Opinions

Film die met een intrigerende verhaallijn bepaalde verwachtingen schept, die vervolgens niet worden waargemaakt.

Het verhaal leent zich uitstekend voor een spannende verfilming, maar van spanning is geen sprake. De gebeurtenissen zijn toneelmatig in elkaar geflanst en worden zo amateuristisch ondersteund door slecht acteerwerk, dat het woord lachwekkend eerder komt bovendrijven dan spannend.

De film speelt zich in het heden en door lange flashbacks in het verleden af. De bedoeling is dat de stukken uit het verleden de motivering van de personages in het heden verduidelijken en die personages meer body verlenen.

Het verleden kenmerkt zich echter door de gebruikelijke puberproblematiek, is daardoor niet bijzonder indrukwekkend en geeft dus weinig gegronde duiding aan de acties in het heden.

Het is te oppervlakkig. Niet indringend en intens genoeg. De personages uit het heden blijven steken in puberaal gedoe en zijn daardoor niet bijster interessant of imposant.

Daarnaast zijn de dialogen zijn ook nog eens van een schaamtevol slecht niveau. Bovendien worden de teksten dermate kunstmatig uitgesproken dat het lijkt alsof ze worden opgelezen. Erg hoor.

De lichtpuntjes komen van de acteerprestaties van de jonge gasten. Die waren overtuigender en meer naturel dan de 'grote namen'. De terugblikken in het verleden zijn daardoor aanmerkelijk plezieriger om te ondergaan dan het bespottelijke gedoe in het heden. Dat zegt genoeg, denk ik.

Het Amerika van regisseur Kerry Prior is gewelddadig, vervallen en verziekt. Geen aantrekkelijke samenleving om te vertoeven. De twee hoofdpersonages (de één dood, de ander niet) maken van de nood een deugd en passen zich perfect aan de verlopen atmosfeer aan. Veel gewetensbezwaren hoeven ze daarbij niet te overwinnen. Om zich te verrijken gaan ze stevig tekeer, maken de nodige slachtoffers en gebruiken daarbij de simpele rechtvaardiging dat hun slachtoffers crimineel zijn en de wereld een betere plek wordt als zij worden geëlimineerd. Dat credo levert veel actie en veel opwindend vertier op, maar laat ook een wat nare smaak achter.

De film is geen echte komedie. Echt grappige situaties doen zich zelden voor en de dialogen zijn zelden hilarisch. Je zou de film hoogstens ervan kunnen betichten dat hij maatschappijkritische kantjes heeft die satirisch worden aangepakt.

Door het gebrek aan humor is de nare smaak die achterblijft na het bekijken van de zoveelste gewetenloze of gewelddadige handeling, trouwens goed te verklaren. Voor de hoofdpersonages kon ik maar weinig sympathie opbrengen. Ze zijn zelden grappig (vind ik dus hè) en gespeend van elke relativering en humoristische zelfreflectie. Daar komt bij dat het personage van Chris Wylde, die de levende buddy speelt, mij vanaf de eerste scène al irriteerde en mij hevige golven van antipathie bezorgde. Vervelend personage en acteur.

De film duurt onnodig lang. Veel scènes worden zolang gerekt dat de interesse verflauwt. Prior had de schaar best wat radicaler ter hand kunnen nemen en de film compacter mogen monteren. Binnen de filmduur van twee uur bevinden zich talloze van die langgerekte momenten die de voortgang verstoren. Mijn concentratievermogen werd op die momenten behoorlijk belast en mijn kijkplezier nam erdoor af.

Hm, dat klinkt allemaal niet heel positief. Toch is het op zich geen verkeerde film. Het plot is origineel. Het eerste uur kijkt nog wel lekker weg en bezit wat momentjes met leuke humor. Nee, ’t is niet alleen maar ellende.

De film is een aardige horror comedy annex buddy film, die na een uurtje kijken verzandt in een film vol grappige zombie activiteiten, die ik niet echt grappig vond en in een film die een diepere inkijk biedt in de personages, waar ik niet op zat te wachten. Ik had met beide niets.

Uiteindelijk komt het er misschien wel gewoon op neer dat de film veel te lang duurt.

Prachtig visueel en sfeervol werk van Iñárritu. Mooie beelden in een ijzig landschap dat een perfect decor vormt voor een verhaal over wraak en overleving. Het zijn deze twee thema's die een centrale plaats innemen in deze indrukwekkende film over een gedesillusioneerde maar zeer wilskrachtige man met een missie.

De cameravoering is bijzonder. Er is mooi rond gefilmd in lange takes en veelal meebewegend met de gezichtspunten van de personages. Soms dicht op de huid. Soms van verder weg. Maar altijd treffend en zeker sfeerbepalend. De camera veroorzaakt veel van de dreiging en spanning die tijdens het kijken naar de film opborrelt.

Eigenzinnige en bevreemdende filmmuziek onderstreept de sfeer van dreiging en voegt meer spanning toe. Bijzonder geslaagd.

De verhaallijn lijkt op het eerste gezicht wat dun. En hoewel de film zoals gezegd erg op sfeer drijft, is er bepaald geen gebrek aan handeling of actie. Er gebeurt genoeg.

Het acteerwerk is gewoon grandioos. Uiteraard doet de grime zijn werk, maar het overtuigende spel dat niet met veel tekst wordt ondersteund, maakt grote indruk.

Mooi hoor.

Film die de tijd neemt. Bijzonder voor een wraakfilm. Meestal zijn die vol gestampt met sadistische wraakacties, spannende scènes en voorzien van een fors tempo. Deze niet. Hier lange takes. Lange close-ups. Lange long shots. En veel non-actie. En dat alles met veel gevoel voor kleur en perspectief. Prachtig beeldmateriaal. Het kijken waard. En langzaam. Het deed me af en toe denken aan een western van spaghetti oorsprong. Die zijn visueel ook likkebarend mooi en heerlijk stroperig in de voortgang.

Mager verhaaltje. Dat wel. Het visuele feestje is wel nodig om de duur van 108 minuten kijkbaar te houden. Hoewel de actie prima in orde is, is er weinig van. De actie is duidelijk ondergeschikt gemaakt aan de vorm. De settings zijn belangrijk. Een strakke modelwoning. Een verlaten woestijn. Kale bergranden. Zij vormen het kleurige decor voor al dat moois.

