Opinions

Met The Favourite schuift Yorgos Lanthimos na zijn goed toegankelijke film The killing of a sacred deer nog weer ietsjes op richting mainstream. Toch is de film daarmee niet een gemakkelijk te consumeren film zoals vele andere films die aan de lopende band uit de hollywoodse filmfabriek rollen. Neem alleen al het feit dat de film draait om een lesbisch getinte driehoeksverhouding en de mannen in de film romantisch gezien geen rol van betekenis spelen. Of neem de banale en destructieve elementen die zeker niet gangbaar zijn in de moderne doorsnee film en die zo prachtig worden afgewisseld met absurde humor. Lanthimos levert een fijne film af.

De personages zijn gebaseerd op historische figuren. De driehoeksverhouding die zich afspeelt tussen queen Anne (een fijne Olivia Colman) en haar hofdames lady Abigail (een fijne Emma Stone) en lady Sarah (een fijne Rachel Weisz) heeft daadwerkelijk plaats gevonden. De mannen spelen tweede viool. Op één na. De meest opmerkelijke manspersoon is Robert Harley (een fijne Nicholas Hoult), een invloedrijk parlementslid met verrukkelijk achterbakse optredens.

De film laat een absurdistisch spel zien van samenzweringen en intriges. In beginsel is de film prettig luchtig van toon. In het verloop worden aan de luchtigheid serieuzere en historische accenten toegevoegd en ontpopt de film zich meer als een drama. Weliswaar nog steeds vol absurde situaties en prettig kijkbaar, maar gewoon minder frivool. Ook glipt er door het gebruik van curieus cameraperspectief een vleugje surrealisme de film binnen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Lanthimos' roots zijn dan wel minder expliciet zichtbaar, maar schemeren wel degelijk door.

Minder frivool dus. Neem queen Anne. Ze wordt in beginsel geportretteerd als lachwekkend en kinderlijk. Een verwende kleuter. Een belachelijk personage waar de kijker hartelijk om kan lachen. Gedurende de film verandert die zienswijze en wordt zij steeds meer afgeschilderd als een tragisch figuur dat veel onverwerkt leed heeft gekend en een eenzaam bestaan leidt hoewel ze wordt omringd door een hele hofhouding. Haar karakter krijgt meer ronding. En met ronding verschijnt nuance. En met nuance wordt het allemaal wat serieuzer.

De beide hofdames ondergaan hetzelfde lot. In den beginne niet veel meer dan platte parasieten die hongeren naar macht. Later met meer ronding in hun karakters worden zij gelaagde parasieten die hongeren naar macht. Ook hier nuance, tragiek en begrip. En een wat serieuzere blik. Maar gelukkig wel steeds ingebed in veel absurdisme. Minder luchtig maar niet minder amusant.

Hoe dan ook. Een boeiend verhaal. Gefilmd in een historische setting. Een prachtig paleis dient als decor voor al de vermakelijke intriges van de personages. Ook de kostuums zien er prachtig uit. De aankleding is gewoonweg schitterend. Voeg daarbij het fijne camerawerk en de intrigerende personages en je hebt een goede film.

Ergens in Australië in de jaren 40 krijgt een aantal duikers van een stel gangsters de opdracht in een rivier de waardevolle lading uit een gezonken auto te bergen. De berging wordt bemoeilijkt door het troebele water dat het zicht van de duikers behoorlijk belemmert en door de aanwezigheid van een vraatzuchtige stierhaai. Door deze aspecten ontstaat een aangename beklemmende sfeer die visueel niets aan de verbeelding overlaat. De ietwat duistere muziek onderstreept de beklemming.

De auto’s, kleding en het duikgerei doen inderdaad geloven dat het verhaal zich ergens in de jaren 40 afspeelt. Best knap aangezien het budget niet veel franje toeliet. Het zal de reden zijn dat de film zich weinig variatie permitteert als het om de locaties gaat. Bijna de gehele film speelt zich op dezelfde plek af. Regisseur Matthew Holmes slaagt er echter wonderwel in om dezelfde plek er niet steeds hetzelfde te laten uitzien. De beelden onder water maken indruk. Het minieme zicht wordt goed weergegeven. Dat de onderwaterbeelden baden in sepiakleuren die het zicht nog beperkter doen schijnen, stimuleert de fantasie van de kijker. Elk moment kan er iets uit het duistere niets opduiken. Holmes weet met veel inventiviteit een behoorlijk spannend tafereel te schilderen.

De haai wordt zowel digitaal als handmade gepresenteerd. De digitale effecten zijn ok. De praktische effecten vond ik niet erg geslaagd. Erg veel schokkende actie komt er overigens niet bij kijken. Met een afgebeten arm en een afgescheurd been heb je het wel gehad. De doorgewinterde horrorkijker zal er niet rechter van op zijn stoel gaan zitten. Dat gebeurt ook niet als je de personages in ogenschouw neemt. Die zijn plat vormgegeven. Goed of slecht. Sympathiek of onsympathiek. Aan het einde van de film volgt nog en armoedige showdown en klaar is kees. Fear Below is geen onaardige film, maar is geen film die je snel nog eens opzet.

In het derde deel reist het verhaal terug naar de oorsprong van de vloek die al eeuwenlang een Amerikaans stadje teistert en ervaart de kijker eindelijk de reden van het bestaan van het eeuwenoude kwaad. De film bevat veel referentiemateriaal naar de eerdere delen en veel van de acteurs keren weer terug in dezelfde en/of een andere rol.

De film slaat nieuwe wegen in. De eerste delen waren fun-slashers, die vol inzetten op humor, kills en nostalgie. In het finale deel is veel meer ruimte voor drama ingeruimd en valt er op het nostalgische-, humoristische- en het horrorvlak minder te genieten. Het verhaal slaat een serieuzere toon aan en onderlinge relaties die tot die tijd voornamelijk een luchtig karakter hadden, ontstijgen heel voorzichtig de oppervlakkigheid.

Actuele thematiek over de tweedeling in de maatschappij was al zichtbaar in de eerdere delen en keert plastischer terug. Regisseur en co-auteur Leigh Janiak voegt daar in dit deel nog hypocrisie, huichelarij en vrouwonvriendelijkheid aan toe. In de eerste helft van de film die zich in 1666 afspeelt, worden deze zaken flink benadrukt. Weinig fun en weinig slashing dus, maar de serieuze touch geeft wel meer fundament aan het verhaal. En dat is ook wat waard. Ook van waarde is de setting van het Middeleeuws dorp dat plaats van handeling is. De locatie is met zorg ingericht en ziet er authentiek uit. Goed voor de beleving.

In de tweede helft grijpt de film dan toch terug op het concept van de fun-slasher als engagement en drama worden losgelaten en de film toewerkt naar de samenvoeging van onopgehelderde lijntjes. Hier en daar wat brute actie. Hier en daar wat humor. Maar goed. Uiteindelijk stelt het allemaal weinig voor. Uiteindelijk heeft het verhaal ondanks het Middeleeuwse hoofdstuk, maar weinig fundament. De film draait nog steeds om niets meer dan een stel tieners dat met jeugdig enthousiasme een eeuwenoud kwaad bevecht. Spannend is dat niet. Vermakelijk is dat wel.

Fear Street Part Three: 1666 is een leuke afsluiting van de trilogie.

Dat een horrorfilm uitgroeit tot een franchise is niet heel uitzonderlijk. In die zin is Fearless niet bijzonder. Wel bijzonder is dat het jaar waarin de films zijn uitgebracht overeenkomstig is. Ook bijzonder is de vertelstructuur die per volgende deel verder terug in de tijd gaat, waarbij het verhaal uit het eerste deel als raamvertelling functioneert en de belangrijkste personages uit dat deel meereizen in de franchise.

