Opinions

Na afloop zag ik de CV van de regisseur en daaruit blijkt dat ik ooit eens een film van de beste man heb gezien. Toen erg laag gewaardeerd en nu zelfs geen enkele herkenning meer bij die film. Echt geen idee meer. Het ging om Box of Shadows (2011) en ik denk dat toen de intrigerende verhaallijn en poster de triggers zijn geweest. Het is natuurlijk niet zaligmakend, maar soms is het gewoon verstandig om eerst de CV even door te nemen, alvorens je enthousiast op een film te storten.

De plotbeschrijving van deze productie over een invasie door buitenaardsen, klinkt nog wel ok. En ach, een aantal scènes waarin de aliens voorkomen zijn dat ook wel. Maar verder houdt het niet over. Het begint al bij de voorspelbare inleiding en zet zich daarna voort in elke gebeurtenis die daarop volgt.

Ja, de ontwikkeling van het verhaal is op voorhand in grote lijnen gemakkelijk uit te stippelen. Slechts een enkel detail is hier en daar nog niet helemaal uitgelijnd en daar moet je het in verrassend opzicht mee doen. Zo is de verklaring voor de aanwezigheid van de aliens aardig gevonden en enigszins opzienbarend.

De personages zijn niet interessant. Het is het gebruikelijke groepje vrienden, waarvan er één altijd nerdish is en een ander altijd stompzinnig en hanig gedrag vertoont. Uiteraard zijn er wat mooie maar inhoudsloze dames toegevoegd. En oh ja, Wesley Snipes doet ook mee in een toepasselijke niet-opwindende rol.

Redelijke effecten. Ruimteschepen, aliens en een stuk interieur van het ruimteschip zien er goed uit. Andere effecten zijn wat knullig en duidelijk nep.

De genreaanduiding sci-fi/thriller dekt de lading redelijk. Imdb voegt er nog de aanduiding horror aan toe. Die aanduiding is overdreven. Een jumpscaretje hier en een beetje bloed daar maken er in mijn ogen geen horror van.

Geen beste film.

Intrigerend en sober gefilmd sci-fi drama. Over eenzaamheid, uitzichtloosheid en depressiviteit. Over een groot persoonlijk verlies. En over de wetenschap die de oplossing lijkt te bieden.

De camera zit behoorlijk dicht op de huid. Dat werkt confronterend, maar voelt ook wat ongemakkelijk aan. Het maakt het voor de kijker moeilijk om afstand te nemen en te houden.

De saaie en kleurloze setting zorgde voor een beklemmende en bevreemdende sfeer. De sobere speelstijl van de acteurs had dat effect eveneens.

Recovery is zo’n film waarin de technologie die het menselijk gemak dient, op verraderlijke wijze tegen de argeloze gebruiker ervan, wordt ingezet. In Recovery gaat het met name om de lokatiefunctie op de smartphone die een aantal lichtzinnige tieners in het verderf stort. Voor het zover is, illustreert de film eerst ruimschoots de lichtzinnigheid van de tieners door een hoeveelheid scènes waarin zij feestend en alcohol- en drugs gebruikend door het beeld zwieren.

Op die manier verstrijkt een half uur van de slechts 80 minuten speelduur. Zo'n uitgebreide introductie kan interessant zijn als daarmee bijvoorbeeld spanning wordt opgebouwd of de personages worden uitgediept. Maar nee. Het script biedt de kijker slechts platte karakterschetsen die geen noemenswaardige vocabulaire tot hun beschikking hebben. Ik was niet erg onder de indruk. Van meer dingen niet trouwens. De beelden waarin de film tot de kijker komt, zijn bleek en lelijk. Verder deugen ritme en timing niet. Regisseur Darrell Wheat wisselt bijvoorbeeld feestscènes ongemakkelijk af met een potentieel spannende achtervolging waardoor de spanningsopbouw wordt afgeremd en de achtervolging slechts potentieel spannend blijft..

Als de smartphone het groepje tieners tenslotte naar een groezelig en schijnbaar verlaten huis dirigeert, gebeuren daar dingen die zelfs de onervaren horrorkijker niet zullen verrassen. Ook hier veel spannende potentie in de locatie. Het schaars verlichte huis met onheilspellende gangen, krakende trappen en afgesloten kamers is sfeervol maar die sfeer wordt amper benut in de acties van de personages. Het is home invasion met vermoeiende junpscares en gebrek aan suspense en spanning. We kijken naar een oppervlakkig geconstrueerde film die is volgepropt met voorspelbaarheid. Recovery is een aaneenschakeling van gemiste kansen.

Ergens in het zonnige Australië wordt in een huis op de klassieke manier het kerstfeest gevierd. Vanuit alle uithoeken van het land verzamelen familieleden zich in het ouderlijk huis en nemen de clichés een aanvang. Men laat zich vollopen, ruziet over oud zeer en herinnert zich weer waarom men de familieleden de rest van het jaar heeft ontweken. Niets nieuws onder de zon.

De film draagt het horrorlabel, dus is het niet verrassend als er plotseling een moordende dreiging opduikt. En eveneens niet verrassend...... er ligt een link met het verleden. Niet dat dit van enig belang is overigens. Gewoon een rudimentaire manier om het verhaal sluitend te krijgen. Het gaat erom dat een duistere figuur met een beperkte hersencapaciteit en lichamelijke deformaties zich moordend uitleeft op de familieleden.

Het optreden van de killer is niet erg enerverend en wekt eigenlijk alleen maar irritatie op. Dat geldt trouwens ook voor de overige personages. Verschrikkelijke lui. Van dergelijke personages kun je enkel stomme acties en onzinnige dialogen verwachten. We worden niet teleurgesteld. De irritatie over zoveel onbenul neemt ernstige vormen aan. Gelukkig worden de meeste bloedirritante elementen door de killer uit de weg geruimd en dat geeft opluchting.

Helaas put de killer zich niet uit in creativiteit en slaagt de camera er perfect in om geen enkele kill goed in beeld te brengen. De camera wenkt telkens net op tijd weg om expliciete actie buiten beeld te laten plaatsvinden. Het off camera werk is van grote klasse. De funsplatter factor is dus nul. Ook hiermee scoort de film niet. Humor en sfeer? Nee. Ook niet. Hoewel gezegd moet worden dat de score wel enige sfeer meebrengt en zich daarmee verheft tot het beste element van de film. Dat feit zegt veel. Red Christmas is een waardeloze film.

Een stel in de wildernis belaagd door gedegenereerde inboorlingen. De geëigende receptuur voor een Backwoods film is jaren na een film als Deliverance (1972) nog steeds grond voor fascinatie. Niks nieuws onder de zon, maar altijd leuk, zo’n survivalthriller. Mits goed gemaakt, natuurlijk. Bij Red Dots was ik mijn fascinatie al snel kwijt.

