Opinions

Prachtige relatiecomedy met dramatische trekjes en met fantastisch acteerwerk van Devos en Amalric.

De situatie is meteen helder. De relatie verkeert in een impasse. Het is geen oorlog maar gewapende vrede.

Gewoontegedrag en gespeelde verbondenheid maskeren de ongelukkige relatie voor de buitenwereld.

Intern broeit het echter heftig. Veelal in stilte. Stille verwijten en stille ontkenning van de problematiek. Subtiel vormgegeven door beide hoofdpersonen.

De spanning die op de relatie staat, wordt in het verloop van de film voor de kijker steeds meer voelbaar in stekende dialoog en in afstandelijk en kil gedrag. Pijnlijk om te aanschouwen.

Uiteindelijk barst de bom. Niet explosief maar beheerst. De daaropvolgende acties en ontmoetingen zijn hilarisch, lichtelijk absurd en bevreemdend, maar houden wel degelijk (gevoelsmatige) betekenis en verduidelijking in voor met name de vrouwelijke hoofdpersoon.

De slotscene van de film is verrassend en heerlijk expliciet.

De beide hoofdpersonen heten Adam en Eva. Die benamingen wijzen op een klassieke liefdesgeschiedenis, maar dat is de film zeker niet. De vriendschap die zich langzaam ontwikkelt leidt niet tot een standaard geromantiseerd verhaaltje met de bekende clichés. Het verhaal over Adam en Eva loopt niet volgens de wet van de romcom die voorschrijft dat twee mensen die elkaar niet kunnen uitstaan als gevolg van het principe van de aantrekkingskracht tussen twee tegenpolen opeens verliefd raken. Nee, zo verloopt de film niet. Althans niet helemaal.

De clichés zijn er in beginsel wel. De film slaagt er gelukkig in om zijn personages van voldoende realisme te voorzien, zodat de clichés verdwijnen of gewoon geen beduidende rol meer spelen. En dat is prettig. Zo kan de film uitgroeien tot een grappig-serieuze film over narcistische neigingen, over het overwinnen van onzekerheden en over het kweken van zelfrespect. Ingebed in en ondersteund door een volwassen intermenselijke relatie die is ontdaan van zoetsappige romantische gevoelens.

Dat wil overigens niet zeggen dat er geen zoetsappigheid langskomt. Ook deze film ontkomt niet geheel aan momenten die bedekt zijn met een laag suiker. Door het wat aardsere karakter van de personages in vergelijking met de gebruikelijke eendimensionale typeringen van personages in de gemiddelde romcom, is dat echter niet heel storend. The Art of Love laat een wereld zien van toenemend isolement. In de film trekken twee personages naar elkaar toe en voelen zich minder alleen. Dat gebeurt zonder overdreven met suiker te strooien. De manier waarop is oprecht, is ontroerend en is humoristisch.

De humor is trouwens vrij onschuldig. Platvloerse humor zou gezien het werkveld van de twee protagonisten voor de hand liggend en gemakkelijk zijn. Die vorm van humor wordt gelukkig niet gebruikt. In plaats daarvan gebruikt de film subtielere humor. Humor die de façade slecht, waarachter mensen zich verschuilen. Menselijke humor. Ontroerende humor. Humor die gewoon leuk is. Net als de film.

Over een man die na een traumatische gebeurtenis leert om voor zichzelf op te komen. Over een zwakkeling die leert een echte man te worden. Jesse Eisenberg speelt Casey. Casey is een angstig, enigszins nerdish en sociaal onhandig personage dat Eisenberg wel vaker gestalte geeft. Regisseur en scenarist Riley Stearns maakt van Casey een echte man, maar houdt Casey tegelijkertijd nerdish en sociaal onhandig. Casey leert op die manier wat de eigenschappen van een echte man zijn en kopieert die eigenschappen, maar inhaleert ze niet.

Een echte man wordt hij niet. Hij wordt een mechanische kopie van een echte man. Hoe meer Casey leert om voor zichzelf op te komen, hoe meer hij een karikatuur van een echte man wordt. Stearns ontmantelt zijn protagonist. Hij zet hem voor gek. Hij maakt van Casey een tragische figuur die in zijn drang om voor zichzelf op te kunnen komen en een echte man te worden zichzelf verliest. Een tragisch gegeven.