Deel 2 speelt zich af in 1978 en is een heuse slasher. De setting is fijn. Een zomerkamp. Een verrukkelijke locatie die herinneringen oproept aan films als Friday the 13th. Hartstikke leuk, maar inhoudelijk voegt de film weinig toe aan het eerste deel. Ik had er op dat vlak iets meer van verwacht. Met de tagline: “Find the Truth” impliceren de makers immers dat met elk nieuw deel meer verheldering ontstaat over het mysterie dat de franchise bepaalt. Toch voegt deel 2 amper iets toe aan het kennisniveau van de kijker. Die taak zal aan deel 3 zijn voorbehouden.

Intussen ontwikkelt Fear Street: 1978 zich tot een echte klassieke slasher, waarin jeugdige kampeerders een vroegtijdige en bloedige dood sterven. Dat alles gebeurt onder begeleiding van een aangename soundtrack uit die tijd. Hoewel de kills prettig kijkvoer opleveren, moet wel worden gezegd dat de scènes die de actie verbinden tamelijk saai verstrijken. Die scènes voelen onnodig langgerekt aan en maken dat de film zijn vaart verliest. De speelduur van 110 minuten had best wat korter gemogen.

De uitwerking van de personages krijgt in dit deel meer aandacht, waardoor de verbondenheid met de karakters groeit. Positief nieuws dus. Helaas ontbreken in verhalend opzicht echte verrassingen. De film vermaakt goed, maar drijft in mijn geval wel erg op nostalgische gevoelens. Best leuk, maar het is aan de magere kant. Eens kijken wat deel 3 te bieden heeft.

Fear Street is gebaseerd op de boekenreeks van R.L. Stine. De schrijver wordt ook wel aangeduid als de Stephen King van de jeugdliteratuur. Van die aanduiding word ik op voorhand niet meteen blij. Ik zit niet te wachten op een brave horror die geschikt is voor alle leeftijden. Gelukkig blijkt Fear Street een aangename film te zijn die grafische horror niet schuwt. De hoofdrollen worden dan wel gespeeld door middelbare scholieren, maar de horror vond ik behoorlijk volwassen.

De factor Nostalgie wordt in deze film trouwens genadeloos uit de kast getrokken. De film speelt zich af in 1994. Dat is herkenbaar in de entourage, de kleding en natuurlijk in de score, hoewel ik ook nummers van na 1994 meende te horen.

De film begint heel opwindend met moordende actie in een winkelcentrum, maar zakt daarna meteen weg in de belevingswereld van de jeugdige protagonisten. En die wereld is niet erg interessant. Vaak word je in dergelijke films die een beroep doen op je nostalgische gevoelens, verrast met een bruisende groepsdynamiek, die de momenten tussen de moordende actie aangenaam en herkenbaar opvult. Daarvan had ik in deze film in beginsel weinig last.

Het wordt pas leuk als de film zich met een kwade bedreiging gaat bezig houden. Als bovennatuurlijke elementen de film binnendruppelen en de moordfrequentie een opwaartse duw krijgt. De groepsdynamiek verandert recht evenredig en krijgt een heftige impuls die zorgt voor vuur en passie. En zowaar voor wat humor. De film maakt als geheel een ommezwaai die onverwachts leven in de brouwerij brengt en een spannende sfeer veroorzaakt.

Het verhaal is vanaf dat moment leuk om te volgen. Tegen het einde volgt zelfs nog behoorlijk brute actie die in een volbloed slasher niet zou misstaan. Ik kreeg tegen het einde zelfs last van empathische gevoelens voor het groepje middelbare scholieren dat zo dapper de strijd aangaat met het bovennatuurlijke.

Fear Street is geen echte hoogvlieger maar is absoluut een vermakelijke film.

Redelijk amusante film die is opgebouwd rond een theaterachtig spelconcept.

In verhalend opzicht tot op zekere hoogte verrassend en onvoorspelbaar. De wendingen die het verhaal om de haverklap neemt zijn de sterke punten van de film. Sommige zie je aankomen. Sommige niet. Leuk om te volgen.

Als kijker word je meermalen op het verkeerde been gezet, waardoor steeds de vraag rijst hoe het allemaal in elkaar steekt. Er zijn immer vraagtekens. Welke gebeurtenis is spel en welke is echt? De film kent hierdoor geen vervelende of saaie momenten. Er gebeurt genoeg. Er is vaart genoeg.

Het sfeertje is in het begin wat vlakjes en weinig opwindend maar wordt gaandeweg de film duisterder. Er komt wat Gore los en de goedkope grapjes blijven meer en meer achterwege. De toon wordt steeds minder speels en meer benauwend. Best lekker.

Het hoofdpersonage is arrogant en zeer vervelend. Dat feit drukt het plezier in het verhaal enigszins. Ik gunde hem al het slechte. Die gedachte is op zich prettig, maar leidt wat af van de amusante gebeurtenissen die de film zo kijkenswaardig maken.

Ach, het is slecht een klein persoonlijk smetje. Heb me met “Fear Inc.” goed vermaakt.

De film trapt af met een geinige introductie van de personages. Weet je meteen dat de film zichzelf niet heel serieus neemt. Meteen daarna barst het los. Een frisse combinatie van actie en gore zonder veel storende uitleg. Vol met subtiele en minder subtiele humor. Droog en minder droog. Erg leuk.

Prima sfx. Veel bloed, veel brij en veel gehakt. Hilarisch. Ook de creaturen zijn meer dan acceptabel vormgegeven. Ze komen dan wel minder uitgesproken en zichtbaar in beeld, maar hun weergave is heel dynamisch ingeweven in de heksenketel die de film bij tijd en wijle is. De invulling van de boosaardige vijand blijft zo deels een persoonlijke kwestie en dat is prima. De aanwezigheid van de creaturen is in ieder geval zeer verontrustend. Doel bereikt en dus ook hier 'a fine job'.

Geen verkeerde personages. Simplistisch en gemakkelijk herkenbaar. Niet al te veel body en heerlijk stereotiep. Ze zijn perfect uitgelezen voor deze rollercoaster die gericht is op alles behalve verdieping in de personages en diepzinnige dialogen. Niets van dat. De personages zijn prettig inwisselbaar. Enige vorm van empathie voor iemand is nauwelijks mogelijk. En de dialogen zijn gewoon heel vermakelijk. Heerlijk droog, vaak lekker onzinnig en ze klinken leuk stompzinnig.

Feast is een frisse actiehorror vol vaart met prima speciale effecten. Ik ben nieuwsgierig naar de sequels.

Als ik diep in de nacht van mijn werk naar huis rijd is de radio bijna altijd mijn vaste metgezel. Heerlijk is dat. Radio in de nacht is radio zonder schreeuwerige reclameblokken, hijgerige filemeldingen, snelle nieuwsflitsen, nietszeggende presentatoren en flauwe gesprekjes. Het is radio die rust uitstraalt. Radio die de tijd neemt. Het is de radio van de documentaire, van de podcast, van de sereniteit en helaas ook (net als de dagradio) van de slechte muzikale omlijsting. Grijsgedraaide hitjes van jaren her, afkomstig uit het veilige en saaie middle of the road-genre, onderbreken om de zoveel tijd de vredige rust van het gesproken woord. Zodra er een plaatje wordt aangekondigd, gaat bij mij de volumeknop steevast iets naar beneden. Gelukkig duurt zo’n plaatje maar een paar minuten en blijft de overlast beperkt tot een stuk of drie plaatjes per uur. Dat is enigszins acceptabel, maar blijft desalniettemin een kleine ergernis. Liever luister ik gewoon naar een radioprogramma zonder muzikale afleiding. Als ik muziek wil horen, gebruik ik daarvoor m’n eigen verzameling wel. Geef mij maar talkradio.

