Opinions

Het is wonderlijk hoeveel kunstgrepen het script uithaalt om maar zoveel mogelijk brute smerigheid in de film te kunnen proppen. Het is wonderlijk hoelang de personages worden opgejaagd en afgrijselijk gemutileerd, waarna ze weer weten te ontkomen om uiteindelijk op een overtreffende brute manier alsnog een bloedige dood te vinden. Het is wonderlijk dat ik me er nog enigszins mee vermaakt heb ook.

Met een opeenhoping van bloederige hak- en mutilatiescènes is het horrorlabel wel gegarandeerd. Een heuse splatterfilm met een rijkelijke hoeveelheid gore. Het gaat flink tekeer. Het schokkende effect van al die niet aflatende bruutheid neemt na verloop van tijd trouwens wel iets af. De lol en het enthousiasme die in eerste instantie bij het bekijken van gruwelijke marteling en kastijding de kop op steken, verminderen door de niet aflatende stroom die over de kijker wordt uitgestort. Je raakt er murw door.

Aangezien de verhaallijn dun is en geen bijzonder opmerkelijke verrassingen inhoudt, is het lastig om de aandacht te verplaatsen naar iets dat de film boeiend houdt. Veel meer dan bruut geweld biedt de film immers niet.

Toch lukt het af en toe. De amusementswaarde blijft redelijk op peil door de aanwezigheid van een aantal waanzinnige en krankzinnige personages, waaronder veel gedegenereerd spul. Zoals daar zijn: een kolossale vetzak met hersenschade, een buikig kindvrouwtje, een halfdode grootmoeder en een oud SS-er, die opvallend slecht Duits spreekt. Dergelijke uitwassen van het menselijk ras spelen een hilarische rol en houden de film onderhoudend.

Ja, af en toe was het wel leuk.

Zoals de titel al suggereert spelen grenzen een belangrijke rol in de film van regisseur en schrijver Guy Édoin. In directe zin speelt de grens tussen de Verenigde Staten en Canada een rol. De disharmonische familie die centraal staat leeft in het grensgebied en dat feit komt meerdere keren terug in het verhaal. Een andere grens die een rol speelt is de grens tussen de familie en de buitenwereld. Herhaaldelijk worden jagers betrapt die op het grondgebied van de familie aan het jagen zijn. In een scène zien we hoe oudste dochter Diane twee louche jagers verjaagt en het hert dat zij hebben geschoten in beslag neemt. De scène zit in het begin van de film, zorgt voor een permanent gevoel van dreiging en ik dacht op dat moment dat het verhaal de kant van een home invasion op zou gaan. Dat gebeurt niet.

Het dreigende gevoel dat de bewuste scène oproept is echter van blijvende aard. Het is alsof van buiten de grenzen een voortdurende dreiging loert. Dat gevoel wordt versterkt door de paranoïde houding van Diane. Haar paranoïde gedrag dat overigens voortkomt uit een verschrikkelijk verlies, bewerkstelligt dat je aan het realiteitsgehalte van veel gebeurtenissen na verloop van tijd begint te twijfelen. Gebeurt alles dat zich voordoet wel echt? Of worden gebeurtenissen gekleurd weergegeven? De grens tussen de echte wereld en een ingebeelde wereld vervaagt. De onzekerheid hierover verstevigt de beklemmende sfeer.

De diffuse grens tussen echt en ingebeeld betekent dat de film soms richtingen inslaat, die geen vervolg kennen. Brokjes handeling die opduiken maar niet bevredigend worden uitgewerkt. Brokjes informatie die loskomen, maar niet tot in alle uithoeken bevredigend worden uitgewerkt. Er zijn paranormale activiteiten. Er is mysterie. Echt of niet echt? Het is aan de kijker om dat te beoordelen. Daarnaast spelen er meerdere precaire aardse zaken, die iets verklaren van de disfunctionaliteit van de familie. Ze genereren spanning, maar worden niet tot in detail uitgeplozen.

