Opinions

Vervelend filmpje. Een komedie c.q. drama, maar te lachen is er weinig tot niets, integendeel zelfs. En het drama valt ook tegen: je weet van te voren hoe dit gaat aflopen. Wat er over blijft is het technisch goede spel van de twee hoofdrolspelers, ze maken hun zeurderig geschreven personages nog enigszins sympathiek. Waarbij ik Quaid(gelukkig zonder de overdreven stijl van pappa) de betere indruk vond maken. Toch denk ik niet dat beide acteurs een glansvolle carrière tegenmoet gaan, om de simpele reden: the screen doesn't love them enough. Zie die twee nou niet meteen terug in een wat gedenkwaardigere film. Al met al: kijk liever nog een keer naar Wedding Crashers. Was ook geen meesterwerk maar wel prettig brutaler dan dit hopeloos brave formulewerk(hadden ze hier potverdorie echt twee regisseurs voor nodig?)

Was waarlijk niet veel. Aan ambities geen gebrek: al bij de begintitels zien we beelden van een bioscoop in een slaapstadje waar The Maltese Falcon draait, een weinig subtiele manier om te duiden wat ons te wachten staat. Een heuse film noir, gesitueerd in 1978, met detective Travolta als man met een dubbele agenda. Helaas maken een ruige baard en een leuke zonnebril ook van John nog geen Bogie. Bij hem zit je toch altijd te wachten dat hij weer een dansje doet, en dit keer moeten we wachten tot de laatste vijf minuten voordat het warempel weer zover is. Verder met de vreselijk dik geworden Brendan Fraser(ga dat zien) als schimmige dokter, en onze eigen Janssen als love interest/femme fatale. Helaas heeft Femke tegenwoordig een botoxbehandeling te veel achter de rug om een seventies girl uit te beelden. Geen gezicht dus, maar een kniesoor die daar op let. Enkel Morgan Freeman, stoïcijns als altijd, blijft nog enigszins overeind als de grote meneer van Galveston, over het talent van Travolta's dochter(die als twee druppels water op pa lijkt) hoeven we het verder niet te hebben. Grootste misser is niettemin het lompe, zielloze script, leidend tot een film die van begin tot eind zeer voorspelbaar is. Geregisseerd door maar liefst drie, voor mij onbekende heren. Aan hun namen te zien van Italiaanse afkomst, maar The Poison Rose maakt vooral duidelijk dat de tijd van goede na-aperij in de vorm van bijvoorbeeld een lekkere spaghetti western ver achter ons ligt. Alleen interessant voor mensen die het leuk vinden om zo nu en dan eens een echt slechte film te zien.

Goed basisidee, matige uitwerking. Crowe maakt geen reclame voor zichzelf als regisseur en had beter uitsluitend voor de camera moeten blijven, is de voornaamste conclusie. Film dateert uit 2022, dus het lijkt me onwaarschijnlijk, maar je gaat na het zien welhaast denken dat ze nog erg veel last van de corona crisis hebben gehad: vrijwel elke scène word snel afgerafeld, de regisseur neemt geen tijd om zijn verhaal fatsoenlijk op te bouwen, uit te werken en af te ronden waardoor het geheel irritant slordig en ongeïnspireerd oogt. En dan word wat er op papier veelbelovend uitziet in de praktijk bijna een kwelling voor de kijker. Met verbazing naar liggen kijken, een duur bioscoopkaartje niet waard.

Was goed te doen deze. Een erg harde actiethriller die gelukkig voortdurend uitstraalt dat je dit niet helemaal serieus hoeft te nemen. Inhoudelijk is het mager en met bijna twee uur aan de lange kant.

Maar bovenal toch wel amusant, volgepropt met allerlei excentrieke personages die op één na(de opdrachtgever van de bende was pijnlijk onecht en onleuk) goed werken. Enkele goed geschoten actiescènes maken dit bovengemiddeld(maar het ook weer niet de allerbeste in dit genre). Mikkelsen is geknipt voor de hoofdrol, heeft precies de goede kop en benaderd zijn Jagten vorm. Positief verrast.