De aanleiding voor bovenstaand overpeinzinkje is de film Feedback. Een film die zich in een radiostudio afspeelt ten tijde van een talkshow. Een gewelddadige gijzeling vindt plaats. Het lijkt een daad van een stelletje anarchisten, maar zo simpel is het niet. Er is meer aan de hand. Een machtspel van woorden en daden gevoed door geheimen die de personages angstvallig koesteren, zorgt voor een manipulatieve atmosfeer en een film vol psychologische en lichamelijke aggressie.

In deze film speelt geluid een belangrijke rol. Met geluid kun je mooie dinge doen. Je kunt geluid weglaten of juist explosief laten knallen. Je kunt geluid ook vertragen en met de pauzeknop de actualiteit van de gebeurtenissen uitstellen, zodat de realiteit pas veel later uit de radio van de luisteraars schalt. Het gerommel met het geluid werkt uitstekend. Personages en kijker worden er samen paranoïde van. Het werkt uitermate effectief voor de spanning.

Niet alleen het spel met geluid is een middel om spanning op te roepen. Regisseur Alsonso speelt daarnaast heel ingenieus met variaties van licht en kleur om de onrust die zich zowel bij de personages als bij de kijker manifesteert nog eens extra te versterken. Uiteraard gebruikt hij ook voor de hand liggende middelen als psychologische druk en lichamelijk geweld. In een afgesloten radiostudio werken al deze middelen fantastisch. De sfeer in de studio is een hele film lang claustrofobisch en dreigend.

De hoofdrol is voor Eddie Marsan. Een acteur die in onnoemelijk veel bijrollen is te zien maar die vooral een erg goede acteur is. Af en toe pakt hij in een onafhankelijke productie wel eens een hoofdrol mee. Naast deze film is zijn fantastische hoofdrol in Still Life (2013) daar een voorbeeld van. Still Life was trouwens de film die mij bewust maakte van het bestaan van Eddie Marsan. Fijne acteur.

Feedback is een klein juweeltje. Een intens geënsceneerde film met weinig speelruimte, weinig personages en veel spanning.

In deze film is het weer zover. Een virus dat het niet goed met de mensheid voor heeft, steekt de kop op. De zoveelste film waarin een virus mensen tot agressieve creaturen maakt.
Op zich een solide film, maar ook een film die de bekende viruspaden bewandelt. Je weet wel. De personages onderschatten het gevaar, ondernemen stomme acties en worden uiteraard met het virus besmet, waarna ze muteren in vleesetende zombies. Het is eenheidsworst, maar wel van degelijke makelij
Het camerawerk is goed. De personages zijn heel behoorlijk uitgewerkt. Acteer technisch is het ook prima. De actiescènes zijn ok. En het creature design is van enig niveau. Kortom. Aan de randvoorwaarden is voldaan. De ingrediënten voor het verhaal zijn aanwezig en scoren een voldoende. Rest het verhaal. Dat is een standaard riedeltje van voorspelbare gebeurtenissen. Enigszins teleurstellend is dat wel aangezien de inhoudelijke elementen zo gunstig zijn.
Opzienbarende ideeën ontbreken in deze film. Of het zouden de twee vrouwelijke hoofdpersonages met lesbische voorkeur moeten zijn, die de rol van overlever en verdelger op zich nemen. Meestal worden dergelijke personages door een man ingevuld. Het feit dat ze lesbisch zijn, maakt overigens voor het verhaal niet uit. Dat is echt bijzaak. Het klinkt gewoon lekker smeuïg en dat klinkt vervolgens weer een beetje wanhopig. Het zegt iets over het gebrek aan originele inhoud van de film.
Feral is een degelijk product en kijkt aardig weg. De film vertelt een mager verhaal zonder enige innovatieve wending of creatieve actie. De film is geen blijvertje in het collectieve geheugen. Daar is alles wel mee gezegd.

Een romantische bootreis op een jacht met een aantal toeristen wordt steeds minder romantisch. De film van regisseur Chris Graham heeft wat tijd nodig om een enigszins acceptabele horrorfilm te worden. Tot het zover is, wordt de kijker vermaakt met scènes die de horrorfilmkijker al uit andere films kent. Obligate scènes waarin wordt gedanst, gedronken en van de zon wordt genoten. Scènes die ertoe dienen om de oninteressante personages beter te leren kennen. Met dank aan het acceptabele acteerwerk en de zwarte humor die hier en daar de kop opsteekt, slaan we ons door deze fase van de film heen. Het wachten is op de veerman.
De veerman die volgens de Griekse mythologie door een overledene met een munt betaald moet worden om door hem over de rivier de Styx naar het dodenrijk getransporteerd te worden. In de film draait het om iemand die al eeuwenlang probeert om aan de veerman te ontkomen en hiertoe steeds een ander lichaam kiest om zijn ziel in te huisvesten. De veerman is daar niet blij mee en is al eeuwenlang op zoek naar de onverlaat. Het is een interessant gegeven om een horrorfilm op te baseren.
De randvoorwaarden zijn goed. De setting op een jacht garandeert weinig of geen vluchtmogelijkheden. Bovendien is de bewegingsruimte op het jacht beperkt. Er ontstaat een beklemmende atmosfeer die nog wordt benadrukt door een merkwaardige nevel die de boot omringt. Als onder deze omstandigheden de actie losbarst is dat in eerste instantie nog wel spannend. Veel variatie in de actie is er echter niet en het concept van lichaamsruil kennen we uit andere films en bezorgt de film geen verrassende impulsen. Het gevolg is dat de spanningsboog al snel afneemt en blijvend tot rust komt. Daarin kon ook de komst van Charon geen verandering meer brengen.

Over een drietal jonge idealisten die op ludieke wijze actie voeren tegen het kapitaal door in te breken in de woningen van kapitaalkrachtige lieden om daar vervolgens op een kunstzinnige manier de huisraad opnieuw te schikken en briefjes achter te laten met een prikkelende boodschap. Ze plegen poëtisch verzet, zoals regisseur en schrijver Hans Weingartner het formuleert. De verbeelding is sympathiek maar maakt tevens duidelijk dat daadwerkelijke maatschappelijke veranderingen als gevolg van deze ludieke acties niet aan de orde zijn. En dat knaagt bij de idealisten.
De eerste helft van de film gaat voornamelijk over het actievoeren en is politiek geëngageerd. Spannend, rebels, wanordelijk. In de tweede helft verschuift het politieke karakter en krijgt de film een meer intermenselijk karakter. De sfeer verandert van actief naar afwachtend. Een nieuwe situatie heeft zich voorgedaan. Een situatie die de personages in een rustiger omgeving plaatst waarin de afleiding niet meer bij de politieke actievoering ligt maar de afleiding noodgedwongen veel intiemer bij de personages zelf is geplaatst. Zelfreflectie en groepsreflectie zijn aan de orde. Conflicten ontstaan en ebben weer weg zoals dat in een groepsdynamiek gebeurt.
Ook de setting is veranderd. Van het roerige Berlijn verplaatst het verhaal zich naar de idyllische omgeving van een berghut in het Oostenrijks alpenlandschap. De overgang naar een verhaal met andere verhalende accenten gebeurt vrij naturel. De eerste scène in de berghut laat nog eventjes een lange dialoog met politieke inhoud zien. Hierna glijdt de film langzaam af naar rustiger vaarwater en richt zich vooral op de onderlinge verhoudingen. Best leuk, de steekspelletjes, de geheimpjes, het gekonkel die in de plaats zijn gekomen van de hectiek en de spanning uit het eerste deel.
Het lukt Weingartner en zijn drie uitstekende hoofdrolspelers goed om een sfeervol beeld van een generatie neer te zetten. Een generatie die zijn eigen stem nog niet lijkt te hebben gevonden. Alles wat uit de monden van de verzetshelden komt, klinkt als tekst die is geleend van een of ander pamflet of uit een of ander boekwerk uit de jaren 60. Veel indruk maakt een tekst als “kapitalistische dictatuur van het systeem” niet. Niet op mij, in ieder geval.
Het camerawerk is beweeglijk en volgt de personages in hun dynamische zijn. De kijker kijkt mee over de schouders van de personages. Dat kijkt lekker intens en is goed voor de beleving. Ook prettig dat de regisseur zorgt voor een aangename slotacte die laat zien dat de acties van de drie verzetshelden eigenlijk niets aan de wereldorde hebben veranderd. Leuk einde. Dat wel.