Weinig actie dus. Wat schotenwisselingen. Wat handgemeen. Ik vond het te weinig. De gevolgen van de actie worden vervolgens wel langdurig in beeld gebracht. De slepende shots van kleurig vlees en bloederige wonden zien er uit als mini kunstwerkjes. De unheimische muzikale klanken eronder zorgen voor een versterkend psychedelisch effect en hebben een ongemakkelijke impact. Hoe vies ook mooi kan zijn, ofzo. Ja, het is echt een film die geconstrueerd is rondom het thema schoonheid. De regisseuse zoekt de schoonheid in alles, lijkt het wel. Naast de prachtige landschapsbeelden vallen ook de nare rauwe schotwonden en de met druipend bloed getooide lichaamsdelen onder de wetten der esthetica.

Een esthetische schoonheid is actrice Matilda Lutz ook. De transformatie van ondergeschikte prooi naar gelijkwaardige jager geeft zij mooi vorm. Met weinig spraak en veel fysiek acteertalent. Schoon ook. Ze neemt wraak en ondanks haar verkenning van het beest in zichzelf, behoudt zij te allen tijde haar vrouwelijkheid. Wel zo esthetisch.

Het slepende karakter van de film ging op zeker moment vervelen. Knal er nu maar eens wat harde onverantwoorde en smerige actie in zonder vertragende kaders, dacht ik. Ik kan blijkbaar maar een beperkte mate aan verantwoorde schoonheid verdragen, dacht ik meteen daarna. Het zij zo.

Een film met zombies. Tja, zombies. Tijd geleden alweer. Hou er normaal niet zo van. Vind zombies nogal suffig. Een zombie vertegenwoordigt voor mij bijna nooit een spannend element in een film. Met die gestoorde motoriek en dat sullige gemompel komen ze op mij eerder dwaas dan als een serieuze en spannende bedreiging over.

Met die vooringenomenheid in m'n systeem, “the rezort” toch maar geprobeerd. En ik vond de film meer dan ok. Een redelijk boeiend verhaal dat met vaart passeert. Totaal niet de geijkte zombiefilm eigenlijk. De zombies in deze film zijn 'levendig' en dreigend en zelfs af en toe eng.

Nu heb ik al in tijden geen serieuze zombiefilm gezien, maar ik vraag me af of ze in de moderne cinema geëvolueerd zijn van stompzinnig houterig bewegend naar bijna atletisch hard lopend? Zoja, dan lust ik nog wel een paar gelijksoortige films.

Ja, leuke film. Paar goeie schriks. Dreigende sfeer. Spanning is aanwezig.

De ondersteunende muziek is helaas slecht. Die is gewoon hard en bonkend zonder enige spannende emotie of subtiliteit. Dat feit heeft helaas een ietwat verpestende inbreuk op de sfeer.

In de film een referentie naar de vluchtelingenproblematiek. Een portie actualiteit en engagement die niet heel kosjer worden verweven in het verhaal. Ethisch correct? Nee. Zeker niet naar de huidige maatschappelijke maatstaven van correctheid en fatsoen, maar ik stoorde me er niet aan. Die dingen moeten kunnen, denk ik.

Maar goed. Hoe dan ook. De film is ok.

Een mockumentary kan best leuk, spannend en origineel zijn. Als parodie op een bepaalde maatschappelijke misstand of als satire over een bepaalde modieuze beweging, teneur, trend of zelfs als persiflage op een bestaande serieuze documentaire of type documentaire.

De goede voorbeelden zijn er. Ze zijn maatschappijkritisch, geëngageerd, humoristisch en vaak voorzien van een bepaalde mate aan creatief vernuft. Ze hebben boeiende personages en zijn vaak scherp in kritiek, in toon, in humor, in overtuiging.

Al die fijne zaken spelen echter niet in dit filmpje. In deze mockumentaire wordt niets aan de kaak gesteld en worden geen uitroepen geplaatst. Het gaat eigenlijk nergens over. De woordgrap uit de titel (het zijn nl. drie 'dicknames') zegt eigenlijk al genoeg over de niveauhoogte.

Ok, er zitten een paar leuke scènes in, maar die zijn ook erg lam en flauw en van dat niveau. Daar moet je echt voor in de stemming zijn. En meer is er gewoon niet. Tegenover die paar aardige scènes staan eigenlijk enkel onleuke scènes.

De personages zijn oppervlakkig, erg simpel en heel vervelend. Het acteerwerk dat al die kwalificaties vorm geeft, valt eigenlijk nog wel mee. Het is gewoon dat al die personages niets fundamenteels brengen en dientengevolge niets dan verveling en irritatie oproepen. En dat is ook logisch, want het verhalende kader deugt immers ook niet.

Flauw en armoedig.

Rickerl is een getalenteerde singer-songwriter die wordt gekweld door zelftwijfel, alles voor zich uitschuift en niet echt tot daden komt. Hij verkeert in een treurige neerwaartse spiraal die een grappige uitwerking heeft omdat het hem maar niet lukt het roer om te gooien maar bij die pogingen voortdurend in absurde situaties terechtkomt. Voor de inleving help het dat hij een wat sneue, maar ook sympathieke excentriekeling is die weer veel andere sneue zonderlinge figuren kent. Veelal zijn ze afkomstig uit het kroegleven dat hij leeft en waar hij zich thuis voelt. Het is een geschikt podium voor tragikomedie.

Als hij optreedt in de kroegen verstommen de gesprekken en worden de ogen vochtig. Zijn liedjes komen aan. Zijn teksten gaan over herkenbare dingen. Over anderszijn, over het verlangen naar vroegere tijden, over het kroegleven, over mislukking, over de liefde. De liedjes zijn van Voodoo Jürgens. Het personage Rickerl wordt door deze Voodoo Jürgens gespeeld. De film baseert zich op de biografie van deze Oostenrijkse liedjeszanger die in het Duitstalige gebied erg bekend schijnt te zijn. Ik had nog nooit van hem gehoord. Regisseur Adrian Goiginger hoorde zijn muziek en wilde per se een film met hem maken. Dat werd dus deze film.

De liedjes spraken me niet zo aan en daarom is het fijn om te kunnen constateren dat de film gelukkig meer is dan een muziekfilm. Rickerl is een zwartgallige tragikomedie waarin het drama wordt gevoed door de levensechte personages en hun verhalen. De humor is met name bij het hoofdpersonage te vinden dat steevast in absurde situaties belandt. De film bivakkeert een beetje aan de zelfkant van de samenleving waar de buitenstaanders zich bevinden. Mensen die heel veel foute keuzes maken of hebben gemaakt maar die een ding wel goed doen. En dat is dat ze een hechte groep vormen die een stootje kan hebben.

