Opinions

Het verhaal van de jonge Rosalie die door haar vader aan café-eigenaar Abel wordt uitgehuwelijkt. Rosalie’s gebeden tot de volksheilige Sint Wilgefortis (afgebeeld als een vrouw met een baard) waarin zij smeekt dat haar aanstaande haar niet afwijst, doen vermoeden dat eerdere pogingen haar uit te huwelijken zijn gestrand. Abel heeft echter hoge schulden en het bedrag dat hij van Rosalie’s vader ontvangt lijkt een garantie dat het verbond tussen beiden stand zal houden.

De film die werd geregisseerd en geschreven door Stéphanie Di Giustos is losjes gebaseerd op de historische figuur Clémentine Delait die in Frankrijk bekendheid verwierf als barvrouw met baard. Rosalie wordt innemend en teergevoelig gespeeld door Nadia Tereszkiewicz. Ze is een fragiel ogende hoofdpersoon met een sterke wil en een extravert karakter. Het personage staat averechts op de norse en eenzelvige Abel. Een rol die door Benoit Magimel prima wordt vertolkt.

Het ongelijksoortige verbond begint als een harteloze onderneming maar gaat heel geleidelijk over in een vorm van saamhorigheid die Rosalie voldoende vertrouwen geeft om haar ongewoon geprononceerde lichaamshaar niet langer te verbergen. De volkse nieuwsgierigheid naar haar overmatige beharing in combinatie met haar innemende karakter brengen het doodgebloede café weer tot leven. Uiteraard duiken vertegenwoodigers van dommigheid en moraalridderij op die met hun bekrompen gedachtengoed gemeen tegengas geven. Het conflict tussen seksuele doctrine en natuurlijke zelfexpressie legt duidelijke links naar de onverdraagzame houding van menigeen in het heden. Het zoveelste bewijs dat historische gebeurtenissen vaak een actuele lading hebben.

Interessanter is echter het verhaal van de film. Een verhaal dat met narratieve en visuele tederheid wordt verteld. Het verhaal van de strijd van een jonge vrouw met een lichamelijke afwijking in een kortzichtige gemeenschap gevoed door christelijk conservatisme. Omgeven als zij is door wantrouwen en vooroordelen zoekt zij vaak haar heil in de bossen en watertjes in de omgeving. Prachtige beelden van het feeërieke landschap tonen haar verbondenheid met de natuur. In de natuur is zij bevrijd van de morele veroordeling en de starre dogma’s die haar ten deel vallen en worden opgelegd. De contrasten zijn pijnlijk en prachtig verbeeld. Rosalie is een sensitieve film. Mooi.

Emotionele praatfilm. Prachtig proza passeert. Wel vreemd dat jongeren rond de 17-18 (schat ik in) zo ongelofelijk flamboyant en diepzinnig en weloverwogen praten. Heb ik zelf nooit meegemaakt. Hoe mooi ook, het kwam op mij erg gekunsteld over.

De film snijdt serieuze thematiek aan. Niets vrijblijvends komt aan bod. Erg zwaar op de hand. Over onderwerpen als homoseksualiteit, literatuur, Algerijnse politiek, ontluikende seksuele gevoelens en persoonlijke angsten en emoties wordt op zwaarmoedige toon gediscussieerd. Bijna altijd bloedserieus. Bijna altijd opvallend eerlijk en opvallend wijsgerig. En natuurlijk met een onthutsend sterke vocabulaire.

Prachtige film. Dat zeker. Het acteertalent dat alle emoties en ingrijpende gebeurtenissen behalve met verheven taalgebruik ook beeldend begeleidt is van hoog niveau. In het acteren is de kwetsbaarheid en onzekerheid terug te vinden die gemaskeerd wordt door de wijsneuzerige dialogen. Daar zit gelukkig toch de relativering in die tekstueel grotendeels ontbreekt. Sterk.

