Opinions

Regisseur en schrijver Noah Baumbach volgt in Frances Ha de 27-jarige Frances die aan het begin van haar danscarrière staat. Eigenlijk bevindt Frances zich gezien haar leeftijd al in een overgangsperiode. De film zou je als een coming of age kunnen zien, want die houdt zich bezig met de groei van Frances op weg naar morele volwassenheid. Een enigszins tragische coming of age, omdat Frances een duidelijk beeld heeft van haar toekomst, maar het probleem heeft dat haar gedroomde toekomst niet haalbaar lijkt. Frances denkt een film lang aan het begin van haar carrière te staan en gelooft onvoorwaardelijk in haar doorbraak.

Ruim anderhalf uur jaagt Frances haar droom na. Op haar pad slingert ze van de ene naar de andere vervelende ervaring en komt ze de ene na de andere vernedering tegen. Als kijker heb je de moed al snel opgegeven. Dat wordt nooit wat met die carrière. Frances heeft dat inzicht niet. Zij danst gewoon door op het tweede plan en lijkt zich niet bewust van de ontmoedigende signalen die subtiel en minder subtiel op haar worden afgevuurd..

Toch is de film niet een tragische film. Ondanks de melancholische tendensen, die immer gloren, is de film voornamelijk gevuld met optimisme. Frances laat geen treurnis toe. Ze bezit een onwankelbare stuwkracht die haar steeds weer aandrijft om met enorm optimisme door te gaan. Ze is een vrolijk en ongeleid projectiel dat met veel onschuldig aandoende charme door de film wervelt. Greta Gerwig (die het script samen met haar partner Baumbach schreef) speelt Frances en doet dat heerlijk.

De film past zich aan bij het chaotische wezen van het personage en biedt een fragmentarische blik in het leven van Frances. Frances springt van de ene situatie naar de andere situatie. Ze wervelt van het ene moment naar het andere moment. Leuk en dynamisch maar ook wat doelloos. De film is chronologisch maar het verhaal mist verder enig fundament en samenhangend perspectief. Samen met Frances springen we van de ene scène naar de andere zonder dat we grip krijgen op het personage en haar wereld. Frances is ongrijpbaar en soms moeilijk met empathie te bekleden en dat zal niet iedere kijker bevallen.

Frances Ha is een leuke tragikomedie met een goede bezetting. Leuke bijrollen zijn er voor Adam Driver en Michael Zegen. De film is overigens geschoten in zwart-wit. De meerwaarde ontging mij.

Opzettelijk niet heel goed en juist daarom zo leuk.

Objectief gezien deugt er niet veel van natuurlijk. Daarom kan deze film beter beschouwd worden met een goedwillende blik. De korte speelduur helpt wel. Veel langer goedwillend kijken, lijkt toch lastig na een bepaald aantal minuten van opzettelijke slechtheid. Nu lukt dat nog net.

De bordkartonnen decors zien er niet uit en zijn magnifiek. Heerlijk sleazy met veel kleur belicht en ingericht. Amateuristisch en humoristisch.

Het acteerwerk is niet goed. Hoewel Lorinz het er in de scènes waarin hij soleert nog redelijk afbrengt. De rest is erg over the top. Is dat irritant? Nee, het effect is juist grappig.

De sfx zijn zichtbaar van de categorie plastic en karton. Niet erg, want ze zijn zo overduidelijk nep en zien er zo grotesk uit, dat het effect erg komisch is. Er komen echt hele rare frutsels voorbij.

De dialogen zijn onzinnig maar juist daarom erg grappig. Zefs objectief beschouwd, vond ik ze wel van redelijk niveau.

Frankenhooker is heerlijk onzinnig en over the top vermaak met daarin een duidelijk verzadigingspunt.

Ik voelde de magie aan het eind van de film wat wegkwijnen. Er stak een nu-weet-ik-het-wel-gevoel op. Een andere Henenlotter zal derhalve even moeten wachten.

De eerste verfilming met geluid van het beroemde verhaal over het monster van Frankenstein. Voor Boris Karloff in de rol van monster, betekende het zijn doorbraak. Hij was trouwens niet eens de eerste keus voor de rol. De eerste keus was Bela Lugosi. Hij zag in de rol echter acteertechnisch weinig uitdaging en vond bovendien het feit dat hij als monster onherkenbaar gemaakt zou worden niet erg prettig. Dat zal iets met zijn ijdele inborst als acteur te maken hebben gehad, vermoed ik.
Karloff dus. Karloff onderging elke dag een metamorfose van minimaal vier uur en het resultaat van die vier uur durende lijdensweg ziet er nog steeds indrukwekkend uit. Karloff verbeeldt daarbij het monster fantastisch. Zijn mime is grandioos. Hij weet het afschuwelijke monster te voorzien van een zekere onschuld. En dat is knap bij een monster dat er moordzuchtig uitziet, maar in feite heel puur is. Het creatuur kent immers het verschil tussen goed en kwaad niet. Het monster is op het eerste gezicht wreed en onmenselijk, maar straalt na enige gewenning veeleer gevoeligheid en meelijwekkendheid uit. Knap acteerwerk.
De sympathie van de kijker ligt dan ook al snel bij het monster. Een armzalig creatuur dat in naam van de wetenschap wordt gecreëerd en er door wordt misbruikt, waarna hij als dank voor bewezen diensten door de mens wordt opgejaagd. De ondankbare mens die gevoed door onbegrip en redeloze angst altijd dezelfde weg bewandelt. De weg van de vernietiging.
De film is duidelijk beinvloed door de Duitse Expressionistische stijl. De fotografie en de belichting zijn bijzonder sfeervol. De Gotische decors (nog zo’n handelsmerk) zijn dat ook. De acteurs (met Karloff voorop) spelen hun rol met grootse dramatische gebaren. Het dramatische effect van deze manier van acteren is enorm, maar genereert soms ook wat onbedoelde komedie.
Fantastisch camerawerk ook. Voor die tijd erg experimenteel. Geen vaste posities voor de camera, maar beweeglijkheid. De camera glijdt van de ene ruimte naar de andere. Met veel zwenkingen, maar altijd dicht op de handeling. Indrukwekkend.
Het verhaal is niet de gehele filmduur boeiend. Het middenstuk is zelfs wat slepend. Het slot is dan weer fantastisch als een grote mensenmassa gewapend met brandende fakkels in beweging komt om het monster te lynchen. Vooral in die laatste scènes waar de regisseur het spel met licht en donker heel effectief speelt, ontstaat een zeer beklemmende sfeer en bewijst de film z'n klassieke status.

De verfilming van Guillermo del Toro van Mary Shelley’s klassieke werk Frankenstein; or, The Modern Prometheus. Het verhaal van een man (Victor Frankenstein) die de dood wil overwinnen en uit lichaamsdelen van gestorvenen een onsterfelijk creatuur schept. Een film in twee delen, zou je kunnen zeggen. De film begint met het verhaal vanuit het perspectief van Victor Frankenstein en voegt daar later het vertelperspectief vanuit het monster aan toe.

Goeie film. Zeker. Er is veel aan de film dat bewondering verdient. Optisch bijvoorbeeld. De kunstzinnig vormgegeven settings zijn ongeëvenaard mooi. Of we ons in een vervallen toren bevinden, in het luxueuze huis van de familie Frankenstein of in de ijzige hel van het arctische gebied (dat overigens de locatie is van waaruit het verhaal wordt verteld), het ziet er allemaal grandioos uit. Dat daarbij geen enkele setting er als iets uitziet dat werkelijk bestaat, doet er niet toe. Dat surrealistische aspect verwacht je bij del Toro. De fantasievolle landschappen, gebouwen en interieurs verfraaien de film. Des te jammer dat een roedel wolven van duidelijk digitale oorsprong door de fraaie beelden springt en de fijne magie enigsziens wegneemt.