Film die een behoorlijk aantal thema's aanroert, maar eigenlijk slechts draait om het thema liefde. Het gaat over seks, ontrouw, verlangen, vrijheid, carrière en meer van dat. Alle deze thematiek is echter gerelateerd aan liefde. Het hoofdthema. De film gaat over twee soorten van liefde die zich in twee verschillende settings afspelen. Liefde voor de zee. Liefde voor een persoon. Twee liefdes. Twee werelden.

In de film worden beide werelden gescheiden weergegeven. De film en de hoofdpersoon laveren tussen beide liefdes. Dat blijkt nog een hele toer. Op zee gebeuren dingen die niet inpasbaar zijn in het leven op de vaste wal. Op de vaste wal heten dingen die je op zee uitvoert al snel promiscue. Libertijnse liefde in de ene wereld versus confessionele liefde in de andere wereld. Wat in het ene leven kan, kan in het andere niet. Wat in het ene leven onder het mom van vrijheid wordt toegestaan, is in het andere onvoorstelbaar. Oei toch.

De liefde in deze film is ingewikkeld. Kunnen beide liefdes los van elkaar bestaan? De op zee in zwang zijnde zinsnede dat alles dat op zee gebeurt, altijd op zee blijft, is lastig te handhaven. Het gevoel zegt iets anders dan de praktijk. Een film met een dilemma. Af en toe saai. Af en toe levendig. Af en toe confronterend. Af en toe lamlendig voort deinend. Af en toe prikkelend. Af en toe oninteressant, maar ook af en toe niet.

Een trage film. Gelegenheid genoeg om er mooie beeldcomposities in te gooien. Wonderschone plaatjes. Traag wordt aangevuld met emotie. Vooral door de impact van de beelden en in mindere mate door het worstelende hoofdpersonage.

Mooie vrouw die Labed, maar haar worsteling is niet steeds even overtuigend. Misschien komt dat omdat de film erg inzoomt op de amoureuze spanningen van Labed en haar werkzame leven als bemanningslid, dat toch ook een belangrijke emotionele component is in haar liefde voor de zee, onderbelicht laat. Misschien ook is Labed gewoon een overschatte actrice. Ik ben er nog niet over uit.

De film begint bijzonder enerverend met chaotische taferelen in een vliegtuig. Vervolgens springt de film twaalf uur terug in de tijd en krijgt de kijker het verhaal te zien dat leidt naar de chaos in het vliegtuig. Dat verhaal begint vrij rustig maar springt al snel van de ene hectische situatie naar de andere. Leuk. Josh Hartnett is hoofdpersoon Lucas die er nogal sjofel uitziet en zich in het dagelijkse leven door eigen toedoen in allerlei dreigende situaties bevindt. Hij lijkt zich met zijn laconieke instelling en vechtskills echter prima te redden. En voor en na het zoveelste akkefietje is er troostende alcohol die maakt dat hij zich nooit ergens veel zorgen over maakt.

Deze Lucas is de spil van de film. Erg laconiek en sympathiek, maar ook een huurling met bijpassende skills. De vergelijking met Brad Pitt in Bullet Train ligt voor de hand. De vergelijking met de film Bullet Train trouwens ook. Fight or Flight doet in de lucht wat Bullet Train op het spoor doet. Het moge duidelijk zijn dat Fight or Flight leentjebuur heeft gespeeld. Geen erg originele film dus. Ik verwachtte dat ook niet. Originaliteit is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. Bekijk je Fight or Flight met een aangepast verwachtingspatroon, dan is Flght or Flight een erg leuke film.

Het scenario voorziet in veel hectiek. Veel absurde ontwikkelingen rondom een zoektocht naar een mysterieuze persoon met de naam Ghost, die zich in het vliegtuig zou bevinden. Dus is er een vliegtuig volgepakt met elkaar beconcurrerende huurmoordenaars die elkaar beloeren en gewelddadig bejegenen. De plotlijn resulteert in veel actie met een prettige vleug humor. De humor is vooral in de actie te vinden die steeds groteskere vormen aanneemt. Josh Harnett slaat er bedreven op los. Het bloed spuit overmatig. Ik zag zelfs een kettingzaag voorbijkomen. De verwondingen zien er overdreven smerig uit. De bodycount is hoog. Evenals het tempo. De film verveelt geen moment.

Fight or Flight is een leuke actiefilm die je vooral niet serieus moet nemen. Een film met veel humor en prima actie. Prima vechtscènes (veel martial arts) en een mooie mix van CGI- en handmade-effecten. Het verhaaltje stelt weinig voor maar voldoet. Optisch uitstekend en veel vaart. Een prima protagonist en aangename personages om hem heen. Fight or Flight is leuk vermaak.

Een Italiaanse productie die de familie Frankenstein uitbreidt met de dochter van baron Frankenstein. Een voluptueuze dame die eveneens plezier put uit proefnemingen op dode mensen. Behalve die morbide pleziertjes houdt zij ook van pleziertjes die verband houden met het uitleven van haar lustgevoelens. Dood en seks schijnen dicht bij elkaar te liggen. Zo duidt men het orgasme ook wel aan met de term ‘la petite mort’ oftewel de kleine dood, las ik ooit ergens. Seks en de dood zijn de drijfveren achter deze film. De tagline windt er geen doekjes om. “Only the monster she made could satisfy her strange desires!”

Ze is niet de enige met die behoeften. In het dorp waar het kasteel van Frankenstein staat, lusten de mannen en vrouwen er wel pap van. Steeds weer infiltreert regisseur Mel Welles de film met een paartje dat bezig is de liefde te bedrijven. Zij naakt. Hij volledig gekleed. Dat er in de jaren 60 van de 19e eeuw nog daadwerkelijke bevruchtingen plaatsvonden, verbaasde mij zeer na het zien van deze film.

Verbazingwekkend is ook hoe gemakkelijk alles in het verhaal verloopt. Er zijn steeds lijken beschikbaar, er is op de juiste tijd onweer en bliksem aanwezig en de dode wordt immer zonder problemen tot leven gewekt. Ach, het is trash. Ook goed te zien aan de goedkope decors, de kostumering en aan het monster dat trouwens wel een fascinerend en onrustbarend oog bezit. Helaas krijgt het monster wat weinig speeltijd.

Joseph Cotten speelt baron Frankenstein. Een niet bijster indrukwekkende rol die ongeveer een halve film duurt. Beetje sneue rol voor een man die furore maakte in films als The Third Man (1949) en Niagara (1953). In La Figlia di Frankenstein heeft hij bepaald geen glansrol. Dat gaat trouwens ook moeilijk in deze film. La Figlia di Frankenstein is een middelmatige film uit de nadagen van het gouden tijdperk van de gothic film. Trashy, mager verhaal, goedkoop ogende decors, goedkoop ogende effecten en matig acteerwerk. Toch weet de film voldoende duistere sfeer en charme op te wekken om zonder veel inspanning vol te houden tot het einde.