De relatie met zijn zoontje die hij om de twee weken mag zien, geeft hem houvast. Hij verlangt ernaar om een goede vader te worden en loopt daarbij tegen problemen aan die onder andere voortkomen uit het feit dat hij zelf geen toegewijde vader heeft gehad. De film overdramatiseert de boel niet. Brengt het zoals het is en dat werkt humoristisch en ontroerend. De slotscène hakt erin.

Een heel mager plot wordt heel doorzichtig gemaskeerd door heel veel muziek. Het verhaal stelt werkelijk amper iets voor. Wat een flauwe film.

Behalve een paar aardige scenes in het eerste halve uur, brengt de film helemaal niets. De humor is ver te zoeken en de dramatische insteek is beschamend nietszeggend.

Wel, zoals gezegd, veel muziek. Maar echt goed is de muziek niet. De muziek bestaat uit zeer matig uitgevoerde covers van voornamelijk Amerikaanse rocknummers. Erg. Erg. Erg.

Streep is niet op haar best. Ze doet een typetje. Het heeft met acteren niets te maken. De overige castleden, waaronder een paar bekende namen, zijn evenmin indrukwekkend.

Ik heb na afloop nog even gedubbelcheckt, maar Jonathan Demme is echt de regisseur. Ongelooflijk!

Aardige, maar niet hele bijzondere tragikomedie over een moeder die erg hangt aan zoonlief. Geregisseerd en geschreven door Hunt.

Aardig dus. En misschien is die kwalificatie zelfs nog te vriendelijk. De film is behoorlijk vlak. Er gebeurt niet veel. Er zijn geen hele spannende of opwindende verwikkelingen. De plotlijn is simpel. De personages zijn niet erg boeiend en zijn evenals het verhaal vrij vlak.

De humor spat er met slechts een paar leuke dialoogjes niet bepaald van af. De tragische adder onder het gras is niet erg verrassend, maar wel heel vakkundig (mikkend op de traantjes van de kijker) geregisseerd.

Doordat de tragedie gericht is op het emotionele effect, maakt de tragedie an sich nauwelijks indruk. De mogelijkheid om het tragische element enigszins confronterend en verdiepend te laten inwerken op de personages wordt helaas nauwelijks benut. Het blijft allemaal oppervlakkig en aardig.

Het acteerwerk is evenals de personages vlak en niet bijzonder.

Samen met de film The Man Who Shot Liberty Valence (1962) die iets eerder verscheen wordt Ride the High Country wel aangeduid als de fundering voor de revisionistische western. De Hays Code waaraan films zich moesten houden, gold nog wel maar was minder invloedrijk. De Hays Code zegt bijvoorbeeld dat extreem geweld niet mag worden getoond en dat misdaad altijd moet worden bestraft. Met het negeren van die code ontstonden realistischer films met corrupte sheriffs, met misdaad die wel loont, met antihelden en met een kritische kijk op de geschiedenis.

Over naar de film. De toon in Ride the High Country is somber. In de film wordt een held geportretteerd die niet meer in de bloei van zijn leven verkeert. Als Joel McCrea in het begin van de film een stadje binnenrijdt, tekent het spanningsveld zich al af. Het is een stadje dat zichtbaar afscheid heeft genomen van het wilde westen. Een stadje op weg naar de moderne tijd. Een luidruchtige kermis die de wonderen van de wereld aanprijst, een hectische kamelenrace en de verschijning van de eerste automobielen stroken in het geheel niet met de rustige entree van de klassieke verschijning die nog met één been in het wilde westen vertoeft.

In het verloop van de film blijft het spanningsveld aanwezig. McCrea stuit steeds maar op het twijfelachtige morele besef van zijn omgeving. Zijn ouderwetse ethische code lijkt achterhaald te zijn. Egoïsme heeft de plaats ingenomen van idealen. De film creëert met het contrast tussen traditie en vooruitgang prachtig drama.

De film houdt zich bezig met drie personages die de opdracht hebben om goud uit een mijnwerkerskamp naar het stadje te vervoeren. Onderlinge spanningen zijn voelbaar. Randolph Scott is één van de mannen die McCrea vergezelt. Scott speelt zijn laatste rol in een film. Hij speelt geen klassieke revolverheld, maar een man met schimmige intenties. Goeie rol en een mooi afscheid van het witte doek.

De besognes van het trio raken in de loop van de film wat op de achtergrond als Mariette Hartley haar intrede doet. Haar verschijning brengt veel beroering met zich mee. Ook nu draait het om verwachtingen die door de werkelijkheid worden ingehaald. Drama en tragedie houden de sombere toon in ere.

Ride the High Country is een fijne film. In het vasthouden aan de oude tradities ligt tragiek verscholen, maar ook schoonheid. In een wereld waar hardvochtige zelfzucht de nieuwe norm lijkt te zijn, bevindt zich gelukkig ook een oude westernheld die trouw blijft aan zijn ouderwetse normen en waarden. De oude helden zijn dan misschien wel ingehaald door de arrogantie van de moderne tijd, maar voorlopig is hun morele rol nog niet uitgespeeld. Een prettige wetenschap.

Komedie vol onzin die zich afspeelt in de setting van de Amerikaanse Western.

De film is overall erg grappig. De meeste scenes baseren zich op absurdisme en overdrijving. Die pakken leuk uit. De paar erg flauwe scenes kun je er gemakkelijk tegen wegstrepen.

De film is absoluut niet diepzinnig. Geen diepere laag en geen morele boodschap. De dialogen slaan nergens op. De motivering van de personages zijn onzinnig. De film is gemaakt voor de leuk. Is puur bedoeld voor het amusement.

In de film verschijnen ook een aantal (historische) figuren gespeeld door bekende acteurs. De topper is de schrijver Mark Twain. De verbeelding van zijn personage is hilarisch.

Misschien toch een klein stukje engagement? In de film worden de indianen aangeduid als injuns en dragen sommige nogal bizarre namen. Zou een sneer kunnen zijn in de richting van de hypocriete storm van politieke correctheid die momenteel over de wereld waait. Zou kunnen.