In de film maakt del Toro er geen geheim van dat het ware monster niet het creatuur is, maar zijn maker Victor Frankenstein. Dat feit is niet verrassend. Het totale gebrek aan raffinement dat del Toro hanteert om dat punt te maken, verraste me wel. Het personage Victor Frankenstein is behoorlijk rechtlijnig in zijn denken en doen. Om de dood te overwinnen en het creatuur te maken, dat hij vervolgens als een monster behandelt, gaat hij letterlijk over lijken. In het personage zit geen geweten en amper enige relativering verborgen. Het is niet erg uitdagend om hem als het ware monster te zien. In de verteller Victor Frankenstein, die een deel van het verhaal voor zijn rekening neemt, komen de vraagtekens bij zijn gedrag wel naar voren. Frankenstein de verteller heeft weinig gemeen met Frankenstein de perfide wetenschapper. De film laat de zelfreflecterende ontwikkeling van het personage helaas niet gedegen zien. Jammer. De verteller vond ik een interessantere versie van Victor Frankenstein.

De film neemt veel tijd om de personages te introduceren. Dat geldt ook voor het verhaal dat gedetailleerd wordt verteld en de kans krijgt om langzaam te gedijen. De weg naar het gedijen had wat mij betreft soms iets vlotter gemogen. Haaks daarop staat het einde. Een kitscherig einde dat veel te gehaast en daardoor weinig gefundeerd veranderingen in het denken en gedrag van de personages laat zien. De allesbepalende confrontatie en de persoonlijke gevolgen daarvan hadden eenzelfde gedetailleerde uiteenzetting verdient als de aanloop ernaartoe.

Neemt niet weg dat de film een prachtige film is. Naast het intrigerende verhaal en het fantastische setdesign, is de goede cast daarvoor verantwoordelijk. Oscar Isaac is uitstekend gecast als de megalomane wetenschapper die charisma, arrogantie, genialiteit en tragiek in zich herbergt. Jacob Elordi is het creatuur. Erg goed, vond ik hem. Afschrikwekkend, wanhopig, terneergeslagen en behalve monsterlijk ook menselijk. Prima acteerwerk ook van de rest van de cast met bekende namen als Mia Goth, Christoph Waltz en Charles Dance. Ja, Frankenstein is een goeie film.

Professor John Venkenheim weet het zeker. Het klassieke werk van Mary Shelley met de naam "Frankenstein; or, The Modern Prometheus" is op daadwerkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Hij gaat zelfs nog verder door te geloven dat zijn voorvader en zijn onderzoek de basis vormden voor de gebeurtenissen in het boek. En hij gaat nog verder in zijn geloof door te stellen dat het monster nog in leven is en zich in de buurt van de Noordpool bevindt. Genoeg reden om een filmteam in dienst te nemen en naar de Noordpool te vertrekken met als resultaat een hele behoorlijke found footage film.

Voordat de Noordpool wordt bereikt, neemt de film veel tijd om de theorie uit te pluizen, de personages te introduceren en om het privéleven van Professor Venkenheim aan een nadere studie te onderwerpen. Het voordeel van deze langdurige aanloop is dat een bepaalde sympathie voor de personages wordt opgebouwd en dat regisseur en co-auteur Andrew Weiner er bovendien in slaagt een beklemmende atmosfeer neer te leggen. Het is daarnaast ook aangenaam om te constateren dat het gebruikelijke geschutter van de camera grotendeels achterwege blijft.

De sfeer is aangenaam beklemmend. Toch wordt het nooit echt ontzettend spannend. De oorzaak daarvan is het vele gebabbel van de personages. Die blijven maar doorratelen. Gelukkig zijn de regie en het acteerniveau best goed, heeft het besneeuwde landschap een aangenaam onbarmhartige werking en weet het verhaal blijvend te intrigeren. Leuk zijn ook de pseudowetenschappelijke verklaringen. Die overtuigen niet echt, maar zijn alleszins vermakelijk. Als bijvoorbeeld wordt gesteld dat het monster van Zwitserland naar Canada is getrokken, popt toch de vraag op hoe het monster dat voor elkaar heeft gekregen. Het antwoord op die vraag blijft de film schuldig. Ik had het graag willen weten.

Een film in found footage stijl. Een zeer geschikte filmvorm voor een productie met een klein budget. Behalve dit praktische voordeel wordt in found footage altijd behoorlijk close gefilmd en dat maakt de stijl hectisch en dynamisch. De beelden ogen authentiek en als kijker zit je dicht op de actie en is de betrokkenheid groot. Perfect voor een film als Frankenstein’s Army.

De grote nadelen van de stijl zijn het eeuwige schuddebuikende camerawerk en de storingsgevoelige beelden. In Frankenstein’s Army worden de voordelen goed benut en worden de nadelen overzienbaar gehouden.

De dynamiek is groot. De film is actierijk. Confronterend in de beeldvoering. Heftig en sfeervol. Vanaf de start heerst er een duistere sfeer. De beelden komen door een soms wazig onverlicht kleurenfilter tot je. Het voegt aan de beelden een mistroostige glans toe. Het geratel van de ouderwetse camera (we spreken over WOII) verhoogt de illusie van authenticiteit.

Een troosteloze wereld waarin Nazis en Russen elkaar in kale landschappen bevechten en elkaar even vanzelfsprekend als afstandelijk neerknallen. Het is een kille weergave van de dagelijkse beslommeringen van een oprukkende gevechtseenheid aan het front.

Echt leuk wordt het als het rariteitenkabinet van Dr. Frankenstein een woordje mee gaat spreken. De meest fantastische creaturen verschijnen in beeld. Zonder computereffecten. Ieder creatuur is handmade. Prachtige designs komen voorbij. De creaturen zijn opgebouwd uit lijk- en machineonderdelen. Echt waanzinnig. Grotesk en angstaanjagend. De film die al een rauwe beleving was, betreedt met de introductie van de bizarre wezens een nog grotere nachtmerrie.

En dan de setting. Magnifiek. Kille laboratoria, viezige slachtruimtes en macabere mortuaria. Het zijn de perfecte decors voor de waanzin die voorbij trekt. Prachtige plaatsen ook om eens flink met gore uit te pakken. En dat gebeurt dan ook.

Toch levert al die uiterlijke schoonheid wat nadeeltjes op. De decors en creaturen nemen de film zodanig in beslag dat het verhaal ondergeschikt raakt. Best jammer, want op den duur bestaat de film enkel nog uit gruwel en miste ik het verhalende perspectief. Ook aan de personages wordt weinig aandacht besteed. De personages zijn gewoon onsympathiek. Daarmee is alles wel gezegd. Meer gelaagdheid is er niet.

Maar goed. Wat rest is een originele film met waanzinnige decors en creaturen. En die kijken heerlijk weg.

Een horror-komedie met slechts een paar aardige momenten. Verder niet bijzonder.

De thematiek is, met tienerconflictjes, groeistuipjes en opspelende hormoontjes, grotendeels hetzelfde als die in een highschool-komedie. De schoolgaande populatie bestaat hier echter niet alleen uit verwende tieners, maar ook uit zombies en vampieren, die met dezelfde issues worstelen als hun menselijke medescholieren. Om humor te genereren worden hun issues wel ietsjes uitvergroot. Soms werkt dat inderdaad grappig. Soms niet.

De freaky personages zijn an sich trouwens best leuk en maken het belegen verhaal over aliens en een dreigende ramp, nog enigszins verteerbaar.

Echter niet verteerbaar genoeg om de film in zijn totaliteit als heel boeiend en heel onderhoudend te kwalificeren.

Italië 1943. Het Duitse Rijk heerst en voor minderheden en sociaal onaangepasten is het een zware tijd. Vier freaks houden zich min of meer schuil in het circus, alwaar zij hun bijzondere krachten gebruiken om het publiek te amuseren. Hun relatief rustige bestaan wordt verstoord als de circusdirecteur plots verdwijnt en een wilde odyssee door Italië een aanvang neemt.