De opening verloopt best ok. De twee hoofdpersonages zijn weliswaar niet erg sympathiek, maar met wat moeite kun je je nog enigszins in hun situatie verplaatsen. Het filmverloop is voorspelbaar. Een conflict met leden van de plaatselijke bevolking. De aanleiding is miniem. De reactie is heftig. De escalatie ontstaat op het moment waarop een grens wordt overgeschreden en er geen weg meer terug is. Het scenario klopt volledig. Het is alleen wat zielloos en fantasieloos. De film leunt erg op de woeste setting waar ijs en sneeuw de grootste vijanden lijken te zijn. De weersomstandigheden zijn Indrukwekkend. Verder is het toch wat flauw geënsceneerd.

De vermoedelijke reden daarvoor is dat de film meer lagen wil bezitten dan gebruikelijk is in een survivalthriller. De intentie is prijzenswaardig, maar heel geslaagd is het niet te noemen. De geloofwaardigheid is er niet mee gediend. Het toppunt van de mislukte gelaagdheid is een ultieme emotionele plotwending. Een goedkope uit de lucht gegrepen truc, die absoluut verrast maar ook nergens op slaat. De film geeft geen enkele aanleiding voor zoiets bizars. De grote verrassing is een grote mislukking. Een vooraankondiging ontbreekt. Geen enkele emotionele schaduwpartij is in het voorafgaande zichtbaar bij de personages. Geen enkel moment van melancholische overpeinzing waarbij de kijker kan denken: "hé, volgens mij is er iets meer aam de hand. Volgens mij speelt er meer tussen de personages dan een simpel spelletje survivallen". Niets van dat.

Red Dot is een vermoeiende film. Van het inlevingsvermogen van de kijker wordt veel gevergd. Met wat aangenamere protagonisten was dat misschien beter gelukt. Nu niet.

In Red Letter Day vermoorden oppassende burgers andere oppassende burgers. De vergelijking met een film als The Purge (2013) ligt voor de hand. Die is begrijpelijk maar niet geheel terecht. In The Purge zijn het vooral verveelde tieners en welgestelde inwoners met een hoge eigendunk die de zwakkeren in de samenleving terecht stellen. Een meer politiek gemotiveerde film met een duidelijke link naar de scherpe tegenstellingen in de huidige Amerikaanse samenleving. Een dergelijk maatschappijkritisch element heeft Red Letter Day niet.

In Red Letter Day gaat het meer om de gedachte dat in een ieder een moordenaar schuilt. Een bloeddorstig element dat uit een persoon losbreekt als de omstandigheden hem daartoe dwingen. Red Letter Day vindt daarom meer aansluiting bij een psychologisch drama als The Stanford Prison Experiment (2015), waarin personen zodanig worden gemanipuleerd dat ze monsterlijk gedrag jegens elkaar gaan vertonen.

Als setting kiest regisseur en schrijver Cameron Macgowan voor een keurige burgerlijke buurt vol fatsoenlijke burgers. Gewoon een saaie maar prettig bewoonbare buurt. Een veilige buurt. De toon van de film sluit daar bij aan. Die is bijna vrolijk. Optimistisch. Macgowan plaatst in dit veilige decor vervolgens een aantal absurde gebeurtenisjes die de optimistische sfeer enigszins verstoren. In aanzet werkt dat best leuk. In het verloop valt het erg tegen.

De film is met een speelduur van 80 minuten aan de korte kant. Toch permitteert Macgowan het zich om het tempo erg lang erg laag te houden. Veel tijd gaat verloren met gebabbel. En nog meer gebabbel. Van harde actie is nauwelijks sprake. Bovendien had het allemaal best wel iets zwartgalliger en smeriger mogen uitvallen. Zowel in de actie als in de dialogen. Red Letter Day schetst dan wel een aangenaam overdreven situatie die op momenten grappig is, maar is tegelijkertijd ook erg terughoudend en braafjes in de uitvoering.

Red Rocket speelt zich af in Texas City. Een troosteloos stadje in een industriegebied. Een gebied van rokende schoorstenen, talloze bovengrondse pijpleidingen en lelijke fabrieksgebouwen. Een gebied waar het nooit stil is. Zelfs ’s-nachts blijven de machines brommen. Vreemd genoeg is het geen storend geluid, maar doet het geluid denken aan het getjirp van krekels. Het is een geruststellend geluid. Ondanks zijn mistroostigheid straalt het gebied iets uit dat aan geborgenheid doet denken.

In dit decor rijdt hoofdpersonage Mickey op zijn fiets door de verlaten straten en bouwt de film aan een illusie van een nooit eindigende zomervakantie. Het is loom weer en de zonsondergangen zijn prachtig. Regisseur Baker haalt in zijn film een zonnig deprimerende sfeer binnen. Achter de zomerse façade schuilen tragische verhalen. Achter dit decor schuilt een bittere wereld.

Ooit een succesvolle pornoster, maar nu uitgerangeerd en platzak. Mickey is teruggekeerd naar zijn geboorteplaats. Opgezadeld met teleurstellingen is hij op zoek naar een hernieuwde verwezenlijking van de Amerikaanse droom. Een nieuwe start in een vertrouwde omgeving vol lege beloftes.

Het personage Mickey is een onuitstaanbaar karakter die in het bezit is van een opdringerige oppervlakkige kijk op dingen. Een uitstekende rol van Simon Rex die overigens zijn carrière begon in pornofilms. Mickey manipuleert de mensen om hem heen. Hij laat hen vallen of trekt hen mee de afgrond in. Mickey is een fantastische weerzinwekkende protagonist. En toch kun je niet echt een hekel hebben aan deze smiecht. In zijn persoonlijkheid zit ook een bepaalde schalkse charme verborgen, die vertedert. Die dynamische ambivalentie past perfect in de dubbelhartigheid van het zomerse decor dat ondubbelzinnig beschikt over een naargeestige ziel.

Red Rocket is een heerlijke karakterstudie. Een emotionele werveling die tragikomische elementen prachtig verbindt met puur drama. Fijne film.

Met geringe middelen zet regisseur Kevin Smith een bizar en provocatief spektakel neer. Daarbij passeren vele sub-genres de revue. Coming of age, torture, kidnapping, heist. Tevens krijgen diverse groeperingen een stevige sneer zonder dat Smith in gemakzuchtige algemeenheden vervalt. De bureaucratische overheid, de veiligheidsdienst ATF en een rechtse religieuze groepering worden zwart satirisch aangepakt.

Red State is een tamelijk chaotische film. Het verhaal begint als een standaard horrorfilm als een stel irritante tieners zich, gedreven door de opspelende hormoontjes, in een riskante situatie begeven. Na een klein half uur is deze verhaallijn uitgespeeld en is niets dat nog volgt voorspelbaar. Wat volgt is ongemakkelijk en hectisch en heeft een prima donkere sfeer. Het ontbreken van een begeleidende score bij dit alles is opvallend en versterkt het verontrustende gevoel van het bestaan van een realiteit die je liever niet onder ogen ziet.

In de wereld waar de film zich afspeelt bestaat goed niet tegenover slecht. Alles is gewoonweg verschrikkelijk duister. Gelukkig voegt Smith af en toe een paar adempauzes in met wat comic relief die de sfeer doen opklaren. Geen humor omwille van de humor trouwens. Bij nadere beschouwing blijken die momenten niet met onschuld maar juist met cynisme te zijn geïnjecteerd. Geen pure comic relief maar gewoon een andere manier om met bureaucratie en fundamentalisme af te rekenen.