Gelukkig bezit de film een humorvolle toon. Stearns verpakt Casey‘s zoektocht in een komedie. Een komedie waarin de humor voornamelijk boosaardig van smaak is. De humor ligt in de pure absurditeit van de omstandigheden en in de bijtende spot die in alle facetten van de handeling doorklinkt. Het feit dat de personages allerhande onzinnigheden met dodelijke ernst tegemoet treden, helpt natuurlijk ook.

De film maakt van het universele menselijke verlangen om ergens bij te willen horen het belangrijkste motief van het verhaal. Dat motief wordt op bizarre wijze vorm gegeven. Omdat de omstandigheden steeds ongewoner worden en de groepsdruk toeneemt, wordt het gedrag van Casey steeds bruter en buitenissiger. De humor trekt zich onder deze omstandigheden helaas een beetje terug. De toon blijft gelukkig absurd, maar binnen het absurde is de humor moeilijker herkenbaar.

Zelfs thrillerelementen worden aan het verhaal toegevoegd en Casey die in beginsel de sympathie verdient, vertoont steeds meer ambivalente trekjes. Het einde van de film stelt niet teleur. Als aan het eind The Art of Self-Defense laat zien dat in een ieder zowel een schaap als een wolf steekt, doet de film dat misschien niet heel humoristisch maar wel degelijk heel verrassend en origineel en heerlijk gestoord.

Uit de titel kun je alvast het belangrijkste basiselement uit de film herkennen. Plaats van handeling is een kunstacademie waar zich een neurotische kliek van studenten en leraren heeft verzameld. Een school waar bovendien een seriemoordenaar rondwaart. En de school waar protagonist Jerome als eerstejaarsstudent in het middelpunt staat van een typisch coming of age-verhaal. Tussen arrogante medestudenten en gefrustreerde en narcistisch aangelegde professoren die een geheel andere opvatting van kunst hebben dan Jerome, slijt hij zijn dagen.

Art School Confidential is een satire. De film drijft de spot met het kunstwereldje en met de mensen die er in vertoeven. De spot geldt de hoogdravende ernst waarmee zij gepruts als echte kunst waarderen. We ontmoeten heerlijke stereotypen. Een schizofrene beatnik, een nichterige modestudent, een improductieve betweter, een als kunstenaar mislukte professor. Om maar wat te noemen. Ze vertegenwoordigen een wereld die zichzelf veel te serieus neemt. De figuren zijn dusdanig herkenbaar gemodelleerd dat je hartelijk om hun zielige, kneuterige of stompzinnige houding kunt lachen.

Als absoluut hoogtepunt figureert John Malkovich als geaffecteerde en cynische professor in de schilderkunst. Een man die nauwelijks interesse in zijn studenten kan opbrengen. Zijn interesse geldt zijn eigen persoon. Malkovich speelt een verrukkelijke karikatuur die heel vermakelijk is en die en passant de paradoxale wereld waarin de kunstenaar zijn kunst moet maken, blootlegt. Een wereld waar de kunstenaar het gevecht aan moet gaan met de gecompliceerder scheidslijn die bestaat is tussen de productie van onafhankelijke, eigen en originele kunst en de kunst die minder uniek maar meer marktgericht is en dus goede kans maakt om galeriehouders en investeerders te interesseren. Verkoop je je ziel of niet. De kwestie is een satirische bijzaak, maar zorgt wel voor enkele smeuïge scènes.

De film functioneert eigenlijk beter als je hem ondergaat als puur amusement en minder als ideologische spotternij. De vele verhaallijntjes zorgen ervoor dat de film niet verveelt. Wel een beetje storend is het dat de diverse verhaallijntjes niet tot een mooi afgerond geheel komen. Ze versmelten niet met elkaar. De lijntjes liggen daarvoor te ver uit elkaar en vertegenwoordigen bovendien uiteenlopende genres die in de film niet natuurlijk samenvloeien. De kracht van de film ligt in de satirische kijk op de dagelijkse gang binnen de kunstacademie en minder in de liefdesperikelen van Jerome of in de thrillercomponent die wordt vertegenwoordigd door de aanwezigheid van een moordenaar, waarvan je het bestaan voortdurend vergeet. Dat zegt ook wel iets.