Een bijzonder verhaal in een bijzondere setting. Een plot dat tamelijk dwaas klinkt, maar dat vooral in het begin fris, origineel en onvoorstelbaar goed functioneert. Vooral audiovisueel is de film krachtig. Kostumering en set design zijn met oog voor detail gefabriceerd en geven de film een magisch tintje. Uitstekend camerawerk en muziek dragen dynamisch bij aan het gebeuren en de freaks zijn gewoonweg fantastisch. Ze trekken met hun bijzondere eigenschappen de aandacht. Een insectenfluisteraar, een magnetische dwerg, een wolfman en een elektrisch geladen lieftallige jonge vrouw. Heerlijk bizar.

Ondanks al deze fijne aspecten is Freaks Out ook een film die zijn mogelijkheden niet optimaal benut. In de loop neemt de film steeds meer het karakter aan van een actie-/avonturenfilm en verliest de film zijn fijne ambiance die voortkomt uit de setting, het leuke plot en de bizarre personages. Daarmee gaat toch wel iets van de charme van de film verloren. Wat begint als een intrigerende karakterstudie wordt dat steeds minder.

Freaks Out is vanaf een bepaald moment niet meer dan een generieke genrefilm waarin de figuren steeds minder op zichzelf staan en steeds meer in dienst komen te staan van de voortgang van het verhaal. Van de actie. De personages staan steeds minder centraal. Hun gecompliceerde wezen wordt niet onderzocht. Van de freaks blijft niet meer over dan een enkele buitensporige karaktertrek. De personage schreeuwen om meer psychologische diegang ,maar de uitbuiting van de karakters gebeurt tamelijk vlak. De keuze voor sensatie en gemakkelijk vermaak is een verkeerde keus wat mij betreft.

Freaks Out begint fantastisch met een geweldige setting, frisse ideeën en interessante observaties. In het verloop zakt de film weg in een doorsnee avonturenfilm. Wel opvallend fijn is en blijft de optische beleving.

Als je met Freaky een milde horror komedie in de trant van Happy Death Day (2017) verwacht te zien, dan kun je die verwachting bijstellen. De film begint gewelddadig en deinst er ook in de loop niet voor terug om de kijker te trakteren op brute scènes. Vince Vaughn speelt een meedogenloze slachter, die niet alleen onverwacht heftig moordt, maar dat ook heel creatief doet. Zijn acties zijn een lust voor het horroroog. Met fijne effecten. Handmade nog wel. In deze film worden de levens van de slachtoffers met ouderwets handwerk beëindigd. Ik houd daarvan.

De horror vindt plaats binnen een verhaal dat gemakkelijk wegkijkt, maar inhoudelijk weinig voorstelt. Twee personages wisselen van lichaam. Vince Vaughn komt terecht in het lichaam van een schoolmeisje. Het schoolmeisje in het lichaam van de killer. Een scenario dat zich goed leent voor komische taferelen. En dat lukt redelijk. Schoolmeisje Kathryn Newton is niet heel grappig maar speelt haar transformatie met overtuiging. Vince Vaughn met meisjesachtige maniertjes is komischer en soms zelfs hilarisch. Gemakkelijke humor. Geef ik toe. Maar, ik kon er wel om lachen.

De film heeft een hoog tempo. Veel actie. Veel gedoe. Aangename personages. Gewoon leuk vermaak.

In de stad Oakland in Californië komt het regelmatig voor dat de atmosfeer bijna statisch is. Soms is het fenomeen zo extreem dat een groene gloed zichtbaar wordt. De spanningen in de atmosfeer vinden voortgang in de straten van de stad. Dat gebeurde met name in het jaar 1987. Het jaar waarin de Golden State Warriors heel verrassend in de halve finale van de NBA spelen. Het jaar waarin een groep neonazi’s met regelmaat en met geweld een punk café binnenvalt. Het jaar waarin de ijsverkoopsters Barbie en Entice het willen gaan maken in de hiphopscene. En het jaar waarin de killer Clint voor de laatste keer een opdracht aanneemt van zijn gangsterbaas. 1987 was me het jaartje wel in Oakland, Californië.

Freaky Tales is een film van Anna Boden en Ryan Fleck. Ze maakten eerder furore met de film Captain Marvel (2019). In Freaky Tales neemt het duo de kijker mee op een nostalgische trip naar het Oakland van 1987. De film is een wilde rit die is opgedeeld in vier segmenten die zich in hetzelfde tijdsbestek afspelen maar steeds vanuit een wisselend perspectief en met wisseldende personages. Er zijn veel referenties naar Oakland in die jaren. Referenties die voor het duo Boden/Fleck veelzeggend zijn, maar niet altijd voor de kijker. Die zal de verwijzingen niet altijd herkennen. Heel erg vond ik dat niet. Het had in elk geval geen vervelend effect op het consumeren van de film. Die consumptie was prettig.

De film is een hommage aan een andere tijd. Films uit die tijd komen langs. De muziek. De videotheek. De ska-punk scene. Best leuk. De film heeft vaart en de verschillende episoden en bizarre gebeurtenissen zorgen voor een afwisselend geheel. Leuk om nog te vermelden dat Tom Hanks een rolletje in de film heeft. Hij speelt een medewerker in een videotheek met de naam Hank en heeft een hilarische scène met huurmoordenaar Clint. Freaky Tales is een vermakelijke film. Afwisselend, humoristisch, absurd en temporijk. Leuk.

Soms geinig. Soms niet.

Opbouw die wel spannend is. Introductie van weirdo karakters. Een magazijn vol sfeervolle schaduwpartijen en vochtig gedruppel. Personages die opgefokt (re)ageren. Een algehele stemming die licht ontvlambaar is. Het is wachten op de ontsteking. Zo verglijdt het eerste halve uurtje. Vermakelijk en spannend voorspel wel.

De rest van de film is shootout. En dat houdt exact in wat het woord zegt. Een shootout dus. Personages die elkaar onder vuur nemen. In beginsel nog wel komisch door het slapstickgehalte dat flink wordt uitgebuit door gebruik te maken van de onbenulligheid van de personages. Een karaktereigenschap die er in het eerste halve uur goed is ingewreven en dus herkenbaar is en vertrouwd voelt. Het werkt en het is leuk voor even.

Het verveelt toch wel snel. Verfrissing in de vorm van toegevoegde scherpe dialoog is dan welkom. Dat brengt wat gewenste finesse in de brouwerij. En de poging is er, maar humor verenigen met spraak is duidelijk niet het grootste talent dat de karakters bezitten. We blijven vooral schieten.

En dat is soms geinig en soms niet.

Een man die elke dag dezelfde handelingen verricht. Een man die elke dag dezelfde sensaties meemaakt. Een man in een videogame, die zich afspeelt in een grote stad waar de spelers zich met criminele activiteiten en met moord en doodslag bezig houden. Denk hierbij aan een spel als Grand Theft Auto. De film toont zoveel videogame-achtig geweld dat je er murw van raakt. Satire, denk ik.

De film gaat zover dat het dergelijke games en de spelers ervan een beetje belachelijk maakt. Zelfs het kapitalistische systeem dat de spelers in staat stelt zich te verrijken en macht te vergaren ten koste van andere spelers, krijgt er een beetje van langs. Enigszins ironisch is dat wel aangezien de film door het kapitaalkrachtige Disney concern werd uitgebracht.

Ironie is overigens wel een belangrijk bestanddeel van de film. Evenals overdrijving. De personages zijn absurde karikaturen. Stevig aangedikte rollen van Ryan Reynolds, Channing Tatum en Taika Waititi die heerlijk los gaan in een origineel scenario waarin het er bijna continu explosief aan toe gaat. In de tweede helft van de film zakt de dynamische actiekomedie wat in als de feelgood factor zich opdringt. De humor en de actie verflauwen ten koste van voorspelbare momenten van ontroering zonder welke een popcornfilm blijkbaar niet kan bestaan. Van mij hoefde het niet.