In het uitpluizen van de dingen ligt niet de focus van de film. De handeling dient vooral om een onheilspellende en melancholische sfeer op te roepen en de rouw van de familie voelbaar en toonbaar te maken. Binnen die kille sfeer komt behalve de diepe rouw ook de disfunctionaliteit van de familie heel goed tot uiting. Het is een tragisch portret dat met bijzonder goed acteerwerk prachtig inhoud krijgt. De film slaagt er goed in om nieuwsgierigheid op te wekken. Om spanning te genereren. En om twijfel te zaaien. Frontières is een hele goeie film. Niet per se grensoverschrijdend goed, maar absoluut het kijken waard.

Rommelig, niet spannend en een beetje komisch.

Hoewel het voor de vampier natuurlijk ideaal is om zich te vestigen in een gebied waar de zon zich niet laat zien, vond ik de setting verschrikkelijk. Zweeds Lapland in de winter is een afschuwelijke plaats. Ik zie een vampier graag in meer traditionele omstandigheden en op meer traditionele plekken op de aardbol zijn ding doen. Zweeds Lapland hoort daar niet bij. Als decor voor een film waarin de vampier centraal is het gebied weinig sfeervol. Hoewel donker, druipt de duistere sfeer er niet bepaald af.

Het decor negeren is helaas geen optie. In erg veel scènes zijn de winterse omstandigheden primair of secundair zichtbaar en is de confrontatie ermee niet te vermijden. Het is een zeer geschikt decor voor een film over drankzucht en depressiviteit, maar sfeervol in de horrorgeest is het allerminst.

In de film doen veel personages mee. Die personages bevinden zich zelden op dezelfde plaats. Het perspectief in het verhaal switcht daarom veel. Dat gebeurt met vervelende abrupte scènewisselingen die veel gebeurtenissen onafgerond laten die vervolgens op andere momenten in de film terugkomen en dat blijven doen tot ze zijn afgerond. Op die manier is er veel actie en hectiek op veel verschillende fronten. Het maakt van de film een rommelig en onrustig geheel. Het gevolg is dat er weinig mogelijkheden zijn om aan heuse filmbeleving te doen en een gevoel van spanning op te pikken.

De spanning moet dan gehaald worden uit de echte horrormomenten. Omdat van een echte horrorsfeer geen sprake is, is dat lastig. Wat goedkope gore, een man in een rubberen pak en een jolige jumpscare halen in dat opzicht niet veel uit. Kansloos dus.

De humor is wel erg geslaagd. Een paar hele grappige momenten houden de moed er in. Ook niet goed voor de horrorbeleving, maar ze zorgen er tenminste voor dat de film het bekijken waard blijft.

Waarom niet alles op de humor gegooid, dacht ik na afloop.

Met Hatchet (2006) maakte Adam Green een hele leuke slasher. Dus benieuwd naar ander werk van hem. Ik kwam uit bij Frozen. Een survivalthriller die handelt over drie mensen die na sluitingstijd van de skibaan in een stoeltjeslift vast komen te zitten. Frozen viel me tegen.

De introductie is behoorlijk lang en niet erg vermakelijk. Er wordt wat geskied en gekeuveld. De drie personages blijken niet heel interessant te zijn en er is dan ook niet veel vrees dat de ellende die deze mensen in de skilift zal overkomen tot veel medeleven zal gaan leiden. Als de drie na een half uur film eenmaal hoog in de lucht in de vrieskou in hun stoeltjeslift vastzitten, blijkt dat vermoeden te kloppen.

De benarde situatie wordt naar behoren uitgespeeld. De film doet het zonder veel grafische horror. Een enkel momentje daargelaten is het vooral de psychologische horror die het moet doen. Die is niet steeds heel succesvol. De personages hebben niet voldoende body. Ze zijn niet interessant genoeg. Ze lieten me koud. Het is dat de situatie overtuigend wordt uitgebeeld, de acteurs hun wanhoop redelijk goed weten over te brengen en er wat actie wordt ingebouwd, zodat het tenminste enigszins spannend is. Het is allemaal net voldoende/net niet voldoende. Ik heb me niet verveeld maar ook nooit op het puntje van mijn stoel gezeten.