De personages zijn aangenaam onaangenaam. De meest in het oog springende figuur is de sekteleider Abin Cooper. Een zelfingenomen en voortdurend prevelende Michael Parks die in een religieuze waan verkeert en daarin heel beangstigend laveert tussen een liefhebbende vaderfiguur en de personificatie van de toorn Gods. Een fijne rol. Vooral in de tweede helft van de film als Cooper met agent Keenan (John Goodman) te maken krijgt, is Parks lekker op dreef.

Red State is fascinerend, cynisch, rauw, doet niet aan compromissen en laat de kijker na een bizar schouwspel uiteindelijk zonder veel hoop achter.

Een film waarin eigenlijk niet heel veel gebeurt maar die er toch in slaagt om een redelijk spanningsniveau te bereiken. De film doet dat door te spelen met de donkere psychotische kant van het menselijke brein en de anticipatie daarop. In de film ontstaat hierdoor een sfeer van ongemak en angst. Et voilà, er is spanning en suspense. En nog geslaagd ook.

De aanloop is bijna saai te noemen. Er is weinig aankleding om het verhaal heen. In de film figureren de meeste tijd slechts twee personages die zich op enkele vierkante meters bewegen. Noodgedwongen brengen zij een nacht met elkaar door. Dat gebeurt vooral pratend. In de dialoog die zich ontspint ontstaat vervolgens het ene gevoel van ongemak na het andere. De saaiheid verdwijnt snel.

De vrouwelijke hoofdpersoon begeeft zich meer en meer op een hellend vlak en heeft het zichtbaar moeilijk om de normen van fatsoen te respecteren. Vreemde blik hier en rare opmerking daar. Er sluipt spanning binnen. Psychologische intimidatie van woorden en daden. Angstaanjagend. Ik vond het erg fascinerend.

Sfeervolle setting. Klein huis. Afgelegen. Benauwde kamers. Propperige inrichting. De setting wekt een gevoel van milde claustrofobie op. Vermeng dat gevoel met het ondergaan van een intens ongemakkelijke ontmoeting en de psychologische spanning doet z'n werk wel.

Als aan het einde duidelijk wordt hoe de vork echt in de steel zit, is er lichte teleurstelling. Beetje onwerkelijk, beetje ongeloofwaardig. Maar ach. Tot die tijd is de film een boeiend steekspel waarin spanning en sfeer prominent aanwezig zijn.

The Reef is een doorsnee film die heel veel tijd besteedt aan de opbouw van een beklemmende setting, maar daarbij de personages en (belangrijker nog) de dreiging in het water uit het oog verliest. Daarmee ontbreekt grotendeels het raamwerk dat na de geslaagde creatie van de sfeervolle setting moet zorgen voor de continuering van de spanning. Regisseur Andrew Traucki legt de focus in plaats daarvan op de verpletterende hulpeloosheid en onmacht die de personages overmannen zonder daarbij veel moeite te doen om in die personages te investeren.

De film verzuimt om empathie voor de personages te genereren. De personages zijn lege hulzen. Het is weliswaar niet zo ernstig als met de portrettering van slachtvee in de gemiddelde slasher, maar de personages hebben desondanks weinig smoel en persoonlijkheid. De identificatie ontbreekt en daardoor ontbreekt het mededogen van de kijker, die zich slecht in de schijnbaar uitzichtloze situatie waarin de personages verkeren, kan inleven. Het enige dat boeit is de vraag wanneer de grote witte haai zijn volgende slachtoffer de diepte in zal sleuren. Wie het volgende slachtoffer zal worden, is van geen belang..

De beelden van het zeeoppervlak en de diepte daaronder zijn goed en stralen dreiging uit. Het witte gevaarte blijft een afstandelijke dreiging. De aanvallen van het zeemonster zijn geen grootse spektakelmomenten. Een vin, een snelle blik op de haai, wat gespartel in het water, dat een beetje rood kleurt. Dat is het wel. Heel spannend zijn de aanvallen niet.

The scariest shark movie since Jaws. Die tekst staat heel pontificaal op de filmposter. Onzin. The Reef markeert geen gedenkwaardige mijlpaal in zijn genre.

Een voortvluchtige inbreker gijzelt een echtpaar in hun huis. The Ref is een film die zich vooral in de beperkte ruimte van dat woonhuis afspeelt. De speelruimte is klein, maar biedt dankbare mogelijkheden voor fijne komedie, die ook prima worden benut. In de beperkte ruimte vinden venijnige strubbelingen tussen steeds meer personages plaats. En dat is grappig.

Onder al dat komische venijn zit een dramatische ondertoon. De situatie die beklemmend is, maakt dat de personages elkaar waarheden vertellen die onder normale omstandigheden verborgen zouden blijven. De inbreker (heerlijk vermoeid en cynisch gespeeld door Denis Leary) wordt ongewild een soort scheidsrechter die strijdende familieleden uit elkaar houdt. Grappig. Zie hier trouwens de verklaring voor de ietwat merkwaardige filmtitel. Goed acteerwerk trouwens. Leary, Kevin Spacey en Judy Davis hanteren een schitterende timing in hun verhitte gespreksvoeringen. Grappig.

Op een bepaald moment verliest de film helaas veel van zijn scherpte. Heel herkenbaar zijn dan de spoortjes die naar een happy end moeten leiden. Opeens sluipt er naar mijn zin iets teveel een verplicht kerstgevoel in. Dat gaat ten koste van de bijtende humor en de heerlijke speelse jeu die er tot dan tussen de personages heerst.

The Ref is een leuke film. Een leuke en grappige kerstfilm die het zoet lang buiten de deur houdt en zijn beste momenten heeft in de sarcastisch getinte dialogen tussen de drie hoofdpersonages.

Leuke film.

Een film die baadt in een prachtige duistere enscenering. Een duisternis waar geheimen wortelen en ongezien blijven. De beelden en de setting zijn behalve duister ook viezig en passen goed bij de nare weerklank die het verhaal achterlaat.

Tegen deze duistere achtergrond doet een inspecteur onderzoek naar vermeend satanisme dat op grote schaal plaatsvindt. Het onderzoek opent een beerput en iedereen lijkt verdacht. Paranoia regeert.

In regressietherapie worden daders en slachtoffers geconfronteerd met de vermeende gebeurtenissen en worden schrikbarende getuigenissen opgetekend. Waar of niet waar? De film geeft geen definitief antwoord, maar bevat wel een kritische noot tegen bekentenissen die voortkomen uit deze vorm van therapie. Interessant.

Die paranoïde sfeer die het eigenlijke wezen van het verhaal vormt, wordt goed overgebracht. De hoofdpersoon wordt er gekmakend door geïnfecteerd. Wat is echt? Wat is droom? Wat is waan en zinsbegoocheling?

De strijd tegen de demonen in zijn hoofd zijn misschien wel spannender en intrigerender dan de meer wereldse confrontaties die het politiespeurwerk oplevert.

De twist in het verhaal is al in een vroeg stadium gemakkelijk te doorzien en valt dus wat tegen.

Goeie rollen van Hawke en slachtoffer Stone.

