Opinions

Een film van Niels Arden Oplev. Met goede films als To Verdener en Män Som Hatar Kvinnor achter zijn naam, zal een remake van Flatliners uit 1990 vast wel iets bijzonders opleveren en het kijken ernaar vast een bijzondere prettige ervaring gaan worden. Dat is althans de aannemelijke verwachting voor aanvang. De constatering na afloop is echter dat er van een bijzondere prettige ervaring geen sprake is. De ervaring was vrij vervelend.

De film is bijzonder in andere opzichten. Erg oppervlakkig en hol. Het plotgegeven wordt amper uitgebouwd. Eindeloos gedraai en herhaling van zetten. De droomsegmenten zijn vlak gefilmd. Te clean. Wel een filtertje hier en daar, maar de donkere diepte ontbreekt. De bijna-doodervaringen leveren weinig gevoel op. Geen inleving en spanning in ieder geval.

Een sensationele film. Gericht op effecten. Daar moet de spanning vandaan komen. Ze zijn degelijk, maar tegelijk ook gladjes. Het is kiezen voor de snelle hap. Het zijn effecten die niet kunnen verhullen dat de film inhoudelijk niet veel voorstelt. Het is een film van uiterlijkheden. Behalve de speciale effecten, zien we mooie huizen en auto's. Barbie en Ken. Geen smetje te bekennen. Sfeerloos beschrijft het goed.

Geen goede film en een zinloze remake.

Een vrachtvliegtuig met inzittenden komt in een zandstorm terecht en is gedwongen om ergens in de Sahara een noodlanding te maken. In een tijdsbestek van ongeveer tien minuten, wordt het hele gebeuren tamelijk zakelijk afgehandeld. De film concentreert zich dan ook niet op de aanleiding maar meer op het vervolg.

De groep overlevenden is aan zijn lot overgelaten. Hulp van buitenaf lijkt niet direct voorhanden. De groep moet strijden tegen de onbarmhartige omstandigheden in de Sahara. De zon is een uitputtende factor. De nachten zijn ijskoud. De hoeveelheid water is eindig. Het zijn echter vooral de mensen zelf die van deze vervelende situatie een overspannen situatie maken. En dat is boeiend om te zien. De afzonderlijke mannen gedragen zich onder deze barre en schijnbaar uitzichtloze omstandigheden steeds onvoorspelbaarder, absurder en onverantwoordelijker.

De kijker wordt heel nauwgezet de gespannen groepsdynamiek ingetrokken. Het lukt regisseur Robert Aldrich goed om de kijker zich te laten inleven in de psychische en de fysieke lasten die de groep ondervindt. De cast bestaat uit grote namen. Ieder personage krijgt ruim de gelegenheid om zijn karakter uit te bouwen en zich bij de kijker te profileren.

Toch zijn het vooral twee personages waaromheen het verhaal zich concentreert. Zo is daar de met een schuldgevoel opgezadelde piloot James Stewart die uit alle macht probeert om in het aangezicht van de dood de rust in de groep te bewaren. En aan de andere kant de hoogintelligente Hardy Krüger, die een ieder irriteert met zijn arrogante houding. Beiden zijn stellig in hun overtuiging. Beiden kunnen het zich niet permitteren zwakte te tonen. Beiden geven hoop aan de groep. Een spannende tweestrijd.

The Flight of the Phoenix is een mannenfilm. En dat is zo omdat er geen enkele vrouw in meespeelt. Op dat vlak geen onvermijdelijke concessies binnen de masculiene groepsdynamiek. Als de personages hun kwetsbaarheid tonen heeft dat alles te maken met de overspannen situatie die aan hun wil om te overleven knaagt.

Robert Aldrich regisseert een spannende avonturenfilm die tegelijktijd een formidabel geënsceneerde psychologische studie van een groep mannen in een extreme situatie verbeeldt. De film deed me af en toe aan 12 Angry Men (1957) denken. Ook zo‘n schitterende film.

Een thriller geregisseerd door Mel Gibson. De setting is intiem. Een klein vliegtuig hoog in de lucht boven ijzig en bergachtig Alaska met drie personen aan boord. Drie personen in een vliegtuig en een lachwekkende uitgangssituatie zijn voldoende om een verhaal vol wendingen neer te zetten dat voorspelbaar en desondanks soms ook spannend is.

In het geval van Flight Risk betekent een onzinnige premisse dus niet dat er geen opwindende film uit kan groeien. De marshal, de gevangene en de piloot zijn op zich interessante figuren. De onderlinge dynamiek houdt echter niet over. Die is niet heel naturel en lijdt wat mij betreft onder teveel overacting en voorspelbare gebeurtenissen. De camera doet dan weer spannende dingen. Die registreert onder begeleiding van een indrukwekkend sounddesign spannende beelden van het dashboard met doldraaiende wijzertjes en knipperende ledlampjes. Verder spannende beelden van het vliegtuig terwijl het rare manoeuvres maakt en ijzige plaatjes van het onvriendelijke en desolate landschap. De film weet een beklemmende sfeer te creëren.

Flight Risk is al met al een vermakelijke film. Geen echte hoogvlieger, want daarvoor is het kat- en muisspel toch te gewoontjes geschreven, geacteerd en geënsceneerd. Leuk is de ironie die af en toe de kop opsteekt. Leuk zijn de actiescènes. Leuk zijn ook de personages die door Mark Wahlberg, Topher Grace en Michelle Dockery met enige overdrijving worden neergezet. Flight Risk is onzinnig, voorspelbaar en soms spannend vermaak. Stiekem toch wel leuk.

“Sadness will last forever”. Het zijn de eerste droevige woorden van een langere droevige tekst die de proloog vormen van deze Portugese film, die de tekstuele teneur vervolgens beeldend voortzet en de kijker trakteert op een treurig stemmende zwart-witte wereld. Een korte, diep invretende maar ook wondermooie beeldmontage van doodse elementen uit het titulaire bos bereidt de kijker voor op de confrontatie met een jonge vrouw in het wit en haar zelfmoord. Sadness will last forever. Yes indeed.

Prachtige beelden van het zelfmoord bos volgen. De bomen in hun zwart-witte uitdossing lijken creaties van papier-maché. Stukken steen, vermolmde boomstronken en losse takken lijken ornamenten uit de hel. In het bos hangt een verrekt ongemakkleijke sfeer. Het voelt sinister, deprimerend en duister. In deze droevige setting zien we hoe een man van middelbare leeftijd (Ricardo) en een jonge vrouw (Carolina) elkaar toevallig tegen het lijf lopen. Zie hier het fundament voor the Forest of Lost Souls.

Het fundament leest als de basis voor een zwaar depresief drama. Dat klopt deels. De zwaarmoedigheid is in de film en verlaat de film nooit, maar er zijn ook lichtpuntjes. De ontmoeting tussen Ricardo en Carolina kenmerkt zich door lichtvoetige dialogen die leuk zijn om te volgen. Echt zorgeloos voelt het edoch niet. Op de achtergrond schemert immers altijd weer dat depressieve bos dat verstikkend herinnert aan beider lotsbestemming.

Regisseur José Pedro Lopes draait zijn debuut in zwart-wit. De film ziet er fantastisch uit. De zwart-witte kleurstelling past niet alleen uitstekend bij de stemmige inhoud, maar verleent de film ook een surrealistisch tintje. Het is visueel genieten. De film is overigens niet alleen beeldend mooi, maar biedt ook interessante verhalende afleiding.

De film biedt een spannende worsteling van personages die te maken hebben met rouwverwerking, depressie en zelfmoord. De film biedt actie in een minder geslaagd tweede bedrijf met thriller- en slasherlementen.

En tenslotte zet de film zich af tegen de oppervlakkige hipster-cultuur die zich alleen dat wat bruikbaar en prettig is toeëigent en de oorspronkelijke, de bredere en de minder prettige context gemakzuchtig veronachtzaamt. Jawel, de film is ook nog eens een heuse aanklacht tegen de oppervlakkige aanwending van het culturele erfgoed.