Het Franse heuvellandschap vormt een mooie zomerse achtergrond en geeft aan de zwaarmoedige sfeer in de film en aan de ernst van de personages nog wat tegengas.

Fijne film.

Op zich valt het te prijzen dat Victor Salva iets fabriceert dat het niet moet hebben van excessief geweld en gore, maar dat het op de ouderwetse manier probeert. Met suspense, benauwende sfeer en een enkel schrikeffectje. Helaas is het resultaat van de poging niet erg angstaanjagend en spannend. De film is erg vlakjes en bevat nergens een originele invalshoek.

Aan zelfvertrouwen (en zelfoverschatting) ontbreekt het Salva trouwens niet. Eén scène in de film noemde hij zelfs even spectaculair als de douchescène in Hitchcock’s ‘Psycho’. De scène waar hij op doelt is een scène met een kattenluikje. Inderdaad, een prima scène waar de suspense even heftig de kop op steekt. Meteen ook de beste en spannendste scène uit de film. En meteen ook de enige scène waarbij ik even opveerde. Een hele aardige scène, maar de spectaculaire vergelijking met de douche ontging mij volkomen.

Een enkele leuke scène maakt natuurlijk geen spannende film. Het belangrijkste euvel in de film is dat de dreigende factor niet werkt. De dreiging bestaat uit een stalkende krantenjongen die niet in staat is om zijn personage te voorzien van heuse dreigende uitstraling. De waanzin en onvoorspelbaarheid ontbreken. De scènes waarin hij tevoorschijn komt, ogen erg kunstmatig en tot op de millimeter uitgedacht. Erg voorspelbaar dus. Elke zweem van spontaniteit en verrassing ontbreekt.

Na een dreigende actie van de krantenjongen wiens oprispingen sowieso al weinig indruk maken, volgt er verder hoegenaamd niets, zodat een spanningsboog niet eens de kans krijgt om zich te ontwikkelen. Er is immers niets om te ontwikkelen. Veel scènes komen daardoor nogal onbeholpen en vergezocht over.

Hoofrolspeelster en bedreigd object Rose McGowan acteert heel behoorlijk en is als personage het meest geloofwaardig. Zij is dan ook het enige personage dat is voorzien van een verleden van waaruit zij bepaalde angsten bestrijdt en een innerlijk conflict uitvecht. Zij is intrigerend genoeg om mee te kunnen sympathiseren. De overige personages laten zich het best omschrijven door de termen leeg en lachwekkend.

Om de film als geheel ook leeg en lachwekkend te noemen, gaat iets te ver, maar erg overtuigend is het allemaal niet. Daar kan ook een onvoorzien twistje aan het eind niets aan veranderen.

Roter Himmel biedt een nauwgezet uitgewerkt portret van een persoon die nog moet leren hoe te leven. Leon is een eenzaat die met zijn eerste boek een bescheiden succes had en nu krampachtig probeert een tweede boek te schrijven. Door zichzelf in beslag genomen neemt hij de wereld om zich heen amper waar. Hij draagt oogkleppen en barst van de vooroordelen. Als hij samen met zijn vriend Felix en de jonge vrouw Nadja een paar dagen in een vakantiebungalow in het bos doorbrengt, is hij sfeerbepalend aanwezig.

Regisseur Christian Petzold had bij het schrijven van het script zichzelf in gedachten bij het construeren van het personage Leon. Best dapper van Petzold, want Leon is bepaald geen sympathiek figuur. Toch is Leon geen personage waar je als kijker een hekel aan hebt. Zijn onzekerheid en talent voor het continu misslaan van de plank, maken dat je hem niet keihard afrekent op zijn egocentrische gedrag. Goed geacteerd trouwens door Thomas Schubert die met een tamelijk stevig postuur is uitgerust. Misschien helpt dat feit ook iets om zijn nare gedrag te vergoelijken.