In de Nederlandse film "Fijn Weekend" komt een groep vrienden bijeen om te rouwen om een overleden vriend. Films die zich met dit thema bezighouden, spelen zich vaak in een tragische atmosfeer af. In Fijn Weekend gaat men op een luchtige wijze met dit thema om. Althans dat probeert de vriendengroep door in het weekenduitje dezelfde leuke dingen te doen die men het jaar ervoor deed toen de vriend nog onder hen was.

De film is een komedie. De situaties die zich voordoen hebben een komische en luchthartige insteek. Maar ja, hoe leuk kan een weekend zijn als dat weekend in het teken staat van een afscheid. Het is lastig voor de vrienden om de normale leuke dingen te doen terwijl die niet met de werkelijkheid te verenigen zijn. De komedie is voornamelijk aan dit dilemma ontleend. Een uitstekende bron voor (tragi)komische hoogstandjes, zou je zeggen. En dat valt tegen. Tragikomedie is pas effectief als er enige diepgang in de personages is bewerkstelligd. Die moeite is niet genomen. De personages zijn helaas nogal (haha) karikaturaal vormgegeven. Er is geen heuse inleving. Geen heuse beleving. Er valt derhalve niet veel te lachen.

Er valt evenmin veel te treuren. Weliswaar doen zich treurige momenten voor, maar die zijn er minder dan de leuk bedoelde momenten. De film wil duidelijk niet erg ingaan op morele kwesties of op de treurnis die bij rouw komt kijken. De film wil eigenlijk alleen maar plezieren. Prima hoor. Als het de keuze is om niet de diepte van de zielen van rouwende mensen op te zoeken, maar slechts te willen zorgen voor vermaak, is dat ok. Het lijkt me dan echter wel zaak om in dat geval een vermakelijke film te produceren. Fijn Weekend is dat niet. Fijn Weekend is een middelmatige komedie en een nog middelmatiger drama.

Tijdens de tweede wereldoorlog werkte de Poolse Jood Leopold Tyrmand als kelner in een hotel in Duitsland. Hij deed alsof hij van Franse origine was en dat werkte. Zijn belevenissen tekende hij op in de novelle Filip. Mical Kwiecinski verfilmde het boekwerkje. Het resultaat is een onstuimige vertelling van wrede oorlogservaringen, die zich eens niet aan het front afspelen maar gewoon in een luxe hotel in een Duitse stad.

Formidabele hoofdrol van Eryk Kulm die als dienstbare kelner de crème de la crème van het Duitse volk moet bedienen. Hij haat hen. Hij voelt zich als een wilde kat gevangen in een kooi. In hem borrelt het woest, maar hij mag naar buiten toe nooit blijk geven van zijn haat. Hij staat continu onder hoge druk om de controle te bewaren.

Eryk Kulm die in de huid van Filip kruipt, is geweldig. Zijn blikken en zijn mimiek zijn veelzeggend en vertellen de kijker alles over zijn verstopte innerlijke gevoelsleven dat innerlijk moet blijven. Kwiecinski maakt het extra spannend door steevast het geluid van een razende hartslag aan zo'n innerlijke woedeaanval toe te voegen. Het geluidseffect is wel degelijk van toegevoegde waarde. Het roept een vervelend gevoel van beklemming op, die de heikele toestand waarin Filip verkeert nog eens versterkt en gevoelsmatig verduidelijkt.

Michal Kwiecinski maakt een krachtige film. Een film die de de de situatie van Filip die zich tussen zijn vijanden verschuilt, ontroerend en driftig maar ook met humor verbeeldt. Filip is niet per se een trieste film of een woedende film. Althans niet over de gehele linie. In het verhaal worden immer weer schilfertjes hoop en licht de duistere realiteit ingeblazen. Voor vriendschap, liefde en braniegedrag is voldoende ruimte gecreëerd zodat je als kijker niet de hele tijd overweldigd bent door de treurnis en woede van de hoofdpersoon.

Leven en dood bestaan soms dicht naast elkaar. Filip laat zijn protagonist daarover een krachtige getuigenis afleggen. De getuigenis van een Jood die tijdens de tweede wereldoorlog voor de Duitsers moest werken om te kunnen overleven. De getuigenis van een jonge man die zijn ware afkomst moest verbergen en daar tot in alle uiteinden van zijn lijf en psyche pisnijdig over was. Filip is een indrukwekkend historisch drama dat laat zien dat de oorlog zich niet alleen zichtbaar aan het front afspeelt maar soms onzichtbaar binnen een enkel persoon wordt uitgevochten. Filip is een film die de oorlog in de ziel van een ontheemde laat woekeren. In een vluchteling. In een onderdrukte. In Filip.

Deze derde en eigenlijk laatste film uit de Omen-reeks (Omen IV: The Awakening (1991) telt niet echt mee) neemt in ieder geval inzake het verhaal enige afstand van zijn voorgangers. Damien is volwassen en heeft de alleenheerschappij over een multinational. Hij is niet meer afhankelijk van zijn omgeving in de strijd tegen het goede. Hij voert zijn eigen strijd. De uitgangssituatie is een andere. Het verhaal bevat tevens interessantere componenten. Er is meer thematiek uit de bijbel in het verhaal verwerkt. Een aardig voorbeeld hiervan is de collectieve moord op zuigelingen die in het voetspoor van Koning Herodes wordt voltrokken.
In verhalend opzicht valt er in dit derde deel dus meer te beleven dan in het voorgaande deel dat niet bol stond van intrigerende subplotjes om het basisverhaal op te leuken. Andere elementen in de film deugen dan weer minder. Zo zijn de moordpartijen een stuk minder bezienswaardig. Een spectaculaire zelfmoord daargelaten, zijn de kills nogal banaal gefilmd. Die hadden best wat explicieter en spannender in beeld gebracht mogen worden. Het oogt allemaal nogal braaf. Ik kreeg er een tv-film gevoel van.
De film draait erg om Damien Thorn. Dat is natuurlijk logisch, maar ik bedoel daarmee dat het de film ontbreekt aan een markante tegenpool. Personages zijn er genoeg, maar geen van hen geeft daadwerkelijk een fundamenteel accent aan het verhaal. Ze fladderen wat rond en verschijnen hier en daar opeens in een scène. Hun aanwezigheid is geen reden om emotionele steun in de strijd tegen het kwaad op te roepen. Ik zag al hun inspanningen gelaten aan. Met Sam Neill had ik ook niet veel. Nooit gehad ook. Sam Neill als Damien is gewoon niet sinister genoeg. Hij is niet in staat om met overtuiging een dreigende of duistere uitstraling aan zijn personage te geven.
Hoewel aan het verhaal meer aandacht is besteed en herhaling uit de voorgaande delen veelal wordt gemeden, deugen nu de omlijsting (sfeer, effecten, camerawerk) en de invulling van de personages een stuk minder. Echt spannend is de film niet. The Final Conflict is het minste deel uit de trilogie.

De film legt de focus op het spannende principe van de tien kleine negertjes. De tiener personages wier overlijden door een toevallige gebeurtenis is voorkomen, worden één voor één alsnog gehaald door de dood. Over de beweegredenen van de dood, die hier als een onzichtbaar energieveld wordt weergegeven, wordt in de film niet ingegaan. Ook de achtergrond en beweegredenen van een mysterieuze tegenkracht die hoofdpersonage Alex van inzichten en waarschuwingen voorziet, is blijkbaar niet van belang.

In één scène wordt een tipje van de sluier opgelicht als Tony ‘Candyman’ Todd als begrafenisondernemer de geplaagde tieners onderwijst dat de dood een daadwerkelijk bestaande kracht is die zich aan een strak overlijdensschema houdt. De scène komt opeens uit de lucht vallen en heeft weinig aansluiting met het sensationele karakter van de film, maar biedt in ieder geval enig soelaas.