Het kleine plaatsje Amal is geen fijne plaats om te wonen. Dat vindt althans het tienermeisje Elin die daar in een van haar emotionele oprispingen blijk van geeft. Saai, niets te doen, achtergebleven. De film volgt Elin en de lesbische Agnes die in het plaatsje wonen en er naar school gaan. Elin is aantrekkelijk, populair, opstandig en verveelt zich. Agnes is een bedaard iemand, een buitenbeentje dat er maar niet in slaagt om aansluiting te vinden. Bovendien is ze heimelijk verliefd op Elin

Fucking Amal is een kleine film die het leven en het lijden van de twee tienermeisjes weergeeft. De film gebruikt die twee perspectieven om een verhaal te vertellen. Het verhaal is simpel en verhoudt zich in die zin prima tot de probleempjes van de tienermeisjes. Regisseur en schrijver Lukas Moodysson maakt er niet meer van dan het is. Daardoor creëert hij een realistische touch. En dat is goed voor de inleving, die soms een beetje onder druk staat vanwege de nietigheid van de probleempjes en de afstandelijkheid die Moodysson tegenover zijn personages betracht. Het is wat dubbel.

Een sobere inhoud. Een sobere cinematografie. Emotionele hoogtepunten heeft de film niet. Beter gezegd: emotionele uitbarstingen komen niet binnen. De afstandelijkheid en nietigheid werden in dat opzicht al genoemd. Misschien is daarnaast het acteerwerk simpelweg niet goed genoeg. De film kijkt overigens lekker weg. Cliché en kitsch worden grotendeels vermeden. En dat is altijd goed.

Weer zo'n film uit de Amerikaanse feelgood-fabriek. Die fabriek waar films van de band rollen die een standaard riedel volgen. Van die films die niet verrassen en die meestal teren op kunstmatig opgewekte momenten van diepe ontroering. Van die films met een rits aan zielige of ingrijpende situaties die opgesmukt met vioolmuziek een emotionele truuk met je geest proberen uit te halen.

En het vreemde is dan dat het nog werkt ook. De onderdompeling gaat vaak gemakkelijk. Het verstand wordt heel geniepig uitgeschakeld. Het vermogen om rationeel te kunnen beredeneren werkt niet meer. Alle bezwaren van verstandelijke aard worden bijna onmerkbaar overboord gezet.

Herkenbaarheid werkt. Verhaal en personages zijn niet vernieuwend. De emotionele ingrediënten die er als altijd kundig in verwerkt worden zijn voorspelbaar en in hun hoeveelheid onmogelijk en niet realistisch. En toch werkt het. Toch raak je gehypnotiseerd bij het kijken naar een film waarvan grotendeels al vaststaat hoe de loop der dingen zal zijn.

Knap hoe filmmakers met steeds dezelfde middelen het kritische verstand van de kijker kunnen uitschakelen om vervolgens het domme gevoel die plek te laten innemen. Bewondering is mijn deel.

De personages in 'The Fundamentals of Caring' zijn prettig. Misschien wat moeilijk en terughoudend in den beginne (zoals het hoort), maar naar gelang de speelduur worden ze steeds sympathieker. Ze voeren leuke dialogen. Lekker bijtend en grof. Echt heel humorvol. Echt heel grappig.

Dat geslaagde humorvolle aspect onderscheidt de film trouwens wel van de meeste andere producten uit de fabriek. Maar verder blijft het allemaal vertrouwd en herkenbaar en wijkt het niet af van de standaard.

Goed dan. Genoeg nu. Ik ben er weer ingetrapt. Ik geef het toe. Ik ben ondergedompeld geweest en heb me goed vermaakt. Ik heb gewoon een leuke film gezien.

Het zal de tand des tijds zijn. Grote groepen van de bevolking laten zich inspireren door schreeuwerige influencers, leeghoofdige modellen, aandachtgeile vloggers en ander spul. Personen zonder persoonlijkheid die niets essentieels hebben te melden. Personen die een oppervlakkige levensstijl voorstaan en hun volgers overbodige producten en holle ideeën aansmeren en hun sneue levensstijl op die manier in geld omzetten. Verschrikkelijk. De film Funhouse weet gelukkig wel raad met dergelijk gespuis als acht van deze zelfgenoegzame prominenten deelnemen aan een reality show.