Adam Sandler Racist? Why Native American Extras Stormed Off The Set Of His Movie [embed] - inquisitr.com

Over Richie Bravo. Een schlagerzanger die ooit succesvol was en probeert zijn leven weer op orde te krijgen, maar daarin steeds weer faalt. Rimini verhaalt niet alleen van de wanhopige pogingen van de zanger om op te krabbelen, maar focust eveneens op het karakter Richie Bravo.. Op de goede hoop die hij nog steeds heeft en die hij uit in zijn zoetsappige schlagers, die hij voor een slinkend publiek van vrouwelijke bewonderaars op leeftijd vertolkt. Hij is afgegleden en zijn leven is een sneue bedoening.

Ergens weet Richie Bravo wel dat het met hem bergafwaarts gaat. Dat de kans dat hij zijn carrière weer oppakt bijna nihil is. Toch kan hij zich daar niet bij neerleggen. De camera volgt hem op zijn rusteloze tochten door de straten en over het verlaten strand van Rimini Zijn lange bontjas, de ietwat protserige outfits en zijn lederen laarzen getuigen van een succesvollere tijd, maar zien er afgedragen uit. De voortdurend in beweging zijnde Richie toont met zijn onrust zijn onwil om zich bij zijn lot neer te leggen. Hij kan of wil niet anders dan doorgaan ondanks dat zijn huidige pad geplaveid is met vernederende ervaringen en desillusies.

De camera houdt het gebeuren nauwlettend in de gaten, maar laat zich niet verleiden om dicht op de protagonist en zijn omgeving in te zoomen. De camera houdt afstand. De emotionele betrokkenheid is gering. Wel bereikt de camera hiermee een heldere weergave van de strijd die Richie levert. De tegenstelling tussen de grauwe werkelijkheid en Richie’s dromen over betere tijden zijn schrijnend. Wat mij betreft ligt de emotie in de weergave van die tegenstelling. In de hopeloze weergave van dat verlangen.

Rimini is een melancholisch drama over een mens die in zijn hunkeringen gevangen zit. Regisseur Ulrich Seidl vertelt van een mens die niet kan opgeven. Gewoon,omdat hij geen andere keus heeft. Zijn omstandigheden laten dat niet toe. Rimini vertelt een menselijk verhaal dat ontroert. De mens Richie is niet per se aardig of sympathiek en ontroert amper. De weergave van zijn sneue omstandigheden deden dat in mijn geval echter wel.

Het verhaal heeft een aangenaam traag tempo. Het mysterie ontvouwt zich langzaam. De personages passen zich perfect aan en ontdekken en handelen eveneens niet bepaald met grote snelheid.

Verhaal en personages ontwikkelen zich ook nog eens in hetzelfde langzame tempo, waardoor je als kijker beide zaken grondig kunt innemen. Het ene aspect loopt nooit veel harder dan het andere. Het is prettig overzichtelijk. Prettig ritmisch.

Sfeervolle film. Sfeer overheerst. Koele kleuren, grauwe en naargeestige landschappen, sombere en angstige personages. Goed gelukte middelen die ervoor zorgen dat de film in een prettig slome cadans onder je huid kruipt.

Het is overigens niet enkel sfeer waaruit de film bestaat. Nee, hoor. Er zitten ook wat jumpscares en sfx-jes in, maar die zijn gewoon minder bepalend voor de film.

Het aantal schrikeffecten is bescheiden en dat past goed. De jumpscares en creepy effecten zijn veelal logische gevolgen van hetgeen er wordt getoond. Ze leiden niet continu een eigen leven onafhankelijk van het verhaal. Ze zijn vooral functioneel en voegen een extra dimensie aan de sfeervolle horror toe. En ja, uiteraard zijn sommige effecten absoluut sensationeel en puur bedoeld om eens lekker te schrikken. Dat klopt zeker. Toch is effectbejag niet het enige doel. Ze dienen vooral als visuele versterking voor het mysterieuze verhaal.

Goeie film. Juist daarom valt het zwakke einde dat goedkoop inspeelt op een vervolg zo uit de toon. Had dat weggelaten of anders ingevuld, denk ik dan.

Sterke film over de opkomst van de gebroeders Kray in de Londense misdaadscene van de jaren '50 en '60.

De film is rauw, hard en gewelddadig. Rechttoe-rechtaan. Niet moeilijk te volgen. Het tempo is hoog. De film dendert werkelijk voort. Van de ene heftige scene naar de volgende. De kijker heeft nauwelijks tijd om even bij te komen.

De setting (het Londense nachtleven) ademt jaren '50 en '60. De muziek (rock 'n roll) helpt daarbij.

Met name in de eerste helft van de film zijn de dialogen scherp en gevat en zitten vol geestige one-liners. Het misdadige sfeertje is nog losjes, vrijblijvend en amicaal. Misdaad is een leuke manier om de tijd te verdrijven.

In de tweede helft is er minder humoristische insteek. De tweede helft is serieuzer en dreigender van toon. De vrijblijvendheid is weg. De misdaad is professioneel geworden. De dialogen blijven sterk.

Er wordt uitstekend geacteerd. Cotton vult de rol van de psychisch instabiele Ronnie Kray zelfs meer dan uitstekend in.

Het einde van de film impliceert een vervolg. Prima, hoor.

Na De Behandeling (2014) maakt Hans Herbots wederom een thriller die zich in hetzelfde universum afspeelt. Met een solide verhaal, wordt de kijker goed in staat gesteld zich in te leven in de personages en zich te vermaken met een handeling waarin iets van het Belgsche koloniale verleden doorschemert. Met een overwegend donkere, blauw-zwarte kleurstelling slaagt Herbots er bovendien in een duister en mysterieus sfeertje te creëren. In beginsel klopt het allemaal wel. In het verloop treedt echter de verloedering in.

Ritueel is verder geen bijzonder intrigerende film. De film vertelt een solide misdaadverhaal, dat niet heel opzienbarend is. Heel spannend is het verhaal niet. Daarnaast is het vooral de inbreng van de bijrollen die de film boeiend houdt. De bijrollen zijn markant en zorgen voor jeu. Het verhaal en de protagonisten doen dat in mindere mate. Ze zijn veel te degelijk. Ze sprankelen niet. Ze neigen naar saai.

Het wordt gewoon maar niet spannend. Het verhaal voelt op momenten langdradig aan. De filmlengte van bijna twee uur heeft daar zeker mee te maken. Opvallend eigenlijk dat de verbintenis die het verhaal heeft met het Belgische verleden interessanter is dan de misdaad. Het eigenlijke verhaal is tamelijk mainstream, verrast niet bijzonder en boeit zeker niet over de gehele linie. Dat deed die andere film toch beter.

