Opinions

Zag deze recent opduiken op een betaalkanaal, is me destijds niet opgevallen( geen bioscooprelease gehad?). Waarschijnlijk geflopt dus, en dat is opmerkelijk gezien de cast en de regisseur want Crowe doet hier weinig anders dan wat hij zo goed deed bij Almost Famous, Jerry Maguire en We Bought a Zoo. De regisseur is geïnteresseerd in het op intense, bijna melancholische wijze uitdiepen van onderlinge menselijke relaties en doet dat ook hier uiterst bekwaam. Het verhaal over de vierhoekverhouding tussen oude en nieuwe geliefden kon me bij momenten behoorlijk raken. Gaat allemaal uiterst traag inderdaad, maar dat slome gedoe heeft een functie en maakt het wel zo geloofwaardig en enigszins herkenbaar. De slotscène is werkelijk prachtig, en alleen al waard om dit romantisch drama een kans te geven. Toch geen heel hoge score wat mij betreft, en dat komt omdat het klinische nevenverhaal over een raketbasis op Hawai(met een bijrol voor de niet goed gebruikte Bill Murray) behoorlijk wat tijd in beslag neemt doch eigenlijk nergens kan boeien, zeker niet voor Europeanen en waarschijnlijk ook niet voor Amerikanen zelf. Had dus als geheel zonder twijfel beter gekund, maar slecht is het zeker niet.

Viel me toch tegen. Erg gewoontjes, denk dat de twee hoofdpersonen van dit waar gebeurd verhaal een beter eerbetoon hadden verdiend. Verleidelijk om het irritante gegeven dat echte Berliner continue Engels spreken als belangrijkste reden op te voeren voor de gedeeltelijke mislukking, maar vond Valkyrie destijds ook goed te doen ondanks dit euvel, dus daar kan het niet aan liggen. Dan toch maar de priemende vinger richting acteur/regisseur Perez, die dit verhaal te oppervlakkig verteld en zijpaden inslaat zonder goed te duidelijk waarom precies. Acteerwerk viel me ook niet mee, zijn beide kanonnen op hun retour? Gleeson verwart moeilijk kijken met goed acteren. Thompsons immer wat theatrale manier van spelen werkt hier niet lekker, iets meer authentiek ogende emotie ware beter geweest. Eigenlijk komt Brühl er nog het beste vanaf, en dat doet pijn om toe te geven want vind hem eigenlijk geen bijzonder acteur. Of nee, het allerbeste is ene Mikael Persbrandt in een bijrol als vuige Nazi.Een man die je, zoals dat hoort, zonder schaamte kunt haten. Persbrandt zorgt tenminste nog voor een klein beetje vuurwerk, in een film die voor de rest erg bleekjes blijft.

Tegenvaller. Voor een werkje uit Denemarken kun u me normaal gesproken midden in de nacht wakker maken, maar deze is het toch net niet.

Thriller die een lange opbouw heeft, en derhalve lang, vaag en onopvallend blijft. Het laatste half uur komt er eindelijk wat meer vaart en spanning in het af en toe moeilijk te volgen verhaal, maar gaan ze uiteindelijk aan het slot definitief in de fout door opzichtig te proberen er een kunstzinnig tintje aan te geven. Iets wat niet past en zeker niets toevoegt aan deze film.

Wat ook niet meehelpt trouwens is dat het mannelijk hoofdpersonage een laffe, egoïstische lompe hork is. Dat hij verderop in het verhaal ook nog paranoia wordt, doet je als kijker dan ook helemaal niets.

Volgende keer beter dus.

Prima film om een keer te zien. Inhoudelijk voorspelbaar, maar er is qua verhaal opbouw, acteerwerk, setting etcetera uitgehaald wat er in zat. Verhaal is jaar of 45 geleden al eerder verfilmd, destijds als tiener een keer gezien maar die film maakte destijds zo weinig indruk op me dat ik hem later zelfs ben vergeten op deze site een sterwaardering te geven. Malek is een sterke acteur voor dit soort rollen: ingetogen maar toch expressief, zijn uiteindelijke, kill bill achtige confrontatie met de grootste schurk(gespeeld door de ook al begenadigde bijrol acteur en alleskunner Stuhlbarg) is stiekem wel een hoogtepunt. Enige minpunt was voor mij inderdaad die ogenschijnlijk overbodige rol van Bernthal, totdat ik het na enig denkwerk begreep. Personage was min of meer fictief, een gedachtenspinsel van de bedachtzame Heller zelf, die confronterend voor hem opduikt als er voor hem beslissende momenten in aantocht zijn(of zou het toch gewoon een slecht geschreven rol zijn geweest? ). Aanrader: eenvoudig verhaal met een optimale uitwerking.