Verder heeft de film een bevreemdende score die in het eerste bedrijf van de film gevoelens van verontrusting benadrukt. In het tweede bedrijf verandert de score naar een meer gangbaar type muziek maar bereikt met de diepe bassound hetzelfde verontrustende effect asl in het eerste bedrijf. Ik zou de klanken privé niet snel opzetten, maar de audiovisuele werking is hier zeer effectief.

The Forest of Lost Souls is prima Arthouse Horror. Een zwart-wit film die zich zowel op zwaar melancholische wijze als op bruut slashende wijze met de dood bemoeit. Ik kon het wel waarderen.

Sadness will last forever. Welcome to the forest of lost souls! En zo is het!

Zoey Deutch was me eerder nooit zo opgevallen, maar is in deze film zeer positief aanwezig. Leuke rol. Goed uitgevoerd. Typetje nonchalant, recht voor d'r raap, brutaal, non-conformistisch, balancerend op het randje en erover. En vooral grappig. Talentje, denk ik. De overige castleden zijn allerminst opvallend en flikkeren slechts zwakjes naast de aandacht die Deutch opeist.

De film is verder niet heel opzienbarend. We worden geconfronteerd met de gebruikelijke tienerdingetjes. Niet spannend gevat in een luchtig feelgood jasje. Beetje humor en licht drama er doorheen gemengd en klaar is de film. De humor is best aardig. Het drama vergezocht.

Een film dus, die allerminst lang in het geheugen blijft hangen, maar wel een film die door het naturelle spel van Deutch en enkele leuke komische situaties net onderhoudend genoeg blijft.

Zowel in werkelijkheid als op het witte doek heeft de mens de maan meerdere malen betreden. De weg die leidde naar de eerste stap op de maan was geen eenvoudige weg. Dat lieten films als Moonshot (2009) en First Man (2018) al zien. Films die met veel hartstocht van verlies en opoffering vertellen. Fly Me to the Moon doet halfslachtige pogingen om dezelfde hartstocht op te roepen, maar dat lukt niet echt en de film boeit dan ook maar ten dele.

Vooral een kwestie van focus. De film behandelt een aantal interessante thema’s, maar pluist die onvoldoende uit. Dat geldt voor de voorbereiding op de missie. Dat geldt voor de inspanningen die worden gedaan om politieke steun te verwerven. Dat geldt voor het economische belang dat aan het project hangt. Dat geldt voor de weergave van de marketingstrategie die werd aangewend om het publiek geïnteresseerd te houden. Ze komen als terloops voorbij.

Scarlett Johansson is de energieke reclamevrouw die op NASA wordt losgelaten om de maanvlucht publiekelijk populair en in de belangstelling te houden. Haar optreden maakt een paar aardige aanzetjes los die alles met manipulatie te maken hebben maar die vervolgens niet heel kritisch en diepzinnig worden uitgewerkt. Fly Me to the Moon is een Hollywoodfilm. Het moet wel leuk blijven..

Een romantisch-komische plotlijn die zich met Johansson en vluchtleider Channing Tatum bemoeit, beweegt zich door de film heen. Een typisch liefdesverhaaltje dat verloopt zoals in elke romantische komedie. Erg gemakzuchtig uitgewerkt, gevuld met zwakke dialogen en wat mij betreft volkomen overbodig. Tekenend voor de film, die vooral een lieve en luchtige indruk maakt. Er is niets dat grondig wordt behandeld. Als de film in de laatste akte ook nog eens met een komisch thrillerplotje komt aanzetten, is voor mij de lol er wel af.

De personages zijn smakeloze karakters. Op het saaie af. Scarlett Johansson lijkt in elke volgende scène minder energie te hebben en Channing Tatum is steeds gewoon Channing Tatum. Uitzondering op de regel is Woody Harrelson in een leuke bijrol. Niets vernieuwends overigens, maar hij zet gewoon perfect een schimmige figuur neer die meerdere keren een grijns oproept. Een van de weinige lichtpuntjes in een film die weinig meer biedt dan middelmaat.

Ik verkeerde altijd in de veronderstelling dat aan de film een origineel script ten grondslag lag, maar dat blijkt niet zo te zijn. De film is gebaseerd op een kort verhaal van George Langelaan uit 1957. Veel meer grote verhalende successen heeft hij volgens mij niet gehad in zijn schrijverscarrière. Zijn carrière als spion tijdens WOII daarentegen lijkt een stuk boeiender geweest te zijn. Ik las dat hij zelfs zover ging met zijn spionage activiteiten dat hij plastische chirurgie heeft ondergaan om opvallende lichamelijke kenmerken te camoufleren. Met de film heeft dit ogenschijnlijk niets te maken, maar misschien zit hier ergens toch een linkje naar The Fly.
Kurt Neumann is de regisseur en viert met deze productie meteen zijn grootste succes in de filmwereld. Helaas maakte hij het grote succes zelf niet mee. Hij stierf een maand na de première en heeft de brede en succesvolle uitrol in de bioscopen niet meegemaakt. Sneu. Heb je eens succes…
De film volgt twee verhaallijnen en is als het ware een film in een film. In het overkoepelende kader is het personage van Vincent Price samen met de politie bezig met het onderzoek naar de dood van een wetenschapper. Binnen deze verhaallijn opent zich de essentie van de film als verdachte Patricia Owens in een lange terugblik haar verhaal doet over de gebeurtenissen.
De film stamt uit 1958. De visuele effecten zijn verouderd. De transformatie van mens naar vlieg is naar huidige maatstaven behoorlijk lachwekkend vorm gegeven. Als de wetenschapper zijn gemuteerde hoofd laat zien, ziet dat er enigszins grotesk uit, maar leidt de aanblik niet tot enige schrikreactie. Het kan erger. Als een vlieg met een mensenhoofd gevangen in een spinnenweb ‘help me’ uitroept, is dit voor mij reden tot een schaterlach.
Toch intrigeert de film hoewel er amper sprake is van een creepy sfeer. Hier en daar zijn er zelfs wat zoetsappige dramatische scènes, maar over het algemeen vindt er voldoende activiteit op het scherm plaats om je aandacht op te kunnen richten. Het verhaal deugt wel.
De acteerprestaties zijn goed. Ik moet er wel bij zeggen dat Vincent Price beter bevalt in een schurkenrol. Als brave borst doet ie het wel ok, maar ik verwachtte steeds een kwaadaardige handeling van hem. Die bleef uit. Prima rol, maar wel erg braaf.
En dat is de film ook. Braaf.

David Cronenberg haat remakes. Die informatie heb ik althans ergens opgepikt. Enigszins verbazingwekkend is zijn remake van The Fly (1958) daarom zeker. Of misschien ook niet. Dat laatste zeg ik na het bekijken van de remake, als blijkt dat de remake eigenlijk geen remake is. The Fly (1986) is een compleet nieuwe interpretatie van het korte verhaal van George Langelaan uit 1957 en ligt ver van de brave film uit 1958.

The Fly is een klassiek horrordrama dat de lijdensweg van een mens laat zien. Een mens die langzaamaan transformeert in een animale mutatie. Hoofdpersonage Brundle (Jeff Goldblum) is nu eens geen waanzinnige en onmenselijke geleerde, maar een excentriek, aardig, gevoelig en zeer rationeel mens, die aan de ene kant met angst en afschuw zijn transformatie ondergaat en aan de andere kant het proces koel en wetenschappelijk analyseert.

Jeff Goldblum is geknipt voor de rol. Goldblum heeft van nature een onzekere en excentrieke uitstraling die perfectt past bij zijn personage in de film. Ook op het motorische vlak loodst hij de kijker gladjes en overtuigend door de verschillende fases van zijn verandering.

The Fly is behalve een horrordrama ook een liefdesdrama. De film besteedt veel aandacht aan de relatie die Brundle krijgt met Veronica (Geena Davis). Het is een relatie met onmiskenbare Beauty and the Beast-elementen. Beauty Veronica wordt heen en weer geslingerd tussen haar liefde voor Brundle en haar afschuw voor wat hij bezig is te worden. Er is veel aandacht voor de romantiek en de psychologische effecten die de hopeloze liefde op de personages heeft. Het is teveel. De film krijgt er slepende momenten door. De film verliest hier vaart en veronachtzaamt die andere focus. Die van de horror.