De twee andere personages zijn anders. Felix is wat onzeker, heeft een zorgzaam karakter en is sociaal beter uitgerust dan Leon. Nadja is een vrolijke open vrouw en Leon’s tegenpool. Opvallend leuke rol van Paula Beer als Nadja. Felix en Nadja zorgen voor het contrast, de levendigheid en de spanning in het verhaal. Het acteerwerk is over de hele linie goed. De personages worden overtuigend vormgegeven. Het zijn interessante personages die door Petzold worden voorzien van teksten die natuurlijk klinken en prettig toegankelijk zijn.

De film is mooi geënsceneerd. Wel een beetje gladjes hier en daar. Petzold hanteert een rustige stijl die de kijker in een meditatieve sfeer brengt. Achtergrondmuziek wordt slechts spaarzaam ingezet en dat past goed binnen de rustige toonaard van de film. De sereniteit wordt in de loop van de film een beetje bedreigd door het gevaar voor bosbranden. In de verte zijn de branden soms zichtbaar en werpen voorzichtig een onheilspellende en metaforische schaduw over het verhaal dat verder hoofdzakelijk in een lichtvoetige en tragikomische ambiance verkeert.

Die ambiance is prettig, want het verhaal als zodanig is weinig opzienbarend en heeft af en toe de neiging om dermate kalmpjes voort te bewegen dat het bijna saai is. Misschien wel het meest frappante en intrigerende aan de film is dat dit steeds net niet gebeurt.

Lieutenant Chad (het enige leuke personage in de film) laat meteen in het begin al een waarschuwing uitgaan naar het publiek. “Ladies, gentlemen, the film you are about to see today is an homage to the "no reason" - that most powerful element of style”.

En hij krijgt gelijk. De volgende 82 minuten zijn volkomen onzinnig en gaan over iets dat zonder reden gebeurt. Over iets belachelijks. Iets absurds. De volgende 82 minuten gaan over een autoband met de naam Robert die al rollend de woestijn doorkruist en onderweg al seriemoordend tekeer gaat. Tja.

De gequote zin is onderdeel van een monoloog die over willekeur gaat. Een zeer hilarisch stukje tekst, waar ik smakelijk om heb moeten lachen. De theorie van de willekeur wordt er zeer humoristisch in uitgelegd. Hierna volgt er in de film weinig smakelijks meer. Hier en daar heus nog wel een grappig momentje, maar geen scènes die in de schaduw van de opening kunnen staan. Misschien had de film op z’n hoogtepunt moeten stoppen.

Veel is erg. Niet alles is erg. Ideeën genoeg die interessant zijn. Het wordt alleen zo kreupel uitgewerkt. Zo is de film een film in een film. Ergens op een zandheuvel staan toeschouwers met verrekijkers die de avonturen van Robert volgen. Leuk bedacht, maar behalve dat het absurd is en geen reden heeft voegt het niets aan de film toe. Ze zijn er zonder reden, zeg maar. En zo is de hele film zonder reden. Niets heeft enige context. En dat is na verloop van tijd vermoeiend en onleuk.

De technische uitvoering van de voortrollende autoband is trouwens perfect. Ik las dat de autoband op afstand werd bestuurd en af en toe met een helpende hand in beweging werd gebracht. Niks geen CGI. Gewoon het edele handwerk. Pluim daarvoor.

Hoewel het idee om een autoband menselijke eigenschappen te geven heerlijk absurd klinkt en idioot grappig kan uitwerken, valt dat in deze film tegen. Nadat de eerste komische schok over alle absurde situaties en onzinnigheid is weggeëbt valt er niet veel meer te genieten en te lachen. Daarvoor is er teveel 'no reason' en is Robert niet mens genoeg.