Erg vermakelijke onzin, oogt echt als jaren zestig kitsch maar is wel slim gemaakt. Beter dan het eerste deel in ieder geval(de tweede en vierde moet ik nog zien). Deze The Ambushers neemt zichzelf nergens serieus en heeft veel actie, en dat werkt wel zo prettig. Zelden een film gezien trouwens die zo opzichtig dient als verzamelpunt van mooie vrouwen, dus als dat je ding is.....Welkom in de zevende hemel.

Gelikte actiefilm, met een rommelig en tamelijk ongeloofwaardig verhaal. Zeker geen topper, maar best vermakelijk, beetje stripverhaalniveau(maar dan wel een erg gewelddadig stripverhaal). Net als de actie zijn ook de teksten die ze acteurs in de mond leggen behoorlijk overdreven, maar neem het niet te serieus, gedeeltelijk is dit ook humoristisch bedoeld. Dan kun je dus ook genieten van een idiote, ruim uitgewerkte martelscène tussen Kitsch en Keaton, of van die spectaculair bedoelde bomexplosie aan het eind: hilarisch allemaal. O'Brien is best goed te doen in de lead: eindelijk eens geen bovengemiddelde spierbundel, maar een man met een normaal postuur, net echt. Keaton en zelfs schurk Kitsch doen het prima in hun over the top bijdrages, effectief werk afleveren heet dat. Maar jammer dat het verhaal zelf zo van de hak op de tak springt en vervolgens weer ongegeneerd van de tak op de hak. De ene bizarre wending volgt de andere op, niet te volgen af en toe. Ideaal project om af te doen met drie sterren(voldoende), meer zit er niet in.

Best goed te doen, in ieder geval beter dan de gevalletjes die Cruise de laatste jaren heeft afgeleverd.

Liman houdt met zijn typerende stijl de vaart er goed in, en de quasi luchtige toon maakt dit eigenlijk zwaar op de hand liggend verhaal toch vrij toegankelijk. Met een beter hoofdrolspeler dan Cruise was dit trouwens een nog betere film geworden, want Tommie lacht zijn tandjes weliswaar weer ontelbare keren helemaal bloot, voor een goede karakterrol moet je, zo blijkt nogmaals, echt niet bij hem zijn. De vergelijking met The Wolf of Wall Street ligt overigens erg voor de hand. Ook hier een echt bestaande en charismatische boef uit de eighties(inclusief de verplichte mooie blonde vrouw) die pas berouw krijgt als het veel te laat is. Scorsese's film wint echter vrij makkelijk op punten, omdat deze meester wel het nodige venijn en sarcasme weet toe te voegen waar Liman iets te veel in zijn comfort zone blijft. Toch redelijk vermaak.

Had hier wel hoge verwachtingen van maar viel toch wat tegen. Gewoontjes, niet erg bijzonder, mist de branie die ik van Trainspotting guy McGregor graag had teruggezien. Verhaal komt maar langzaam op gang, word gaandeweg wat beter, maar echt meeleven met de personages?....Nou nee, niet echt. McGregor speelt op zich best goed, maar zijn Swede is te gedistingeerd, moeilijk om de zielenpijn die hij hier wil overbrengen echt te voelen. Wellicht was het beter geweest om de film te vertellen vanuit het perspectief van Merry(een niet goed gebruikte Fanning). Een karakter wat een veel interessantere ontwikkeling doormaakt in American Pastoral, maar zij komt slecht mondjesmaat in beeld en naar het hoe en waarom van haar opmerkelijke daden in deze film blijft het jammer genoeg gissen, en dat is een groot gemis. Had dus veel beter gekund, niet slecht, maar zowel regisseur als acteur McGregor zouden beter moeten kunnen.