Het is alsof regisseur James Wong tot de slotsom kwam dat enige verdiepende uitleg van het mysterie van de dood eigenlijk wel wenselijk was en hij de scène op de valreep nog ergens tussen heeft gepropt. Het komt wat geforceerd en lachwekkend over, terwijl Tony Todd een onuitputtelijke bron van wijsheid lijkt, die best een grotere bezinnende rol in de film had verdiend..

Wat mij betreft ligt hier de zwakte van de film. Veel sensatie en veel actie. En best leuk ook. Toch had ik steeds dat knagende gevoel. Ik wilde gewoon iets meer weten van het mysterie van de dood en zijn raadselachtige tegenhanger. In de vervolgen op Final Destination keert Tony Todd overigens terug. Geen idee of zijn rol daarin van meer betekenis is en hij meer verlichting brengt. Misschien ervaar ik het ooit nog eens.

Prima film verder. De moorden zien er goed uit en hebben een macaber randje. Het tempo is goed en de spanningsboog werkt. Twee sympathieke hoofdpersonages voor de inleving omringd met stereotiepe randfiguren, die niet heel vervelend zijn. Ook goed.

Ja. Prima vermaak.

In de jaren 80 was er sprake van een golf aan goedkoop geproduceerde slasherfilms. De meeste daarvan zijn In feite hele simpele maaksels. Ook wel logisch. Het enige dat zo’n film nodig heeft is een angstaanjagende killer (liefst met een eigenzinnig masker of uitgerust met een markant kledingstuk) en een blik tieners waarop hij zich kan uitleven. Ingewikkelde plotlijnen of ingenieuze manieren om de spanning op te bouwen zijn in dergelijke films niet nodig. Het is simpel en lomp vermaak, waarin de kills en de killer de meest amusante factoren zijn en ingrediënten als flauwe jumpscares, clichématige personages en blote dames hele leuke smaakmakers. Ik ben er dol op.

In Final Exam houden die zaken niet over. De grootste domper is de killer. Die maakt weinig indruk. Totaal geen charisma. Het probleem van de killer is dat hij geen zweem van bovennatuurlijkheid of onaantastbaarheid aan zich heeft kleven. Hij draagt geen masker en bezit geen ander showelement dat hem bijzonder maakt en dat hem er op een angstaanjagende manier mysterieus of knettergek laat uitzien. In deze film is de enige gimmick dat men het gezicht van de killer steeds verbergt door hem van achteren in beeld te brengen of door de camera steeds op het laatste moment weg te zwenken. Dat oogt nerveus en genereert geen spanning en maakt van de killer nooit een echte bedreiging. Hij blijft te gewoontjes.

Als er eenmaal gemoord wordt, leeft de film op. De kills zijn niet heel spectaculair maar prima te doen. Wel erg jammer is het dat het geslash pas erg laat op gang komt. In feite bestaat het eerste uur van de film slechts uit een lading oninteressante interacties tussen de clichématig vormgegeven personages (gelukkig!). Het is niet meer dan een gezapig inkijkje in het studentenleven, waarbij het zeer opvallend is hoe de vrouwelijke studenten onder alle omstandigheden erg gehecht blijven aan het dragen van kleding. Ik geloof één mager stukje bloot te hebben waargenomen. Behalve de blote dames, ontbreken in dat stuk film uiteraard de kills.

De score van de film doet heel erg denken aan de score van Halloween (1978). Erg zelfingenomen en tamelijk dom, want uiteraard denk je bij het horen van de muziek meteen aan die film. En ja, de enscenering van de film en de methodiek van de killer zijn vergelijkbaar, maar om dat nu te accentueren en vervolgens veel minder kwaliteit te leveren, is een kwestie van zelfoverschatting.

'Final Exam' is geen goede film. Het laatste halve uur is niet onaardig en maakt iets goed van het saaie gemodder in het eerste uur. Echt geërgerd heb ik me tijdens de film trouwens niet.

Een film met veel potentie.

Een perfect sinistere en onwezenlijke sfeer. Een intrigerend verhalend uitgangspunt. Mysterieus, onwerkelijk en een tikje bizar. Lekker. Lekker.

Potentie genoeg. Maar, (zonde, zonde!) de film mist diepte in het vervolg. Het verhaal mist ontwikkeling. Erg teleurstellend en een belediging voor de prima opbouw en sfeer.

Setting en cast zijn ok.

Het kale onpersoonlijke eethuis en de "gezellige" nonconformistische huiskamer in het bos vormen prachtige decors. De perfecte opmaat voor meer spanning, intrige, verdieping etc. Helaas gebeurt er juist dan te weinig.

De cast acteert in lijn met de sfeer. Koud, kaal en off beat met de realiteit. Geen franje. Best goed eigenljk.

Zo jammer dat het verhaal dan niet meer diepte in de karakters geeft. Ik was best nieuwsgierig geworden naar hun handelingsmotieven. Maar ja, die ontwikkeling bleef uit. De diepere lagen bleven onaangeroerd.

Een half uurtje film er bij was voldoende geweest. Gemiste kans. Stom!

Groepje jongeren belandt in een campy horrorfilm en maakt plotseling onderdeel uit van de cast.

Een hoogst vermakelijke film waarin het element horror met een korreltje zout moet worden genomen.

De film verwijst naar de kampvuurfilms van een aantal jaren geleden en gebruikt eenzelfde type setting en plot als een film als "friday the 13th". De verwijzingen zijn respectvol. De humor in "the final girls" maakt de inhoud van dergelijke films nooit belachelijk. Respect, zogezegd.

Het slashergedeelte speelt niet de hoofdrol. De setting en enge sfeer van de campy horrorfilm worden voornamelijk gebruikt om een heel plezierige en komische film te fabriceren. De horrorelementen dienen eerder als kapstok voor een zeer grappig verhaal.

De humor is erg leuk. Soms scherp, soms erg melig. De personages uit de originele film zijn gebonden aan het scenario van de film. De nieuwkomers niet. De nieuwkomers kennen het verloop van de film en proberen deze te beinvloeden. Het levert zeer komische taferelen op.

De dialogen zijn erg goed. Het acteerwerk is prima in orde. Fris en heerlijk 'over the top'.

De uitsmijter is origineel en wederom hartstikke grappig.

Lachwekkend goed!

The Final speelt zich af in een highschoolmilieu. Vijf leden van de outcast worden geestelijk en fysiek gemolesteerd door leden van de populaire clan. De redenen zijn simpel. De outcast is nerdy en kan zich tegen de pesterijen niet verweren. Na jaren van pijniging steekt dat enorm. Tijd om de rollen om te draaien. Hun plan is om een gekostumeerd feest te geven, de bullies uit te nodigen, te drogeren en te vernederen.

Dat lijkt een opmaat voor torture porn. En dat klopt ook wel. Verwacht echter geen harde effecten. Veel van de actie vindt offscreen plaats. Het effect is er iverigens niet minder om. Dat komt vooral omdat de martelingen niet op zich staan maar onderdeel zijn van een psychologische spel. De martelingen gaan gepaard met een persoonlijke les die de oppervlakkige focus op uiterlijkheden hardhandig belachelijk maakt. Een leuk idee, maar het werkt niet geheel bevredigend. Als kijker heb je dan wel een negatieve klik met de slachtoffers, maar ook een zeer oppervlakkige.