De droomvakantie van vier verschrikkelijk irritante personages in de jungle van Zuidoost-Azië verloopt niet zoals gedacht. Het verschrikkelijke viertal gedraagt zich ongelooflijk dom en valt geheel terecht ten prooi aan hongerige kannibalen. Het is meteen het enige positieve dat je over de film kunt zeggen. Ik gunde hun dat lot van harte.

De regisseur van dit filmische vehikel is Howard J. Ford. Samen met zijn broer Jonathan verantwoordelijk voor de aardige zombiefilm The Dead (2010). Een betere film. Een amusantere film. Een film die spanning weet te genereren. Een film met een protagonist met wie je kunt meeleven. Het zijn kwalificaties die niet voor het amateuristisch in elkaar geflanste River of Blood gelden. Ik wil er ook niet meer woorden aan vuil maken. Het was erg.

De film begint intrigerend. Een jongen die alles steelt dat los en vast zit. Zijn motieven zijn onduidelijk. De lol ervan is onduidelijk. Vragen borrelen op. Een mysterie is geboren. Ja, het is aangenaam intrigerend. Dat belooft wat.

En op het moment dat die gedachte vorm begint te krijgen, ontspoort de film. Plots is het mysterieuze aspect verdwenen en is alle boeiende intrige weg. Wat volgt is een ongeloofwaardig en enigszins soft verhaal. De actie, de daden worden onzinnig en buitensporig en staan ver af van de nieuwsgierigmakende opening van de film.

Verkapte wijsheid en moralisme doen sluimerend hun intrede. De film wil opeens een boodschap uitdragen. Het werd behalve belachelijk, zelfs een tikje zweverig en religieus. Ik had er weinig meer mee. Komt niet meer goed, dacht ik nog en dat klopte.

Het acteerwerk is niet bijster imposant. De personages ook niet. Ze evolueren niet. Ze zijn en blijven vlak en simplistisch. Niet interessant.

De rivier is mooi. Dat wel.

The River Wild centreert zich rondom een kanotocht en is een lineaire actie-avonturenfilm zonder grote verrassingen. Toch is de film het aanzien waard en is spannend. Dat ligt niet in de laatste plaats aan de acteurs. Die zijn goed. Vooral de hoofdrollen. Meryl Streep als geëmancipeerde sterke vrouw en middelpunt van het verhaal. Kevin Bacon als ondoorzichtige en ijskoude schurk. Zij vertegenwoordigen aansprekende en geloofwaardige personages. Personages die een meerwaarde voor het verhaal hebben en het kijken naar de film ongeacht de inhoud al plezierig maken.

Ook de mooie natuurbeelden en de talrijke actiescènes bieden prima vertier. Natuurlijk bedient de film zich van bekende genreclichés, maar de stroomversnellingen en stunts zijn spectaculair en zorgen voor fijne hectiek. Een beetje vervelend is het subplotje omtrent het huwelijk van Streep en haar man dat sporadisch opduikt in een obligate poging om wat emotie in de film te gooien. Gelukkig wordt het relationele thema niet te zeer uitgespit en heeft het verhaal er weinig last van. Dat loopt vooral lekker door en concentreert zich op zaken die ertoe doen, zoals (onderhuidse) dreiging, psychologische oorlogsvoering en prima actie.

Leuk.

"Barry, hit the lights. It's boner time!"

Van dat dus. Road Trip is een teenie komedie à la American Pie. Vier vrienden op een roadtrip naar Texas die onderweg de nodige avonturen beleven. Een turbulente reis die best leuk is. De kernwoorden in de film zijn: seks en drugs. De humor is vaak obsceen, flauw en stompzinnig, maar ach, ik kon er af en toe wel om lachen.

De personages zijn wel ok. Het enige ergerlijke personage waarvan ik dacht: „ik hoop dat hij thuis blijft“, doet dat gelukkig ook. Dus geen ergernissen tijdens de trip. Bovendien wordt er redelijk geacteerd. Amy Smart beheerst dat aspect trouwens niet zo goed, maar zij is dan weer mooi.

Het verhaaltje stelt verder weinig voor maar de road trip is niet vervelend om te volgen. Er zijn genoeg leuke en grappige gebeurtenissen onderweg die de film van een lekkere gang voorzien.

Road Trip is hersenloos vermaak. Maar hersenloos betekent niet dat de film vervelend is. Soms is ie zelfs grappig.

"Prince of Thieves" is in de herziening na jaren nog steeds een leuke avonturenfilm.

De film is redelijk luchtig van toon terwijl in mijn beleving over de film een veel duisterder sfeer hing. Het kostte me wel wat tijd om in die luchtiger sfeer te geraken. Eenmaal daar gearriveerd, bevalt de film nog steeds goed.

Tijdens het kijken is het opvallend hoe 'over the top' de actiescènes eigenlijk zijn. In de herinnering oogde het allemaal realistischer en veel spannender.

Hetzelfde geldt voor het acteerwerk. Erg 'over the top' en eigenlijk niet heel goed.

De enige die fantastisch weg komt met zijn rol en waar de herinnering niet bedriegt, is Rickman. Wat een prachtrol. De rol zit de man als gegoten. Puur genieten.

Goed, het viel dus in eerste instantie wat tegen. Maar na wat mind setting, toch weer genoegzaam genoten.

De titelsong blijft trouwens een gedrocht.

Ellende van Troma. Alleen de score die (hoe kan het ook anders) uit lekkere Rockabilly klanken bestaat, scoort in deze verschrikkelijk slechte film.

Verder is het een ramp. Het verhaal is dunner dan dun en swingt op geen enkele manier. Het gaat gewoon nergens over. De camera doet zijn werk fantasieloos en filmt met autistische precisie bijna steeds vanuit één standpunt. De scènes zijn statisch, duren lang en zijn saai. De belichting is dramatisch. De dialogen zijn stompzinnig en humorloos. Het acteerwerk is crappy. De personages zijn vervelend en op geen enkele manier memorabel. Er is geen bloed, schrik of noemenswaardig bloot. De geluidskwaliteit varieert. Etc.

Slechte film.