Prachtige film. De film schetst situaties waarin mensen over hun uiterste grenzen worden gedreven. Daar is niemand tegen bestand. Dat blijkt ook uit deze film. Hoe reageert iemand op overmatige provocatie, spanning, stress en ander psychisch leed? Van heerlijk inktzwart tot belachelijk absurd, wordt dat in zes korte humoristische en fantasierijke verhalen uit de doeken gedaan.

Elk segment staat op zich. Elk segment is slechts verbonden door dezefde thematiek. In elk segment speelt een andere cast. Elke cast speelt sterk.

De film begint vol vaart en verrassing. Het niveau is hoog. Dat niveau wordt de gehele film vastgehouden. Knap.

Hierboven in de commentaren werd het woord herkenning al gebruikt. Elk segment heeft inderdaad iets herkenbaars in zich. Die herkenning laat de kijker meeleven en meevoelen. Het herkenbare leed wordt uitstekend uitgespeeld en prikkelt. Ook een sterk punt van de film.

Fantastisch!

Een spookhuisfilm die de kijker heel rustig het bovennatuurlijke binnen leidt door in eerste instantie de personages met een heel realistisch probleem op te zadelen. In dat realisme worden vervolgens steeds kleine brokjes mysterie geïnjecteerd die de kijker dwingen het probleem met meer verbeeldingskracht te benaderen.

Desondanks is het zo dat de atmosfeer vanaf het eerste moment al verontrustend aanvoelt. Een atmosfeer die zich door de inbreng van enkele spannende maar in beginsel nog verklaarbare momenten steeds een stukje meer weet te verdichten. Als de gebeurtenissen op den duur nauwelijks nog met rede zijn te verklaren, verandert de sfeer bijna ongemerkt van verontrustend naar zeer onbehaaglijk en duister.

Het geraffineerde camerawerk van Charlie Sarroff speelt daarbij een belangrijke rol. Met effectief gebruik van schaduwwerking en een bijtijds onscherpe focus kweekt hij bij de kijker onzekerheid of zijn waarneming verbeelding is of werkelijkheid. De film onthoudt zich daarbij van opwekkende geluidseffecten en jump scares. Paranoia ontstaat. Bevindt zich daar iemand in de schaduw? Is dat nou een silhouet van een persoon of niet? Op zich heel enerverend. Nadeel is dat veel film onderbelicht is en je op een bepaald moment snakt naar een helder beeld. Leuke techniek dus, maar de film teert er te lang op.

Emily Mortimer en Bella Heathcote zijn goed op dreef. Als moeder en dochter. Hun omgang met elkaar is wat terughoudend, waardoor je vermoedt dat er onderling wel wat op te helderen zal zijn. De afstand die ze tot elkaar nemen en de nodige scepsis waarmee ze elkaar benaderen, geeft in ieder geval die indruk. Dit potentiële spanningselement blijft echter potentieel sudderen en vindt geen explosieve of andere uitlaat. Toch wat vreemd als er duidelijke aanwijzingen voor een conflict liggen. Maar goed. Dan maar gewoon genieten van het acteerwerk van beide dames. En dat lukt goed.

Relic is een redelijk spannend psychologisch spookverhaal dat zich naar mijn mening te lang koestert in atmosfeer en zodoende niet elk spanningselement voldoende tot ontplooiing laat komen. Na een uurtje film had ik het eigenlijk wel gezien.

Religie speelt wel vaker een rol in een horrorfilm. Vaak zijn het occulte bijdragen aan het genre waarin een demonische entiteit wordt opgeroepen die vervolgens een bedreiging vormt. Soms ook worden sekten die afgoderij bedrijven te hulp geroepen om de (vaak onwetende) personages met vreselijke gevaren te confronteren. The Remaining vindt zijn inspiratie in het Bijbelse boek Openbaringen en vat de Dag des Oordeels bij de horens.

In den beginne bouwt regisseur en coauteur Casey La Scala tevergeefs nog wat onzekerheid in over de oorzaak van de rampspoed die zich over de aarde uitstort en worden meerdere opties overwogen. Ach, of het nu gaat om aliens, demonen of een natuurramp. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het gaat om de verbeelding van chaos, paniek en destructie. Ze worden prima in beeld gebracht en creëren een zeer dreigende sfeer. Je hebt als kijker echt het gevoel dat de wereld ten onder gaat.

Heel origineel is het allemaal niet, maar het is spannend om een groep vrienden te volgen op de vlucht voor het gevaar. La Scala doet het deels in found footage en deels niet. De twee stijlen versterken elkaar. De handheld zorgt voor dynamiek en hectiek. De gewone camera is beschouwelijker en beheert het overzicht. Het is een geslaagde afwisseling.

Het christelijke aspect van de zaak komt uiteraard aan de orde, maar overheerst niet. Het is ook alleen maar logisch om aan het Bijbelse aspect niet voorbij te gaan gezien het thema van de film. Het gebeurt maar het gebeurt met mate. Ik vond de film niet per se een wervingscampagne voor het christelijke geloof. Inhoudelijk gaat de film daar ook helemaal niet over. Diepzinnige overwegingen over goed en kwaad of over zonde en genade na de zondeval ontbreken.

The Remaining is vooral een oppervlakkige film die een rampscenario tamelijk spectaculair uitspeelt en niet terugdeinst voor bloeddorstige actie. Niet bepaald prekerig. Ik voelde me er niet door aangemoedigd om in het vervolg op zondag ter kerke te gaan. Best een leuk idee om de Dag des Oordeels als uitgangspunt voor een film te nemen. En zo kijkt het ook.

Ontroering, woede en wraakgevoelens komen beurtelings boven in deze prachtige kleine emotionele film. Een goeie van Egoyan.

Na de dood van zijn vrouw gaat een dementerende Joodse man op zoek naar een Duitse immigrant die in WOII kampbewaarder was in Auschwitz. Zijn doel is heel simpel. Gerechtigheid. De Nazi moet worden geliquideerd.

Op een rondreis werkt de man een lijst af met daarop een aantal adressen. Op één van die adressen moet de bewuste bewaarder wonen. De toeschouwer is evenals de man in het ongewisse over de te bezoeken mensen. De toeschouwer weet evenmin wie de echte kampbewaarder is. Dat gegeven geeft de film, die gebouwd is rond deze roadtrip, een spannende injectie.

Het verhaal verloopt traag. De film past als het ware de doorloopsnelheid aan bij het tempo van de op leeftijd zijnde man. Zijn motoriek en zijn gedachten gaan langzaam. De film dus ook.

Gaandeweg de reis komen we in kleine brokjes steeds meer te weten over de man en zijn queeste. Dat gebeurt middels geheugenflarden en middels een brief die hij bij zich draagt. Een brief die is opgesteld door een vriend en eveneens oud-kampgenoot die dezelfde wraakwens is toegedaan. De brief is een geheugensteun. In de brief staat alles wat hem drijft. Zonder brief weet hij niets.

Zijn dementie is een confronterend element. Elke nieuwe dag leest de man de brief. Elke nieuwe dag wordt de man weer geconfronteerd met zijn verleden, met zijn verdriet en met het doel van zijn reis.