Protagonist en rechter Stefan Mortensen belandt in een verzorgingstehuis. Lichamelijk gebrekkig en amper verstaanbaar maar geestelijk gezond, krijgt hij in het bedrieglijk vredige tehuis te maken met de sadistische medebewoner Dave Crealy. Crealy doet zich voor als een ongevaarlijke seniele man die onderonsjes heeft met zijn onafscheidelijke handpop Jenny Pen. Terwijl het ongeïnteresseerde personeel hem voor een onschuldige patiënt houdt, kwelt Crealy zijn medebewoners met wreedheden en vernederingen. In de eveneens misantropisch ingestelde Mortensen treft Crealy een opponent die ondanks zijn onvriendelijke aard de beschikking heeft over een groot gevoel voor rechtvaardigheid.
In The Rule of Jenny Pen krijgt het motief van de demonische pop een verontrustende twist. Het kwaadaardige dat de pop drijft, is in deze film geen bovennatuurlijke macht. De macht die de pop drijft is heel aards en is de eigenaar van de pop. Crealy dus. Alhoewel er ook weer scènes zijn die de stelligheid van deze bewering ondergraven en de pop zelf enige macht toedichten. Dus toch een beetje bovennatuurlijk of slechts imaginair? In ieder geval waaiert de verschrikkelijke haat die Crealy jegens een ieder tentoonspreidt, langzaam uit over alles en iedereen in het tehuis. Het tehuis wordt een tehuis van terreur. Het is niet alleen dat feit dat Mortensen bijzonder ergert. Het is ook het feit dat het personeel door de sluwe Crealy zo gemakkelijk om de tuin wordt geleid en er niemand is die iets tegen deze terreur onderneemt.
De doortastende Mortensen moet niet alleen met lede ogen toekijken hoe hij lichamelijk steeds meer een wrak wordt, maar ziet parallel daaraan ook het hele rechtssysteem waar hij in gelooft, instorten. De rechter velt daarom zelf maar een oordeel, onderneemt actie en morrelt aan zijn principes. Ordelijkheid en integriteit verschuiven naar autocratische agressie als de wegen die de rechter bewandelt eenzelfde perverse inslag gaan vertonen als dat bij Crealy het geval is. Een interessante en spannende ontwikkeling.
Indrukwekkende personages. John Lithgow verleent de duivelse antagonist een heerlijke kwaadaardige uitstraling. Geoffrey Rush als misantropische voorvechter van de rechtvaardigheid zonder overigens kans te maken in het rijk der edelmoedige helden te worden opgenomen, is eveneens indrukwekkend. En de pop met de naam Jenny Pen heeft zielloze ogen en is eng. Ook indrukwekkend.

"Intriguing stuff" in een matige film.

Een film met een boodschap. New world Order, false flags en RIFD-chips. Het passeert allemaal de revue. Intrigerende en controversiële thematiek. Dat zonder meer.

Wel jammer dat deze thematiek hier erg simpel en bijna zonder nuance wordt behandeld. De potentie voor verdieping en meer filmische kleur (in dialoog, spel en karakters) wordt niet gebruikt. Zonde, hoor!

De personages zijn behoorlijk karikaturaal en worden zwart/wit geportretteerd. Goed is erg goed en slecht is erg slecht. Ja, weinig nuance.

De aanwezigheid van het christelijke element valt in beginsel mee. Tegen het einde sijpelt de boodschap wat luidruchtiger door. Mij stoorde het niet erg.

Deel 2? Mwah!

Rumours van regisseurs en schrijvers Guy Maddin en de gebroeders Evan en Galen Johnson stuurt de leiders van de naties die samen de G7 vormen naar het Duitse Dankerode om daar een niet nader gedefinieerde crisis te bezweren. Eerst zorgt de bezichtiging van een opgraving van veenlijken voor wat beroering. Daarna zorgt de emotioneel instabiele Canadese premier voor onrust vanwege onbeantwoorde amoureuze verlangens. De sfeer op de top is niet erg ontspannen.