Te midden van een prachtig bergachtig decor met in het middelpunt een rivier wordt een groepje toeristen en hun gids belaagd door een grote krokodil. Rogue heet de film. Regisseur en schrijver Greg McLean maakte naam met de horror/thriller Wolf Creek (2005). Een overschatte film wat mij betreft. Die film vertelt een simpel rechttoe-rechtaan verhaaltje en doet dat met weinig oog voor het scheppen van een fijne duistere sfeer. Voor Rogue geldt eigenlijk hetzelfde. Later werk van McLean (Jungle (2017) bijvoorbeeld) bevalt een stuk beter.

Rogue lijkt veel op een diavoorstelling van de schitterende Australische natuur. Een voorstelling die af en toe wordt onderbroken door de aanwezigheid van bijzonder irritante personages, die in een boot de rivier afzakken om krokodillen te spotten en zich daarna vervelend opdringen en de fijne idylle luidruchtig weten te verstoren. Platte personages wier functioneren als voedingsbron voor een hongerige krokodil prima gestalte krijgt. Hoewel de krokodil er ontzagwekkend uitziet, is het vooral een klinisch schouwspel. Emotionele betrokkenheid met de personages is er immers niet.

Een sporadische scène daargelaten is de film als geheel weinig spannend. De camera beweegt af en toe wild heen en weer, maar spanning wordt daarmee niet gecreëerd. De onoverzichtelijkheid is daarbij echter goed gediend. Het gevaarlijke reptiel zelf is weinig in beeld. Dat hoeft niet erg te zijn als het verhaal iets meer te bieden heeft dan het rumoer van egocentrische personages. Dat is niet het geval. Een hoop gegil en gezever op een eilandje in de rivier biedt te weinig tegenwicht aan de scènes met de krokodil. De scènes met de krokodil zijn namelijk erg ok. Het geanimeerde beest ziet er realistisch uit en genereert een absolute dreiging.

Verder stelt Rogue maar weinig voor.

Over twee tegengestelde mannen die als alternatief voor een gevangenisstraf beiden een problematisch cq moeilijk opvoedbaar kind moeten begeleiden en daar totaal niet tegen zijn opgewassen. Een simpel verhaaltje dat met name door de inzet van acteurs Sean William Scott en Paul Rudd uitmondt in een leuke komische wegkijker. .

Samen met Paul Rudd schreef regisseur David Wain het script. Het zwaartepunt van de film ligt op de tegenstrijdigheden tussen de beide volwassenen Wheeler en Danny. Wheeler is de vrouwenjagende feestganger. Danny is de man met een stukgelopen relatie en toenemende depressiviteit. De aanpak die de mannen hanteren bij de omgang met het hun toegewezen kind verschilt behoorlijk. De film volgt dan ook twee plotlijnen die afwisselend samenkomen en weer uiteengaan. Beide zijn vermakelijk.

De voorgaande films van Wain waren nogal sketchachtig van opzet. Role Models houdt zich stringenter aan een verhaallijn. De film is wel tamelijk voorspelbaar en volgt in grote lijnen de structuur van de feelgood. Er zijn wat conflictjes gevolgd door toenadering en leermomentjes en uiteindelijk is aan het eind van de film iedereen een beter mens. Geen complex verhaal dus. Leuk zijn de dialogen, de woordspelingen en de situatiekomedie. Daar moet de film het van hebben. En dat lukt goed.

Role Models biedt niets innovatiefs. Het verhaal volgt de wetten van het komische-feelgoodgenre. Gelukkig doet de film dat zonder afleidende subplotjes en ligt de grapdichtheid hoog. Ik heb me er goed mee vermaakt.

Role Play is een onplezierige film. Een film met Kaley Cuoco als een onwaarschijnlijke huurmoordenaar in een plot dat aaneenhangt van gebrekkige creatieve inbreng. De film deed mij denken aan True Lies (1994) of aan La Totale! (1991) (zo je wilt). Films met eenzelfde plot maar dan met een mannelijke huurmoordenaar. Met die constatering hebben we meteen het enige originele aan Role Play te pakken. De huurmoordenaar is geen man maar een vrouw.

Role Play onderscheidt zich verder door de vlakke en oninteressante karakters en door de routineuze manier waarop de genres romantiek, actie en komedie worden afgewikkeld. Van overtuigende romantiek, heuse spanning en geslaagde komedie is niet of nauwelijks sprake. Het verhaal is trouwens zo dun dat voor een echte duik in de genres evenals voor diepgang in de karakters ook geen ruimte was geweest. Role Play is een overbodige film. Ik begrijp werkelijk niet waarom iemand heeft bedacht dat deze film gemaakt moest worden.

Bill Nighy doet mee. Onbegrijpelijk. De goede acteur Nighy heeft een rol die je als pure verspilling van talent kunt kenschetsen. Als gezegd doet Kaley Cuoco mee. Zij is een matige actrice. Ik twijfelde op voorhand al sterk aan de aanwezigheid van haar komische talent en werd gesterkt in die verwachting. Cuoco heeft geen enkel komisch talent, vrees ik. De enige die bij mij summier de mondhoeken deed krullen was David Oyelowo, die als onwetende echtgenoot een paar leuke momenten heeft. Het is erg weinig om je een film lang mee te vermaken.

De jaren 70 waren een bloeiperiode voor de rampenfilm. Veel producties uit die tijd gelden nu als referentiemateriaal voor het nieuwere werk. Dat nieuwere werk valt voornamelijk op door de betere effecten (Nou ja. Soms dan) en door een pover verhaal. De oudere films deden dat beter en bekommerden zich nog enigszins om een intelligente uitbouw van een plot.

Een ander verschil bestaat uit de rolbezetting. Veel films uit de jaren 70 barsten zowat uit hun voegen van de hoeveelheid filmsterren die eraan meedeed. Denk eens aan films als The Towering Inferno of aan The Poseidon Adventure met een fameuze rolbezetting. Imposante cinema was dat.

Ik had op voorhand verwacht dat Rollercoaster prima in dat rijtje rampenfilms zou passen. Gezien de allstars die erin meedoen en de rampen die erin plaatsvinden, had dat ook best gekund. In de kern is Rollercoaster een rampenfilm, maar wel een rampenfilm waarin de rampen als middel worden gebruikt om het thrilleraspect vorm te geven. De rampen staan niet op de voorgrond.

De film gaat over de jacht op een saboteur van achtbanen. Wie een actiefilm met talloze explosies en sensationele effecten verwacht, zal worden teleurgesteld. Wie een suspensevolle thriller verwacht waarin een kat- en muisspel centraal staat en af en toe een rollercoaster uit de bocht vliegt, zal tevreden zijn.