De kijker ondergaat hetzelfde lot. De voortdurende opwekking van het geheugen is steeds weer pijnlijk confronterend en intensiveert telkens weer het medeleven met de man en zijn gevoelvolle queeste. Ja, emotionele inleving is in deze film echt kinderspel.

De film levert behalve een aantal prachtige en intense intermezzo’s met de personages die worden bezocht, ook tegenhangende luchtiger interacties aan de zijlijn op met medereizigers en andere passanten. In deze emotioneel beladen en op de ziel drukkende film is die afleidende herschik best even lekker.

Het einde is verrassend. Althans, werd door mij niet voorzien. Een behoorlijke naschok, die echter goed past. Geen kwestie. Een fijne extra bonus.

De hoofdrol is voor Plummer. Hij vervult die rol met prachtig acteerwerk. Heel breekbaar. Heel intens. Er is een fijne grote bijrol voor veteraan Landau. Verder eveneens fijne bijrollen van Prochnow en Norris.

Remembet the Night is een opgewekte film en een kerstfilm. De film bevat de typische clichés die je in zo’n film zou verwachten maar doet dat niet heel excessief en dat is prettig. De start is wat krampachtig. Er is een onaannemelijke aanleiding voor een liefdesgeschiedenis die voor de rest wel aannemelijk verloopt. Uiteraard wel overgoten met weeïge kerstsentimenten die nu eenmaal bij een dergelijke romantische kerstfilm horen.

De hoofdrollen zijn voor Barbara Stanwyck en Fred MacMurray. Zij is de verdachte van een licht vergrijp in een rechtszaak die vanwege de aanvang van de kerstdagen wordt uitgesteld. Uiteraard gaat het om een licht vergrijp waarvoor zij in de loop van de film, geheel passend bij het vergevingsgezinde kerstgevoel, berouw mag tonen. MacMurray is de sympathieke officier van justitie die haar aanklaagt en haar bevangen door gevoelens van medelijden meeneemt om de kerstdagen bij zijn familie door te brengen opdat zij de kerstdagen niet in de cel hoeft door te brengen in afwachting van het vervolg van de rechtszaak.

Uiteraard bevat de verhaallijn een paar hobbels en hebben de personages aan het einde van de film een wijze les geleerd en zijn een ervaring rijker. Zoals dat gaat in een film met kerstsentimenten. Het kerstfeest zelf speelt geen heuse prominente rol, maar als het geen kerst was geweest dan hadden de gebeurtenissen in dit blijmoedige verhaal niet kunnen plaatsvinden.

Remember the Night is een wat zoete, brave en oubollige film. Misschien komt ie in kerstsferen beter tot zijn recht. Ik was er niet kapot van en merkte ook dat ik Fred MacMurray beter kon verteren dan Barbara Stanwyck. Geen prettige actrice.

Ondanks de wat duistere en mysterieuze sfeer die over de film hangt, is de film in de eerste plaats gewoon een film die een dramatisch verhaal vertelt. Dat de film daarbij een beetje de sci-fi kant induikt is een aardige bijkomstigheid, maar dit element vormt zeker niet de hoofdmoot van de film. Het is een film over het (geleefde) leven van meerdere personages. Over mislukkingen en teleurstellingen. Over schuld en boete. Over goede en slechte herinneringen.

Klinkt interessant, maar is dat op zich niet. De belevenissen en herinneringen die opduiken zijn fragmentarisch en zeggen weinig. Ze behoren dan ook toe aan personages die in de film amper een psychische ontwikkeling doormaken. De personages zitten even fragmentarisch in elkaar als de fragmenten uit hun leven waarmee de kijker wordt verblijd. De getoonde herinneringen komen logischerwijs ook niet tot leven. Springerig, stroperig en emotieloos trekken ze aan het kijkende oog voorbij.

Trage film. Weinig dynamiek in de scènes. De traagheid waarmee een en ander passeert, impliceert misschien enige diepte in de verhaallijn, maar dat is bedrog. Het stelt allemaal niet veel voor. De traagheid werkt door gebrek aan diepte juist erg storend en is slecht voor de concentratie.

Vond het acteerniveau wel meevallen. Die Dinklage met zijn droefgeestige blik is als personage best te pruimen. Doordat zijn vormgeving als personage tamelijk oppervlakkig is, komt zijn dramatische potentie er niet volledig uit. Dat geldt ook voor de andere personages. En voor het verhaal natuurlijk. Veel te weinig intensiteit en laag.

'Rememory' is daarom niet meer dan een vlak drama met een mysterieus randje en met sci-fi trekjes. Niet bijster boeiend.

Dystopische somberheid die zich in een overstroomd Miami afspeelt waar Hugh Jackman zijn klanten hun dierbaarste herinneringen laat herbeleven. Een riskante onderneming want herinneringen brengen niet altijd bevrediging en kunnen een verslavende werking hebben. Aha. Ook leert de kijker dat herinneringen geen vastomlijnde structuur volgen, maar wild heen en weer bewegen in het verleden. Nogmaals aha.

De vertelstructuur van de film volgt deze bewegingen ook. Het verhaal maakt wilde sprongen in de tijd en loopt daardoor niet lekker. Wat de kijker als het heden ervaart, blijkt soms een blik in het verleden te zijn. En andersom. Op zich heel geraffineerd gedaan en reden voor veel verwarring en aha-momenten, die er eveneens voor zorgen dat het verhaal geen vloeiende beweging doormaakt en het lastig is om je volledig aan het verhaal over te geven.

De speciale effecten worden subtiel ingebracht. De holografische effecten die worden gebruikt om een herinnering te verbeelden, staan niet op de voorgrond maar zijn als terloops in de scènes geplaatst. Prima gedaan. Een ander speciaal effect dat opvalt is de verbeelding van het overspoelde Miami. Dat beeld levert leuke plaatjes op die overal in de film opduiken.

Het element water functioneert op één heftige scène na eigenlijk alleen als sfeervolle aankleding. Het water speelt een belangrijke visuele rol. Misschien is het de bedoeling helemaal niet, maar het doet je toch afvragen of hiermee een metaforische boodschap wordt uitgedragen. “Be like water”, zei Bruce Lee ooit. Misschien volgen de personages dat advies ook wel op. Of misschien behoedt al dat overtollige water de mens wel voor teveel pijnlijke herinneringen aan het leven voor de klimatologische ramp. Ik gis maar wat. Veel substantie voor een interpretatie geeft regisseur en schrijver Lisa Joy niet. Ik houd het er maar op dat de overstroomde stad en al het water gewoon visuele gimmicks zijn en geen diepere boodschappen vertegenwoordigen.

De film draagt een Film Noir jas. De duidelijke verwijzingen naar de Film Noir leveren een aantal sfeervolle scènes op maar de echte somberheid en melancholie van de Film Noir ontbreken, wat mij betreft. Met de personages is ook wel iets mis. Hugh Jackman is niet cynisch genoeg. Rebecca Ferguson is in mijn ogen geen femme fatale.