Geena Davis doet het acteertechnisch trouwens prima. De samenwerking met Goldblum werkt goed. Davis heeft ook iets excentrieks over zich en bevindt zich in dezelfde motorische hoek. Hun onderlinge chemie is zichtbaar. Geen wonder, want Davis en Goldblum raakten tijdens het filmen verliefd en trouwden later. Het verhaal gaat dat Goldblum in de pauzes soms op de piano speelde terwijl Davis hem vocaal begeleidde. Deze true love duurde slechts tot 1990, toen zij (zoals gebruikelijk in Hollywoodse sferen) heel gemakkelijk weer uiteen gingen.

Ok. Genoeg human interest en terug naar de film. En wel naar de uitwerking die de body horror heeft op de psychologie van het een en ander. De diverse treden van de transformatie worden schitterend smerig weergegeven. Shockerend, soppig en ranzig. Zelfs tijdens de momenten waarop elk menselijk aspect onzichtbaar is, schemert daar toch steeds het medelijden met de mens Brundle. Die mens ondergaat een geleidelijke verandering die hem in het bijzonder van zijn grote liefde en in het algemeen van menselijk gezelschap isoleert. Dat voelt sneu en is monsterlijk wreed. Body horror genereert psychologische horror genereert mededogen.

De film bestaat uit veel fijne bodyhorror en biedt psychologisch perspectief. De film spendeert daarnaast teveel tijd aan het romantische segment en de psychologische uitwerking daarvan op de personages. Cronenberg laat de horror in dienst staan van de romantiek. Dat had ik liever andersom gezien.

Een film die in het eerste uur, met een paar goede scherpe scenes, vermakelijk is. Spannend, snel en humoristisch in woord en gebaar. Best leuk, en gedurende dat uur weet de film te boeien.

Na dat uur verdwijnt de scherpte echter en vervalt de film in herhaling. Weg is de scherpte. Weg is de humor. Ja, na een uur is de koek wel op.

De cast (met Smith voorop) acteert tamelijk routineus. Het oogt af en toe erg gemakzuchtig.

Kortom, geen filmische hoogvlieger, maar al met al een redelijk onderhoudende productie.

Grote waardering voor de omlijstende muziek. Die is erg ok.

John Carpenter is een minimalistische regisseur. The Fog is een minimalistische film. Een film die met weinig middelen grootse horroreffecten sorteert.

In dat kader wordt in de film niet veel verklaard. Behalve een oude visser die gezeten op het strand bij een kampvuur met raspende stem een aantal kinderen een spookverhaal vertelt over een vloek en een opkomende mist, wordt er bijna niets over de herkomst van het kwaad gezegd. Alleen het hoogstnodige. En dat is goed. Zo blijft het duister lang ongrijpbaar en blijft de vreemde mist zijn mysterieuze intensiteit houden. Lovecraft ten top.

Zoals we van Carpenter gewend zijn, staat de sfeer weer als een huis. De score heeft daarin een belangrijke bijdrage. Fijngevoelige synthesizerklanken gecomponeerd door Carpenter zelve, accentueren de verstikkende en spookachtige atmosfeer. Als de mist onder begeleiding van de sinistere muzikale klanken de straten van het slaperige vissersplaatsje Antonio Bay binnensluipt, voelt dat op een fijne manier erg ongemakkelijk en benauwend.

In deze film geen grootse effecten. Geen voor de hand liggende jump scares. Geen rumoer. Geen geweld. Geen bloederige uithalen. Dat is allemaal niet nodig. Het opwekken van het horrorgevoel gebeurt met suggestie, met subtiliteit, met gevoel en met sfeer.

Carpenter is zoals de oude visser in het begin van de film. De visser die aan een stel kinderen een spookverhaal vertelt, waar de kinderen nog vele nachten lang erg onrustig van zullen slapen. Carpenter doet hetzelfde. Hij vertelt een beeldverhaal aan de kijker. En de kijker kan zich niet ontrekken aan de suggestieve en sfeervolle kracht die in de beelden ligt. De beelden zijn voer voor vele onrustige nachten.

The Fog is hoogwaardige horror. In plaats van excessief effect op excessief effect te stapelen, vertelt Carpenter een spookverhaal dat hij heel subtiel uitbouwt tot een duistere en angstaanjagende horrorbelevenis.

Fantastisch.

Zwakke film waarin het langdradige verhaal de storende factor is.

De film heeft leuke momenten. Kluchtig en absurd. De Funès is leuk. Hij doet wat ie goed kan. Dwaas en driftig acteren. Leuke mimiek en stemmetjes. Heel grappig. Zeer geslaagd.

De film maakt echter een rommelige indruk met scenes die niet goed op elkaar aansluiten. En met scenes die niet goed afgerond of te lang gerekt zijn. Erg hak op de tak.

Slordige editing en slordige regie.

Duidelijk één van de mindere films met de Funès.

Soms leuke, soms saaie en soms (droog)komische film over een onwaarschijnlijke roadtrip.

Film waarin de personages kampen met wat persoonlijke issues die tijdens de roadtrip redelijk vermakelijk maar tegelijkertijd met weinig diepte worden uitgespeeld. Ook een film waarin de dialogen van wisselend niveau zijn en bijna zelden opzienbarend. Vooral de dialogen met een serieuze insteek zijn niet geweldig en kunnen als obligaat geneuzel worden getypeerd. Humoristische dialogen zijn er als tegenwicht gelukkig genoeg en die amuseren en prikkelen beter.

Geen sprankelende film trouwens. Film kabbelt nogal piekloos voort in de dialogen en de persoonlijk issues. Het blijft zoals gezegd aan de oppervlakkige kant en zonder veel ontwikkeling op het persoonlijke vlak, ligt saaiheid al snel op de loer. Beetje peper had de film goed gedaan. Nu is het een film met weinig scènes en dialogen die stof doen opwaaien. En dat is jammer. Desondanks blijft het allemaal steeds net vermakelijk genoeg, ook al is het soms ternauwernood.

Karpovsky heeft een geweldige droogkomische uitstraling. Zelfs de meest onbenullige stukjes tekst klinken grappig uit zijn mond. 't Zit 'm in de combinatie van treurige mimiek en vocale lijzigheid. Een combinatie die komisch werkt. De overige castleden doen hun ding. Als personages niet erg interessant of erg humoristisch of erg opvallend. Toch steeds net leuk genoeg. Net als de film.

Een film die een enigszins uitgekauwd thema verbindt met een ander enigszins uitgekauwd thema. Een (Russische) escape room wordt bezocht door een invloedrijke vlogger die zijn volgers getuige laat zijn van zijn belevenissen. Met het horrorlabel op de film geplakt is het logisch dat zijn belevenissen geheel anders verlopen dan de influencer van tevoren had gedacht. Heel inspirerend klinken deze zinnetjes niet. Toch valt het allemaal wel mee. 'Follow me' is dan wel een middelmatige film, maar heeft ook sterke momenten.

Het vervelende aan een hoofdpersonage dat zich met sociale media bezig houdt, is dat de kijker in de aanloop naar de actie zich eerst een tijd in zijn holle belevingswereld moet begeven. Ongeveer een derde van de film is al gepasseerd alvorens de escape room in zicht komt. Regisseur Wernick neemt veel te veel tijd voor de introductie van de personages. Die zijn die tijd echt niet waard.

De lange proloog bestaat uit de gebruikelijke scènes die horen bij de platte wereld van de sociale media. Grappige beelden van mensen die geinige poses aannemen, stom geleuter gevolgd door onuitstaanbaar namaakgelach, veel hartjes en likes die de populeire vlogger op digitale wijze worden toegeworpen enzovoort. De introductie creëert geen innige relatie met de personages. Na de proloog, beschouwde ik hen als weinig meer dan digitale wegwerpartikelen. Daarmee kun je geen band opbouwen.

Ach. Veel maakt dat hier niet uit. De personages zijn uiteindelijk slechts het middel om horror te genereren. En dat doen ze goed. Toch vind ik het gewoonlijk altijd prettig om een gevoel van sympathie voor een personage te kunnen kweken. Dat maakt de horrormomenten toch altijd net even spannender. In deze film is dat dus niet aan de orde. Het blijft bij afstandelijk beschouwen.