In de show bepaalt het publiek welke prominent per ronde afvalt en een overlevingsspel moet spelen. Na wat maatschappijkritische noten over onnozelheid en egotripperij, wentelt de film zich in scènes vol bloed en geweld. En dat is leuk. Jammer is dat de film in de fases tussen de stemrondes, probeert een verhaal te vertellen. De film belicht daarbij zijn personages te oppervlakkig, zodat de kijker geen enkele vorm van sympathie voor hen kan opbrengen. Ergernis des te meer. Veel film gaat verloren aan onderlinge interacties die nooit meer inhouden dan nutteloos gekwaak. Het wachten is voortdurend op de volgende stemronde en de volgende prominent die wordt geslachtofferd.

In de film zie je shots van kijkers die weliswaar eventjes geshockeerd en geschrokken reageren, maar wel met veel enthousiasme een stemknopje indrukken waarna ze zich zorgeloos te bed begeven. Het lijkt me een tweede onderliggende boodschap die zegt dat het moderne klapvee dermate is afgestompt, dat het alleen nog door extremiteiten geprikkeld kan worden. Het lijkt me wat overdreven, maar het is inderdaad zo dat het publiek van nu vrij gemakkelijk de schouders ophaalt. Hoe dan ook. De overpeinzingen hierover leidden mij in ieder geval af van het oninteressante gekeuvel van de personages.

Funhouse is een bloederig en sadistisch mediaspektakel met brute kills. Vervelend is alleen dat de personages met hun gejammer veel tijd innemen en de actie steeds in de weg zitten. Na afloop van de film blijven enkel de bloedige en sadistische momenten hangen. Alles wat zich daartussendoor heeft afgespeeld aan jankerig en onbeduidend drama is dan alweer vergeten. Gelukkig maar.

De film maakt er gezien de titel geen geheim van dat je voor diepzinnige overpeinzingen hier niet aan het juiste adres bent. Het gaat hier om splatter trash. Een zestal psychopaten vermaakt zich kostelijk in een griezelattractie, zoals we die wel meer zien in horrorfilms die zich ten tijde van Halloween afspelen. Het gevolg van hun kostelijke vermaak kun je als ervaren horrorkijker gemakkelijk uittekenen. Juist. The Funhouse Massacre is een bloedige film waarin bezoekers ruw worden vermoord en een groepje vrienden onraad ruikt en probeert te overleven.

Het verhaal is even voorspelbaar als onzinnig. Regisseur Andy Palmer doet niet aan langzame sfeeropbouw die tot diep in je poriën doordringt. Hij voert je niet mee in een beklemmend verhaal waarin je subtiel in de juiste stemming wordt gebracht om shockerende en spannende gebeurtenissen ten volle te kunnen ondergaan. Niets daarvan. Palmer introduceert heel lichtjes de personages en gaat vervolgens gewoon tekeer.

The Funhouse Massacre is een geval waarvan het verhaal zo zwakzinnig is, dat het er niet toe doet. Het gaat hier om geesteszieke seriemoordenaars die er alles aan gelegen is de bezoekers van een spookhuis zo snel mogelijk over de kling te jagen. Dat gebeurt maniakaal en gaat gepaard met veel bloed. Gelukkig gebeurt het ook met enige variatie en overdrijving. Men gaat hier creatief en lachwekkend dood. Wat mij betreft, houden die dingen de film nog enigszins boeiend.

Doordat er met afwisseling en in een hoog tempo wordt gesneden, gehakt en gehamerd, is de film niet bepaald saai te noemen. De bizarre personages en de groteske moorden zorgen zelfs voor een sporadische glimlach. Maar ja, ik vind anderhalf uur film met enkel een hoge splatterfactor en bizarre personages toch wat veel van het goede. Zo halverwege had ik gewoon behoefte aan wat (achtergrond)verhaal. Dat is er niet is. De psychopaten met hun afwijkende hebbelijkheden bieden er nochtans absoluut genoeg absurde stof voor .Ik hou van groteske humor, van splatter en van bizarre personages, maar dan wel graag in een boeiender verhalend kader dan deze film laat zien.