De wereldleiders zijn uiteraard overdreven vormgegeven. Zo lijkt de president van de VS (Charles Dance) erg op de incarnatie van de door Trump veel bekritiseerde Sleepy Joe en is de Franse president een zeverende mooiprater met een grote liefde voor eten en drinken. Tezamen zetten de leiders die in groepjes worden opgedeeld, zich aan het opstellen van een bloemrijk klinkend slotakkoord. Al snel is duidelijk dat het op de top niet echt ging om oplossingsgerichte initiatieven om de crisis te bezweren maar veel meer om een geruststellend statement aan het volk te kunnen overhandigen. En zelfs die simpele opdracht lijkt schier onmogelijk uit te voeren.

Gezeten en genietend in de buitenlucht in een betoverend prieeltje komt er niet veel tot stand. Plots merkt men op dat er geen bedienend personeel meer rondloopt en men helemaal alleen is. Een benauwende situatie. Plots heeft men niet meer genoeg aan de politieke overlevingskunst die nietszeggendheid verpakt in dichterlijke zinnen maar komt het aan op overlevingsvaardigheden en leiderschapskwaliteiten. Dat die vaardigheden amper aanwezig zijn, zal geen verrassing zijn.

Dat de film er vervolgens niet in slaagt om een bijtende afrekening met het politieke bedrijf te bewerkstelligen verrast wel. Genoeg elementen en voorwaarden aanwezig om eens lekker prikkend en satirisch uit halen zou je zeggen. Nee. Wat volgt is af en toe best grappig, maar is tevens veel te onschuldig, te stereotiep, te weinig bijtend en vooral veel te chaotisch verpakt om echt te prikkelen.

Rumours heeft een hele aardige aanzet en creëert een fijne basis om eens even lekker hard en satirisch tegen de nietszeggendheid van het politieke bedrijf tekeer te gaan. Dat lukt echter niet goed. Helaas gaat de film ten onder in een wazig en oninteressante overlevingstocht van een aantal wereldleiders en blijkt de film niet die fijne satirische film te zijn die hij in beginsel wel beloofd te worden. Rumours is soms een beetje grappig, maar is vooral erg chaotisch en eigenlijk ook wel een beetje saai.

De film gaat over een jonge amish-man die in het kader van het titulaire Rumspringa in Berlijn verzeild raakt. Rumspringa is de tijd voor de definitieve toetreding tot de amish-gemeenschap. In deze periode worden geen strenge regels opgelegd en mag men naar de buitenwereld om kennis te nemen van de zeden en gewoontes aldaar en deel te nemen aan gezellige festiviteiten.

De film is een komedie, maar is niet erg grappig. Veel komedie is voorspelbaar en vermoeiend. De cultuurclash tussen de traditionele leefstijl van Jacob de amish-jongen en het moderne stadsleven wordt vooral in het begin aangegrepen voor humoristische scènes. Veel humor is gebaseerd op de verwarring bij Jacob en is erg cliché.

Uiteraard komt Jacob iemand tegen (ene Alf) met wie hij het in beginsel niet en later wel goed kan vinden. Aanleiding voor de film om wat drama toe te laten. Alf helpt Jacob. Uiteraard heeft Alf zijn eigen leven niet op orde en kan zelf wel wat begeleiding gebruiken. En dan... Ok. Vul de rest zelf maar in. Dat vergt niet veel fantasie.

De film is in hoofdpijngevoelige schelle en heldere kleuren geschoten. Het ziet er gelikt kunstzinnig uit. Alsof de film is bedoeld als een vluchtig hapje waar je even aan ruikt, maar dat niet gegeten en dus niet ervaren mag worden. De makers leggen de lat laag. De film heeft geen eigen smoel. Verder veel cuts en optische grapjes zoals split screens, die vervelend zijn maar die wel voor wat dynamiek zorgen. Dat is wel nodig in deze gezapige film die getypeerd kan worden als een vlakke bedoening met bitter weinig geslaagde komische momenten.