Free Guy is leuk vermaak met wat milde maatschappijkritiek. Ironisch, humoristisch, niet te ingewikkeld en gemakkelijk te consumeren.

Het is zomer en het enige openluchtbad dat alleen voor vrouwen toegankelijk is, wordt drukbezocht. Het bad is een verzamelplaats voor een diversiteit aan vrouwelijke bezoekers met verschillende achtergronden, behoeften en gedragingen. Een mooie setting om de interacties tussen vrouwen in een samenleving zonder mannelijke vervuiling eens nader te betrachten.

Regisseur en schrijver Doris Dörries doet een luchtige poging. Freibad is een komedie die met zwartgallige humor en groteske situatieschetsen een bepaalde problematiek aan de orde stelt. Simpele vragen (nou ja, simpel?) als "welke gedragsregels gelden nu eigenlijk in het bad" of een vraag als "wat zijn de grenzen die je aan tolerantie moet stellen om een ieder een gevoel van respect en vrijheid van handelen te kunnen garanderen", komen in de film langs. Dat gebeurt door de focus steeds op een representatief individu of groepje individuen te leggen die op dat moment de spil zijn in de dynamiek zoals die zich binnen de entourage van het zwembad afspeelt. Het zwembad als een miniatuur van de samenleving. Het vrouwelijke deel van de samenleving welteverstaan.

Moet de feminist tolereren dat de moslima in een burka te water gaat? Moet de moslima tolereren dat de feminist zonder bovenstukje aan het zonnen is? Dergelijke vragen worden in het verhaal ingebracht en bij de behandeling daarvan komen elementen als racisme en migratie om de hoek kijken. In elke scène ligt het gedachtengoed van Dörries verscholen dat zegt dat onbegrensde tolerantie een groot goed is en moet worden nagestreefd. Intolerantie is immers een aangeleerde houding die is gebaseerd op een irrationeel goed, te weten angst. Dat is althans hoe ik het interpreteerde.

En ik maar denken dat ik naar een onschuldige komedie zou gaan kijken. Nee dus. Word ik me daar tussen de luchtige situatieschetsen door gewoon geconfronteerd met een serieuze ondertoon. Behalve dat de boodschap tamelijk simplistisch wordt uitgespeeld, is het verder niet erg storend. De film heeft in de boventoon plezierige personages, leuke interacties, grappige situaties. Ach, de dialogen klinken soms wat houterig en schreeuwerig en de personages werken wat stereotiep, maar over het algemeen kijkt de film in komisch opzicht wel prettig weg.

"Heb je er ook wel eens naar verlangd om weg te zijn", vraagt protagoniste Nora op een bepaald moment aan een collega. "Zeker", luidt het antwoord. De scène zit laat in de film. Alsof regisseur en coauteur Jan Speckenbach zich opeens realiseerde dat hij misschien ook iets moest zeggen over het motief van Nora om huis en haard te verlaten. Niet dat de scène veel inzicht verschaft, want veel meer dan een vaag idee van de reden dat Nora haar man en twee kinderen heeft verlaten krijgt de kijker niet. Misschien is er geen heus motief. Misschien weet Nora het zelf niet eens precies. Ik leg me er maar bij neer.

Het gebrek aan concretisering past trouwens goed bij de film. Past goed bij het personage Nora dat zich aan alles dat concreet en confronterend is, lijkt te willen onttrekken. Tijdens toevallige ontmoetingen ontwijkt ze vragen door alleen bevestigend te antwoorden en aldus geen eigen standpunt te hoeven innemen. Bij een rit in de bus blijft ze zitten tot het eindpunt om maar niet te hoeven beslissen waar ze uit moet stappen Het lijken aanwijzingen te zijn voor het motief achter haar vertrek.

De titel van de film is Freiheit. Dat begrip impliceert dat iemand vrij is om te doen en laten wat hij wil. Vrijheid is iets waar je energie van krijgt. Iets dat bruisend bezit van iemand neemt. In deze film ligt dat anders. Vrijheid wordt hier minder positief uitgelegd. Vrijheid betekent hier dat je je losmaakt van je situatie, van je woonoord, van je gezin, van jezelf en is eerder een vlucht dan een bevrijding. Voor Nora is het een sprong in de leegte. Ze heeft geen ander doel dan zich los te maken. Een voorbedachte invulling voor het leven daarna heeft ze niet.

In de film een tweede verhaallijn rond Philip, Nora’s man die alleen met de kinderen is achtergebleven. Hier wel een concreet verhaal dat overigens niet heel interessant is. Een derde verhaallijn over de periode voor Nora’s vertrek slingert eveneens door de film. Het zijn fragmentarische inkijkjes die rustig voorbijglijden en iets meer blootgeven van Nora’s gemoedstoestand maar die dat als gezegd niet heel concreet doen.

En zo is Freiheit vooral een film die rustig voorbijglijdt en fragmentarische impressies geeft van een periode uit het leven van Nora en Philip zonder daarbij veel houvast te bieden. Veel impressie en weinig concreet materiaal. Vrijheid voor de een betekent onvrijheid voor de ander. Veel meer interpretatie peur ik er niet uit. Erg voor de hand liggend. Een beetje onbevredigend is die interpretatie wel. Ik doe het er maar mee.

Een zwart-witfilm over eenzaamheid. Een film van Babak Jalali, die werd geboren in Iran maar het leeuwendeel van zijn leven in Londen woonachtig was. In Fremont vertelt hij over de Afghaanse Donya die in haar thuisland als vertaler werkte voor het Amerikaanse leger, naar Amerika is gevlucht en sinds acht maanden in de Californische stad Fremont woont. Ze heeft werk gevonden in een fabriekje waar gelukskoekjes worden gemaakt. Ze maakt de tekstjes. De avonden brengt ze alleen door in haar appartementje. Ze is eenzaam.

De film kiest niet voor de melodramatische toon. In Fremont wordt de eenzaamheid op een rustige, vrij laconieke en humoristische manier vormgegeven. De verteltrant en stijl doen denken aan de werken van Aki Kaurismäki en Jim Jarmusch. Fremont is dan ook een fantastische film. De zwart-witte beelden die het gebeuren registreren, roepen een melancholische sfeer op. Het verhaal doet dat niet. Heerlijke locaties ook. Heerlijk saai. Heerlijk niet uitbundig. Neem het fantasieloze appartementencomplex waar Donya woont te midden van andere vluchtelingen. Neem het amper gefrequenteerd restaurant waar Donya haar avondmaal nuttigt. Of neem het sfeerloze fabriekje waar Donya werkt. Alle locaties zijn maar sobertjes opgetuigd. Een soberheid die wordt versterkt door de kille impact van de zwart-witbeelden.

De gebeurtenissen in de film hebben een treurige ondergrond maar zijn veelal absurdistisch van aard. In samenhang met de ietwat stoïcijnse houding van Donya ontstaat vervolgens een tragikomische film. De ernst verdwijnt niet maar wordt overdekt met een prettig humoristisch sausje. In een aantal scènes zien we Donya een sessie doen met haar psychiater. In de sessies komen we meer te weten over Donya. Bijvoorbeeld dat ze als enige van haar familie in staat was Afghanistan te ontvluchten en dat ze een slaapstoornis heeft. Serious business en geen reden tot luchtigheid.

Toch wordt de luchtigheid altijd ergens gevonden. In deze scènes is het de psychiater die voor de luchtigheid zorgt. Hij doet dat in een ultieme poging om de zwijgzame Donya te verlokken tot meer openheid, Om metaforische redenen, leest hij haar veelvuldig voor uit White Fang van Jack London en raakt daarbij tot tranen toe geroerd terwijl Donya als gewoonlijk erg gereserveerd op de pogingen van de psychiater reageert. Het is heerlijk droogkomisch. Er zijn meer grappige scènes, maar deze sprongen er voor mij in komische zin uit. Geweldig acteerwerk trouwens van de mooie Anaita Wall Zada in de centrale rol. Ik was erg onder de indruk van haar fraaie fysieke verschijning en haar acteerwerk. Ook onder de indruk van de film trouwens. Prachtfilm.