Niet verwacht, maar ik vond hem best leuk. Geen platte, beledigende op de man/vrouw gespeelde grappen hier. Nochtans ook geen echte dijenkletser, maar een vrij subtiel verslag van een waargebeurd verhaal over een goedzakkerige oplichter die blijkbaar de draak kon steken met de niet al te slimme mensen om hem heen. De personages zijn zichtbaar wat aangedikt, waardoor het neigt na typetjes neerzetten, maar gelukkig worden dit nergens karikaturen. Normaal gesproken ben ik niet dol op films waarin Black de hoofdrol heeft, maar ditmaal lijkt zijn altijd wat overdreven spel goed bij het profiel van Jan Lewan te passen. Ook om Weaver, als de grof gebekte oma in de familie, kon ik best lachen, en zelfs Schwartzman heeft me voor één keer niet geïrriteerd. Geslaagd.

Erg leuke feel good movie. Film vol met optimisten aangaande het lot van ouder worden(en natuurlijk die ene gebeurtenis waardoor dit weer wordt gerelativeerd). Fijne humor ook met de nodige zelfspot, het gevoel dat je hier naar prettige, echte mensen zit te kijken overheerst. Welbeschouwd nogal idioot dat dames van rond de zeventig nog eenmaal cheerleader willen zijn(en het waarom blijft negentig minuten in nevelen gehuld), maar doordat het zo lekker wegkijkt wil je de makers deze zwakte in het scenario graag vergeven. Keaton is goed, zoals altijd, maar wordt wel overtroffen door Weaver als haar flamboyante vriendin. Prima klein filmpje, en niet alleen voor de zestig plussers onder ons.

Valt toch wel tegen. Een voldoende, maar ik zal hem snel zijn vergeten. Spielbergs vakmanschap garandeert altijd wel een bepaalde kwaliteitsnorm, maar erg opgewonden raakte ik weer niet. Respect voor deze krasse knar die zich de laatste jaren echter wat te veel toelegt op erg persoonlijke films dan wel geschiedenislesjes die in het niet vallen bij zijn vroeger werken. Hoe het er aan toe gaat in de achterhaalde wereld van de krantjes blijft in Amerika merkwaardig genoeg nog altijd een hot item, leverde vaak ook goede films op, maar deze saaie zit reken ik daar niet toe. Kon mijn aandacht er moeilijk bijhouden, aangaande al die zogenaamde spannende wendingen, who cares anyway? Hanks, Streep en Spielberg, dan reken je vooraf op echt vuurwerk, maar het blijken slechts flikkersterretjes. Met name Streep bakt er weing van, en speelt wel erg op de automatische piloot. Voor de eerste keer eigenlijk zag ik dat Meryl een Streepje imiteerde, dit leek me geen Kay Graham. Nee, niet mijn ding maar gelukkig is er thans Ready Player One die weer ouderwets goed schijnt te zijn, anders had ik mijn geloof in deze meesterverteller toch wel een beetje verloren. Amen.

Een te timide karakterstudie vermomd in een western outfit. Jane Campion kan sinds haar grote doorbraakfilm van bijna twintig jaar gelegen, The Piano, altijd op mijn interesse rekenen maar deze nieuwe behoort helaas tot haar mindere werk. Ook dit keer weer de volle aandacht gericht op emotioneel geremde mensen, die welhaast angstig zijn om de gevoelens voor elkaar te onderkennen, maar de kijker raken doet het nergens. Met twee uur speeltijd aan de lange kant en behoorlijk langdradig door een gebrek aan hoogtepunten. De op zich niet onaardige twist aan het eind komt dan ook te laat. Acteerwerk, belangrijk bij dit type films, is redelijk, doch ontbeert de grootsheid waar je stiekem toch op hoopt. Cumberbatch karakter is te onsympathiek om ons door die 125 minuten te slepen, het real life koppel Dunst/Plemons was een stuk overtuigender in Fargo. Alleen Smit-McPhee weet met zijn aandoenlijke rol de juiste toon te treffen. Campions regie is ditmaal te star en te weinig inventief om het niet onaardige gegeven op het scherm te laten vonken. Het boek zal beter zijn geweest.