Ik ben dol op kermis. Ik bedoel dan niet de kermis van nu. Ik bedoel niet de kermis van gekmakend geschetter, blinkende neonverlichting en snelle kicks. Ik bedoel daarmee de ouderwetse landelijke boerenkermis die de achtergrond vormt in deze film. Een fantastisch decor, zo’n kermis. Een kermis waar schimmige figuren schimmige waren aanprijzen. Een kermis waar je je kunt vergapen aan een tweekoppige koe of aan een afzichtelijke embryo met minieme humanoïde trekjes. Een kermis waar de waarzegster dieper in de fles kijkt dan in de glazen bol. Een kermis waar derderangs strippers hun kunsten vertonen in een tweederangs tent voor een publiek van dronken en schreeuwerig dorpsvolk, terwijl de gluurders van het dorp aan de achterkant van de tent door zelfgemaakte scheuren in het tentdoek watertandend meegluren. En natuurlijk een kermis waarin een ouderwets spookhuis het sferische centrum is en in deze film heel toepasselijk de aanstichter van de horror.

Het is een magnifiek decor, dat in de film heel aandachtig en zonder veel haast wordt geïntroduceerd. Een groot deel van de film bestaat uit stom geslenter van de personages over de kermis, maar is tegelijkertijd een onderdompeling in deze vreemde wereld. Er gebeurt niet veel meer, dan dat de filmpersonages zich zichtbaar verbazen, vermaken en zich bewust worden van de scheiding tussen de wereld van de kermis en hun eigen dagelijkse bestaan. Prettig kabbelend gaat het voort. Met horror heeft het niet veel te maken. Wel met sfeerschepping. Onbehagen en een naar voorgevoel steken de kop op. En hoewel niet heel spannend en langzaam voortkabbelend zonder veel ontwikkeling in het verhaal, vond ik het een aangenaam stuk film. Er gebeurt weliswaar weinig noemenswaardigs, maar de atmosferische beleving is groots.

Uiteraard duurt de sfeervolle slenterpartij niet eeuwig. Na een tijdje gaat het verhaal in een hogere versnelling. Er gebeuren zaken die het daglicht niet kunnen verdragen en de horror doet zijn intrede.

Het gebeurt allemaal in het spookhuis natuurlijk. Zoals het hoort. De duistere setting van het spookhuis levert enkele fijne kills, helaas wat voorspelbare jump scares en een smerig creatuur op. Best ok allemaal. De kills zijn het leukst. Het creatuur valt in beginsel een beetje tegen, want is overdreven vunzig en achterlijk op een theatrale manier. Niet heel indrukwekkend, maar na een gewenningsperiode wordt ie verrassenderwijs toch wel leuker en leuker.

De kermissfeer die zo goed en indringend wordt weergegeven tot halverwege de film is bij de komst van de horror bijna geheel verdwenen. Dat is jammer, maar de horror die in het tweede deel van de film de sfeer wegduwt, is het aankijken zeker waard en spannend genoeg. Een goeie ruil dus.

Leuk dit.

Het origineel heb ik niet gezien. Ai. Zo’n opmerking staat soms gelijk aan vloeken in de kerk. Een origineel is volgens een deel van de goegemeente immers altijd beter dan de remake. Klopt soms. Klopt soms niet. Het toeval wilde simpelweg dat ik de remake wel tot mijn beschikking had en het origineel niet. Het besluit om die te bekijken was dus snel genomen. Helemaal toen uit eerder commentaar bleek dat remake en origineel niet veel verschillen.

De remake is goed. Het origineel laat ik derhalve aan mij voorbij gaan. Ik kan me niet goed voorstellen wat de lol is van het bekijken van die film als het rugzakje al is gevuld met de (bijna) synonieme remake. Grote schokeffecten zullen er niet meer zijn. Een afwijkende cinematografie ook niet. Ook de boodschap van de film is dezelfde en verrast niet meer. Laat maar. Ik hou het gewoon bij deze.

Goeie film. Geen thriller/horror met veel jumpscares, grootse effecten, snelle beeldwisselingen en (on)voorspelbare situaties die met een zenuwslopende knal uiteen spatten. In deze film gaat het er eigenlijk vrij monotoon aan toe. Langzaam ook. Op een bepaalde manier is het zelfs saai. Toch is het spannend.

De instellingen van de camera zijn weinig speels. Strak en sober wordt een home invasion getoond. De spanning wordt niet door een flitsende beeldmontage opgewekt. Niet door enge geluidjes. Niet door andere trucs. De spanning komt puur voort uit de beklemmende situatie op het scherm.