Onvoldoende. Van de vijf Amityville films die ik heb gezien(de trilogie uit de vorige eeuw, en de remake van de eerste uit 2005), was alleen de laatstgenoemde enigszins scherp en griezelig, de andere matig tot slecht. Ook deze is echt te flauw, anno 2017 word het publiek niet meer koud of warm van zogenaamde schrikeffecten als dichtslaande ramen, knipperende lampjes en meer van dit soort kul. Tegen het einde word het nog even heftig en komt er eindelijk wat spanning, bloed en verderf in het verhaal, maar dikke kans dat je dan al mentaal bent afgehaakt. Lijkt nog het meest op Amityville:The Possession(1982), ook hier raakt iemand op één of andere manier bezeten door dit huis. En dan is deze nieuwe versie weliswaar iets beter dan die afschuwelijke film, maar ook van deze krijg je niet bepaald zweethandjes. Een lichtgewicht horrorfilm dus waar je ook de kinderen gerust naar kan laten kijken(op het journaal zien ze meer echt geweld en griezel dan deze opzichtige nep). Ook acteerwerk is trouwens onder de maat: mevrouw Thorne is adembenemend mooi maar lijkt meer te slaapwandelen dan dat ze doodsangst kan overbrengen. En Leigh maakt het helemaal bont met haar bekende typetje van rare vrouw, een wel erg milde versie ditmaal van wat ze al eerder in The Hateful Eight liet zien.

Indrukwekkend verhaal natuurlijk, als documentaire had dit op zich nog wel beter gekund. Is in den beginne niet zo heel erg sterk, de vraag wie Amy Winehouse nu precies is en wat haar heeft gevormd word maar zeer fragmentarisch beantwoord. Pas als de focus wat meer begint te liggen op de definitieve teloorgang van dit grote talent word je echt meegesleept in deze diep trieste geschiedenis. Ben geen muziekkenner bij uitstek, meer een leek, maar als je alleen al haar stem hoort in combinatie met enkele nooit te vergeten songs, weet je dat de wereld door haar veel te vroege afscheid heel wat goeds gemist heeft.

Niet meteen een fan van Campion, ze wisselt in rap tempo erg goede films(The Piano) af met rommel en haar onbedwingbare hang om vooral iets kunstigs af te leveren werkt vaak een beetje tegen haar. Zo ook aanvankelijk bij deze Angel, want de film is toch een wat al te lange zit, de eerste drie kwartier verlopen tergend langzaam en zitten vol met clichés. Maar zie, daarna kwam ik toch behoorlijk in de greep van de merkwaardige Janet(aandoenlijke, betoverende rol van zeker Fox, maar ook de anderen zijn goed gecast), haar avonturen en de karakterisering van dit personage kruipen behoorlijk onder de huid. Lijkt me een eerlijke, waarheidsgetrouwe biografie al met al, de moeite waard, een film die je een kans moet geven.

Na Olympus en London valt nou ook Angel himself, Gelukkig is dit derde deel qua vertelling iets afwijkend ten opzichte van de eerste twee. Ik heb best genoten van deze professioneel gemaakte kolder, de makers weten wat het publiek verlangt van een hedendaagse actiefilm en leveren die kwaliteit op bestelling. Logica en onvoorspelbaarheid(op het moment dat hij in beeld verschijnt weet je al wie het brein is achter de aanslagen) zijn niet de grootste pluspunten maar als achtbaanrit voor de popcorn eters zeker geslaagd. Is dat Butler en Freeman toch al behoorlijk oud ogen, anders kan deze franchise nog jarenlang doorgaan. Mooie bijrollen van mijn persoonlijke favoriet Nolte(die je eigenlijk toch niet in dit soort films verwacht) en Danny Huston.

Beklemmende thriller. Aanvankelijk erg herkenbaar omdat we Alex Forrest(Fatal Atrraction) en Hedra Carlson(Single White Female) nog in onze gedachten hebben, maar gelukkig is niets wat het lijkt en aan het einde werd ik om ver geblazen, op een manier zoals je het zo graag wil als argeloze kijker. De nadruk bij deze film, meer dan bij de genoemde voorbeelden, ligt wat meer op de acties en de geestestoestand van de dader, wat afgezien dat dit(zo blijkt aan het slot) een duidelijke reden heeft, ook lekker werkt voor de kijker. Heerlijk om bij jezelf te herkennen dat je gaandeweg toch meer sympathie voelt voor de aanstichter van het kwaad dan voor het bedreigde, ideale gezinnetje. De eer voor de originaliteit komt overigens niet toe aan regisseur Farrant en de scriptschrijvers, want dit blijkt een remake van een voor mij onbekende Franse Film. Ik vermoed zomaar dat deze herhalingsoefening beter is dan het origineel. Sterk spel trouwens ook van de drie hoofdrolspelers, vooral Rapace maakt weer indruk in een rol die op haar lijf lijkt geschreven.