In ieder geval een stuk beter dan de eerdere filmpoging uit 1995, maar die was dan ook echt beroerd . Deze nieuwe versie heeft als voordeel dat het wat kinderachtige, eigenlijk belachelijke verhaal doorspekt word met relativerende humor. Verder heeft het als pluspunt dat er geprobeerd word om de vijf helden een echt karakter te geven. Dat gaat gelukkig niet al te diep, maar geeft je lange tijd wel het positieve gevoel dat je hier niet naar een of andere zielloze stripverfilming zit te kijken. Helaas is deze versie echter ook te onevenwichtig. Met name in de tweede helft van de film kunnen de makers het niet nalaten om na het goede begin enkele toevoegingen te doen die ogen als stijlbreuken. In de finale bijvoorbeeld word de goede verhaalopbouw weer snel opzij gezet en gaat men, in een poging om ultiem spektakel te bieden, flink over de top waardoor je het idee krijgt naar de zoveelste Transformers film te kijken. Ook het gegeven dat er zo nu en dan onschuldige dodelijke slachtoffers vallen contrasteert nogal met het infantiele karakter van Power Rangers. Acteurs in de hoofdrollen zijn goed gecast. Banks, als de bad girl is lelijker dan ooit, maar maakt qua spel weinig indruk. Cranston heeft weinig te doen, en ogenschijnlijk de makkelijkste rol uit zijn carrière.

Gelet op de hint tijdens de aftiteling is een vervolg onvermijdelijk, maar hopelijk dan wel met nog meer hart en ziel in plaats van dat mechanische spektakel.

Ik durf het haast niet te schrijven, maar doe het toch: dit viel alleszins mee. Beter dan de rommel die Willis de laatste jaren heeft gemaakt. Bruce speelt trouwens slechtst een bijrol, hoofdrollen zijn voor Gosselaar en Forlani, die het aardig doen. Klein, maar vermakelijk actiefilmpje, al met al.

Zo'n pretentieloze film die men in de jaren tachtig en negentig vaker maakte: zonder grootse effecten, met een vleuge humor en aanstekelige personages. Tegenwoordig ligt de standaard voor een actiefilm wat hoger, zodat je dit al vlug matig vind, maar ik heb me voor de krappe anderhalf uur die dit duurt goed vermaakt.

Niet zo beroerd als ik op basis van de lage scores gedacht had. Best een vlotte, energieke film die als voordeel of nadeel heeft(afhankelijk hoe je er zelf instaat) dat de mystiek rond the predator wat wordt opgeheven en dit personage wat meer wordt uitgewerkt. Zit je misschien niet altijd op te wachten, maar naar met Predators min of meer remake van het origineel te hebben geleverd was het wel duidelijk dat deze serie bij nog een vervolg een nieuwe invalshoek nodig had. En dan is iemand als Shane Black wel de juiste regisseur: hij voegt wat heerlijke sarcastische humor toe en wat nieuwigheden die soms behoorlijk maf en misplaatst zijn(de ruimtehonden! ), maar blijft in ieder geval qua actie in de slipstream van het origineel. Ik heb me best geamuseerd met deze, beter dan met de AVP films of het afschuwelijke tweede deel. Aardige anekdotes zijn natuurlijk dat de regisseur in het origineel nog meedeed als acteur en dat in deze vierde Jake Busey net als zijn echte vader en evenbeeld Gary een foute geleerde speelt. Jammer dan ook dat men deze gimmicks niet compleet heeft kunnen maken door Patrick Schwarzeneggger de hoofdrol te geven. ook al omdat het acteerwerk in deze nieuwe echt van een B niveau is.

Zet je verstand op bijna nul, hecht niet te veel waarde aan geloofwaardigheid en ga niet op zoek naar logica, dan heb je wellicht toch een geslaagde twee uur met deze actierijke maar halfbakken thriller. Op papier zal dit verhaal er waarschijnlijk een stuk beter hebben uitgezien dan het uiteindelijke resultaat. Een rammelend script met enkele overbodige zijlijntjes(de premier die een buitenechtelijke verhouding blijkt te hebben), bizarre wendingen en een merkwaardig slot worden enigszins gecompenseerd door enkele spannende scènes.
De rolbezetting is niet geweldig. De Bouw in de hoofdrol is een goed acteur maar hier kon hij me niet overtuigen(denk dat Mark Rutte nog beter was geweest in deze rol), zijn filmvrouw kende ik nog van Mega Mindy, Reeves speelt de vrouwelijke Amerikaanse presidente maar mist hiervoor elke uitstraling. De bad guys zijn weinig imponerend met als dieptepunt de nepchauffeur van de premier die zelfs in de meest hachelijke situaties blijft lachen en grappige oneliners blijft plaatsen. De opperschurk word nog adequaat gespeeld door Godley, maar als je zelf even nadenkt zijn zijn motieven en daden volstrekt ridicuul.. Alleen Vandermeersch als de rechterhand van de held is overtuigend.
Kleine voldoende omdat ik me niet heb verveeld, maar qua niveau niet beter dan een Amerikaanse B film, en ik had hier toch wel hogere verwachtingen van. Ach, was deze film als geheel maar zo krachtig als dat fraaie, lekker cynisch eindshot.