De film toont stereotiepe karakters die zich in een barbaarse setting overgeven aan terreur. Het is vooral de setting die eruit springt. De Russische variant op de escape room is allesbehalve een gelikte variant. Een aftandse verroeste loods met daarin smerige kamertjes waaruit men moet ontsnappen. Het labyrintische uiterlijk met slechte belichting zorgt voor beklemmende en claustrofobische momenten. De raadsels zijn creatief. De heikele momenten zijn legio. De tijdsdruk speelt een spannende rol. De scènes in de escape room zijn gewoon erg fijn.

Maar ja. Aan al het leuke komt een einde. Na de escape room neemt het verhaal een veel te dwaze loop die alle beklemming om zeep helpt om tenslotte te eindigen in een zeer belachelijke apotheose.

De escape room is top. De rest is dat stukken minder.

Het filmdebuut van Christopher Nolan draait om een jonge schrijver die uit verveling en nieuwsgierigheid willekeurige mensen op straat schaduwt. Als een van zijn slachtoffers hem opmerkt, raakt zijn leven in toenemende mate uit balans. Following is een spannende thriller.

Following is een film die net als Memento (2000) met de factor tijd speelt. Het verhaal wordt verteld door de jonge schrijver Bill die op een dag door de inbreker Cobb wordt betrapt bij zijn achtervolgingspraktijken. Een zegen voor Bill die die bevriend raakt met Cobb en zijn dagelijkse vervelende bestaan verandert ziet in een spannend avontuur. Een avontuur dat Bill verandert. Innerlijk en uiterlijk. Hij wordt zelfbewuster. Hij gaat helemaal op in een nieuwe dagelijkse routine die met die van Cobb is vervlochten.

De handeling is in twee helften opgedeeld die door elkaar lopen, waardoor het feitelijk simpele verhaal nogal verwarrend overkomt. Op een bepaald moment verandert het uiterlijk van Bill van ongeschoren en onverzorgd naar glad en strak in het pak. Vanaf dat moment laat Nolan de beide kanten van Bill naast elkaar bestaan. Dan weer zien we de oude Bill. Dan weer zien we de nieuwe Bill. Zo ontstaat bij iedere nieuwe scène een breuk met de chronologische volgorde. Interessant, maar verwarrend. Die systematiek hanteert Nolan de gehele film tot op het eind de twee helften samenvallen.

Voordat het zover is, is het aan de kijker om van de tweeledige film een begrijpelijk verhaal te maken. Op zich niet moeilijk als er maar twee puzzelstukjes zijn, ware het niet dat de handeling steeds nieuwe wendingen neemt waardoor de twee grote puzzelstukken zich ook nog eens opdelen in kleinere stukjes. De kijker is voortdurend aan het ordenen. Dat Following een film is met merkwaardige figuren en merkwaardige gebeurtenissen maakt de ordening nog iets lastiger.

De film collaboreert met de Film Noir. Attributen die in de Film Noir gangbaar zijn, zie je ook hier toegepast worden. Typen als de femme fatale en de eenzame (anti)held. Een sfeer van somberheid en vervreemding. De louche grote stad als setting. En natuurlijk het stemmige zwart-wit. Stilistisch erg mooi. Dat de personages niet heel complex zijn en het verhaal soms ietwat hakkerig verloopt, wordt gemakkelijk gecompenseerd met de onconventionele manier van vertellen en de visuele schoonheid. Je ziet niet dat de film met een schamele 6000 pond aan productiekosten en met medewerking van personen uit de vriendenkring van de regisseur tot stand is gekomen. Goeie film.

Over de narcistische rockmuzikant Joby Taylor (Paul Dano) die zijn muzikale kosmos moet verlaten om zich met de bittere realiteit bezig te houden. In de eerste scène wordt de worsteling met de realiteit al metaforisch weergegeven als Taylor de controle over zijn auto verliest in het besneeuwde achterland van New York en hij met zijn modieuze stadse schoeisel bij het uitstappen amper houvast vindt op de ijzige weg.
Joby is naar het achterland afgereisd om zijn scheiding te regelen. In de voorwaarden staat onder andere dat hij de zorg voor zijn zesjarige dochtertje Ellen, die hij nog nooit heeft gezien, moet opgeven. Met die voorwaarde is hij achteraf erg aan het worstelen. For Ellen is vooral een karakterstudie van een man die zich voordoet als een coole existentialist maar in feite hulpeloos lijkt te zijn als het gaat om reële existentiële kwesties. Met zijn leren kledij, geverfde haar, tatoeages en vlasbaardje ziet punkrocker Joby Taylor eruit als een tragikomische dissonant op het winterse platteland.
Zijn ex-vrouw gunt hem twee uur met zijn dochtertje. De wetenschap dat hij Ellen na die twee uur waarschijnlijk nooit weer zal zien, drukt zwaar. De scènes tussen Taylor en Ellen (schitterend gespeeld door Shaylena Mandigo) vormen het emotionele hart van de film. De onzekerheid die beiden tentoonspreiden en hun voorzichtige toenadering, die nooit in heuse vertrouwelijkheid kan omslaan, is prachtig en ontroerend gefilmd. Heel prettig dat de film de Hollywoodse wonderen en violen buiten de deur houdt en de ontroering niet gekunsteld opwekt.
De film van de Koreaanse regisseuse So Young Kim die eveneens verantwoordelijk is voor het script en zich vooral op tv-werk toelegt, is fijnzinnig geregisseerd. Ze gebruikt lange takes. Aan de oppervlakte gebeurt niet veel maar de scènes voelen onderhuids behoorlijk intens en stralen kracht uit. Dat bevalt over het algemeen hoewel ik af en toe wel wat onrustig werd van het rustige voortkabbelen. Als lengte en rust van een scène ten koste gaan van de intensiteit en van mijn concentratie dan duurt het voortkabbelen gewoon te lang. De rustige opzet is prima maar wordt soms wat onevenwichtig toegepast.
Schrijfster Kim is in haar verhaal niet op zoek naar schuld en verantwoording. De personages zijn wie ze zijn en hebben allen een reden om te handelen zoals ze handelen. De film beschouwt en oordeelt niet. Iets meer motivatie voor het handelen van de karakters had van mij gemogen. Het zou de inleving in de personages hebben bevorderd. Het zij zo. Uiteindelijk is For Ellen een film die me wel beviel.

De productie van Forbidden World was in handen van de productiemaatschappij New World Pictures van Roger Corman, de Pope of Pop Cinema. En dan weet je het eigenlijk wel. Forbidden World is trash. De film speelt zich af op een verre planeet en houdt zich bezig met de jacht op een monster en doet dat in een goedkoop decor met goedkope speciale effecten. En dat duurt dan 77 minuten.

Je zou de film als een slechte kloon van Alien kunnen beschouwen. Spannend is de film niet. Een slijmerig monster zonder daadwerkelijke dreiging. Een sound design dat pijn doet aan de oren. Acteurs die niet kunnen acteren. Het vrouwelijke deel van de bemanning bestaat uit rondborstige modellen, die af en toe een wellness behandeling ondergaan of om een andere reden ontspannen en ongekleed door het beeld fladderen, terwijl er een levensgevaarlijk monster rondwaart. En natuurlijk is er de ouderwetse held die steeds op het juiste moment komt aanwippen om de vrouwen uit de klauwen van het monster te redden of om de vrouwen op een andere manier van dienst te zijn.

Forbidden Worls is een typische Corman-productie. Sleazy en trashy. En vooral geen film om serieus te nemen. Zo vindt er een operatie zonder narcose plaats waarbij diep in de buik van de patiënt wordt gesneden en een gigantische tumor wordt verwijderd. “Don’t worry, I won’t pass out” (of iets van die strekking) zegt de patiënt heel overtuigend. En verdomd, hij blijft inderdaad wakker. Het zijn hilarische scènes als deze die je op de been houden.

Forbidden World dus.