Geen engeltje wat over je tong piest, deze The Angel. Typische Netflix productie misschien: heel erg degelijk, maar ook saai en zonder veel dynamiek, het echte leven van deze spion zal ongetwijfeld spannender zijn geweest. Niveau van een zeer gemiddelde tv film. Marwan als Marwan is net als de film zelf: technisch weinig aan te merken op zijn acteerwerk, doet zijn best, maar geen man die een film met een hoofdrol meerwaarde geeft. Zal niet de nieuwe Rutger Hauer worden(mocht hij dat al willen), daarvoor heeft deze sympathieke jongen te weinig uitstraling, maar een carrière als bijrolacteur in wat grotere producties moet zeker kunnen.

Leuke film. Prima werkje, geschikt voor jong en oud. Jammer dat het verhaaltje op zich weinig voorstelt, hadden ze wel wat meer aandacht aan kunnen schenken. Daardoor beoordeling:redelijk en net geen topfilm.

Animatie op zich uitstekend, zelden zo'n aandoenlijk kleurenfestival gezien. Personages heel aardig, voldoende humor. Hier kun je je geen buil aan vallen.

Voldoende, maar geen film die al te lang blijft hangen. Gewoon een doorsnee griezelwerkje, leuk als je er voor in de stemming bent. Gelukkig geen viezig effectbejag, waar makers als Zombie en anderen zich schuldig aan maken maar een poging om een serieus griezelverhaal te vertellen, wat helaas slechts ten dele lukt. Enkele goed opgebouwde schrikmomenten vallen vaak in het niet bij passages waarin weinig gebeurt. Bovendien had ik de hele film het gevoel dat het toch niet slecht zou aflopen voor het gelukkig getrouwd stelletje en dat eventuele slachtoffers gezocht moesten worden bij andere personages, en die vermeende voorspelbaarheid werd helaas ook bewaarheid. De link met The Conjuring kwam pas aan het slot ter sprake, kwam wat uit de lucht vallen. Kwalitatief is deze Annabelle ook een niveau minder dan het eerdere werk van Wan.

Fijn filmpje, inderdaad beter dan het eerste deel. Begint wat traag, regisseur Sandberg neemt de tijd om de karakters smoel te geven, maar in de tweede helft vol met spannende, strak gemaakte scènes waarbij de hand van producer Wan wel erg duidelijk zichtbaar is. Wel jammer dat Wan sinds Insidious de gruwelijke maar opwindende horror uit Saw en Dead Silence enigszins heeft ingeruild voor meer publieksvriendelijke, Poltergeistachtig griezelwerk. Ook bij deze Annabelle:Creation kun je van te voren al invullen wie er hier sneuvelt en wie het einde van de film wel gaat halen, wat een gedeelte van de spanning bij die goed geschoten stukken wel weghaalt. Maar in zijn totaliteit een vakkundige, stijlvolle horror, gelukkig zonder al te veel overbodige poppenkast, met een erg fraaie setting ook.

Toch wel stiekem genoten van deze Sciencefiction, prima entertainment. Wie kritisch kijkt zal opmerken dat dit een mengelmoes is van andere, bekendere films uit het genre, maar wie zegt dat het wiel telkenmale opnieuw moet worden uitgevonden? Regisseur Garland is zo eager om slechts enkele spaken van het wiel te vervangen, en wel uitsluitend door enkele noodzakelijke nieuwe. Beetje prettig traag, en het concept van vrouwelijke strijdsters tegen een onbekende buitenaardse entiteit(niet één maar liefst vier Ellen Ripley's hier), waarvan je weet dat ze niet allemaal de finish gaan halen, is wat al te bekend maar tegen het slot toch behoorlijk enerverend met fraaie special effects. Het open einde is binnen de conventies even voorspelbaar als acceptabel, waar staat ook geschreven dat een filmeinde altijd een hapklare brok moet zijn? Ja, deze kan ik van harte aanbevelen zonder gewetenswroeging te krijgen, als hij over een paar jaar voorbij komt op tv zal ik zeker nog een keer kijken. Alleen.....Had nou echt niet iemand tegen mevrouw Leigh kunnen zeggen dat ze iets meer had moeten doen dan slaapwandelen?