Reminiscence is visueel mooi. Het verhaal beweegt zich inhoudelijk springerig. Dat kijkt niet prettig. Bovendien is de springerigheid niet eens van invloed op de lijzige verteltrant die maar niet in een hogere versnelling wil schieten. Ook niet prettig. De dialogen met filosofische aanzetjes zijn op den duur ook erg vermoeiend. En tenslotte. De film legt in zijn verloop steeds meer nadruk op de romance tussen Jackman en Ferguson. Dat hoeft helemaal niet vervelend te zijn, ware het niet dat zowel Jackman als Ferguson behoorlijk nietszeggende karakters zijn. Ze kropen bij mij in ieder geval niet onder de huid.

Aha. Opeens weet ik het. Ik vond Reminiscence vooral saai.

Een huis-, tuin- en keukenfilm met wat romantiek en een mislukte poging tot spanningsopbouw. De genreaanduiding "thriller" is schromelijk overdreven. De film siddert nergens.

De film begint als een aflevering van de tv-serie "ik vertrek" en laat dat imago in het verloop van de film niet meer los. Best leuk voor even, maar na verloop van tijd niet meer. De vergelijking met de tv-serie bleef (in m'n hoofd) maar terugkomen.

De personages zijn niet interessant en doen voorspelbare en stompzinnige dingen. Van karakteropbouw of enige motivering van daden is amper sprake. Het acteerwerk is desondanks nog redelijk te noemen.

Het einde van de film komt uit de lucht vallen, wordt nauwelijks uitgediept en is daarom onbegrijpelijk en belachelijk.

Het boek is beter en kent meer duiding en diepte in het plot. Deze filmversie is daar zeker geen succesvolle afspiegeling van. De film heeft simpelweg geen gelaagdheid en lijkt derhalve meer op de filmadaptie van een triviaal doktersromannetje.

Nee, de film greep me niet.

Aardige film hoor, maar doodzonde dat een onbenullig maffia-subplotje de ruimte inneemt die ik graag veel meer gevuld had zien worden door aandacht voor de toxische relatie tussen Renfield en zijn meester. De manier waarop Nicolas Cage de vampier Dracula speelt, is heerlijk over de top. De manier waarop Nicholas Hoult het personage Renfield vorm geeft is dat ook. De scènes waarin zowel Renfield als de graaf figureren zijn de hoogtepunten uit de film. Helaas zijn de momenten dat de graaf opduikt niet zo bijster veel.

Renfield is overigens een aangename hoofdfiguur, die dus vooral veel interactie heeft met andere personages dan de graaf. Personages, die op zich vermakelijk zijn, maar die de absolute grandeur van de bloeddorstige aristocraat Nicolas Cage missen. In de film komt een terugblik voor die de eerste kennismaking tussen Renfield en Dracula laat zien. Regisseur Chris McKay refereert in die terugblik aan Dracula (1931) van Tod Browning. Deze bijzonder mooie sequentie is geheel in de stijl van die klassieker geschoten. Een indrukwekkend kolfje naar de hand van Cage die voor de film The Unbearable Weight of Massive Talent (2022) in een zwart-wit hommage aan Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) eenzelfde kunstje liet zien.

Daar weet ik niets van, zal de oplettende lezer nu misschien uitroepen. Dat is goed voorstelbaar want de bewuste hommage is niet in die film terecht gekomen. Ik noem dit feitje alleen even om aan te geven dat Cage geen onbeschreven blad is als het om filmgeschiedenis en inspiratiebronnen gaat. Zijn Dracula is een indrukwekkende en aangenaam klassieke Dracula maar dan met een onvermijdelijke Cage-touch. Hij is sinister, verheven en grimmig komisch.

In de film Renfield valt verhoudingsgewijs veel maffia te zien en veel Awkwafina die een oprechte politieagente speelt en samen met Renfield tegen de maffia optreedt. Hoult en Awkwafina vormen een prima duo en hebben samen enkele leuke actiescènes vol bloed en gore. Maar toch. Hoe leuk al die scènes ook zijn...als in de film eveneens een fantastische Nicolas Cage als Dracula verstopt zit, dan blijft vooral de teleurstelling hangen dat hij in veel van de scènes niet meedoet.

Subtiele horror. De flm speelt zich af in de jaren 90 en volgt het treurige leven van de vereenzaamde David die samenwoont met zijn door Alzheimer getroffen moeder en haar liefdevol verzorgt. Tijd om aan een sociaal leven te werken heeft David niet veel. Een eigeninnige videocassette met daarop een virtuele vriend, brengt uitkomst. Bij zijn virtuele vriend Andy vindt David vriendschap, begrip en plezier. Vreemd? Ja. Maar in een wereld waar een autoband, een leren jas of een killersofa een eigen leven kunnen gaan leiden en daar een hoofdrol in een film mee verdienen, is eigenlijk niets meer vreemd.

Rent-a- Pal is een merkwaardige en zeer fijne film. In plaats van een messentrekkende gek of een gemaskerde zot op de kijker los te laten, zoekt regisseur Jon Stevenson de psychologische horror op. Een brainwashende videoband vertolkt hier de rol van het kwaad. Een zoektocht van een wanhopige naïeveling naar liefde en vriendschap staat centraal. Een manipulatief machtspel is het gevolg.

In de moderne wereld neemt de anonimiteit toe. Het is gemakkelijk om vluchtige contacten te leggen, maar moeilijk om vriendschappen te sluiten. Volgens regisseur Stevenson heeft de samenleving zelfs verleerd om op een traditionele manier vriendschappelijke relaties aan te gaan. Laat staan om daarbij een gezonde vorm van wantrouwen te ontwikkelen. Goedgelovigheid en blind vertrouwen gaan samen met digitale communicatie. Een gekke ontwikkeling die in Rent-a-Pal tamelijk cynisch wordt behandeld. In die zin is het natuurlijk logisch dat David in de veiligheid van zijn eigen huis met een videoband communiceert. Dat levert in eerste instantie hele grappige, surrealistische en bizarre scènes op, waar ik hard om heb moeten lachen.

In de loop van de film wordt het verhaal echter van alle luchtigheid ontdaan en ontstaat een situatie die beklemmend en psychopatisch aanvoelt. Psychologische horror ten voeten uit. Heerlijk. Jon Stevenson creëert horror zonder (nou ja, bijna zonder) geweld, bloed en gore, maar doet het veel subtieler met gehaaide manipulatie, emotionele uitbuiting en een eigenzinnige videoband.

Fijn werkje, waarin trouwens ook het goede acteerwerk opvalt.

Dat een korte vakantie in een prachtig strandhuis niet goed gaat aflopen, is al vroeg merkbaar in deze thriller van Dave Franco. De racistisch overkomende verhuurder wekt met zijn merkwaardige gedrag bij de transfer van de sleutel in het begin van de film al meteen een onheilspellend gevoel op. Heel bewust wordt de kijker op dat moment al een beetje voorbereid op allerhande onaangename gebeurtenissen die ongetwijfeld zullen gaan volgen.

Voordat het zover is, wordt het geduld van de kijker zwaar op de proef gesteld. Voordat er verschrikkelijke dingen gebeuren, wordt hij eerst meegetrokken in een relatiedrama. De vier personages die het huis hebben gehuurd, kampen met relatieleed. Het leed is niet bijster interessant, maar de film neemt er ruim de tijd voor. Te veel tijd.