Van het verhaal moet de film het niet hebben. Een vrij standaard verhaal over een dodelijke bedreiging op een verre planeet. Als in den beginne het hoofdpersonage Riya in een toegetakeld ruimteschip met dode bemanningsleden ontwaakt zonder enige herinnering, voel je het al aankomen. Het verloop is volgens verwachting. Toch functioneert het wel. Als kijker wil je per slot van rekening weten hoe zij in deze situatie is beland. Het vermaakt tot op zekere hoogte. Ik denk trouwens niet dat veel mensen zich Ash later nog zullen herinneren vanwege de inhoud. Alhoewel de Japans sprekende computerstem als gimmick nog wel even in de herinnering zal blijven hangen.

Ash zul je je waarschijnlijk herinneren door de prominente inzet van (met name) rode kleuren, door de vervreemdingselementen en door de hang naar het surrealisme. Die zaken creëren een verontrustende sfeer. De kijker gaat op in een nachtmerrie die door een turbulente beeldenvloed wordt veroorzaakt. Dat kan een leuke trip opleveren als je daar zin in hebt. Als je je niet kunt inleven in al die visuele prikkels, zul je uit het kijken naar de film niet veel plezier halen. Ik vond Ash niet heel boeiend.

Sympathieke film zonder verrassingen. Verhaaltje over nerdish boy die nieuw is in town en te maken krijgt met de gebruikelijke puberale mishap en met een morsige en eenzelvige buurman.

Niets om direct lyrisch over te worden. Wel een verhaal dat op een plezierige wijze wordt vormgegeven met prettige personages.

Niet heel diepzinnig. Hier en daar wat probleempjes, maar niet te veel en niet te veel benadrukt. Het accent ligt meer op het positieve en het probleemoverstijgende. Die propaganda werkt, want aan het eind beklijft een plezierig gevoel.

Mickey Rourke ziet er eindelijk weer eens uit en acteert wonderwel. Wolff is een overtuigende nerd.

Zoals Shinobi hierboven al memoreert, dringt de vergelijking met St. Vincent (2014) zich op. Die film heeft echter wel iets meer inhoud.

De eerste 25 minuten volgt de film de jonge paramedicus Ollie Cross (Tye Sheridan) die samen met een collega in een ambulance door New York raast. Lawaai, sirenes, muziek en zwaailichten zorgen voor hectiek en hebben een stroboscopisch effect. Niet erg subtiel, maar erg lekker. Even subtiel en lekker als de gebruikmaking van de muziek uit Das Rheingold van Richard Wagner. Een perfecte ondersteuning voor de hectische gekte waar Ollie zich in bevindt.

Uitstekend acteerwerk van Sheridan die als Ollie in een doorlopende adrenalinerush in het nachtelijke New York gewonde mensen medische hulp verleent terwijl hij door hen met wantrouwen en ondankbaarheid wordt overladen. Zijn idealisme wordt er snel uitgeramd. De niet aflatende verschrikkingen in de vorm van wegrottende lijken, heroïneverslaafden, tegenstribbelende gewonden, slachtoffers van geweldsdelicten en agressieve omstanders grijpen diep in en maken dat hij tegen de grenzen van zijn incasseringsvermogen aanloopt en er soms overheen gaat. Hij verhardt, wordt cynischer en vecht er tegelijkertijd tegen. De metamorfose en zijn innerlijke strijd worden intens gevolgd en zijn interessant om mee te beleven.

Zijn collega wordt gespeeld door Sean Penn. Een oude rot die alles al eens heeft meegemaakt en het met de protocollen niet zo nauw neemt. Leuke rol. Hard, cynisch, een verbeten gezicht en een tandenstoker tussen de lippen. Een typische Sean Penn. Ik mag dat graag zien.

Asphalt City beviel goed. Spannend, hectisch, intrigerende hoofdpersonen, fijne regie. De verhaallijntjes dienen eigenlijk als rustpuntjes in de hectiek en zijn ondergeschikt aan de actie. De lijntjes doen weinig meer dan het geven van een blik in het privéleven van de personages. Ze stippen omstandigheden aan die naast het werk spelen. Ze geven wat meer grip op en inzicht in de personages en dat is prettig voor de beleving tijdens de beroepsmatige inspanningen in het helse nachtelijke New York. Ik heb flink beleefd en me met Asphalt Citu goed vermaakt.