Sterke film hoor. Goed dat er nog filmmakers bestaan die orgineel kunnen en willen zijn en nadenken hoe of waarom ze iets maken. Kaufman heeft zich in het verleden wat mij betreft één keer ernstig vergallopeerd(Synecdoche, New York), maar met deze animatiefilm zit hij weer helemaal op het spoor van vroegere meesterwerkjes. Eigenlijk ook zijn meest toegankelijke film tot nu toe, dit ogenschijnlijk simpele verhaal, waar echter onder de oppervlakte het één en ander borrelt. Verbaasde me aanvankelijk wel over de vreselijke kwaliteit van de animatie, maar zelfs dat had een functie, zo bedenk je je achteraf. Gaandeweg stoorde ik me er echter dan ook niet meer aan, omdat je zo in het verhaal en de betekenis ervan zat dat je je nauwelijk nog realiseert dat je niet naar echte mensen maar naar povere animatie zat te kijken. Dat gevoel had ik echter pas de laatste twintig minuten zodat je ook kun concluderen dat deze gekozen vorm ook een nadeel heeft: het emotioneel rijke verhaal met meerdere lagen, kruipt nooit echt volledig onder de huid, wellicht net door die specifieke animatievorm. Je Kijkt er met respect en waardering na, maar een onbetwist meesterwerk is het helaas niet geworden, de mogelijkheden zijn niet volledig benut.

Ook wel bijzonder om rasacteurs als Leigh en Thewlis hier louter als stemacteurs te gebruiken. Maar ze doen het beide voortreffelijk, hebben meerwaarde, maken hun personages invoelbaar.

Wel typisch een film die uiteindelijk beter word als je hem meerdere keren ziet, lijkt me. Anomalisa prikkelt en daagt uit, zo ééntje waar je nog ouderwets over kunt discussiëren achteraf.

Niet echt een Netflix productie om van te watertanden, maar ik heb ook wel een beetje pardon voor deze Anon. Voor velen zal dit net iets te koel, afstandelijk en klinisch zijn, de nadruk ligt meer op het technologische item dan op het thriller element. Die technologie is echter allesbehalve spectaculair en akelig dichterbij dan we denken, dus ondersteboven geblazen wordt je niet echt van wat je hier krijgt voorgeschoteld. Blijft over een redelijk spannend verhaal over de speurtocht naar een vermeende moordenares, en die queeste kent dus best wat enerverende momenten. Met wat betere acteurs had ook dit subplot de middelmaat kunnen ontstijgen. Owen zie ik meestal graag spelen, maar hier had ik graag wat meer emotie gezien op zijn immer aanwezige pokerface. Meisje Seyfried zal best talentvol zijn, maar de rol die ze in deze film krijgt toebedeeld past haar niet zo, een meer krachtige dame had ons meer het verhaal in kunnen zuigen. Ook de erotisch bedoelde seksscène van de twee kwam nogal ongelukkig en viezig over, zo'n ouwe kerel(53 in het echt) met zo'n jong meisje(32 in real life)......niets voor de conservatieven onder ons.
Geen hoogvlieger dus, maar Anon heeft wel wat goede momenten, zullen we maar zeggen. Al kijkend kreeg ik toch wel enige heimwee naar een ene Spielberg, die heeft in het verleden meerdere keren aangetoond hoe je de juiste dosering peper en zout moet toepassen bij zo'n gortdroog gepresenteerd science fiction verhaal.

Nogal een gezapige vertoning. Films rondom een bruiloft en allerlei situaties en emoties die zich vervolgens aandienen hebben we de laatste jaren ruimschoots genoeg gezien, en dit in Canada gesitueerde gebeuren behoort werkelijk niet tot de betere uit dit genre. Volgepropt met excentrieke, weinig aansprekende personages(niveau Flodder), waardoor de feelgood factor dit keer achterwege blijft.. Te lachen valt er met al die lompigheid eigenlijk bijna niets, en de dramatische ontwikkelingen hebben we in de vergelijkbare producties al een keer eerder gezien. Rolbezetting bestaat uit acteurs en actrices die in een vrij ver verleden een blauwe maandag(lees éen film) succesvol zijn geweest, met uitzondering van de nu op leeftijd zijnde Kathleen Turner die in de jaren tachtig langere tijd een echte diva was, een sexy lady in die films als Body Heat en Romancing the Stone de show stal. Another Kind of Wedding is vooral dankzij haar interessant. Niet door haar goede acteerwerk, maar vooral omdat het verbijsterend is te zien wat ruim dertig jaar na dato van haar geworden is. Alleen haar helse stem is nog intact, voor de rest een klein beetje respect dat iemand in die hoedanigheid zonder gene in een film wil verschijnen.