De lange opbouw tot de actie maakt de film tot een slow burner. Het jammere is alleen dat zich met de langzame opbouw weinig dreigende sfeer opbouwt. Dat is dus niet goed. Ik hou erg van een slow burner, maar dan moet de weg naar de hoogtepunten op z‘n minst interessant zijn. Hier is dat te weinig het geval. Veel verhalend potentieel wordt lichtjes aangeroerd en blijft vervolgens veronachtzaamd liggen.

Zo komt het racistische element uit het begin nog slechts heel oppervlakkig ter sprake. Vreemd, want dat is juist een verhalend element dat voor blijvend ongemak kan zorgen. Een ander element dat hetzelfde overkomt is voyeurisme. Het zit hier en daar dreigend verstopt in de film, maar komt te sporadisch voor om een blijvend gevoel van verontrusting achter te laten. Erg jammer dat deze potentiele thrillerelementen zo achteloos worden verkwist.

De film maakt vreemde keuzes. De elementen die niet zo interessant zijn, blijven juist onvoorwaardelijk in alle hoeken en gaten van de film hangen. Juist ja. De eeuwigdurende relatieproblemen. De film doet er een klein uur over om van weinig intrigerende relatieproblemen over te stappen naar temporijke en spannende actie. Een klein uur is natuurlijk een grote hap uit de 85 minuten die de film aan speelduur heeft. Dan zijn de verhoudingen een beetje zoek.

De finale is overigens best leuk. De film stapt daarin over naar een film met klassieke slasher elementen. En dat doet Franco heel aardig. Opeens hangt er een duister sfeertje en sluipt spanning de film binnen. Erg lang duurt het allemaal niet, maar erg leuk is het wel.

Franco bewijst met deze film dat hij wel wat in zijn mars heeft. Stilistisch ziet de film er prima uit. Acteertechnisch ook. Misschien moet hij de volgende keer wat meer aandacht schenken aan het draaiboek. Aangezien The Rental een kleine opening voor een vervolg inbouwt, zou die volgende keer best eens The Rental II kunnen zijn.

Ik word van die mogelijkheid niet per sé heel enthousiast.

Een actiefilm die dankbaar gebruik maakt van een paar standaard elementen uit de horror en scifi cultuur. Niet verrassend en erg drijvend op actie, op vaart en op sfx. En eigenlijk nog wel leuk ook.

Het verhaal is niet origineel en gaat ongeveer als volgt: een groepje helden strijdt voor de goede zaak en wordt daarbij bedreigd door een gevaarlijk virus, een eigengereide computer, zombies en gemuteerde viervoeters. Op de weg naar de verlossing moet de groep heel wat tegenslag overwinnen. In de hectiek is er ruimte ingebouwd voor wat drama en krijgt de kijker gelegenheid om met de personages te sympathiseren. Verder zien we veel last minute escapes en opofferingen voor het goede doel.

Ook de typische techno setting met veel glas en metaal nog even vermelden. Altijd goed voor een kil en onheilspellend sfeertje. Als in zo'n setting buzzers en alarmbellen afgaan, zorgt dat voor extra dosis heftigheid en onrust. Heel routineus, heel afgelikt, maar onmiskenbaar met een sfeerverhogend effect.

Tja, het klinkt allemaal heel standaard en het is allemaal heel standaard. De hoge actiesnelheid verhindert overigens dat je daar tijdens het kijken volop mee bezig bent. Je schuift die betweterige observaties heel gemakkelijk aan de kant en duikt moeiteloos in de actie. Na afloop is dat een hele verrassende constatering.

'Resident Evil' is vooral een vermakelijke film. Lekker veel actie en lekker veel vaart. Van verveling is geen sprake. En ja, als dat de finale constatering is, dan is er met deze film niet veel mis, denk ik.

Aardig drama met twee professioneel acterende hoofdrolspeelsters, die mij desondanks te weinig gevoel gaven. Hoewel de thematiek behoorlijk serieus was, slaagde de film er niet in mij heel betrokken te maken. Ik sympatiseerde niet met één van beide hoofdrollen. Het bleef afstandelijk en beschouwend van mijn kant.

Misschien was afstandelijkheid wel de opzet van de regiseusse, maar aan de andere kant is het mogelijk dat mijn inlevingsvermogen hier te kort schoot. Geen idee.

Vervelende film met langdradige scenes en veel oninteressant geneuzel. Ook een film zonder de minste vorm van spanning.

Na een half uur het eerste schrikje. We gaan los, denk je dan nog, maar niets is minder waar. Behalve kleine schrikjes, blijft het verder rustig in dit weinig enerverende verhaal. Geen greintje kippenvel. Geen flintertje opwinding. Ook onderhuids broeit er niets.

Het veelvuldige gebruik van harde geluiden als schrikeffect, zoals Pazmaster hierboven al opmerkt, is inderdaad nogal goedkoop. Het is erg tekenend voor het lage griezelniveau en het gebrek aan echte gloedvolle scares.

Fantasieloos en inspiratieloos dobbert de film samen met de dodelijk saaie personages naar het einde met daarin warempel nog wat minieme opwinding. Gelukkig niet te veel. Dat zou ook geen pas maken na deze geestdodende kijkervaring.

De film is een adaptie van het verhaal The Case of Dexter Ward van H.P. Lovecraft. Om The Resurrected als een geslaagde film te kwalificeren gaat te ver. Om The Resurrected dan maar meteen als een mislukte film te kwalificeren gaat echter ook te ver. In ieder geval is het zo dat een literaire vertelling die behalve een spannend plot tevens een immateriële ideeënwereld in het leven roept, aanmerkelijk verschilt van de verfilming van die vertelling. In de film is dat spirituele element gewoon minder zichtbaar.

In de verhalen van Lovecraft wordt de mens vaak afgeschilderd als een onbeduidend en hulpeloos wezen. De mens is in zijn visie zeker niet de kroon op de schepping. De merkwaardige en vaak bovenzintuiglijke wezens uit andere sferen die in zijn verhalen optreden relativeren de superioriteit die de mens zich zelf toedicht. Volgens Lovecraft mist de mens met zijn aardse blik op de wereld het brede perspectief dat nodig is om de dingen te vatten. In zijn verhalen die oppervlakkig bezien als pulp kunnen worden gekarakteriseerd, valt interessante thematiek over psychologische en sociale eigenschappen van de mens te destilleren, die in de films enigszins vervlakken. Zo ook in The Resurrected.

The Ressurrected is geen slechte film. De regie van Dan O’ Shannon is solide en het verhaal boeit voldoende. De film begint met een privédetective, een wanhopige cliënte en een verdwenen echtgenoot en lijkt warempel uit te groeien tot een slechte Film Noir. Na verloop van tijd wordt dit pad verlaten en ontwikkelt de film zich tot een film die beter aansluit bij de verwachtingen van de kijker die zich heeft voorbereid op Lovecraft-horror. Na wat oninteressant gelummel houdt de film zich dan eindelijk bezig met een mysterie rondom een waanzinnige geleerde, is er wat bodyhorror en duiken groteske monsters op.