"Wanneer was de laatste keer dat je hart heftig tekeer ging", wordt op een bepaald moment aan de flegmatieke Donya gevraagd. Het antwoord blijft uit. Als Donya ergens onderweg de automonteur Daniel (korte maar goeie rol van Jeremy Allen White) tegenkomt, kennen we het antwoord en gaan graag mee in de verrukkelijke absurde romantische ambiance waarop deze fijn flonkerende indieparel de kijker trakteert.

De film schetst het portret van een haatdragende en gedesillusioneerde agent die samen met zijn maatje Russo eigengereide wegen volgt om de misdaad aan te pakken. Gene Hackman is Jimmy „Popeye“ Doyle, een agressieve drinker met racistische tendensen. Niet bepaald het prototype van de rechtschapen politieman. Zijn partner Russo gespeeld door Roy Scheider is kleurlozer, maar krijgt gedurende de film meer smoel door de uitstraling die Scheider hem verleent.

De film is rauw en kijkt in beginsel ongemakkelijk. De personages zijn afstandelijk en de handeling wordt tot het wezenlijke beperkt. Gewoon een film over de alledaagsheid van het speurwerk naar misdaad gerelateerd aan drugs. De film verloopt rustig tot het moment dat Doyle en Russo lucht krijgen van een grote drugsdeal waarna de film een tempoversnelling toepast, extra spanning genereert en zijn naam als spraakmakende actiethriller uit de jaren 70 volledig waarmaakt.

De entourage van het gewelddadige, haveloze en viezige Brooklyn is heerlijk. De film heeft een kille sfeer, cynische dialogen en fijne actiescènes. Het hoogtepunt is natuurlijk de legendarische achtervolging van Doyle die per auto een metrotrein achtervolgt, Auto en bestuurder gaan genadeloos tekeer. Het geweldige camerawerk zet de kijker middenin de actie. Het is een scène die lekker lang duurt en die nog immer grote hoeveelheden adrenaline in mijn aderen doet opborrelen.

De toon van de film is ernstig en bitter. De stad is een afvalput. Corruptie is alomtegenwoordig. De kogels vliegen je spreekwoordelijk om de oren. Misdaad loont. Doyle en Russo doen hun ding. Tegen de stroom in, zo lijkt het. Hun acties maakt hen niet tot grote helden. Ook na hun opruiming is de stad nog steeds dezelfde afvalput. Regisseur Friedkin biedt de kijker een vreugdeloos perspectief.

The French Connection is een fantastische actiethriller door William Friedkin geënsceneerd in een duistere, kille en gewetenloze atmosfeer van het New York in de jaren 70. Prachtfilm.

Frances (Michelle Pfeiffer) beweegt zich in de hogere kringen van New York. Plots is ze platzak en verkast met haar zoon naar Parijs alwaar zij een appartement van een vriendin kan betrekken. Een moeilijk te vatten vrouw, die Frances. Een mysterieus aura omgeeft haar. Een aura dat zich in de loop van de film eerder uitbreidt dan oplost. French Exit is een film met zwarte humor en wordt bevolkt door merkwaardige karakters. De film schiet veel kanten op. Lange tijd is onduidelijk in welke richting verhaal en atmosfeer zich uiteindelijk gaan bewegen.

Centraal in de film staat de hoogmoedige Frances die trekjes vertoont van een klassieke femme fatale, hoewel ze ogenschijnlijk geen enkel verlangen heeft om mannen het hoofd op hol te jagen. Frances heeft eigenlijk nauwelijks nog behoefte aan gezelschap. Ze is een eenzame vrouw die vaak lusteloos voor zich uitkijkt. Ze wordt prima neergezet door Pfeiffer die haar personage uitrust met een aristocratische houding en een sardonisch lachje. Ze is een vrouw die een medemens heel gewiekst schrik kan aanjagen. Ze is een vrouw waarvan je verwacht dat ze op sluwe wijze middelen weet in te zetten om heel snel weer haar positie in het hogere sociale milieu in te nemen. Toch openbaart ze geheel onverwacht en spaarzaam ook menselijke trekjes. Ze blijft afstand houden tot de kijker maar is zeker intrigerend.

Haar zoon Malcolm (Lucas Hedges) met wie ze een onafscheidelijk koppel vormt, etaleert een lijdzame, passieve en stoïcijnse houding. De jongen die altijd in een pak met een wit overhemd gekleed gaat, ontbijt samen met zijn moeder en maakt niet de indruk de rest van de dag zinvol te besteden. Hedges speelt hem met een zekere tweeslachtigheid. Aan de ene kant komt hij over als een attente ietwat naïeve jongeman. Aan de andere kant is hij in het bezit van een lach die evenals die van zijn moeder duidt op een boosaardig trekje.

Het is een merkwaardig koppel dat in Parijs al snel een groepje andere merkwaardige personen om zich heen verzamelt. De Parijse woning vult zich met een stel mensen dat er opeens permanent lijkt te verblijven. Merkwaardige typen zijn het. Het verhaal gedraagt zich vanaf dat moment ook wat anders. Het voelt in dit stadium van de film een beetje surrealistisch, knusjes en zelfs een beetje grappig aan. Ondertussen behoudt Frances haar mysterieuze aura en haar eigenzinnige hooghartige stijl. Frances is niet erg sfeergevoelig en blijft wie ze is. Een solide baken.

De onderliggende muziek bestaat uit nostalgisch klinkende pianolaklanken en zachte pianomuziek. Ze geven de film een ietwat melancholische lading. Simpele objecten als een ouderwetse telefoon en een ansichtkaart roepen niet alleen nostalgie op maar versterken de indruk dat het verhaal zich ergens afspeelt waar de tijd heeft stilgestaan. De film plaatst een aantal mensen in een eigen atmosfeer. Binnen die atmosfeer doen ze niet heel veel. Ze ontbijten, drinken koffie, gaan wat eten in een café, interacteren en maken een wandeling. De sfeer is mysterieus en wonderlijk. De personages intrigeren. Het acteerwerk is goed.

De handeling is bijzaak. Op den duur smachtte ik naar iets meer handeling. Op een paar merkwaardige gebeurtenissen na, bleef het op het verhalende vlak vrij rustig. Dat onderwierp zich aan de sfeer en aan de vrij passief handelende personages. Na genoten te hebben van sfeer en personages, trad een gevoel van verzadiging in. Ik vond het tijd worden dat het verhaal zich ging roeren. Dat gebeurde helaas niet. Het bleef nostalgisch, gemoedelijk, mysterieus en een beetje grappig. Het raakte me steeds minder.

De thriller Fresh begint als een romantische komedie die de online dating cultuur op de korrel neemt. De overgang van romantische komedie naar thriller gebeurt heel origineel na een dik half uur als de openingscredits in beeld verschijnen en de film als het ware opnieuw begint.
De film grossiert niet in splatter en gore. De horror wordt subtieler gebracht met een prima balans tussen esthetische beelden en afstotelijke gebeurtenissen die als vervelende speldenprikken de mooie cinematografie bezoedelen en daarmee een verontrustende atmosfeer creëren. Geen harde horror maar onderhuidse beklemming zorgt voor de spanning.
Met wat kritiek op de ongelijke machtsverhoudingen tussen man en vrouw in het algemeen en binnen een relatie in het bijzonder levert de film zijn geëngageerde bijdrage aan de hausse aan verontwaardiging betreffende de menselijke waardigheid die in alle lagen van de samenleving momenteel zo welig tiert. Gelukkig doet de film dat vooral met bijtende humor en blijven zwaarwichtige vingerwijzingen achterwege. De amusante factor lijdt er niet onder.
Leuk spel van de beide hoofdrolspelers. Sebastian Stan is de charmante engerd en de relatieve nieuwkomer Daisy Edgar-Jones is een fijne frisse verschijning. Samen zijn ze goed voor sprankelende dynamiek.
Fresh is de meeste tijd een frisse film. Des te jammer dat het einde niet heel sterk is. Het laatste halve uurtje duurt gevoelsmatig te lang en mist de frisse esprit die de rest van de film wel heeft. Ondanks die terugval is Fresh een prima debuutfilm die smaakt naar meer werk van Mimi Cave.