Van een zeer gemiddeld niveau. Technisch dik in orde, maar het scenario is duf, bied weinig verrassingen, en die voorspelbaarheid breekt dit degelijk spelletje of safe spelen in de tweede helft behoorlijk op. Kleine voldoende, ook dankzij Rudd die wederom goed is in de rol van Lang, maar toch duidelijk een niveautje minder dan de eerste. Dat enkele humoristisch bedoelde scènes niet goed werken, helpt trouwens ook niet mee, bijna erger nog dan dat dit vervolg een goede schurk mist. De leukste verrassing zit overigens alweer bij de aftiteling, en dat zegt eigenlijk ook wel genoeg. Op naar het onvermijdelijke derde deel , maar niet heus.

Sterke oorlogsfilm, zonder meer. Goede verhaalopbouw, oogt erg authentiek, maar vooral erg spannend. Mooi dat, ondanks dat je eigenlijk wel beter weet, toch lang blijft hopen op een ander slot van deze nagelbijter. Lijkt qua verhaal natuurlijk iets op Valkyrie maar deze Anthropoid is toch een tikkeltje beter. De twee minpuntjes, zijnde een wat overdreven ogende marteling en Tsjechen die onderling engels spreken, ben je derhalve bereid vlug te vergeten.

Vergelijking met The Exorcist is natuurlijk onvermijdelijk. Gelet op het jaar van uitbreng(deze 1974, Friedkins film 1973) is deze later gedraaid en dan denk je automatisch aan plagiaat, want het basisverhaal is op veel punten hetzelfde. Wel een geweldige hoofdrol van ene mevrouw Gravina, tjonge wat gaat deze dame helemaal los. Als Linda Blair voor haar rol destijds een oscar nominatie heeft gehad, dan had Gravina het verdient om er daadwerkelijk één te winnen. Voor de rest nogal wat gore en erg onsmakelijke scènes, een aantal zeer beroerde(zelfs voor die tijd) special effects, te veel effectbejag en een gebrek aan goede spanningsopbouw . Een chaotisch maar soms intrigerend verhaal met enkele bekende koppen in ondersteunende rollen waarvan je je afvraagt hoe ze in zo een goedkoop ogende productie terecht komen. Opvallend dan toch wel weer dat de finale van dit banale filmpje zich mag afspelen in Rome's wereldberoemde Colosseum.

Merkwaardig eigenlijk dat Hollywood van een intrigerend gegeven als ruimtereizen naar Mars, niet kan bewerkstelligen dat er meerdere goede films over worden gemaakt. The Martian kon er onlangs mee door, maar Red Planet en Mission to Mars waren flinke teleurstellingen. Ook deze Approaching the Unknown is heel middelmatig.

Anderhalf uur slechts duurt deze film, en dan is het toch pijnlijk dat het dodelijk saai, zielloos en oninteressant is. Zal er ook mee te maken hebben dat de hoofdrol word gespeeld door Mark Strong en die maakt zijn achternaam niet bepaald waar. De man speelt toch al te vaak emotie- en expressieloos en praat vreselijk monotoon, zo ook dus hier. Wat een verschil met bijvoorbeeld Matt Damon en Sam Rockwell die in vergelijkbare films wel aantoonden een dergelijke film prima te kunnen dragen.

Moet gezegd dat het script ook niet meewerkt, want waar het nou precies over gaat of wat de makers verhaaltechnisch aan ons wilde laten zien, blijft behoorlijk onduidelijk.

Pas tegen het einde krijgen we wat visueel fraaie beelden voorgeschoteld, maar dat zal te laat zijn voor de meesten onder ons om nog maar enigszins onder de indruk te raken van deze mislukte kijkervaring.