Ga dit zien! Had aanvankelijk nog nooit gehoord van deze film, maar wat een vergissing mijnerzijds. Is blijkbaar een verfilmd toneelstuk, maar dan wel een van de levendigste, dynamische pogingen daartoe die ik ooit gezien heb. De vijf hoofdrolspelers zijn zonder uitzondering geweldig, zelden ook een groep acteurs zo goed samen zien spelen, wat een energie en intensiteit. Net geen meesterwerk, mede omdat de als luchtig bedoelde stukjes tussendoor welke zich niet in de woning afspelen nogal misplaats overkomen. Maar toch: très bien.

In ieder geval zelden een film gezien waarin de titel de lading zo goed dekt. En hij is nog leuk ook....

De kunst is natuurlijk: neem dit vooral niet zo serieus. Dit is gewoon pure komedie, met parodie als uitgangspunt, dit alles vermengd met actie. Met name de eerste helft van de film is dan erg geslaagd. In de laatste drie kwarier krijgen we iets te veel matig gefilmde veldslagen, romantiek en trouwpartijen. Mijn eindoordeel:geen meesterwerk, maar ruim voldoende. Gedurende de aftiteling word het onvermijdelijke vervolg trouwens al aangekondigd, maar een tweede deel lijkt me wel erg vermoeiend.

Geen topkwaliteit, wel beter dan wat Cage de laatste jaren doorgaans durfde af te leveren. Opzet oogt wat dommig, beetje een avonturenfilm op het niveau van onze Dick Maas, ja nu ik er over nadenk had men deze regieklus gerust aan Dickie kunnen overlaten. Er is een boot, er is een overduidelijk uit de computer gestampt roofdier aan boord, er is een fraai grijnzende schurk(Durand heeft een goede kop voor dit soort rollen) die wel iets te veel naar Hannibal Lecter is gemodelleerd....je hoeft geen genie te zijn om te bedenken hoe dit verhaal zich vervolgens ontwikkelt, om maar te zwijgen over de voorspelbare apotheose. Maar wat geeft het? Hersens uitzetten en ongegeneerd proberen te genieten van dit kermisvermaak. Met wat meer humor en scherpte was dit zelfs een goede popcorn film geweest. Complimenten ook voor Famke. Door al die bedenkelijke botox kan ze haar hoofd nauwelijks nog bewegen, laat staan enig gevoel in haar spel leggen maar op één of andere manier kon ze me toch meer overtuigen dat de automatische piloot methodiek die Cage hier gebruikt.

Blijft een goede avonturenfilm voor mij, ook nu ik hem deze week na zo veel jaren nog een keer terug zag op het kleinere scherm. Lekker hoog tempo, hersenloos vermaak misschien maar kwalitatief toch beter en zeker amusanter dan vergelijkbare films met mannen als The Rock vroeger of Schwarzenegger(heel veel vroeger) in de hoofdrol. Enige minpuntjes zijn dat de special effects geen meerwaarde hebben, de film had best zonder gekund. Gyllenhaal, Kingsley, Arterton en Molina zijn allen goed gecast, alleen jammer dat deze perzen soms met zo'n overduidelijk engels accent hun zinnen debiteren. Regisseur Newell toont niettemin aan dat hij ook dit genre in de vingers heeft, merkwaardig alleen dat deze destijds positief ontvangen prent nooit een vervolg heeft gekregen.