De Ierse Shoo wordt door haar werkgever naar een afgelegen Iers dorp gestuurd om daar aan een oude vrouw palliatieve zorg te verlenen. De vrouw lijdt aan agorafobie en heeft panische angst voor duistere wezens. De oude dame gelooft heilig in de macht van duistere wezens die de Sidhe worden genoemd. Ze zou ooit door deze wezens zijn ontvoerd, maar wist door toedoen van haar verloofde te ontsnappen. De Sidhe loeren nog steeds op haar. Shoo wordt langzamerhand meegesleept in de paranoia en het bijgeloof van de oude vrouw en wordt met gruwelijke ervaringen uit haar verleden geconfronteerd.

Fréwaka is de tweede film van de Ierse schrijfster en regisseuse Aislinn Clarke. Ten behoeve van de film die bijna geheel in de Ierse taal is gestoken, put zij dankbaar uit het reservoir met duistere fabels waaraan Ierland rijk is en vertelt een verhaal dat veel weg heeft van een macaber sprookje. Een sprookje met plaats voor sociale stigmatisering en een tirannieke rol voor religie. Dat de film zijn inspiratie uit het folkloristische verleden haalt blijkt uit de titel. Fréwaka betekent zoiets als roots. En die roots zijn vergroeid met het dorp en zijn merkwaardige bewoners.

De film vertegenwoordigt het subgenre van de folkhorror. Behalve in folkloristische motieven uit zich dat in een verontrustende mengeling van heidense en christelijke rituelen en afbeeldingen. Opvallend in de film is dat de twee hoofdpersonages van de vrouwelijke kunne zijn terwijl de vertegenwoordigers van de onderdrukkende rituelen het patriarchaat vertegenwoordigen. Moderne en verlichtende waarden voeren strijd tegen en dalen af naar de repressieve afgronden van het archaïsche (bij)geloof. Fréwaka heeft absoluut een feministische touch. Die touch vond ik af en toe wel wat erg nadrukkelijk aanwezig. Feministische horror is blijkbaar niet erg aan mij besteed.

Maar goed. Dat klinkt uiteraard allemaal heel interessant. Deels is het dat ook. Deels ook niet. De film bevat veel repetitieve scènes, momenten en gebeurtenissen die verhinderen dat de spanningsboog steeds strak gespannen staat. Het acteerwerk van de beide hoofdrollen is goed, maar ik vond de personages niet per se sympathiek en had niet de neiging om samen met hen de strijd aan te gaan. Ik hield mij afzijdig. Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen.

De film moet het niet hebben van effecten en jumpscares. De kracht van de film zou moeten liggen in het gevoel dat het kwaad in elk segment van Shoo’s realiteit kan zijn geïnfiltreerd. Het kwaad kan zich overal schuilhouden en opeens opdoemen. Op zich is een dergelijke gedachtegang behoorlijk angstaanjagend. Het repetitieve karakter van de film en de weerzin om me in te leven in de karakters brachten dat gevoel bij mij echter niet tot stand.

Ook in dit tweede deel gaat Jason weer helemaal los op tieners die zich vermaken in een zomerkamp. Wat een heerlijke setting is dat toch. Een kamp vol uitgelaten tieners die ver weg van de dagelijkse realiteit de libertijnse leer aanhangen. Ook prettig voor Jason die in het afgelegen kamp ongehinderd op jacht kan gaan en zo het simpele maar bijzonder vermakelijke concept van Friday the 13th met succes kan voortzetten.

Een verhaal zonder opsmuk. Jason is de killer die zonder zichtbaar plezier en enkel gestuurd door zijn instinct de tieners afslacht. Jason het beest. Behalve tot een ongezonde aanhankelijkheid met zijn dode moeder, lijkt hij niet tot menselijke interactie in staat te zijn. Een juten zak over zijn hoofd ontneemt de kijker zelfs een blik op zijn gelaatstrekken. Jason is ontdaan van menselijke trekjes. Hij staat ver van de menselijke soort. Jason is een inhumaan monster. Jason is eng.

De vrolijke tieners dienen als slachtvee. Jolige pionnen waarmee de kijker geen band opbouwt. Die kan zich zonder dat hij door enige vorm van empathie wordt afgeleid, heerlijk vermaken met genietbare kills. Jason jaagt zonder veel tact en met bruut geweld. Jason is een duistere dreiging. Een grove enscenering en een opzwepende score voorzien de jacht van een extra rauwe gewaarwording. De kils staan centraal. Het lot van de tieners doet er niet echt toe. Het liet mij in ieder geval onverschillig.

Deel 2 is één van de hoogtepunten uit de franchise, die in tegenstelling tot latere tochtjes van Jason naar Manhattan of naar de ruimte, gewoon lekker basaal en allesbehalve trashy is. Deel 2 is een heerlijk simpele en sfeervolle slasher. De film heeft in Jason een enge killer en biedt aangenaam functioneel vermaak. Een fijne opvolger van de cultfilm uit 1980.

Jason is terug. In 3D nog wel. En oh ja, hij is voorzien van een ijshockeymasker. Veel meer opzienbarends gebeurt er eigenlijk niet in deze standaard slasher met een hoge bodycount maar met middelmatige kills.

Voor de tweede keer is de regie in handen van Steve Miner. De film sluit naadloos aan bij het vorige deel en gebruikt de eerste minuten om de kijker nogmaals met de finale van deel 2 te confronteren. Een leuke finale, die tegelijkertijd de creatieve armoede van dit derde deel aantoont. Deel 3 is dan ook niet veel meer dan een redelijk ongeïnspireerde kloon van het tweede deel.

De personages zijn van een meelijwekkend kaliber. Onbezorgde tieners die smachten naar seks en drugs en op brute wijze door Jason uit hun lijden worden verlost. De kills zijn wat fantasieloos maar zien er wel goed uit. De speciale effecten zijn in orde en het bloed gutst overvloediger dan in deel 2.

Miner laat Jason nogal wild en ongecontroleerd rondlopen. Ik hou meer van de bedachtzame en mysterieuze killer die Jason ook is. Dat hectische gedrag ontneemt hem veel van zijn duistere glans. Maar goed. De setting is sfeervol. Het slachtvee kent zijn plek. De kills zijn ok. Friday the 13th Part III is niet heel bijzonder maar doet wat hij moet doen. Hij vermaakt.

Zoals de titel al aangeeft had The Final Chapter het laatste deel in de reeks moeten zijn. Althans het laatste deel waarin Jason Voorhees als de killer zou optreden. Men wilde de serie wel voortzetten maar dan zonder de roemruchte Jason. Net als bij de franchise Halloween waar in het derde deel Michael Myers niet meedeed. Daar kwam men overigens weer snel van terug, want in de volgende films deed Myers gewoon weer mee. Bij Friday the 13th bleef het gelukkig enkel bij een bizarre gedachtesprong. Na The Final Chapter volgden nog vele delen met Jason.

The Final Chapter dus. Aangezien de film een voortzetting is van deel 3, bevinden we ons inmiddels vast niet meer op vrijdag de 13e als de dood gewaande Jason weer aan het Crystal Lake opduikt en zijn oude hobby weer oppakt. Er hebben zich daar weer de nodige vakantievierende tieners verzameld om door de machete van Jason te worden vermoord. Jason de ster van de film. De killer om wie de hele film draait. De overige personages zijn slechts vulling en dienen enkel om als slachtvee ten prooi te vallen aan de machete. Hun doen en laten beperkt zich tot puberale bezigheden. Ik was blij dat Jason zijn machete flink liet zwaaien om aan deze oninteressante ellende een eind te maken.