Na Rebecca (1940) was Foreign Correspondent de tweede film die Hitchcock in Hollywood maakte. Beide films werden genomineerd voor de Oscar voor de beste film. Rebecca won. Foreign Correspondent ontving in totaal zes nominaties maar verzilverde geen enkele. De film past goed in het rijtje films dat Hitchcock in de eerste helft van de jaren 40 afleverde. De uitbraak van de tweede wereldoorlog had een thematisch effect in het filmlandschap en raakte ook de films van Hitchcock.
Het verhaal speelt zich af in de zomer van 1939. De dreiging van een oorlog is voelbaar. De onvolprezen Joel McCrea speelt een journalist die een vijandig complot op het spoor komt om een Nederlandse diplomaat uit te schakelen die de beschikking heeft over geheime informatie met betrekking tot de aanstaande oorlog. Deze keer is eens niet een onschuldige op de vlucht voor de autoriteiten, maar is de protagonist op de vlucht voor booswichten waartegen de autoriteiten machteloos staan. Het is een kleine variatie op het klassieke thema van Hitchcock.
Verder bezit de film de bekende en geliefde ingrediënten. Verraad, samenzwering en de strijd van een integere David tegen een meerkoppige en machtige Goliath. Ook typisch is de omgang met het motief. Hoewel de geheime informatie aanleiding is voor veel gedoe, krijgt de kijker inhoudelijk nooit te horen wat er nu zo belangrijk aan is. Het doet er ook niet toe. Een ander herkenbaar element in een Hitchcockfilm is de kennis van de kijker. Hij weet meer dan de personages. Dat geldt in deze film ook en is een gegarandeerd middel om spanning op te wekken.
In Foreign Correspondent valt goed te zien dat het budget voor de film bepaald niet laag was. Hitchcock permitteert zich grootschalige scènes en opwindende (studio)locaties. Van die locaties gebruikt hij de bijzondere kenmerken om de handeling te voorzien van suspense en spanning. Zo nodigt het benauwende interieur van een windmolen uit om McCrea in een precaire situatie te brengen. De traag ronddraaiende wieken van de molen die er rafelig uitzien en een onheimelijk geluid maken spelen een belangrijke rol in het neerzetten van de beklemmende sfeer die onderdeel is van de gebeurtenissen. De scène in en rond de molen is prachtig en spannend en past ook goed in de filosofie van Hitchcock dat een locatie een belangrijke rol moet vervullen oftewel een doel moet hebben.
Het verhaal is spannend en loopt lekker. Het brokje romantiek dat de scriptschrijver heeft ingebracht had mogen worden gewist, want is amper overtuigend en voegt bovendien weinig toe aan het verhaal. Ook doen bepaalde handelingen van de personages af en toe de wenkbrauwen fronzen, maar ach, dat zijn kleinigheden in het grote geheel. Toch even een voorbeeldje van een stompzinnige actie omdat ik het niet kan laten: de protagonist doet het vookomen dat hij een bad neemt terwijl hij zelf door het venster verdwijnt. Vreemd genoeg, doet hij de stop in het bad. Het bad loopt natuurlijk over en alarmeert zijn belagers. Hm. Het zijn storende kleinigheden die je gelukkig vrij gemakkelijk los kunt laten.
Een heuse irritatiefactor zit aan het einde van de film. Een scène zonder enige binding met de rest van de film. Twee minuten pathetisch en sentimenteel eerbetoon aan de fantastische VS. Ondersteund door het Amerikaanse volkslied. Hitchcock was blijkbaar nogal gelukkig met zijn overstap van Engeland naar Hollywood. Twee overbodige minuten film die de slechtste uitsmijter voorstelden die ik ooit bij Hitchcock heb waargenomen.

Vrouw zoekt vermiste tweelingzus in Japans bos. Het bos heeft een lugubere geschiedenis en is rijk aan geesten. Mensen plegen er zelfmoord of verdwijnen gewoon.

En tja, dat klinkt allemaal nogal voorspelbaar en misschien weinig verheffend, maar dat valt gelukkig wel mee. “The Forest” is namelijk eindelijk weer eens een horror met een redelijk doordacht verhaal. Oké, oké dan! Toegegeven, het is hier en daar wel wat voorspelbaar, maar het verhaal is helemaal niet onaardig.

De opbouw is goed. Niet te lang, maar wel net lang genoeg om de personages iets meer laag en het bos meer enge achtergrond te geven. Helemaal niet verkeerd, want het scheppen van wat diepte in personage en wat beklemming in atmosfeer is voor het vertellen van een spannend verhaal altijd welkom. Het helpt hier in ieder geval goed om in de juiste stemming te komen.

In het bos heerst een creepy sfeertje. Behalve suggestief beeldmateriaal, speelt geluid in het creëren daarvan een belangrijke rol. Geritsel van takken en bladeren. Stemgefluister. Het voelt ongemakkelijk aan. Wel lekker.

De film heeft een paar goeie schriks. En ondanks dat die schrikmomenten wel enigszins voor de hand liggen, was ik er toch gevoelig voor. Het onheilspellende sfeertje in combinatie met uitgekookte regie en montage zal de oorzaak zijn. Niet slecht.

Het einde valt helaas tegen en is zelfs flauw te noemen. Overbodig ook. Het zouteloze einde doet meteen afbreuk aan het niveau en de sfeer van het verhaal tot dan toe. Da's toch wel erg jammer en levert een kater op.

In tegenstelling tot Theunissen vond ik Dormer trouwens wel goed acteren. En dat scheve mondje? Ach, dat vond eigenlijk ik wel lief en intrigerend. Ja, leuke actrice.

Weinig opwindende western, die draait om de hamvraag: knapt het touwtje of niet.

Die kwellende vraag is het thema van de film. En in de tijd voorafgaande aan het antwoord op deze vraag, gebeurt er niet veel. Nou ja, we zien tamelijk voorspelbare en opzichtige provocaties richting de hoofdpersoon. En we krijgen wat inzicht in achtergrond en verleden van de personages.

Het voorspel duurt tot ver in de film en verloopt behoorlijk traag. Dat is op zich niet erg. Ik hou daar juist wel van. Maar dan moet die traagheid wel genietbaar zijn door het opwekken van een gevoel. Dat kan spanning zijn of verrassing of schoonheid of iets anders. En die gevoelsprikkels ontbreken hier grotendeels.

Het acteerwerk is trouwens goed genietbaar, maar het verhaal is gewoonweg niet spannend. Het is allemaal nogal voorspelbaar en braafjes. Het vlamt niet. Het spettert niet. Het zindert niet.

Het venijn zit in de staart. En helaas is dat venijn eigenlijk ook niet heel opwindend.

De finale is teleurstellend en is een wel erg schrale beloning voor het geduldige wachten.

Het is 1871 en het is aan sergeant Vinson (Joel McCrea) om na een bloedige confrontatie met Apachen de overgebleven mannen van een Amerikaanse legereenheid naar de veiligheid van het verafgelegen fort te begeleiden. De tocht voert dwars door het territorium van de Apachen.

De mannen hebben een duidelijke mening over hun sergeant waar ik mij vanaf het begin van de film goed in kon vinden. Aan de haat die de sergeant heeft voor de Apachen wordt niet getwijfeld. Aan zijn geestesgesteldheid zo nu en dan wel. Fort Massacre is geen film waarin de westernclichés welig tieren. Wel een film die een hoofdpersonage toont dat geen edelmoedige soldaat is maar een haatdragend mens vol moordlust en met suïcidale trekjes. McCrea speelt hem uitstekend. Het publiek van 1958 had overigens niet veel op met deze figuur en eveneens niet met deze western die niet aan heldenverering doet.

Fort Massacre portretteert een man die gevoed door haat alle andere emoties en zijn rationaliteit overboord gooit. Behalve sergeant Vinson biedt de film een breed palet aan karakters die evengoed interessant zijn. Het meest interessante personage is wellicht soldaat Travis die als enige de wereld van Vinson enigszins kan begrijpen en herhaaldelijk stilzwijgend laat blijken de mening te zijn toegedaan dat haat geen goede leidraad voor een handelswijze is. Uiteindelijk is het aan de stilzwijgende Travis om een keus te maken en de gebeurtenissen in perspectief te plaatsen door met een krasse maatregel de boodschap van de film te illustreren.