Jammer is namelijk dat de populisten wandelende clichés zijn. De meisjes houden zich met hun uiterlijk bezig en zijn bitse bitches. De popu;aire jongens doen aan football en zijn verwende blagen. Van meer diepzinnigheid is hun personage niet voorzien. De outcast is interessanter. Hoewel je eigenlijk maar weinig over hen te weten komt, is er inleving. Met subtiele trucs maakt de film duidelijk dat ze eenzaam zijn en dat het hun thuis ook aan aandacht ontbreekt. Bijna elke nerd heeft wel een scène waarin de gezinssituatie wordt verduidelijkt. Opvallend in die scènes is dat de gezichten van de ouders niet worden getoond. Die worden buiten beeld gehouden of gaan schuil achter een krant. De scènes zijn goed voor een dramatisch laagje en kweken meer begrip voor hun radicale actie.

In zijn geheel is The Final best aardig gelukt en een redelijk geslaagde mix van horror, thriller en drama. Vanaf een bepaald moment blijft het verhaal een beetje hangen in herhaling. De spanning valt weg. De sfeer gaat bladderen. Ingebrachte complicaties trekken het verhaal niet meer vlot. In het laatste halve uur vallen ook de abrupte overgangen tussen scènes op, die het moeilijk maken de focus vast te houden.En zo zijn introductie en middendeel best oké en verliest de film in het laatste deel veel van zijn sfeer.

Finch is een Science Fictionfilm die zich in een dystopische toekomst afspeelt maar is geen grote spektakelfilm. Ondanks de aanwezigheid van het filmische zwaargewicht Tom Hanks en een visueel aantrekkelijk decorum, is Finch een bescheiden film die zich vooral richt op de interactie tussen een mens, een robot en een hond.

Hier en daar is er wel wat serieuze aandacht voor spannende actie. Dat is ook logisch in een wereld die zo goed als onbewoonbaar is geworden en een gevaarlijke plek is. De weersomstandigheden zijn bepaald niet vriendelijk en andere overlevende mensen zijn dat ook niet. Die feiten leveren tussendoor wat spannende scènes op die afleiden van de koddige interacties tussen de personages.

De film laat in eerste instantie veel onuitgesproken. In de loop van de film krijgt alles echter keurig een plekje. Finch zet vooral in op humor en op sentiment. Het merkwaardige trio is prettig gezelschap en roept een aangenaam gevoel op. De focus ligt daarbij op de robot die zich als een mens moet leren te gedragen. De scènes waarin dat gebeurt en de robot dagelijkse routineuze dingen moet leren, zijn grappig. Aan de hand daarvan stelt regisseur Miguel Sapochnik en passant de existentiële vraag wat het betekent om mens te zijn. Dat gebeurt allemaal vrij onbezorgd en speels en heeft geen hoog intellectueel gehalte. Het blijft lekker luchtig.

In de tweede helft van de film wordt de luchtige lijn voorzichtig losgelaten en krijgen gebeurtenissen een emotionelere laag. Dat wordt vooral zichtbaar in het personage van Tom Hanks, dat te midden van een onherbergzaam en levenloos landschap het laatste bastion van de menselijkheid, lijkt te zijn. De emotie die daarbij wordt opgeroepen voelt wat berekenend aan, maar is wel effectief. Laat dat maar aan de vakkundigheid van de Amerikaans feelgood fabriek over.

Finch combineert sfeervolle dystopische beelden met humor en warm sentiment. Heel origineel is het niet, maar het werkt.

Lieve en suikerzoete film met een simpel en niet verrassend verhaalverloop.

Doc Hollywood? Enigszins, maar dan wel Doc Hollywood in Walnut Grove.

De film heeft z'n momenten maar is over de gehele linie te braaf. Sympathieke eendimensionale karakters. Sympathieke humor. Sympathieke setting. Alles ademt sympathie. Zelfs het religieuze tintje is sympathiek.

De cast acteert aardig, maar niet heel memorabel. De acteerprestaties zijn eerder sympathiek.

Eigenlijk wel vermoeiend, al die sympathie. Op den duur snakte ik naar een beetje opwinding. Naar wat peper. Tevergeefs. Het kwam niet.

Met lyrische beelden en in een heel rustig tempo vertelt regisseur en (mede)scriptschrijver Kelly Richardt een simpel maar fascinerend verhaal over twee schelmen en hun schimmige praktijken om veel geld te verdienen.

In feite is de film wel iets minder sinpel dan de plotlijn doet vermoeden. De film is een parabel over kapitalistische uitbuiting en het maatschappelijk uitsluiten van mensen die gebruik willen maken van sociaal economische mogelijkheden om een hoger welvaartspeil te bereiken. Onder de eenvoud van het verhaal ligt zware kost verborgen.

Maar niet alleen zware kost. De film gaat ook gewoon over vriendschap. Een citaat van William Blake maakt dat in het begin van de film duidelijk. “The bird a nest, the spider a web, man friendship.” Vriendschap is de woning die mensen graag gebouwd zien worden.

De setting is het Oregon van de 19e eeuw. Een stuk hoopvol Amerika waar in die tijd de natuur nog onaangetast was en de nieuwe wereld volop economische mogelijkheden bood voor iedereen. Het ene strookt met de werkelijkheid. Het andere blijkt een bedriegelijke verwachting.

Voordat de film afdaalt naar het ongerepte Oregon, zien we eerst beelden van de huidige tijd voorbij komen. Een ellenlange opname van een groot vrachtschip dat rustig over een rivier vaart. Van de linkerkant van het beeldframe naar de rechterkant. Duur: maar liefst 76 seconden. Het zegt meteen veel over de trage pacing van de film. Na dit begin richt de camera zich op een vrouw die in de bossen langs de rivier twee skeletten vindt. Daarmee is de verrassende brug gemaakt naar dezelfde bossen in de 19e eeuw alwaar de eigenlijke film zich afspeelt.

Die wereld is geen idyllisch oord. Ondanks de schilderachtige setting is die oude wereld ruw, woest en afzichtelijk. Het menselijke gedrag contrasteert scherp met de maagdelijke natuur. Hebzucht, vreemdelingenhaat, klassenverschil en geweld bepalen het bestaan.

Kelly Richardt levert met deze tragikomische film over de verwoede pogingen van twee aangename personages om zich een betere economische en maatschappelijke positie te verwerven, een bittere allegorie af voor structureel economisch- en maatschappelijk onrecht. De traag meanderende film vol subtiele details en schijnbaar onbeduidende momenten vertelt vooral van een intense vriendschap en een gevoelig menselijk drama maar herbergt daarnaast nog zoveel meer.

Prachtige film.

The First Omen is de prequel van The Omen (1976) en speelt zich af in het Rome van 1971. Om het tijdsbeeld weer te geven geeft regisseur Arkasha Strevenson haar cast een jaren 70 look en laat in Rome oude bolides rondrijden. De score is aangepast aan de tijd, waarbij het me opviel dat het nummer Daddy Cool van Boney M dat uit 1976 stamt in een scène in een discotheek was te horen. De film wordt verfraaid met een ouderwets aandoende manier van filmen die bestaat uit snelle zooms, ongecoördineerd gezwenk van de camera en een kleurenpalet dat zich uitstekend leent voor de weergave van nevelige straten en pleinen en het oproepen van een duistere sfeer in de vele gangen en kamertjes in het weeshuis waar de protagoniste novice Margaret werkzaam is.

Het functioneert. Prima sfeertekening. Als Margaret met een klimmend verontrustend gevoel over verlaten pleinen en door smalle straatjes trippelt, in het weeshuis vreemde kamertjes betreedt of bovenaan de trap staat die naar de donkere kelder onder het weeshuis leidt, dan kun je zeggen dat het Stevenson goed is gelukt om een horrorwaardig kader te scheppen voor het verhaal. Dat verhaal is snel verteld en houdt voor de kijker die de andere Omen-films kent amper verrassingen in. De invulling van het verhaal is behoorlijk voorspelbaar. Dat is niet heel erg, want de manier waarop is spannend genoeg.