De film volgt een relatief ongewone weg in het kat- en muisspel. Net als bij de films van Hitchcock is de dader vanaf het begin bekend. De kijker hoeft zijn identiteit niet te ontrafelen. De kijker observeert de dader bij de planning en de uitvoering van zijn morbide werk. Spannend.

De psychopathische dader wordt gespeeld door Timothy Bottoms. En goed ook. Hij geeft de dader een kille, gevoelloze en ondoorgrondelijke uitstraling die allesbehalve prettig aanvoelt. Het woord prettig past beter bij protagonist George Segal die als sympathieke held met wat persoonlijke issues de jacht inzet.

En de overige "sterren"? Henry Fonda lijkt publicitair te zijn ingezet met een minieme rol. Susan Strasberg heeft een nietszeggende rol. Richard Widmark daarentegen speelt gewoon een goede rol en zet een volwaardig personage neer.

De speciale effecten rammelen wat. De dramatische impact schiet daardoor soms wat te kort. Maar toch. De dreiging is er. Het kat- en muisspel is spannend. Rollercoaster hoort misschien niet direct in het rijtje met referentiemateriaal, maar Rollercoaster biedt wel twee uur lang solide topvermaak.

The Rookie is een actiefilm die zoals veel actiefilms uit die periode bol staat van stevig geweld en spectaculaire stunts, maar de heftige impact daarvan verlicht met humoristische vulling. De film volgt in dat opzicht het spoor van tijd- en soortgenoten als Lethal Weapon of Die Hard.

De film werd geregisseerd door Clint Eastwood. Hij speelt samen met Charlie Sheen tevens de hoofdrol. The rookie is een aangename film die helaas iets te lang duurt en hier en daar wat weinig richting heeft. Het duurt bijna een uur om rookie Charlie Sheen zijn nominale plek in de film te geven. Als de kijker Sheen eindelijk als titeldrager en mede-hoofdrolspeler heeft geaccepteerd, bevindt de film zich al in de eindfase.

Sheen‘s personage is niet oninteressant. Hij sleept een onverwerkte traumatische ervaring mee en leeft op gespannen voet met zijn rijke familie. Het zijn conflicten die hem tekenen en van betekenis zijn bij de uitvoering van zijn werk als politie-inspecteur. Hij moet zien te leven met de chaotische negativiteit die in hem woekert. Hij moet zijn demonen accepteren en ontwapenen om sterker te worden. In Eastwood vindt hij natuurlijk een prachtvoorbeeld van iemand die daarin een meester is. Eastwood heeft zo zijn eigen trauma‘s die hij naar beste vermogen heeft verwerkt en die hem hebben gesterkt. Mooie rol weer van Eastwood. Cynisch, onverantwoordelijk, snoeihard en gewapend met gevatte oneliners beweegt hij zich door de film.

The Rookie is een harde actiefilm waarin duistere figuren met exotische accenten veel wapengeweld hanteren. Een film, waarin talloze auto‘s op de schroothoop belanden en spectaculaire stunts zijn te zien. Een film waarin Eastwood en Sheen een aangenaam duo vertolken. Een film waarin de schone Sonia Braga en Raul Julia bizarre antagonisten spelen en wel heel ongenuanceerd kwaadwillig zijn.

U hoort het al.The Rookie is gewoon een vermakelijke film.

Met The Room Next Door maakt Pedro Almodóvar voor het eerst een volledig Engelstalige film. Verder verandert er niet zoveel. Almodóvar blijft zijn stijl trouw en produceert een melodramatische film over vergankelijkheid, dood en zelfbeschikking. Zware thema’s. Gelukkig is in de film ruimte voor humoristische fragmenten die de zwaarte van het drama ietwat verlichten. Ook kostuum- en setdesign helpen een handje met een inbreng aan vrolijke kleuren. Ondanks de treurigstemmende thematiek die verband houdt met het sterven, wordt de viering van het leven niet uit het oog verloren.

Evenals in ander werk van Almodóvar worden de vrouwelijke rollen ingenomen door sterke personages. Op een enkele scène na zijn het Julianne Moore (Ingrid) en Tilda Swinton (Martha) die in de film heersen. Hun samenspel is prachtig en ook in de scènes waarin van samenspel geen sprake is, laten beide actrices zien dat zij over een bijzonder groot acteertalent beschikken. En dat is nodig in de emotioneel geladen film die The Room Next Door is. De film vertelt immers van Martha die vastbesloten is de afbraak die haar slopende ziekte teweeg brengt niet tot het einde toe mee te maken en een eerdere dood te verkiezen op een door haar bepaalde plaats en tijd.

En de film vertelt van Ingrid die de zware taak op zich heeft genomen haar op die plaats en tot dat tijdstip te ondersteunen. Steeds weer wordt Ingrid daarbij overmand door twijfel of Martha haar plan werkelijk tot uitvoer wil brengen of toch niet. Het is twijfel die meer uit zelfbescherming ontspruit dan uit echte overtuiging. De emotionele diepte die hierin verscholen ligt alsmede de geweldige harmonie die tussen beide actrices aanwezig is, maken van de film een verrekt boeiend schouwspel. Behalve de intense atmosfeer die prachtig is, valt er ook veel genoegdoening te halen uit de dialogen. Die variëren van triviale gesprekjes tot filosofische overpeinzingen. Ernstig, humoristisch en emotioneel. Mooi.

Niet alles aan de film is trouwens geweldig. Zo is het personage van John Turturro die af en toe opduikt en verhandelingen houdt over het klimaat en de toekomst van de planeet wat mij betreft niet van toegevoegde waarde. Ook een scène van een politieverhoor waarin het thema religie in combinatie met conservatieve zienswijzen opeens naar boven drijft, heeft die eigenschap. Interessante thematiek hoor en uitnodigend genoeg om over na te denken, maar nogal onbeholpen ingebracht en van geen ondersteunende waarde bij de thema’s die in de film de leidmotieven zijn.

De echte schoonheid van de film bestaat uit het kijken naar en het beleven met de personages Martha en Ingrid. Zodra de focus wordt verlegd naar een ander personage of een ander thema verliest de film aan attractiviteit. The Room Next Door bestaat vooral uit geweldig acteerwerk door twee geweldige actrices. Fijne film.