De muziek is alomtegenwoordig. Bijna van A tot Z is de muziek van componist Marlin Skiles te horen. Behalve als spannend klinkende ondersteuning bij de actiescènes, heeft de muziek nog een andere duidelijke functie. Wat de film aan gevoel niet uitdrukt, laat de muziek horen. Neem bijvoorbeeld de violen die melancholie en waanzin uitdrukken als Vinson in beeld is. Of neem het galmende geluid van trompetten die trots het leger der Apachen aankondigen. Heel bijzonder.

Fort Massacre is geen typische western. De film doet niet aan heldenverering en heeft in Joel McCrea een intrigerend maar ook atypisch hoofdpersonage. Fort Massacre is dan ook een atypische western. Hoewel er actiescènes zijn en er herhaaldelijk wordt geschoten, is Fort Massacre meer een psychologische western dan een actiewestern. Ik vond het vooral een interessante western.

Samuel Fuller was een regisseur die zijn films vaak ook schreef en soms ook zelf produceerde. In Forty Guns draagt hij ook zorg voor deze drie disciplines. Het resultaat is een aangename western die ook nog eens een invloedrijke western is geweest. De spaghetti western heeft er dankbaar gebruik van gemaakt. Neem allen maar de vele close-ups van de acteurs en dan met name de focus op de ogen. Visueel is deze film een lust voor het oog. Elk shot is spannend vormgegeven en zit vol details. Ook is er creatief en effectief gebruik gemaakt van het breedbeeldformaat. En dat was in die tijd geen vanzelfsprekendheid.

De veertig geweren uit de titel hebben enerzijds betrekking op het gewapende gevolg van de invloedrijke grootgrondbezitter Jessica Drummond (Barbara Stanwyck). Anderzijds verwijzen de veertig guns (althans volgens Fuller zelf) naar de veertig slap bungelende geslachtsdelen die tussen de benen van de mannen hangen. Het geweer als substituut voor mannelijkheid. De mannen in de film worden als simpele geilaards of als teergevoelige kinderen afgebeeld. Het zijn tragische figuren.

In een western kom je vaak twee typen vrouwen tegen. Het eerste type heeft bij voorkeur blond haar, heeft deugdzame eigenschappen en is verliefd op de held. Het tweede type heeft bij voorkeur donker haar, vertoont overspelig gedrag en heeft meestal een ietwat banale erotische uitstraling. Forty Guns lanceert twee belangrijke vrouwelijke personages. Beiden blond. De een is de deugdzame en zelfverzekerde dochter van een winkelier en niet per se verliefd. De ander is een keiharde zakenvrouw met een mannenleger achter zich. Niet verliefd maar op zoek naar een sterke man om haar bevelen op te volgen en aldus haar zakenimperium te consolideren. “I need a strong man to carry out my orders”, zegt ze bepaald niet verliefd tegen de held. Fuller speelt een beetje met de basisconstructie en daarmee met de verwachtingspatronen van de geoefende westernkijker. De vrouwen domineren in Forty Guns. Emotioneel en intellectueel. Drummond voorop.

Samuel Fuller maakt een western die de clichés van het genre met grofmazige humor persifleert. Dat doet hij door de personages in onzekerheid en in donkere atmosferen te plaatsen. Hoedanigheden waarin zelfs de stoerste mannen zich als zielige knaapjes gaan gedragen. De prachtige film noir-stilering weet die sferen goed te visualiseren. Fuller kon met zijn Forty Guns lekker te keer gaan tegen de oudbakken principes van de western. Eén ding werd hem echter niet toegestaan. Van het obligate happy end moest ie afblijven.

In de film bekijkt de jonge hoofdpersoon een videofilm genaamd Headless. Een smerig stukje mutilatie, hakwerk en necrofilie is op de videoband te zien. Ik herkende het. Deze 'prachtige' scènes zijn later uitgegroeid tot een zelfstandige film die ik al eens eerder bekeek.

De harde fragmenten die via de videoband langskomen zijn meteen de heftigste stukjes cinema in deze productie. Alle denkbare smerigheid die ik dacht vergeten te zijn, komt in een confronterende vogelvlucht weer even langs en grift zich waarschijnlijk nu voorgoed in mijn geheugen. Headless (2015) heet ie. Zo lijfelijk heftig als die film is deze gelukkig niet.

Ok, over naar deze film. Minder smerig in de beeldende expressie, maar op een andere manier zeker even smerig en confronterend. Met minder plastische horror, maar met meer psychologische terreur is het bepaald geen ontspannen avondje filmkijken.

De film heeft een ongelofelijke naargeestige, viezige en vreugdeloze sfeer. Een sfeer die onder je huid kruipt. Een sfeer die op den duur zelfs de laatste tipjes zorgeloze luchthartigheid in lijf en leden, waaraan je je met alle macht poogt vast te klampen, genadeloos wegzuigt. Zo vreugdeloos, zo zonder licht, zo donker. Brrr. Geen prettig gevoel. Er waren momenten dat ik verlangend uitkeek naar het einde van de film.

Toch heeft de film enkele momenten die ontspannend werken. Momenten die de zwaarmoedige impact op de geestesgesteldheid iets verlichten en nog een momentje uitstellen. Gelukkig maar. Het is niet veel, maar die enkele scène op school of die aardige scène in een soort spookhuis helpen wel. Ze zijn allereerst visueel de moeite waard, maar daarnaast ook lichter van aard. Ze maken als zodanig de troosteloze accenten in het verhaal eventjes minder troosteloos. Die spaarzame momenten voorkomen bovendien dat je aan het eind van de film een geestelijk wrak bent.

En nu heb ik heel erg zin in een onzinnige komedie!

Centraal in de film staan vier verwarde geloofsbroeders die zich in de Jihad storten. Allen zijn Brits en maken deel uit van de Britse cultuur. Ze zijn in Sheffield geboren en beïnvloed door de lokale popcultuur. Toch voelen ze zich geroepen om juist tegen de beschaving waaruit ze zijn voortgekomen het zwaard te heffen. Regisseur en schrijver Christopher Moran zet de vijf wannabe-terroristen in een potsierlijke buddymovie-achtige constellatie neer.

Het willen starten van de Jihad is reden tot vaak zwarte humoristische momenten. Die momenten zijn een logisch gevolg van de willekeur, de kromme ideologische idealen en de heldhaftige fantasieën van de vijf Jihadisten die niet meer zijn dan opportunistische amateurs in het terroristenvak. De karakters zijn met ambivalentie uitgerust. Die tegenstrijdige invulling maakt dat de personages zowel sympathiek als antipathiek zijn. Er zit in de personages een brok barmhartigheid en een brok deerniswekkende naïviteit maar ook een verblindende haat tegenover de westerse samenleving. De haatgevoelens lijken overigens eerder het gevolg van ongefundeerd populisme dan het gevolg van een werkelijke overtuiging. Dat is allemaal best grappig uitgewerkt zonder een bepaald geloof in de kern te willen treffen.

De film bemoeit zich niet met de ideologie an sich maar houdt het bij situatiekomedie. De film houdt het bij de bizarre gebeurtenissen waarin de vijf wannabe-terroristen door hun stompzinnigheid verzeild raken. En ‘toevallig’ zijn de personages islamitisch georiënteerde sukkels. Toch geldt de spotternij de personages en niet de geloofsovertuiging. Tenminste niet heel uitdrukkelijk. Je kunt het een moeilijk los zien van het ander. Van mij had de film daarin iets nadrukkelijker mogen zijn. Leuke film trouwens.

Zijn moeder heeft hem nodig en ze rekent op hem. 24 uur per dag. En daarin is Edward niet de enige. Zijn drie beste vrienden zitten in hetzelfde schuitje. Ook zij verzorgen hun moeder. En er is nog iets. Evenals zijn drie beste vrienden is Edward homoseksueel. Een hoedanigheid die als vanzelfsprekend wordt ervaren, een vanzelfsprekend bestanddeel van zijn persoonlijkheid is en in de film dan ook geen zwaarwichtig thema of bijzonderheid is. Verfrissend.

De film houdt zich met andere dingen bezig. Met de aandacht die de moeders opeisen bijvoorbeeld. Of met Edward's karakter dat hem in de weg zit en aanleiding is voor de plotlijn. Edward is extreem zachtmoedig zodat hij gedurende een weekend opgescheept zit met vier moeders terwijl zijn drie vrienden aan het feesten zijn.