Prima kills. Gewelddadige moorden vormgegeven met mooie plastische effecten. Wel jammer is dat de hectische montage de kills niet volledig tot hun recht laten komen. Het oog allemaal wat plomp en onverschillig. Als in het turbulente derde deel van de film Jason helemaal losgaat worden de acties zelfs enigszins lachwekkend. Zo is het grappig als het slachtvee de ramen grondig barricadeert en Jason vervolgens gewoon de massief uitziende deur openbreekt en binnenwandelt.

De horror is niet lachwekkend. De film splattert er lustig op los en de kleine Corey Feldman beleeft aan het begin van zijn filmcarrière een gedenkwaardig moment als slachtoffer van Jason. Met de sfeer zit het minder goed. Naast de kills herinner ik mij de eerdere delen vooral vanwege de beklemmende sfeer. In The Final Chapter zijn het simpele verhaal, het onverschillige camerawerk, de robuuste actie en de platte personages niet in staat een fijne sinistere sfeer neer te zetten. En zo is The Final Chapter geen geweldige film maar bezit de film voldoende opwindende elementen om van een vermakelijke film te spreken.

Het lichaam van een afschuwwekkend en egoïstisch manspersoon wordt overgenomen door een alien en verandert daarmee in een persoon zonder mensenkennis met aandacht voor zijn omgeving. Dat lijkt voer voor een zoetige komedie met aan het slot veel levenswijsheden en feelgood. Zoet is de film echter niet. Grotesk, weerzinwekkend en fascinerend zijn woorden die beter passen bij de film.

Regisseur Ryan Kruger komt uit de wereld van de korte film. Dat is aan Fried Barry af te zien. De film is een aaneengesmeed geheel van onafhankelijke fragmenten waarin steeds een ontmoeting met een ander menselijk personage centraal staat. Vervreemding (alienation) lijkt me een thema in de film. In elk fragment is de kloof tussen de rondlopende alien Barry en de wereld om hem heen zichtbaar. Een kloof die beetje bij beetje wordt gedicht als Barry gedrag leert herkennen en zijn vocabulaire uitbreudt.

De vervreemding van de menselijke wereld wordt audiovisueel beklemtoond. Begeleid door onaangename synthesizerklanken laat de camera de stad zien waar het zich allemaal afspeelt, Kaapstad. Een smerige en tegelijkertijd kleurrijke helse plaats vol verleidingen en vol mensen die een verloren indruk maken. Mensen die je als kijker graag heel ver van je af wilt duwen. En in die stad is Barry de alien bezig met een curieuze ontdekkingsreis met surrealistische inslag.

Tot op zekere hoogte is deze surrealistische trip bezienswaardig. De bezienswaardigheid komt vooral voort uit het personage Barry. Zijn lege gelaatsuitdrukking, wijd opengesperde ogen en een houterige mimiek roepen een bepaalde fascinatie op. Maar ja, die fascinatie is natuurlijk eindig. En dan blijkt de film eigenlijk weinig in huis te hebben om die eindige fascinatie op te vangen. Een heus verhaal vertelt de film immers niet. Afwisseling is er weinig. De losse fragmenten bewandelen veelal dezelfde riedel. De film treedt in herhaling. Op dat moment is de fascinatie verdwenen en begint het klokkijken.

Een verrukkelijke nostalgische horrorkomedie en tevens het regiedebuut van Tom Holland, die natuurlijk heel bekend werd door Child's Play (1988). De film met die vermaledijde moordpop. Zowel de film als de pop worden altijd erg opgehemeld, terwijl Fright Night veel en veel leuker is.

Een prachtverhaal vol ironie over een tiener en zijn gevaarlijke en bijtgrage buurman. De film heeft niet alleen een leuk verhaal, maar is ook op het visuele vlak aantrekkelijk. Tom Holland complementeert de oude klassieke vampier met snufjes nieuwerwetse extravaganza en zorgt in 1985 voor nieuw elan in het monsterlijke creatuur. Wijwater en crucifixen bestaan nog steeds, maar de weergave van de vampirische transformaties, de snelle verplaatsingen en de humoristische enscenering zijn wel van een andere orde dan de dramatische invalshoek van een vampierfilm afkomstig uit bijvoorbeeld de Hammer studios.

De film heeft een komische inslag. De duistere sfeer van vroegere vampierfilms wordt er gelukkig niet door glad gestreken. Er wordt als vanouds gemoord en gebeten in een onheilspellende, spannende en dreigende sfeer, die zich vooral in de schitterende finale waarin de confrontatie met het beest plaatsvindt in alle hevigheid openbaart. Echt genieten.

Fijne rol van Chris Sarandon, die een hele coole vampier neerzet. Charmant, glad en enigmatisch speelt hij het vuige monster. De ster van de film is wat mij betreft Roddy McDowall in de rol van vampierjager Peter Vincent. McDowalls’ rol is vele malen luchtiger aangezet dan de klassieke Abraham van Helsing. Hij bezit niet bepaald de onverschrokkenheid van dat icoon, maar weet met zijn lafhartige en klunzige vertoon wel degelijk te imponeren. Ik las trouwens dat regisseur Holland in eerste instantie Vincent Price op het oog had voor de rol van vampierjager. Price's gezondheid liet echter te wensen over en de rol ging naar McDowall, die de rol van vampierjager dus heel verdienstelijk invult.

De naam Peter Vincent houdt trouwens een hommage in aan oude horrortijden. De naam is een mengeling van Vincent Price en Peter Cushing. Oude sterren uit het horrorgenre. Het personage Peter Vincent is als het ware één grote knipoog. Evenals de tv-show waarvan hij de gastheer is en die grossiert in B-horror. Evenals de grote hoeveelheid mist die bijna niet aflatend in het stadje zichtbaar is. Het zijn leuke referenties naar oude tijden.

Fijne film. Nostalgie ten top. Smaakt naar meer. Het vervolg Fright Night Part 2 (1988) heb ik altijd gemeden., maar die schijnt helemaal zo slecht nog niet te zijn. Ooit...

Matige film die het aankijken nog enigszins waard is door de aanwezigheid van het hoofdpersonage. Een uitgerangeerd horror icoon dat alleen nog rollen speelt in bedenkelijke reclamefilmpjes. Zijn dood is aanleiding voor een hoop gezeul en gedoe met zijn lijk met een wraakzuchtige wederopstanding tot gevolg. En dat klinkt leuker en creepier dan het is.
Veel verhaal volgt verder niet. De film is vervolgens een verslag van een fantasieloze wraakoefening van het dode icoon. Een paar theatrale kills en theatrale effecten zorgen niet voor veel opwinding.
In de film zijn enkele zwart-wit fragmenten uit oude films van het icoon te zien. In werkelijkheid zijn het fragmenten die stammen uit films waarin de jonge Christopher Lee figureert. Een parodisch knipoogje, zogezegd en als zodanig wel geslaagd.
Veel aan deze film is echter niet leuk. Er is slecht acteerwerk. Er zijn vervelende personages. Er is veel studentikoze lol. Er is gewoon niet veel aan.
Slechts het icoon is leuk, is een tikkeltje creepy en humoristisch. En dat is het.

Een Noorse horrorfilm van Roar Uthaug. Een ouder werk van de regisseur die met Bølgen (2015) en Tomb Raider (2018) heel aardig werk afleverde. Films die de hoop bieden om met Cold Prey iets aan te treffen dat minder middelmatig is dan veel Amerikaanse horror die de laatste tijd wordt geproduceerd. Recente Europese horrorfilms hebben toch vaak een frissere uitstraling dan de Amerikaanse. De Europeaan bewandelt meestal minder uitgesleten paden, zoekt naar nieuwe wegen en gebruikt meestal minder uitgekauwde settings.