Aparte. dappere film. Zag in mijn archief dat ik meer dan 10.000 films heb gezien, maar kan me niet herinneren dat er daar veel tussen zaten met het thema onvruchtbaarheid als onderwerp. Natuurlijk ook niet het meest sexy gegeven om een flitsende film over te maken. Toch een compliment derhalve voor Jenkins dat ze er in is geslaagd een niet al te zwaarmoedig portret af te leveren en de wanhoop van deze twee sympathieke mensen toch goed voelbaar weet te maken(geweldig eindshot). Private Life duurt wel iets te lang(had best een kwartier korter kunnen zijn zonder aan effectiviteit te verliezen) en het stel is eigenlijk iets te erudiet en te Amerikaans om er volledig commitment mee te hebben, maar over het algemeen een mooie surprise van bovengemiddeld niveau. Sterk spel ook: Giamatti lijkt geboren voor dit soort rollen en doet wat je van hem verwacht, comédienne Hahn is ijzersterk als een vrouw die zonder veel te zeggen veel weet te duiden maar de show word toch gestolen door ene Kayli Carter die het idealistische, dromerige nichtje van het stel geweldig neerzet. Niet moeders mooiste maar wel iemand om van te houden.

Film die levert wat je er vooraf van verwacht. Intens drama, komt allemaal zeer waarheidsgetrouw over. Prima rol van Pike die hier in Gone Girl vorm lijkt, en zich revancheert voor een minder optreden in Entebbe.

Niet bepaald de eerste keer dat we een film zien over heldhaftige oorlogsverslaggevers(wat dat betreft vroeg ik me tijdens het kijken af of er bij die lui ook bij zijn die tijdens de gevechten niet liever een keer op hun hotelkamer blijven), maar ondanks dat je dus niet echt word getriggerd, toch wel meeslepend en integer. A Private war had hier en daar best wat meer schwung en bravoure mogen krijgen(Salvador blijft dan ook mijn favoriet in dit genre), maar Heineman levert een respectvol portret over de activiteiten van deze vrouw welk nergens saai word, en een bioscoopbezoek voor de wat meer naar volwassen cinema hopende kijker zeker rechtvaardigt.

Stuk leukere kijkervaring dan ik vooraf had gedacht. Heb nog niet zo veel films met Belmondo in de hoofdrol gezien, maar afgaande op deze heeft de man toch veel charisma, hij draagt deze film vrijwel in zijn ééntje. En dat terwijl het script flinterdun is, de vertelstructuur hiaten heeft, en de actie naar de hedendaagse maatstaven behoorlijk gedateerd is en goedkoop oogt.

Zet je verstand op nul en je hebt echter best een goed filmpje te pakken. De prachtige muziek helpt natuurlijk ook mee(hiervoor half puntje extra), muziek die eigenlijk een nog veel betere film waardig is.

Knap werk van Safinia. Een wat ontoegankelijk verhaal op een mooi toegankelijke manier vertellen, een op papier tamelijk abstract gegeven hervormen tot een sentimentele maar zeer evenwichtige echte mensenfilm ....het is niet iedereen gegeven en ik heb er van genoten. Jammer dat de film net wat te lang duurt en dus tegen het wat voorspelbare einde begint te rekken anders was dit meesterlijk geweest. Klasse acteerwerk van vooral weer Penn. Ook de degelijke Gibson en zelfs Dormer zijn goed gekozen en uitstekend op dreef. Gewoon erg goed, film op zijn best, een geheide prijzenpakker zou dit eigenlijk moeten worden.

Zeker de moeite wel waard. Vakkundig en met zorg gemaakt, fraaie beelden ook. Het verhaal aangaande de drie hoofdrolspelers is wel te oppervlakkig en te makkelijk, maar alles eromheen heeft de uitstraling van grote films uit het verleden. In zijn totaliteit niet echt een top film, maar wel bevredigend en in elk geval een stuk beter dan het recent uitgebrachte en enigszins vergelijkbare The Ottoman Lieutenant. De keuze voor de protagonisten had beter gekund, met drie geschiktere hoofdrolspelers had dit zeker een succesvoller project kunnen zijn. Isaac speelt altijd wel goed maar als Armeen vind ik hem ongeloofwaardig. Bale kijkt de hele film weer lekker moeilijk en intens maar bij deze rol is dat niet echt doelmatig. En Le Bon heeft te weinig uitstraling om ons te betoveren.