Heel opvallend is het ontbreken van muziek. Vreemd genoeg had ik dat pas laat door. De natuurlijke geluiden versterken de monotone cadans en daarmee de soberheid van de beelden. Ze versterken het beklemmende effect van de gijzeling. Ze accentueren de heftige emoties van de slachtoffers en de non-emoties van de daders. De film staat echt strak van de psychologische spanning.

Veel geweld. Het geweld vind veelal off screen plaats. Toch is het effect van het onzichtbare geweld immens. De kilte en het cynisme waarmee de beide daders hun psychologische oorlogsvoering ten uitvoer brengen, werken dermate veel afschuw op dat je je vervuld van afschuw en weerzin het liefst afwendt. Ook hier brengt het ontbreken van muziek extra kilte en emotieloosheid in de gewelddadige handelingen.

Fantastische daders trouwens. Michael Pitt en Brady Corbet spelen met veel overtuiging de arrogante en snobistische upper-class eikeltjes die heel zelfingenomen de gijzeling regisseren. Watts en Roth zijn dankbare slachtoffers die zich uitstekend weren met gehuil, gekrijs en aardig acteerwerk.

Leuk zijn de uitstapjes uit de film die de regisseur zich een enkele maal permitteert. De momenten waarop een dader in de onzichtbare camera kijkt en het kijkerspubliek toespreekt, ontstijgen even de beklemmende sfeer en benadrukken de onderliggende boodschap dat het voyeuristische publiek de compromisloze waar krijgt die het heimelijk wenst, ook al wil het kijkende volk daar, ingedekt door allerlei drogredenen, publiekelijk niet voor uit komen. Dat heb ik er althans uitgefilterd.

Fijne film.

De subcultuur van de underground comic wordt bevolkt door mislukte tekenaars. Het zijn lichtgeraakte mannelijke wezens die zichzelf zeer hoogachten en immer op zoek zijn naar bevestiging en erkenning van een creatief talent dat meestal alleen in het hoofd van de smachtende tekenaar bestaat. Het is een milieu dat wordt bevolkt door zelfgenoegzame en egocentrische mannelijke nerds en freaks. Vrouwen bestaan in deze subcultuur alleen als tekening op papier. Vrouwen spelen in deze film trouwens helemaal geen stralende rol. Je ziet hen alleen in vervelende bijrollen. Als zeurende moeder of als afzichtelijke werkgever.

De subcultuur is een toevluchtsoord voor puisterige jongemannen met ongemodelleerde haardrachten, overmatige zweetafzetting en overgewicht. De castingdirector heeft zijn best gedaan om het nerd-gehalte naar een extreem hoog niveau te tillen. Een bewonderenswaardige prestatie. De enige zonder aanwijsbare lichamelijke obsceniteit is hoofdpersoon Robert. Maar hij is dan weer een over het paard getild, verwend nest zonder empatisch vermogen. Kortom, een verschrikkelijk vervelend personage.

De film volgt de gangen van Robert. Robert die overtuigd is van zijn tekentalent en wil slagen als striptekenaar. Het zijn verschrikkelijk vervelende gangen. Zijn belevenissen zijn absurd en nietszeggend, geven vooral blijk van mislukte humoristische intenties van de maker en zijn ongelooflijk geestdodend. Op geen enkel moment raakte ik geïntrigeerd bij een scène, een personage of een onderdeel van het verhaal.

In recensies die ik hier en daar oppikte, vallen de goede waarderingen voor de film op. Misschien moet je een liefhebber van underground strips en de bijbehorende entourage zijn om een film als deze te kunnen waarderen. Ik vond Funny Pages een afgrijselijke film.

In de film Für Jojo ontmoeten we twee jonge vrouwen die al sinds hun vroege jeugd vriendinnen zijn. Er verglijdt bijna geen minuut die de twee niet met elkaar doorbrengen. Hun levens zijn met elkaar verstrengeld. Als de ene vriendin (Jojo) een man tegen het lijf loopt, wordt de andere vriendin (Paula) opeens minder belangrijk. En dat is een hard gelag voor Paula, die daar niet goed mee kan omgaan.