Cold Prey is tamelijk Amerikaans. De film heeft een standaard begin. Een groepje vrienden komt vast te zitten op een geïsoleerde plek en ervaart een dreiging. Gezegd moet worden dat de personages redelijk realistisch zijn vorm gegeven en minder overdreven standaard zijn gekarakteriseerd dan in vele andere slashers. Het verloop van de film is vervolgens wel weer vrij standaard. Zeker niet slecht en met een zekere spannende laag maar de film slaagt er niet in om een frisse impuls aan het genre toe te voegen.

De setting is goed gekozen. Een verlaten hotel midden in een besneeuwd berglandschap. De locatie roept een onheilspellende en beklemmende sfeer op. De score klinkt dramatisch en helpt bij het opbouwen van de spanning. Cold Prey is dan ook geen slechte film. Cold Prey put gewoon uit het standaard reservoir van de horrorfilm. Het resultaat is best ok, maar een opmerkelijke verrassing is Cold Prey bepaald niet.

In 1985 regisseerde Stuart Gordon Re-Animator (1985). Een film gebaseerd op het korte verhaal „Herbert West-Reanimator“ van H.P Lovecraft. Een extreem bloedige, zwartkomische en succesvolle film geproduceerd door Brian Yuzna met Jeffery Combs en Barbara Crampton in de hoofdrollen. Een jaar later werd met de film "From Beyond" door hetzelfde team een poging ondernomen om dat succes te evenaren. Een minder geslaagde poging wat mij betreft en die mening werd blijkbaar gedeeld, want de film was minder succesvol dan de voorganger.

Weinig bloed en gore in deze film. De accenten liggen op erotiek en op creatieve uitbarstingen van monsterlijke designdrift die slijmerige en kleurrijke entiteiten voortbrengt. Een verhaal is er amper. De paar regels tekst die als basis voor de film fungeren, worden in de proloog al afgehandeld, waarna Gordon de vrije hand heeft om zich visueel te verdiepen in de sensationele werking van de pijnappelklier.

Het stimuleren ervan heeft iets met het openen van een poort naar een andere dimensie te maken, maar (en dat is in deze film veel belangrijker!) verhoogt tegelijkertijd de seksuele driften van degene waarvan de pijnappelklier gestimuleerd wordt. Hoewel dat feit een prachtscène met Barbara Crampton oplevert die zich gekleed in nylons en sexy lingerie overgeeft aan haar onderdrukte driften, doet het de film weinig goed. Als ik eerlijk ben, is die scène één van de weinige scènes die me na afloop nog helder voor ogen staat. Verder zijn enkel wat scènes waarin de monsterlijke verschijningen een rol spelen indrukwekkend. Andere scènes maken weinig los. Een verhaal met interessante personages die op humoristische en bezielende toon met elkaar communiceren, ontbreekt immers.

Lovecraft dus. Hoewel de sfx er hier en daar goedkoop en verouderd uitzien, is de film visueel zeker geslaagd. Monsters, indrukwekkende make-up en de confrontatie met innerlijke angsten (onderdrukking van seksuele driften in dit geval) leveren mooi beeldmateriaal op. Mevrouw Crampton weet ieders onderdrukte gevoelens met haar erotische optreden heel adequaat te ontsluiten.

Hm. Zou Lovecraft dezelfde beelden in z'n hoofd hebben gehad bij het schrijven van 'From Beyond'?

Deze film van Frank D. Gilroy die vooral bekend is vanwege zijn schrijfwerk voor televisieproducties, is moeilijk te classificeren. De film begint als een westernvariant van een screwball-komedie en wordt in de loop een tragikomedie met bittere ondertonen zonder daarbij overigens zijn luchtige insteek te verliezen.

De film heeft een komische inslag. De film is geestig en levendig, maar is ook cynisch. Charles Bronson speelt de bandiet Graham Dorsey die gedurende drie uren een hemelse ervaring heeft. De merkwaardige wegen van het lot die hem deze hemelse uurtjes mogelijk maken, keren zich naderhand genadeloos tegen hem. Zelfs dan is de film nog steeds geestig en speels, maar raakt wel onmiskenbaar bekleed met een cynisch laagje.

Leuke rol van Bronson. Anders dan ik mij hem herinner. Het type van de ijskoude stoïcijnse wreker zoals mij Bronson voor ogen staat, stamt waarschijnlijk meer uit zijn jaren 80 films. In From Noon Till Three bezit Bronson een kwajongensachtige charme met een ontwapenende lach die hem ver houdt van de ruige en koelbloedige actieheld uit vele andere films. Bronson speelt een prettige schelm en bewijst meer te kunnen dan rondlopen met een wezenloze gelaatsuitdrukking en vuisten van staal. Het is even wennen om hem met echtgenote Jill Ireland tortelend in de weer te zien in plaats van hem te vergezellen op een bloedige wraaktocht, maar leuk is het wel.

De film was een flop. Ik geef toe dat de film geen buitengewoon memorabele plek in de filmgeschiedenis verdient, maar aangenaam vertier dat vrolijk stemt en een lach opwekt, is de film zeker.

Twee reizigers stranden bij een vervallen huis en worden daar geconfronteerd met een kwaadaardig iets. Het verhaal is niet moeilijk samen te vatten. De film teert op een duistere atmosfeer. In het donker gebeuren angstaanjagende dingen. Soms zijn de beelden zo donker dat je niets kunt waarnemen. Letterlijk. Te donker, naar mijn smaak en meteen een ergernisje.

Na een atmosferisch verstikkende eerste helft, die (op het ergernisje na) goed bevalt, beleeft de film in het tweede deel een teruggang als de spanningsboog geheel verdwijnt. De protagonisten hebben het wapen gevonden waarmee ze het kwaadaardige wezen kunnen bestrijden. Een herhaling van gelijksoortige scènes volgt elkaar op. Het gebrek aan verhaal en aan investering in de personages breekt de film op.

De horrorclichés stapelen zich op. Regisseur Conor McMahon bedient zich van bekende trucs om de personages op de angstaanjagende plek te houden en in de greep van het kwaad. Het spel met licht en donker werkt op zich goed, maar wordt erg uitgerekt. Het effect verflauwt door het tonen van enge voorvallen en effecten volgens hetzelfde weinig variërende principe. Het gebrek aan een frisse invalshoek of simpelweg aan meer substantie in het verhaal wreekt zich dan. Er is niets dan de duisternis om op terug te vallen.

Hold The Dark heeft fijne atmosferische aanzetten maar biedt vervolgens te weinig verhalende substantie om over de gehele linie te boeien.

From Within is een sfeervolle en spannende horror van Phedon Papamichael die zich afspeelt in een Amerikaans plattelandsstadje. Een broedplaats voor geloofsfanatici en andere idioten. Een plaats waar het bovennatuurlijke een prettige voedingsbodem heeft. Een uitstekende setting voor leuke horror.

Een fijne duistere sfeer in de film. Het verhaal niet erg origineel maar strak en pakkend verteld. Goed acteerwerk van bij de hoofdpersonages. Af en toe een paar speciale effecten die juist door hun spaarzaamheid doeltreffend werken. Aan de regie is goed te zien dat Papamichael cinematografisch goed onderlegd is. Hij regisseerde slechts een paar films, maar deed het camerawerk voor vele bekende werken. In het rijtje horen films als Sideways (2004), Nebraska (2013) en Indiana Jones and the Dial of Destiny (2023). From Within heeft dan ook goed camerawerk en is een sfeervolle beleving.

De personages zijn tieners. Toch is From Within geen typische tienerhorror. Daarvoor is de film te duister en te ontoegankelijk. Daarvoor is het verhaal te doordacht en te serieus. Daarvoor suddert de spanning teveel onderhuids. Daarvoor is de toon te somber. Niet alles aan de film is trouwens goed hoor. Ik noemde al het verhaal dat niet verrassend in elkaar steekt. Ook de bijbelfanatici vond ik wel erg stereotiep neergezet in hun handel en wandel. En ook het romantische plotje neigt naar het belachelijke. Desondanks geboeid gekeken en genoten van de heerlijke sfeer.