De Ierse regisseur Darren Thornton maakt met Four Mothers een heuse crowd pleaser. Een gemakkelijk verteerbare komedie met dramatische verwikkelingen. Niet al te dramatisch trouwens. Het gevoel dat de film geen happy end zou hebben, is nooit aanwezig in deze gevoelvolle komedie met leuke humor en wat lichte tragedie met in de hoofdrol Edward als opofferingsgezinde zoon en geduldige vriend. Een nobele man, die Edward. Ik vond hem met zijn eeuwige neiging om steeds ja te zeggen en zelf geen beslissingen te nemen, soms verrekte irritant.

Four Mothers is een lichtvoetige feel good-komedie, waarin hoofdpersonage Edward in een luchtige sfeer een levenslesje leert. Waarin de vier moeders ook nog wat opsteken. Waarin de feestende vrienden tot de ontdekking komen dat ze uitgefeest zijn. En waarin aan het eind iedereen blij en tevreden is. Zonder de humor en de grappige situaties zou dit een strontvervelende film zijn geweest.

Een anthologiefilm die zich afspeelt in een hotel. Het levendige en blijmoedige middelpunt van vier bizarre episoden is piccolo Tim Roth in een zeer aanwezige rol. Een goed acteur, die zich in deze film overgeeft aan een vorm van overacting die soms goed geplaatst is en een gulle lach oplevert, maar die ook regelmatig op de grens van irritatie balanceert. Zijn overdreven aangezette mimiek en overdreven gesticulatie zorgen op sommige momenten voor zoveel nervositeit en onrust, dat zijn performance teveel afleidt van het verhaal. Tim beheerst zijn grenzen niet. Op die momenten is Tim niet meer leuk en had ik Tim graag een corrigerende tik gegeven.

"Four friends, telling four stories, making one film". Aldus luidt het motto van de film. De vier vrienden Allison Anders, Alexandre Rockwell, Quentin Tarantino en Robert Rodriguez regisseren onafhankelijk van elkaar vier verhalen. De uitgangssituatie is steeds hartstikke leuk. Tim Roth belandt in diverse hotelkamers in de meest vreemde situaties en moet zich daar uit zien te redden.

Niet elk verhaal is even geslaagd. Over de momenten van irritatie die Tim Roth genereert, heb ik het al gehad. Daarnaast onderscheiden de verhaaltjes zich in kwalitatief opzicht. Eigenlijk is het enige echt geslaagde segment dat van Robert Rodriguez. “The Misbehavers” is een hilarisch filmpje met goed acteerwerk in een zeer geslaagde bizarre mis-en-scène. Ik heb er hartelijk om moeten lachen.

Met enige goodwill zou je de bijdrage van Tarantino met de titel "The Man from Hollywood" nog als redelijk geslaagd kunnen kwalificeren. De goodwill ontstaat door de prettige dialogen en prima interacties tussen de personages. De andere twee episoden kunnen niet op veel bijzondere ingrediënten bogen en zijn gewoon onder de maat.

Four Rooms is een middelmatig werkje.

De filmtitel verwijst naar de term ‘Close Encounters of the Fourth Kind’. Een gradatie op een schaal die werd ontwikkeld door ufoloog Josef Allen Hayek, die ontmoetingen met buitenaardsen classificeert van een afstandelijke visuele waarneming tot daadwerkelijk contact. The fourth kind verwijst naar ontvoeringen van mensen door buitenaardse bezoekers.

Interessante materie. Helaas slaagt regisseur Olatunde Osunsamni er niet in om met zijn film een interessante kijk op het fenomeen te geven. Zijn film die in de vorm van een pseudo documentaire voorbij trekt, valt vooral op door een enscenering met veel ‘authentiek materiaal’ die in split screens worden gepresenteerd. Het is een verschrikkelijke aanslag op de zenuwen.

Hoewel de gebeurtenissen niet op waarheid berusten, verschijnt bij aanvang van de film de mededeling dat de film is gebaseerd op feiten. Alsof dat nog niet genoeg is om het waarheidsgehalte van de film te benadrukken, zet Osunsamni nog meer middelen in die de authenticiteit van de gebeurtenissen moeten aantonen.

Zo komen getuigenverslagen en schimmige videobeelden voorbij die we kennen uit het found footage genre. Voor Osunsamni is het waarheidsgehalte van zijn film hiermee nog niet voldoende aangetoond. Hij heeft meer trucs tot zijn beschikking. Hij laat hoofdrolspeelster Mila Jovovich aan het begin van de film heel dramatisch op de camera aflopen om aan de kijker uit te leggen dat zij in de film de psychologe Dr. Tyler speelt en dat de gebeurtenissen die de kijker gaat zien absoluut echt zijn.

Veel van de gebeurtenissen die Dr. Tyler meemaakte, zijn nagespeeld. Het toneelwerk wordt af en toe doorsneden met echte opnamen van sessies met haar patiënten en met vage beelden van bewakingscamera’s waarop (met wat goede wil) vreemde gebeurtenissen zijn te zien.

Het ligt er allemaal veel te dik op. Het doet de film geen goed. Uiteindelijk is de film een wanordelijke mengeling van korrelig beeldmateriaal en nagespeelde scènes die nooit één vloeiend geheel vormen. De woeste mix van echt en nagespeeld blijkt een ongelukkig gekozen stijl.

Er is afstand tussen de personages en de kijker. Emotionele betrokkenheid is nooit aan de orde. Zodra een scène eens een beetje dynamisch dreigt te worden, verschijnt weer een split screen of een korrelige video opname die alle dynamiek meteen neutraliseert.

Het zenuwtergende hoogtepunt van de film wordt bereikt als Osunsamni op een bepaald moment echt- en nagespeeld materiaal in maar liefst zes split screens naast elkaar presenteert wat resulteert in een onoverzichtelijke bende.

The Fourth Kind is een chaotische film met een wilde mix aan ‘echte’ beelden en nagespeelde scènes, die bewerkstelligt dat er nergens emotionele betrokkenheid ontstaat. Ook het verontrustende aspect dat vaak de kracht is van found footage en voor spanning zorgt, komt hierdoor niet tot ontplooiing.

Na de film nam ik mijn toevlucht tot een tranquilizer.

Een hele sympathieke film over een coming out. Film die ondanks de serieuze thematiek opvallend licht en luchtig van toon is.

Met het ongemak dat de coming out teweeg brengt bij de omgeving en bij het 'slachtoffer', wordt amper ernstig of treurig omgesprongen. Er is steeds een grap of een absurde twist die een ongemakkelijke situatie of een neiging naar een iets serieuzere benadering opleukt of overruled. Dat doet de film voortdurend. Voordat de ernst de overhand krijgt, keert de film snel weer terug naar de veilige luchtigheid. Naar de humor. Helemaal niet verkeerd, want dat werkt prettig relativerend en past goed in de lichte benadering van het thema.

Die humor is ok. De vele ongemakkelijke situaties die met relativerende lucht zijn opgepompt, werken zeer komisch. Samen met de goeie verbale afzeikhumor is de film goed voor een paar bescheiden en uitbundige lachsalvo's.

De personages zijn sympathiek en natuurlijk net zo luchtig als de film. Ook hier geen diepzinnigheid, maar gewoon simplistisch neergezette karakters. Da's goed, hoor. Die eenvoud past gewoon goed in de luchtige aanpak.

“Fourth man out” is een humorvolle feelgood zonder diepgang. Best leuk.

Een oud en bouwvallig ziekenhuis met schemerige gangen, krakende leidingen, een haperende lift en een geheimzinnige tweede verdieping die al jarenlang is afgesloten, vormt de sfeervolle setting in deze onvervalste griezelfilm. Onvervalst, inderdaad. Een ouderwetse griezelfilm met alles erop en eraan. Van legende tot duister verleden. Van verdachte personages tot geestverschijningen. Ouderwetse ingrediënten voor aangenaam gotisch griezelwerk.