Op zich klinkt dat gegeven als iets dat best een leuke film kan opleveren. Hier en daar is dat ook zo. Maar meestal eigenlijk niet. Het grootste manco is de figuur Paula. Zij is bijzonder irritant. Het karakter Paula probeert op kinderachtige, onbeschofte en recalcitrante wijze een wig te drijven tussen Jojo en haar vriend. Het roept herinneringen op aan het gedrag van kinderen die de nieuwe partner van een van hun ouders afwijzen. Für Jojo is als komisch drama bedoeld, zodat het belachelijke gedrag van Paula nog enigszins valt te plaatsen als overdrijving ofzo. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de film in de meeste gevallen echter helemaal niet grappig of amusant is terwijl je de film vanwege het irreële gedrag van Paula in de meeste gevallen ook niet als een serieus drama kan beschouwen.

En dat is jammer, want in de film schuilt zeker een tragisch verhaal. Terwijl Jojo probeert om grip op haar leven te krijgen en eindelijk eens volwassen te worden, gebruikt Paula al haar energie om de grip op haar huidige wilde leven te behouden. Treurig, want er doemen voor haar voldoende opties op om haar leven anders in te richten. Maar Paula heeft maar één doel voor ogen. De dingen moeten blijven zoals ze zijn. En dat betekent dat elke verandering getorpedeerd moet worden. Grenzen hanteert ze daarbij niet.

Soms slaag je erin even langs de onverdraaglijke Paula te kijken. Dan merk je dat de thematiek van de film die een verhaal vertelt over een toxische aanhankelijkheid in een vriendschap best boeiend is. Het pleit bovendien voor de film dat het verhaal nergens vlucht in zoetsappigheid om de kijker een goed gevoel te geven. In Für Jojo mag het leven ingewikkeld zijn, mogen de personages verknipt zijn en is een happy end slechts relatief happy. Het is alleen erg moeilijk om het mooie aan de film te ontwaren als dat ene vermoeiende karakter voortdurend probeert je daar van af te leiden.

Een hele solide horror die heel royaal omgaat met geweld. In deze film geen oeverloos gepsychologiseer, maar gewoon compromisloze bruutheid. Survivalhorror, die een aanslag pleegt op de dierlijke instincten van de personages en van de kijker.

Het draait allemaal om een stel vuige mannelijke gemaskerden dat jacht maakt op een stel gevangen genomen vrouwen. Een wreed spel van hide and seek ontstaat, waarbij aan beide zijden slachtoffers vallen. En die slachtoffers vallen zonder uitzondering op gruwelijke wijze.

Over het waarom van het wrede spel, moet je je vooral niet druk maken. De tipjes van de sluier die worden opgelicht doen een nogal onbenullig antwoord vermoeden. Het is dan ook niet de bedoeling dat aan enig onderdeel van de film plausibiliteit wordt verleend. Het gaat puur om de actie op het scherm.

De film richt zich op de kijker die van gewelddadige horror houdt. De speciale effecten die bij dit aanschouwelijke genre horen, zijn geweldig. Lichamelijk snijwerk, gedoe met oogbollen en exploderende hoofden. Van die dingen. Erg indrukwekkend gedaan.

Inhoudelijk stelt de film weinig voor. Met de woorden ‘jacht’ en ‘slasher’ vat je de film wel aardig samen. Een film met bloed, gore en veel lijken.

Prima materiaal voor de gorehounds onder ons.

De film is een aangename zit. Daar moet je overigens wel wat voor doen. Het advies is om niet al te kritisch te zijn over toevalligheden en spontane samenlopen van omstandigheden. Met het uitschakelen van je kritische vermogen, lukt zo’n aangename zit heel goed. Als je eenmaal berust in het feit dat de meeste handelingen niet grondig zijn doordacht, maar de factor geluk een grote rol speelt in deze film, dan is het allemaal goed te doen.

De film kent twee hoofdlijnen die uiteindelijk samenvallen. De ene hoofdlijn is een actieve die bestaat uit een fit uitziende Kirk Douglas die op zoek is naar zijn gekidnapte zoon. In de andere lijn heeft Amy Irving het moeilijk als paranormaal begaafd talentje. Die twee lijnen hebben elkaar nodig, maar voordat de twee lijnen kunnen samenvallen, stapelt het ene toeval zich op het andere toeval. De kans op meligheid wordt dan groot. Bij mij althans. Daar moet je je dus tegen wapenen.