Overweldigend spektakel, zo energiek en overtuigend dat je bijna zou vergeten dat het verhaal zelf complete nonsens is. Wan gunt zichzelf geen zee van tijd en maakt er een bijna twee en half uur durende, glad lopende, non stop achtbaanrit van. Het water loopt je er niet van uit de mond omdat met al die andere talloze comics verfilmingen van de laatste jaren een bepaald niveau van gewenning is bereikt maar dat neemt niet weg dat dit binnen de mogelijkheden toch weer puur vakwerk is. Het script had beter gekund, iets te veel herkenning(alweer die broederstrijd…..) en een finale met een overdaad schaad gevoel. Is ook vreemd om karakteracteurs als Kidman en Dafoe te zien figureren in dit soort fantasy films maar Momoa is daarentegen dik in orde. Heard als zijn sidekick is niet meer dan prettige beeldvulling en schurk Wilson had beter gemoeten. De vernietiging van lovely Sicilië was mijn persoonlijk hoogtepunt. Op naar het onvermijdelijke vervolg, welk nauwelijks beter kan zijn dan deze, want ze hebben er uitgehaald wat er in zat aangaande dit wat ongemakkelijk en ondankbaar heldenepos .

D'ardennen kwam bij mij binnen als een mokerslag, en aangezien ik flink wat eelt op mijn filmziel heb zitten is dat een groot compliment voor de makers. Het is een harde, sombere en deprimerende film waarbij het al vlug duidelijk word dat er geen happy end inzit. Eerste gedeelte van de film worden de verschillende karakters uitgetekend en de broeierige sfeer neergezet, wat in de laatste drie kwartier resulteert in een onvergetelijke, adembenemende (anti)climax. Sterk verteld verhaal met idem dito acteerwerk van allen. Ondanks dat geen van de personages deugt leeft je toch met hen mee, vooral het karakter neergezet door Perceval gun je gaandeweg de film een beter einde. Een moderne film noir op zijn Belgisch zullen we maar zeggen, en zeer geslaagd.

Eens met het bovenstaande. Geen film die echt indruk maakt, te vluchtig allemaal. Zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat er geen groot budget ter beschikking was. Enkele goede futuristische decors van Parijs doen verlangen naar een beter resultaat dan de standaard film die het uiteindelijk is geworden. Benes kent zijn klassieken en weet wel hoe hij een verhaal moet vertellen, maar deze vingeroefening had beter gekund. Ach, voor die slechts tachtig minuten dat het duurt kan het eigenlijk ook wel, leuk om de heer Rapace ook eens in een film te zien en die twee nichtjes van Arès zijn werkelijk twee engeltjes. Kleine voldoende.

Vreemde, aparte film. Met Hemsworth, Vaughn en Malkovich verwacht je vooraf iets van een intelligente, snelle actiekomedie maar dit is een trage en wat kleurloze misdaadfilm geworden. Nogal losjes geregisseerd door de onooglijke Duke, die met zijn eigen rol, samen met zijn filmvriendin, opvallend genoeg nog wat geloofwaardigheid en betrokkenheid creëert. Kan niet gezegd worden van de oud geworden Vince Vaughn die weinig inhoud weet te geven aan de cruciale rol van een zogenaamd angstaanjagende drugsdealer: pijnlijk voorbeeld van ongeïnspireerd acteren, elke keer als het verhaal zijn richting uitgaat stokt het behoorlijk. Jammer van de te korte rol van de dit keer wel gemotiveerde John Malkovich. Zeker geen goede film, weinig hoogtepunten, meer een arthouse productie die meer zelfspot had moeten hebben, zonder echte kop en staart bovendien.

Heerlijke, absurde komedie. Cage overdrijft zoals altijd, maar dat past wonderwel heel goed bij de toon en opzet van dit krankzinnige, op waarheid berustend verhaal. Een echte krachttoer van onze Nic, die de afgelopen jaren heel wat rommel heeft afgeleverd, maar ditmaal zichzelf overtreft en gelet op de beelden aan het slot van de echte Faulkner, gewoon een perfecte imitatie geeft. Brand als de lieve heer is daarentegen een overbodige toevoeging, en een stuk minder leuk. Maar in zijn totaliteit is Army of One een lekker dik aangezet maar diep menselijk verhaal, met humor waar je echt van moet houden, en doe je dat dan herken je een aantal pareltjes van momenten. Aanrader.