De film kent een langzame opbouw maar bevindt zich wel direct in een gespannen atmosfeer. Het ziekenhuis staat bijna leeg door een verhuizing. Het is er chaotisch en het personeel is druk en geïrriteerd. Alleen een kinderafdeling resteert nog. ‘s Nachts gebeuren er onverklaarbare dingen. Dingen die in eerste instantie door het personeel worden weggewuifd. Daarmee is de kous natuurlijk niet af. Het blijft sudderen. De spanning neemt toe en toe. De onverklaarbare gebeurtenissen worden halsstarriger. De effecten heftiger. De schroeven der spanning worden bij de kijker en de personages flink aangedraaid tot bijna onverdraagzame hoogte om na anderhalf uur film in hoge versnelling te exploderen in een pandemonisch en duister slotakkoord. Pfoe.

Tot het slotakkoord beweegt de film zich in een trage cadans voort. Een oase van gespannen rust en zinderende sereniteit met slechts hier en daar een snauwende uithaal. Saai, denk je dan misschien. Nee hoor, want binnen de trage gang der dingen loopt het verhaal lekker door. Het verhaal heeft blijvende zuigkracht. Het is boeiend en gedrenkt in spanning van een constant niveau.

De reden dat de film niet vastloopt in saaiheid door traagheid is dat het verhaal zich zich amper met randgebeurtenissen bezig houdt. Er is wel wat afleidende menselijke interactie, maar die is niet belangrijk en wordt ook met de nodige terughoudendheid behandeld. De soapachtige ingrediënten zijn functioneel. Ze zijn nodig voor het verhaal en leiden slechts miniem af. De soap staat de hoofdzaak nooit in de weg. De hoofdzaak is de kijker lekker te laten griezelen. En dat lukt blijvend.

Niet met grootse effecten en gore, maar met suspense en uitgekiende schrikjes. Gewoon goed passend binnen het sudderende en sfeervolle griezelverhaal. Pas aan het eind knalt het even krachtig als de trukendoos der effecten iets wordt geopend en het einde van de film wordt ingeluid. Ach, dat mag. Op dat moment is het ook wel fijn om even de intense onderhuidse spanning te kunnen luchten met hel en verdoemenis. Het voelde ok. Ik eindigde in ieder geval zeer tevreden.

Soms zijn verhalen over een film leuker dan de film zelf. Daarom begin ik maar met een leuke anekdote. In juni 1969 was de filmploeg van Fragment of Fear al een volle week bezig met het filmen van buitenopnamen in Italië toen regieassistent William P. Cartlidge om vier uur ‘s ochtends wakker werd gebeld door hoofdrolspeler David Hemmings. “Have you read the bloody script?”, vroeg Hemmings. De enigszins verbaasde Cartlidge antwoordde dat hij dat inderdaad had gedaan. Hemmings zei dat hij het script pas net had gelezen en het een afgrijselijk script vond. “Isn’t there anything we can do?” Het antwoord op die vraag is mij niet bekend, maar na het bekijken van Fragment of Fear, denk ik dat er niets meer aan te doen was.

Hemmings speelt de ex-drugsverslaafde Tim Brett die over zijn verslaving een boek heeft geschreven en nu met zijn tante een paar dagen aan het bijkomen is in Italië. Helaas is het bijkomen van korte duur, want tante wordt in Pompeii dood gevonden. Ze is door wurging om het leven gekomen. Wat volgt is in eerste instantie een doorsnee misdaadverhaal. In het verloop infiltreren in dat verhaal steeds indringender de paranoïde gedachtespinsels van Tim, die blijkbaar nog te kampen heeft met de naweeën van zijn verslaving. De film presenteert heel overtuigend de gebeurtenissen zoals Tim ze ervaart. En de vraag aan de kijker en het spel met de kijker is vervolgens of Tim hallucineert en verzint of dat Tim’s beleving de realistische weergave van de gebeurtenissen is.

Fragment of Fear is een psychologische thriller die bijzonder krachtige scènes heeft maar die als geheel niet een erg krachtige thriller is. Die krachtige scènes bevinden zich niet in het eerste stuk van de film. In het doorsnee misdaadverhaal die de film in den beginne is, wordt de kijker niet door spanning overweldigd. Dat gebeurt pas later als de kijker zich door het eerste stuk heen heeft geworsteld. Hij wordt dan geconfronteerd met een paar scènes die opeens een prima portie onbehagen oproepen. Prima werk, maar veel te laat in de film.

Nu is het ook lastig om een verhaal te vertellen over iemand die mentaal wankelt, misschien zijn eigen realiteit beleeft en misschien zelfs op de rand van waanzinnigheid balanceert. Het is lastig om met een dergelijk personage in de hoofdrol een helder verhaal te vertellen. Nog lastiger wordt het als de film het verhaal ook nog eens op een behoorlijk wijdlopige manier vertelt zodat er van voortgang amper sprake is. Soms helpt dan de visuele beleving. Niet in deze film. Op het visuele vlak valt maar weinig te beleven. Van cinematografische hoogstandjes die de sleur nog wel eens doorbreken, moet de film het in zijn algemeenheid niet hebben. Het is af en toe flink saai, zeg ik u.

Regisseur Richard C. Sarafian getroostte zich maar weinig moeite om er iets van te maken. Enigszins begrijpelijk is dat wel. Ik las dat Sarafian de gewoonte had om op de meeste draaidagen reeds om elf uur in de ochtend naar de fles te grijpen. Waarschijnlijk gaf hij die gewoonte tegen het einde van de film op, want pas dan gaat hij heerlijk te keer met snelle cuts en creëert hij verontrustende beelden met de groothoeklens. Eindelijk is daar dan een prachtig visueel equivalent van de geestestoestand van protagonist Tim. Het einde van deze zwakke film zegt iets over hoe sterk de film had kunnen zijn.

France is een beruchte journaliste die voor niets terugschrikt om in haar tv-show indringende, sensationele en spraakmakende reportages te kunnen laten zien. Haar werk gaat voor alles. Het contact met haar gezin gebeurt kunstmatig en is gevoelsarm. De aansluiting bij het alledaagse leven is zij volledig kwijt. Een klein voorval maakt dat zij aan zichzelf en aan haar werk gaat twijfelen. Zoals France in haar tv-show haar publiek een blik op de wereld biedt, gunt regisseur Bruno Dumont de kijker een blik op het huidige medialandschap door zich te verdiepen in de functionele en emotionele strubbelingen van het personage France.

En zo reist France met regelmaat naar oorlogsgebieden om daar pakkende reportages te maken. In plaats van een gefundeerd verhaal bestaan die reportages uit spectaculair geregisseerde beelden en geflatteerde poses van France die haar enorme eigendunk omzet in gespeelde betrokkenheid en gespeelde interesse in de mensen die zij als emotionele versiering voor haar reportages gebruikt. In de waarheid is niemand geïnteresseerd. De interesse geldt alleen de kijkcijfers.

De ontwikkeling die France doormaakt na het voornoemde voorval leidt ogenschijnlijk tot meer persoonlijke betrokkenheid in haar werk en haar gezin. Toch vraag je je steeds af of die ontwikkeling wel echt plaatsvindt en niet meer is dan een toneelstukje. Ook na het voorval laat regisseur en schrijver Dumont zijn hoofdpersonage in gebeurtenissen verwikkelt raken waarin haar optreden geheel in contrast is met de emotionele ontwikkeling die zij zo prominent heeft doorgemaakt. Het is onduidelijk of ze echt is veranderd.

Als satire is de film niet geheel geslaagd. Het ontbreekt de film niet aan de overdrijving (hoop ik) van het mediacircus, maar het ontbreekt de film wel aan de bijtende spot om die overdrijving stevig te ridiculiseren. Het middendeel van de film is zelfs vrij tam en soapachtig en behoorlijk aan de saaie kant.

Lea Seydoux speelt het personage France op een geweldige manier. Via haar strubbelingen neemt de kijker kennis van een wereld waarin holle woorden en emotieloosheid regeren. Een wereld waarin het moeilijk is om echtheid (als die al bestaat) van namaak te kunnen onderscheiden.

France is een aardige film die mij in de toonzetting wat te tam was. Lea Seydous is erg goed in de hectische scènes maar ook in het intiemere werk. Fijne actrice, die met haar inbreng film en verhaal boven de middelmaat uittillen.