De diepere psychologische aspecten van het verhaal worden dan wel niet grondig verkend, maar de analoge effecten maken veel goed. Desondanks is The Resurrected niet een film die bij het kijken tot grote opwinding leidt. Het aangename verhaal en de effecten houden de concentratie vast maar zorgen er uiteindelijk niet voor dat de film een blijvende indruk achterlaat.

Een psychologische thriller met veel obscure symboliek rondom geboorte, onderworpenheid en paranoia. Die symbolische touch komt niet meteen in het begin van de film naar voren. Dan lijkt het hoofdpersonage met beide benen stevig op de grond te staan. Rebecca Hall speelt Margaret. Ze is iemand met een verantwoordelijke functie bij een farmaceutisch bedrijf gezeten in een mooi kantoor in een modern gebouw dat uit glas en staal is opgetrokken. Ze woont in een smaakvol ingerichte woning met een bijna volwassen dochter. Margaret straalt uit een onwankelbare en eigenzinnige vrouw te zijn die in de realiteit leeft en niets heeft met alles wat dat niet is.
Als antagonist Dave opduikt blijkt de vernislaag niet zo stevig als die lijkt. Typische rol van Tim Roth die zijn personage van een flegmatische lading voorziet die een onbehaaglijk gevoel teweeg brengt. Margaret is erg onder de indruk van de bizarre dingen die hij uitkraamt. Ik was dat minder. Hoewel zijn verschijning onbehagen veroorzaakt is de stof waarmee hij Margaret geestelijk gijzelt van zo’n absurde hoedanigheid dat ik er niet in mee kon gaan. Het is dermate buitenproportioneel dat ik even vermoedde dat de film een radslag had gemaakt en doorging als komedie. Nee. Toch niet. Verder valt er dan ook niets meer te lachen.
En ik weet ook wel dat de letterlijke beeldspraak meestentijds vooral symbolisch is bedoeld, maar het greep me gewoon steeds minder. Hoe langer de film duurt, hoe minder de realiteit wordt opgezocht. Niet per se in beeld, maar wel in de sfeer en in de hoofden van de personages. De film raakt op die manier aan schuldgevoelens, diepliggende pijnen en onverwerkte trauma’s. Het is symbolisch. Het is subtiel. Het is bruut. Het deed me weinig. Veel duidelijkheid verschaft regisseur en schrijver Andrew Semans overigens niet. Zijn metaforen zijn bedoeld als voer voor speculatie. De tipjes van de sluier worden amper opgelicht. Semans laat gewoon alles open. Hij verklaart niets, maar suggereert hoogstens iets. Meestal stoort een dergelijke werkwijze mij niet. Deze film kreeg het voor elkaar. De lust om op onderzoek uit te gaan was bij mij volkomen afwezig.
Resurrection is overigens in objectieve zin geen verkeerde film. Het verhaal is boeiend genoeg en het acteerwerk van Rebecca Hall is simpelweg geweldig. Het is boeiend om iemand gebukt te zien gaan onder een zware mentale belasting aangewakkerd door een kleine trigger. Margaret verlaat in de loop het realistische pad en wordt een werktuig van de antagonist. De weg die ze daarbij volgt is geplaveid met veel vacuüms en die bevielen me niet erg. Resurrection is een film voor de moedige en onverzettelijke kijker die de leemtes met graagte wil invullen.

In een scène heben twee personages het over hun criminele zaakjes. Gewoon een dialoogje zonder veel betekenis. Als in het gesprekje de naam van een Fitnessketen, genaamd Cross Fit, valt, gaat de scène onmiddellijk over naar een andere scène die begint met het beeld van een kruis dat een kerkgebouw versiert. Humor heet dat. De film zit er vol mee.

Riders of Justice is een actierijke tragikomedie rondom het Deense filmische uithangbord Mad Mikkelsen. Een prima film die behalve actie en komedie ook de emoties behorende bij een familiedrama opzoekt. Een bonte mix aan genres die elkaar zo op het oog tegenwerken, maar dat door het intelligente script niet doen.

Riders of Justice is een dynamische film met een snelle montage en beweeglijk camerawerk. Hoewel het verhaal draait om een trauma en de verwerking daarvan, is de film soms erg grappig. Soms warm en emotioneel. En soms ook erg kil en bitter.

Centraal in de film vinden we een solide en stoïcijnse Mads Mikkelsen die samen met zijn dochter Mathilde (Andrea Heick Gadeberg) met wie hij een moeizame band heeft, het verlies van zijn vrouw moet zien te verwerken. Ze worden omringd door sympathieke bijpersonages die zonder uitzondering bizar gedrag vertonen, maar dat compenseren met een grote mate aan doorzettingsvermogen en goede bedoelingen. De bijpersonages verlichten met hun fijne komische interacties de treurige basis van het verhaal over rouwverwerking. Ze maken de treurigheid minder treurig. Ook hier heeft de film een mooie tegengestelde mix die werkt.

Een film vol tegenstellingen. Leuke humor, harde actie en hartverscheurende scènes gaan hand in hand. Regisseur Anders Thomas Jensen laat met deze film zien dat verschillende elementen uit diverse filmgenres heel goed met elkaar in harmonie kunnen leven. Dat lukt goed door het overtuigende acteerwerk, het meeslepende verhaal en de fijne zwarte humor. Vooral de humor zorgt in deze film voor de verbinding.

Een vervolg op Attack of the Killer Shrews uit 1959. Dat was geen beste film en dat is het vervolg ook niet. Je zou verwachten dat de effecten beter waren of dat men tenminste inhoudelijk verrassend uit de hoek zou komen. Nee dus. De computeranimaties zijn belabberd. Ik zie nog liever de verklede honden uit 1959 dan het moderne prutswerk uit 2012. Het verhaal volgt de gebruikelijke paden en voegt niets toe. Men probeert nog de lege huls te camoufleren met humor, maar die is ook van een belabberd niveau en maakt de film nog vervelender.

In de film keert held James Best terug die ook in 1959 van de partij was. Om onduidelijke redenen keert hij weder naar het eiland waar hij ooit door grote muizen werd aangevallen. In de film zijn op gezette tijden wat oude fragmenten uit de originele film geplakt, die door hun zwart-witte hoedanigheid gemakkelijk zijn te herkennen. Wel leuk als je de eerste film hebt bekeken. Verder hebben ze geen toegevoegde waarde. Er worden geen interessante relaties gelegd tussen beide films. The Return of the Killer Shrews vertelt liever zijn eigen armzalige verhaal.

De humor is niet leuk. De personages zijn bloedirritant. Slechte effecten ook. De bloeddorstige beesten zijn liefdeloos in elkaar geflanst en maken een sneue indruk. Goed passend in een sneue film. Dat wel.

Ik ben de film ingegaan met een hoop goodwill. Die was al snel opgebrand en maakte plaats voor een diepe vermoeidheid. Soms hoor of lees je wel eens dat iemand opmerkt dat een film zo slecht is dat ie weer goed wordt. Geen idee hoe dat werkt. Een onzinnige opmerking, lijkt me. Voor deze film geldt simpelweg dat ie hopeloos slecht is. En met die constatering werd ie niet opeens beter.