Velen maken de fout om Prooi iets te serieus te nemen, wat niet de bedoeling is. De man die ons eerder moorddadige liften, slecht heilig mannen en asociale families die de USA veroveren schonk, verwijst blijkbaar nog steeds naar de AH als mensen een boodschap in zijn films zoeken. Ook Prooi is weer een griezelige kinderfilm voor volwassenen die maar niet volwassen willen worden. Creatief stelt het teleur, maar ik heb me best vermaakt met deze wat armzalige pulp. Maas, die helaas nog steeds niet weet dat je niet van de wereld valt als je Amsterdam uitgaat, levert hier gewoon een mindere versie van Amsterdamned. De mismaakte moordenaar van toen is vervangen door een leeuw, locaties zijn aangepast van water naar park of van boot naar tram enzovoort, enzovoort... Eens in de zoveel jaar is zo'n film best vermakelijk, hoewel het teleurstellend is dat de ideeënput van Dick uitgedroogd lijkt te zijn. Slecht bijvoorbeeld om aan het eind nog enkele volstrekt ongeloofwaardige verrassingen te verzinnen, zelfs in de wondere wereld van Maas onacceptabel.
En de acteurs werken ook niet mee. Sophie is bloedmooi maar komt over als een erg chagrijnig wijf, Looman lijkt wat op een jongere Adam Curry die niet kan acteren, Frost is een oudere, corpulente versie van Hugh Grant die zelfs lollig blijft doen als zijn lichaamsdelen worden geamputeerd. Als klap op de negatieve vuurpijl is er nog een tweede captain Ahab aan boord in de vorm van Victor Löw. Een aan chronische overacting lijdende speler die hier met zijn vreselijk overdreven bijrolletje de hele flim lijkt te willen onderuit halen(een rol als parodie in een film die al op zichzelf al als een parodie oogt werkt niet).
Een paar missers dus dit keer, maar het zij Maas vergeven als hij maar wacht tot minimaal 20121 alvorens zijn volgende variant op dezelfde thematiek in de bioscopen te droppen(idee: een op ma Flodder lijkende horror clown die moordend door een al te bekende hoofdstad trekt?).

Goede documentaire. Kijk en huiver.

Mooie film, kon me wel raken. Aan het slot zat ik toch met het zweet in mijn handen te hopen dat er vooral niets verkeerd zou gebeuren bij de lancering van die raket, dan weet je dat de missie voor mij eigenlijk wel geslaagd is. Proxima is, zo blijkt bij de aftiteling, door regisseuse Winocour vooral bedoeld als ode aan al die dames met kinderen die er voor gekozen te hebben een avontuur te zoeken in de ruimte. Wie denkt hier het avontuur van The Martian of het kunstzinnige van Interstellar te herontdekken kan dit beter overslaan, want al te veel actie bevat deze film niet. Gewoon een realistisch ogend portret van ruimtevaarders in voorbereiding op hun missie, in het bijzonder de relatie tussen de wilskrachtige Green en haar lieve, maar wat opstandige dochter(Zélie Boulant is een schatje). De chemie tussen die beiden spat van het scherm, schitterend om te zien: sentimenteel maar echt. Eva Green laat zien dat ze met gemak ook een normaal mens kan spelen, Dillon deed met zijn vrouwonvriendelijke rol mijn wenkbrauwen fronzen, maar maakt tegen het einde gelukkig nog een en ander goed door wat nuancering aan te brengen in zijn rol.
Jammer wel dat de film tegen het einde wat uit de bocht vliegt, want de scène dat Green stiekem uit haar quarantaine stapt en met haar dochter alsnog midden in de nacht naar de te lanceren raket gaat kijken lijkt me tamelijk overdreven en een regelrechte aanklacht tegen de luchtvaart. Al met al zeker niet voor ieders smaak dit, maar heb genoten.

Gelet op de gebeurtenissen aan het einde, is dit werkelijk het slot van deze (dus) triologie, en ik moet zeggen dat ik wel een beetje fan was. Deel 1 had een zeer orgineel uitgangspunt, Ethan Hawke en een claustrofobische sfeer, deel 2 was van het niveau betere B-film, en dit derde deel is een adequate, doch noodzakelijke afsluiting.

Election Year begint uitstekend met dezelfde dreigende sfeer(vormgegeven door een aantal baddies die zo lijken weggelopen uit een Mad Max film), als de vorige delen. Gaandeweg raakten echter zichtbaar de ideëen op, want het tweede gedeelte is niet meer dan een ordinaire, alledaagse actiefilm, niet echt een waardige afsluiting van deze toch wel memorabele serie.

Goed dus dat er geen vierde meer komt.