Genieten dus! Een aantal scènes ziet er werkelijk fantastisch uit. Onder de regie van Brian de Palma gebeuren wonderschone dingen. Neem de openingsscène. Een actievolle scène, waarin veel dingen gelijktijdig gebeuren. In Slow motion en zonder geluid. Prachtig. Of de scène waarin Amy Irving de straat oprent. Wederom in Slow motion en met een camera die tot in detail beweging en gelaatsuitdrukking van de personages vastlegt. Prachtig. Zomaar twee voorbeelden uit een scala aan prachtig geënsceneerd actiemateriaal.

Kirk Douglas doet het prima als veterane actieheld. Verder houdt het acteergeweld niet over. Er wordt veel aan overacting gedaan. Zo’n Amy Irving bijvoorbeeld. Bij de minste tegenslag zijn meteen de ogen wijd opengesperd en voorziet zij zich van een overdreven gepijnigde gelaatsuitdrukking, En ze is niet de enige. Anderen doen het ook. Nee, het acteerwerk is echt maar zozo.

Gelukkig hield ik mij een film lang aan mijn eigen advies om mijn kritische vermogen los te laten en te focussen op cinematografie, actie en Douglas. Die maken de film tot een vermakelijke kijkervaring.

Fúsi is een buitenstaander. Een man van 43 jaar die bij zijn moeder woont en nog nooit een vriendin heeft gehad. Hij is onaantrekkelijk en dik. Vrienden heeft hij amper. Zijn vrije tijd besteedt hij aan het naspelen van veldslagen uit de tweede wereldoorlog. Op zijn werk op het vliegveld wordt hij gepest. Het leven is geen pretje voor onze Fúsi.
De film zou je als een romantische komedie kunnen betitelen. In een romantische komedie gaat de verhaallijn normaalgesproken als volgt: Iemand ontmoet de vrouw van zijn leven en met vallen en opstaan weet hij haar hart te veroveren. In de film Fúsi die wel degelijk een romantische komedie is, wat mij betreft, verloopt het allemaal wat anders.
In de eerste plaats is Fúsi niet bepaald de aantrekkelijke vrijgezel die de doorsnee romantische komedie zo graag in de spotlight zet. Fúsi is een dikzak, heeft een viezig baardje, kleedt zich smoezelig en beschikt niet over een sportief uiterlijk. Hij is onaantrekkelijk. De film van regisseur en schrijver Dagur Kari heeft lak aan het opgelegde dictaat betreffende plotlijn en omstandigheden en uiterlijkheden van de personages. Kari kiest als zijn protagonist een man die in een Hollywoodproductie alleen maar als een grappige sidekick zou kunnen fungeren. Dat wil overigens niet zeggen dat de film Fúsi humorloos is. Hoewel de film een overwegend serieuze toon hanteert, zijn er voldoende momenten om lekker te gniffelen.
Een serieuze toon dus. De film verhaalt van een mens die niet weet hoe hij met soortgenoten moet omgaan en daarin ook niet meer in is geïnteresseerd. Het beeld van Fúsi aan het werk op het vliegveld is veelzeggend. Hij draagt zorg voor het in- en uitladen van de koffers van reizigers. Zelf is hij nog nooit op reis geweest. Bij het uitvoeren van zijn werk draagt hij een reusachtige gehoorbeschermer die hem ook akoestisch van de wereld afschermt. Elk contact met een ander maakt hem gestrest. En natuurlijk is het verhaal zo geconstrueerd dat Fúsi de uitdaging om met de wereld te interacteren toch aan moet gaan.
In die zin is de film nog een coming of age-film ook. Fúsi ontdekt de wereld en doet een stapje vooruit en doet weer een stapje terug. Gelukkige ervaringen worden afgewisseld met ervaringen die, door een gebrek aan levenservaring in combinatie met de zachtaardige inborst van Fúsi, vernederend en teleurstellend zijn. Het is voor de kijker gemakkelijk om emotioneel betrokken te raken, wat misschien merkwaardig lijkt, omdat Fúsi zelf amper enige emotie laat zien. Toch gebeurt het.
Dat het karakterportret van Fúsi aan het einde het heil niet in het intermenselijke zoekt, maar hem zichzelf laat zijn is dan ook een bevredigende weg die de film verkiest te nemen. De film gaat zeker niet clichématig te werk. Dat bevalt en is verfrissend.