorbeeld gezongen door een soldaat zelf.

Dus ja, het is eigenlijk wel een typische oorlogsfilmpje als je het zo bekijkt maar ik heb me er prima mee vermaakt verder. Ook wel wat heftigere scenes zoals op de brug dat er eentje vol geraakt word door een RPG, dat zijn wel de betere scenes van de film. Een harde film over een waargebeurd verhaal, keek er al wel wat naar uit maar heeft me echt prima vermaakt.

3.5*

Pfff, ik ‘moest’ deze film nog eens in de herziening gooien maar ik kan me de film véél beter herinneren dan wat ik zojuist gezien heb, want wat is was dit een B-matige en vooral krampachtige stuk waarbij de film vooral nietszeggend door de kijkbeurt heen gaat, ontzettend traag is en eigenlijk geen reet aan is. Nee, dan kan ik de Wesley van 3 jaar geleden niet vertrouwen, toen ik deze film nog ‘leuk, geslaagd en spannend’ vond.

De nazi setting was best ondermaat en totaal niet overtuigend, waarbij ik altijd het gevoel krijg dat men de toch redelijk goeie ‘nazi-zombie’ film ‘Død Snø’ na willen maken en ook zo’n mooie gehalte zombiegeweld willen bereiken (die ik dan persoonlijk wel weer erg geslaagd vond). Toch vond ik dit tweede deel van ‘Outpost’ nou niet bepaald een geslaagde zit, en waar ik écht wel veel meer van had verwacht. De film opent slecht, te snel en ongeorgenisseerd waardoor de zit bijster lang kan gaan duren, en dan is die honderd minuten echt wel veelste veel voor deze film, waar bijna geen donder in gebeurd.

Toch vond ik ‘Outpost: Black Sun’ in de ontzettend b-matige categorie vallen waar o.a. de ontzettend slechte ‘nazi-zombie’ film Zombie Massacre 2: Reich of the Dead ook bij hoort, want het niveau van beiden films is maar moeilijk te onderscheiden maar, toch was deze film wel een tikkeltje beter geregisseerd dan het opgenoemde film waar nog geen goeie woorden van af konden, en dat kon wel een klein beetje bij ‘Outpost’.

En dan benoem ik niet het verhaal, want die was echt bagger, het acteerwerk mag zich daar bij aansluiten want dat was ook bagger en het hele concept vond ik maar niks. Toch vond ik de zombies er wat beter uitzien, een tikkeltje. Maar dan moet je niet verondersteld staan van het feit dat de film voor de rest echt niet door de mand kan, zeker niet met dit onderwerp verwacht ik soms toch wel wat meer.

Toch vond ik het verhaal erg slecht, we volgen een vrouw die een bepaalde nazi zoekt, waarvan ik dacht dat de naam ‘Klausener’ was. Die heeft wat gedaan bij haar en ze gaan op onderzoek uit bij een bunker waar ze achter komen dat ze hier niet alleen zijn en zich moeten verdedigen tegen een heel leger nazi-zombies die iedereen één voor één afslacht. Toch wel een te komisch einde waar de nazi’s aangevallen worden door middel van elektriciteit die door alle zombies heen gaan, en dat was echt wel om keihard om te lachen.

Nee, deze film bevatte meer mogelijk doorspoelmomenten dan dat hij daadwerkelijk iets voorstelde en dan vond ik persoonlijk deze zit héél langzaam, saai en vooral moeizaam.

1.0*

Echt een hele brute film!

En aan de ene kant genoot ik er wel van, aan de andere kant vond ik hem erg appart!

Dus weer een tussen in twijfel

2.5!

Tijdens het lezen van de plotomschrijving hier op ‘MovieMeter’ en het zien van de trailer weet je eigenlijk al wel genoeg. Hoewel mijn interesse was gewekt zoals ik al eerder op deze filmpagina aangaf had ik wel een soort onderbuik gevoel. Meestal met ‘Netflix’ producties van deze klasse en zeker zo’n samenvatting betekend gewoon enkel popcornvermaak maar meer ook niet. En mijn onderbuikgevoel had het dit keer niet mis, de film opent al erg cliché en houdt dit niveau eigenlijk continu aan. En dat valt toch op veel momenten wel erg tegen en dan maakt zo’n zit van bijna twee uur wel heel lang en moeilijk.

Het begint al wat onstuimig en ongeloofwaardig waar we kennis leren maken met de situatie waar de film zich afspeelt. Eigenlijk kun je het een beetje zien als het moment dat de Russen de ‘Krim’ aanvielen in 2014 alweer. Het is een beetje een soort gelijk verhaal alleen ging het hier om een rebellengroep van de Russen die vooral nucleaire silo’s wouden hebben om zo aan atoombommen te komen.

Enfin, het begint al vrij heftig met een strijd tussen Amerikanen en de Russen (ik noem het even zo want ik was vergeten hoe die groep ook al weer heette). Waar we ook de dronepiloot ‘Harp’ volgden die vanuit de lucht veilig en rustig in de Verenigde Staten de drone bestuurde voor de veertig soldaten en wat GUMP’s (dit zijn de robotsoldaten). ‘Harp’ moet hier een moeilijke keuze maken en kiest er voor achtendertig andere mannen te redden door een bepaalde bommenwerper neer te schieten waarbij twee negentienjarige soldaten omkomen. Hij word voor straf mee naar Oekraïne gestuurd om daar mee te vechten op de grond en met ‘Leo’ op een missie te gaan om nucleaire codes te redden voordat deze in de handen van ‘Russen’ vielen. Samen trekken ze ten strijden maar dan blijkt ‘Leo’ niet de zelfde plannen te hebben en gaat ‘rogue’ om vervolgens zijn eigen plan te voeren. ‘Harp’ moet nu alles op alles zetten om ‘Leo’ tegen te houden.

Maar dan nog even terugkomend op dat begin, dat was wel ontroerend slecht en ook ik had even de neiging om de film af te zetten. Het zag er niet uit waar de ‘CGI’ zeker niet ten goede kwam. Het was ook allemaal erg rommelig waar ik niet heel veel mee kon en dat is echt waar, best zonde. De film komt na de ontmoeting van de twee overigens wel opgang en word steeds vermakelijker om te volgen, de actie blijft enorm cliché en ongeloofwaardig maar goed, dat was te verwachten.

De cast was overigens niet verkeerd en zo zie je maar dat de Marvel rol van ‘Anthony Mackie’ ook wel een beetje ten goede kwam. Maar goed, voor de rest deed ‘Damson Idris’ het ook niet heel slecht en met z’n tweeën pakken ze de film leuk op.

Maar nee, de film heeft me zeker niet vermaakt. Het was toch wel deels met moeite de twee uur uitzitten en met wat politiek gelul erdoorheen en veel popcornvermaak is het echt geen bijzondere film. Prima om eens gezien te hebben maar toch wel tegenvallend van wat ik er had verwacht.

2.0*