In een bedaard tempo en in een sfeervolle omlijsting manoeuvreert Margaret (die prima wordt gespeeld door Nell Tiger Free) zich onvermijdelijk in een broeinest van duistere intriges en raakt steeds dieper verwikkeld in geheimzinnige en onheilspellende gebeurtenissen. En zo ontwikkelt The First Omen zich tot een sacrale horrorfilm die voorspelbaar afstevent op de aanvangssituatie van de eerste film uit de reeks, maar dat wel doet in een fijne sfeer, op een intrigerende manier en met een incidentele en leuk geplaatste jump scare op z’n tijd.

Grappig.

Een komedie met veel dialoog. Flauwe woordspelingen, maar ook scherpe teksten en bizarre gespreksvoering. Met hele droge humor. Leuk.

Behalve dialoog is er fysieke komedie. Ook leuk. Komedie van de misverstanden en toevallige gebeurtenissen. Het soort komedie waarin iets doodgewoons door een misverstand of per ongeluk verwordt tot iets ongewoons of iets absurds. Hilarische situaties en bijtende en cynische teksten zijn het gevolg evenals veel meligheid. Grappig.

Het tempo van de film is aan de lakse kant. Het is traagheid troef. Alles duurt lang. De belangrijkste oorzaak is het belangrijkste personage. Die komt verstrooid over, is onwennig in gezelschappen en is net als de film traag in woord en gebaar. Die laksheid is in beginsel een beetje ergerlijk en irritant. Dat went echter want al snel wekt de gimmick van de traagheid en de verstrooidheid een incidentele lach op.

De momenten waarop er gelachen kan worden, evolueren vervolgens in rap tempo. Het tempo van de film en het tempo van de hoofdpersoon komen in een goede cadans terecht. Ze sluiten goed aan.

Go with the slow flow! Als je dat eenmaal als gegeven neemt, dan is de milde irritatie over de sloffende traagheid uit het begin van de film, snel verdwenen. Op dat moment buigt de ergernis om in vreugdevol vermaak. Althans zo verging het mij.

Dit is simpelweg zo'n komedie waarin de één tevergeefs op zoek gaat naar de humor terwijl de ander die succesvol vindt.

Ik vond de humor succesvol.

Film over de opkomst en ondergang van de band Flame waar de popgroep Slade achter schuilt. De jaren 70. Donkere tijden in Groot Brittanie waar stakingen, stroomonderbrekingen en een collectieve muzikale crisis een prima voedingsbodem bleken voor de band Slade die met een hard pakkend geluid, onfatsoenlijk teksten en zijn zogenaamde Black Country-Style in een mum van tijd populair werd. In de film zien we de ontstaansgeschiedenis van de band, zien we iets van het persoonlijke leven van de bandleden en leren we over de vuige rol van agenten en managers.

De film is een biopic die is opgeleukt met liveoptredens. Voor het acteerwerk staan de bandleden van Slade zelf garant. Vanuit realistisch oogpunt is dat begrijpelijk. Vanuit kunstzinnig oogpunt niet. Het acteerwerk laat te wensen over. Filmtechnisch laat de film eveneens te wensen over. De film is een erg onrustig geheel waarin scènes opeens lijken te worden afgebroken, het verhaal behoorlijk stottert door toedoen van wilde tijdsprongen, het abominabele geluid het luisterplezier vermindert, het camerawerk nogal amateuristisch oogt en veel gebeurtenissen door de rommelige montage moeilijk zijn te interpreteren. Nee, geen goede film.

Ondanks al zijn tekortkomingen heb ik van de film genoten. Pure nostalgie. Puur gebaseerd op het fijne gevoel dat ik van de hernieuwde kennismaking met de groepsleden en de muziek kreeg. De film plaatste me even heerlijk terug in de tijd. De tijd dat ik definitief afscheid nam van het kinderlied. Ik ben trouwens ooit nog eens bij een optreden van Slade geweest. Ik denk dat ik de jongste toeschouwer was. Van het optreden herinner ik mij weinig. Wel herinner ik mij het opwindende gevoel om live de band te zien die ik alleen van de tv, de radio en de platenspeler kende.

Het heeft even geduurd voordat The Flash in zijn eigen film mocht optreden. Een paar schandalen rondom hoofdrolspeler Ezra Miller en een lange productieaanloop met veel wisselingen van regisseurs vertraagden de boel. Uiteindelijk lukte het en onder de regisserende leiding van Andy Muschietti (ook verantwoordelijk voor It (2017) en It Chapter Two (2019)) is The Flash een hele vermakelijke film geworden.

The Flash begint met een geanimeerde inkijk in een doorsnee dag van een aantal leden van de Justice League met optredens van Ben Affleck als Bat Man en Gal Gadot als Wonder Woman. En natuurlijk van Ezra Miller als The Flash. Een lekkere opening. Daarna schakelt de film een tandje terug en focust zich op de tragische achtergrondgeschiedenis van Barry Allen alias The Flash. Vanuit die geschiedenis ontwikkelt zich vervolgens een vermakelijk verhaal dat zich bezighoudt met tijdreizen en multiversums.

Tijdreizen en multiversums zijn niet bepaald nieuwe motieven in films met superhelden. Oubolligheid dreigt. Het lukt The Flash echter om het geheel in een dynamisch en sfeervol verhaal te verpakken en het met leuke humoristische franje te bekleden. Daarnaast zijn er talloze cameo-optredens die prettig nostalgisch werken. Volwaardige rollen zijn er voor een verrassende Michael Keaton en een kittige Sasha Calle. Leuk.

Uiteraard is veel in de film computer gegenereerd. De karakteristieke kracht van The Flash is zijn snelheid. De visuele weergave van die kracht impliceert inderdaad snelheid. Maar toch. Van de effecten was ik niet erg onder de indruk. Ze deden me denken aan de effecten in videogames. Niet bepaald oogverblindend. Verder bevalt de film erg goed. Goed verhaal. Beetje drama. Beetje nostalgie. Beetje spanning. Beetje humor. En natuurlijk is er een aimabele superheld die prima door Ezra Miller wordt vormgegeven.

The Flash is een bijzonder vermakelijke film. Of er een vervolgfilm komt is op dit moment nog onduidelijk. Van mij mag het. Ik ben op deze superheld nog niet uitgekeken.

Op zich wel origineel om een (bijna-)doodervaring op te hangen aan onverwerkte zonden uit het verleden. De consequentie van die keuze is wel dat religie en bijbel een vingertje in de pap hebben in deze film. Niet erg, wat mij betreft. De film beschouwt de context feitelijk en absoluut niet dweperig. En zo blijft het een interessante invalshoek.

Het sfeertje is lekker. De bijna-doodervaringen zijn bijna steeds schemerig en donker gefilmd. Zo ontstaat er een onheilspellende, vreugdeloze en benauwende laag die zich in het verhaal invreet. Heel effectief. Een aantal sequenties is opgesierd met blauwe en rode lichteffecten die zo uit een productie van Argento zouden kunnen stammen. Niet origineel, maar wel leuk en sfeervol.

Het probleem van de film is dat er na de zoveelste bijna-doodervaring weinig toevoeging meer plaats vindt. Geen verrassende plotwendingen. Geen verdieping in personages of in de specifieke zondeval van een personage. Het verhaal blijft aan de oppervlakte hangen en heeft enkel meer van hetzelfde als enige toevoeging te bieden. Het wordt dan ook lastig om na verloop van tijd nog erg in spanning en verwondering mee te leven met de verschrikkingen die de personages ondergaan. Daarvoor is het gebodene toch te simplistisch en te karig.