De film begint heel sympathiek en introduceert een goedhartige alleenstaande moeder en haar opgroeiende dochter. Dat de dochter gehandicapt is en afhankelijk van de moederlijke zorg, maakt de uitgangssituatie zelfs nog een tikje sympathieker. Wat al snel gaat knagen is de obsessieve drang van de moeder om haar dochter heel fanatiek binnen haar invloedsfeer te houden. De dochter leeft in een verstikkende gouden kooi. De sympathieke eerste indruk maakt al snel plaats voor twijfel, onrust en ongemak. Spannend.
De meeste scènes spelen zich in de gezamenlijke woning af. De meeste scènes doen het met de twee hoofdpersonages. Dat voelt benauwend. Goed acteerwerk van moeder Sarah Paulson en dochter Kiera Allen, die beide weinig speelveld hebben maar er goed in slagen hun personages te voorzien van vleugjes wanhoop, angst en paniek. Naast de gelimiteerde setting, helpt hun bezielende spel bij de totstandkoming van een nare claustrofobische sfeer.
Prima sfeertje dus. Het verhaal is echter wel enigszins voorspelbaar. Ik had meerdere keren inhoudelijke associaties met Misery (1990). Het goede camerawerk leidt gelukkig af van teveel geassocieer. De camera haalt het maximale uit de benauwende setting, vindt steeds weer pakkende perspectieven om het spanningsniveau op peil te houden en behoedt de kijker voor teveel herinnering aan gebaande paden.
Kiera Allen heeft in Run haar filmdebuut. Zij speelt de gehandicapte dochter authentiek. En dat is geen wonder. Na afloop las ik dat Allen sinds zes jaar in een rolstoel zit. Logisch dus, dat zij in de film zo overtuigend met een rolstoel in de weer is.
Run is een prima thriller. Het verhaal is niet heel opzienbarend en zelfs nogal voorspelbaar. Goed acteerwerk en goed camerawerk doen je dat vaak vergeten. Dat is knap.

Oppervlakkig en niet opwindend drama dat een beeld schetst van een integere politicus die moeite heeft met het doortrapte en huichelachtige politieke spel waarin hij bivakkeert. De film toont zijn strijd om zijn deugdzaamheid te bewaren.

Het verhaal roert een beetje in de politieke corruptiepot en doet dat niet heel meeslepend. De film mist temperament. Het voorgeschotelde beeld is dat van een politiek wespennest waar integriteit niet bestaat en geld regeert. Klinkt spannend, maar de manier waarop het verhaal wordt verteld is simplistisch en oppervlakkig. In het echte politieke leven gebeuren dingen waarschijnlijk subtieler en met meer omwegen. Maar ja, dat is filmisch gezien niet erg interessant.

Cage zet een niet gepassioneerde rol neer. Matig spel van deze man.

Cage is op zich een redelijke acteur, maar is wel beperkt in zijn mogelijkheden. Die beperkte mogelijkheden vallen in een film met een sterk script en een strakke regie niet erg op. De man vaart wel bij een script dat hem op het lijf is geschreven. Dat was hier duidelijk niet het geval.

Zou leuk zijn als dat script en die regisseur nog eens bij hem langs kwamen.

De nieuwe verfilming van het verhaal van Stephen King pakt het wat grootser aan dan de film met Arnold Scwarzenegger uit 1987. De nieuwe verfilming speelt zich niet meer af in een verlaten deel van de stad die als game zone dienst deed, maar breidt de zone uit naar de gehele stad. In de eerste film werd de jacht op een mens als vorm van entertainment bekritiseerd. In de nieuwe film wordt die boodschap ook afgegeven maar is de factor entertainment alsmede de afstomping van de kijker nog groter geworden door de toeschouwers als spotters van het doelwit actief te laten deelnemen. En uiteraard geeft regisseur Edgar Wright de fenomenen “fake nieuws” en “gemanipuleerde beeldspraak” een veel prominentere en allesbehalve subtiele plek.