De film is één grote bron van filosofische rijkdom die in een meeslepende vertelling uitgebeeld door fantastische acteurs, de kijker alle hoeken van het levensspectrum laat zien om hem tenslotte verbluft achter te laten in de deprimerende wetenschap dat hij voor immer gedoemd is om weg te kwijnen in de uitzichtloosheid van zijn eigen onbetekenende 'room'. Verlichting bestaat niet.

Ja, de film is één grote onbetaalbare levensles.

En dan nu weer serieus. Het is heel erg.

Verhaal, dialoog, camerawerk, montage, acteerwerk. Niets deugt. Er bestaat niet eens een genreaanduiding voor iets dat zo onaangenaam en erbarmelijk is als dit.

Ik las dat de titel van de film verwijst naar de potentie van een kamer als plaats waar zowel goede als slechte gebeurtenissen plaatsvinden. In de 'room' in deze film gebeuren enkel belachelijke dingen. Slecht dus. De potentie van de antipool is er niet en wordt echt nergens tot leven gewekt.

Is 'bagger' een genre?

Een afgelegen herenhuis dat enigszins in verval is geraakt en door de nieuwe bewoners grondig wordt gerenoveerd. Plezierig kijkwerk. Twee aangename personages met weinig klusvaardigheid leven zich onstuimig en klunzig uit. De opmaat is leuk.

Dan de ontdekking van een verborgen kamertje dat alle wensen werkelijkheid doet worden. Hebberig en egoïstisch leven de in geldgebrek verkerende personages (Olga Kurylenko (altijd fijn) en Kevin Janssens (goed te doen)) zich tomeloos uit en vullen hun dagen met het eten van kaviaar, het dragen van luxe kledij en het baden in stapels geldbiljetten.

Het scenario prikkelde onbewust mijn fantasie. Even hebberig en oppervlakkig begon ik te dromen en vulde ik mijn dagen al op min of meer dezelfde manier. Heel lekker maar moreel zeer verwerpelijk natuurlijk. Toch leuk als een film je dat laat doen.

Maar goed. De mens is van nature ondankbaar. De personages zijn dat ook. Ze willen meer. Het onderste uit de kan. En op dat moment komt de keerzijde van al dat geluk om de hoek kijken. Een fijne twist. Nog meer mysterie en drama volgen.

De mysterieuze kamer is een prima vondst. De gevolgen van de ontdekking zijn bij vlagen spannend maar ook wel oppervlakkig uitgewerkt. De dramatische impact had best diepzinniger gemogen. Het mysterie had best wat indringender verhaallijntjes mogen opleveren.

De film biedt prima amusement. Niks mis mee. De film tikt daarenboven lichtjes (morele) vragen en conflicten aan, die vervolgens te gemakkelijk worden beantwoord of simpelweg met een paar onbehouwen en ondoordachte acties uit de weg worden geruimd. Ietwat onbevredigend.

Ik moet niet zeuren. De film deed iets met me. Mijn fantasie sloeg daadwerkelijk even op hol. Dat was een prettige sensatie. Daarnaast heb ik mij gewoon prima vermaakt.

Als je de film zonder enige voorkennis zou bekijken, dan zou je zweren dat ie ergens in de jaren 60 is geproduceerd.

Allereerst is het natuurlijk een kleurenfilm. Toch wel ongebruikelijk in 1948. Na de kleur valt meteen het real-time principe op. De film maakt geen sprongetjes heen of terug in de tijd. De film begint met een moord en houdt zich daarna in een aaneengesloten tijdsbestek bezig met de verwikkelingen die daar het gevolg van zijn. Een bijzondere verteltechniek voor een film uit 1948, lijkt me.

Ook opvallend is dat de film in één take gedraaid lijkt te zijn. Aangezien een filmrol in die tijd goed was voor 10 minuten film, is dat schijn. Hitchcock zoomt dus elke 10 minuten in op een bewegingsloos object om daarna met een nieuwe rol exact vanaf die positie verder te filmen. Geen one take dus maar het effect is hetzelfde. Bijzonder.

Fijne benauwende setting. De setting is een appartement, dat bestaat uit twee ruimtes. Twee podia als het ware. Door op die podia geen tijdsprongen te gebruiken en geen zichtbare cuts te laten zien, heeft de film veel weg van een theaterstuk. Dat is niet vreemd want de film is daadwerkelijk gebaseerd op een toneelstuk.

De camera gedraagt zich echter niet als een statische toeschouwer maar beweegt als een personage over het toneel en geeft de kijker aldus het idee zelf gast te zijn op een verontrustend en luguber feestje.

En luguber is het zeker. Het feestje vindt plaats nadat de bewoner en zijn vriend zojuist een moord hebben gepleegd en het lijk in een boekenkist in het appartement hebben verstopt.

In 1948 zijn de principes van het naziregime nog stof tot discussie. Op het feestje komen Nietzsche en zijn übermensch voorbij. De discussie wordt geïnitieerd door de kille gastheer, die besmet met een superioriteitsgevoel net een moord heeft gepleegd. De hamvraag in de discussie luidt of een mens op grond van zijn intellectuele overwicht het recht heeft om de lotsbeschikking van een intellectueel minderwaardiger mens te bepalen. De onaangename sfeer die vanaf het begin over de film hangt wordt er nog onaangenamer door.

Behalve dat de film een fijne onbehaaglijke sfeer heeft, is de film ook gewoonweg spannend. En eigenlijk is dat een beetje vreemd, want de film is van begin tot eind voorspelbaar. De daders zijn vanaf de eerste minuut bekend en het einde ligt met de inbreng van de emotieloze James Stewart (als intellectuele filosoof) ook voor de hand.

Waarom dan toch zo spannend? Dat komt vooral omdat de kijker meer weet dan de personages. Zelfs onschuldige uitspraken en handelingen krijgen in het licht van die alwetendheid (bedoeld of onbedoeld) een minder onschuldige lading. De onderlinge interacties zijn soms ongemeen spannend.

Het appartement speelt als lokatie uiteraard ook een spannende rol. Binnen dat kleine dichtbevolkte speelveld dat beheerst wordt door een akelig geheim, komt een gevoel van beklemming al snel tot leven.

Fijne film. Toch heb ik iets gemist. Een leuk spelletje is het herkennen van Hitchcock in een Hitchcockfilm. Zijn cameo is mij in deze film ontgaan. Beetje balen. Volgens deze site zouden het er zelfs twee zijn...