Overdaad kills. Hoe grootser en prominenter, hoe overdrevener en willekeuriger. Het had allemaal wel wat minder gekund. Dat geldt voor de maatschappijkritiek die de kijker met de botte bijl door de strot wordt gedouwd. Dat geldt zeker voor de lengte van de film die echt geen 133 minuten nodig heeft om het verhaal van Ben Richards en zijn vlucht voor de jagers te vertellen. Minder van alles had ongetwijfeld een film opgeleverd die prettig to the point en veel vermakelijker zou zijn geweest.

Ondanks de irritaties is The Running Man toch nog een redelijk genietbare film. Verantwoordelijk daarvoor is vooral het acterende ensemble dat alleraardigste personages tot leven brengt. Allereerst natuurlijk Glen Powell als de onderkoelde en stoere Ben Richards. Maar ook Josh Brolin als cynische tv-producer, Michael Cera als enthousiaste rebel en Colman Domingo als flashy showmaster zijn het aanzien waard. Leuke personages waarbij de laatste drie vooral zorg dragen voor de luchtigheid en Powell vooral verantwoordelijk is voor de actie. Prima luchtigheid en prima actie in een film die veel te lang duurt, over het algemeen niet vervelend wegkijkt en die na afloop maar weinig blijvende indruk heeft gemaakt.

Film vol onwaarschijnlijkheden. Mag hoor, als het science fiction is. Is normaliter juist erg leuk. De onwaarschijnlijkheden springen in deze film alleen zo in het oog. Zijn zo opvallend aanwezig. Worden amper of heel goedkoop gecamoufleerd. Zijn zo oprecht ongeloofwaardig. En dat is natuurlijk niet goed voor een film die serieuze spanning beoogt op te roepen.

Als filmkijker ben ik altijd genegen om erg ver te gaan in de acceptatie van het getoonde. Hoe onwaarschijnlijk of hoe belachelijk het getoonde ook is. Ik ga gewoon ver. Bij het kijken naar “Rupture” viel het met die acceptatie echter niet mee.

Het zit 'm in de presentatie. De presentatie van de onwaarschijnlijkhden laat te wensen over. Ik doel hierbij niet meteen op het gebrek aan grootse effecten, die altijd een hoop onzin verdoezelen en een film kijkbaarder kunnen maken. Dat gebrek is er zeker, maar ik doel meer op het gebrek aan een intelligent verhaal. Zo'n verhaal dat is gevuld met een intrigerend mysterie waarin je een filmreis lang wordt ondergedompeld. Iets waar je, ondanks de onzin ervan, een filmduur lang in kunt geloven en waar spanning en verwondering de kop op steken. Gewoon omdat het verhaal deugt.

In “Rupture” worden het verhaal en de handelingen erin allesbehalve overtuigend en meeslepend verteld. Het werkt gewoon niet.

“Rupture“ is daardoor een behoorlijk langdradige bevalling. De handelingen zijn ook nog eens flink uitgesponnen en genereren verveling en irritatie in plaats van vreugdevolle spanning en beleving. De film bevat te veel momenten waarbij je wel van heel goede wil moet zijn om erin mee te gaan.

Het was een spijkerhard gevecht om, ten gunste van het kijkgenot, inconsequente en belachelijke gebeurtenissen en acties recht te breien zonder in lachen uit te barsten. Dat lukte dan ook niet. Ik had bijna nergens een klik. Nergens kippenvel of een ander prettig sensationeel gevoel. Er was eerder sprake van verveling, ergernis en ongeloof.

De heldin (Rapace) is fysiek leuk om naar te kijken, maar haar personage is even onwaarschijnlijk en even goedkoop en leeg als het verhaal. Ook hier geen geloof.

Zware kost dit.