Het is verbazingwekkend dat er zich tijdens WOII dingen hebben afgespeeld die nog niet verfilmd zijn. Le Assaggiatrici behandelt zo’n onderwerp. De film vertelt het verhaal van een aantal vrouwen dat vanaf 1944 het eten voor Hitler moeten voorproeven. Het verhaal is gebaseerd op de ervaringen van Margot Wolk. Kort na haar 95e verjaardag openbaarde zij wat haar in 1944 is overkomen. Hoewel vele media haar verhaal als de waarheid publiceerden, waren er ook kritische geluiden. Er is immers geen documentatie beschikbaar die haar bewering ondersteunt. Verificatie is bovendien niet meer mogelijk omdat alle getuigen uit die tijd inmiddels zijn overleden.

Voor de waardering van de film maakt het niet echt uit of de verborgen geschiedenis waar is, deels waar is of is verzonnen. Op zich is het onderwerp een spannend uitgangspunt voor een film. De film is echter arm aan spannende momenten. In het eerste halve uur van de film die maar liefst twee uur in beslag neemt, gebeurt eigenlijk niets dat de kijker op het puntje van zijn stoel zet. Een beetje spannend wordt het pas als de vrouwen te weten komen dat ze moeten gaan voorproeven voor Hitler. Die spanning ebt al snel weer weg omdat dat afgrijselijke feit nogal fantasieloos is geënsceneerd. We zien de vrouwen voedsel consumeren en als het consumeren af en toe wat moeilijk gaat, wordt er op die typische Duitse manier tegen hen geschreeuwd dat ze hun bordje leeg moeten eten. Tamelijk fantasieloos dus. Daarnaast kijken we naar wat onderling gekeuvel en worden tamelijk oppervlakkig een aantal persoonlijke issues behandelt. Er gebeurt maar bitter weinig en hetgeen er gebeurt wekt weinig emotie op.

Hoewel er goed wordt geacteerd, valt het zwaar empathie voor de vrouwen op te brengen. De eetscènes zijn zo zouteloos geënsceneerd dat je je voortdurend afvraagt wat er nu ook weer zo erg aan is. Ik hoopte op een bepaald moment dat een van de vrouwen eindelijk eens giftig eten tot zich zou nemen opdat er maar iets zou gebeuren. Ok, ik overdrijf een beetje, want de film kent zeker een paar momenten die bijzonder triest zijn. Omdat de emotionele impact van die momenten echter miniem is, gaf de film mij nooit het gevoel dat ik naar iets zat te kijken dat simpelweg verschrikkelijk is.

De geschiedenisles is interessant maar bevat onvoldoende plotwendingen om twee uur lang te boeien. Het verteltempo is traag. De sfeer is niet duister genoeg. De film biedt de kijker geen mogelijkheid om zich met de personages te identificeren. Het verhaal komt klinisch tot je. Jammer dat het met de beleving niet lukt want Le Assaggiatrici vertelt over een interessant stukje geschiedenis uit WOII. De tamme invulling van het onderwerp maakt dat de film erg tegenvalt.

Van Pearry Reginald Teo zag ik ooit twee andere films. Necromentia (2009) en Ghosthunters (2016). De laatste een niet meer dan gemiddeld genrewerkje, dat potentie laat zien. De eerste, een fijne sfeervolle slowburner die onder de huid kruipt. Ooit maar eens meer van bekijken, dacht ik toen.

Bij deze dus. The Assent zit qua waardering en sfeer dichterbij Necromentia dan bij Ghostbusters. Wat meteen opvalt is het grauwe uiterlijk van de film. Fletse kleuren, schemerige belichting en gepijnigde blikken van de personages. Daaraan toegevoegd prima camerawerk met veel duistere shots en surrealistische beelden. Met de sfeer zit het in deze low budget horrorfilm wel goed.

Inhoudelijk is het allemaal ook wel ok, al speelt schrijver en regisseur Teo wel opvallend leentjebuur bij Friedkin’s The Exorcist. Een kind is bezeten door een demon en beleeft drie fases van duivelse incarnatie die een exorcisme rechtvaardigen. Dat klinkt wel erg bekend.

Voor wat afwijking in het verhaal zorgt het hoofdpersonage dat lijdt aan een schizofrene aandoening. De vraag of de psychische aandoening misschien waanbeelden veroorzaakt die worden misvat voor demonische activiteiten, gaat een rol spelen. Niet verkeerd, want de inval om niet alleen in te zetten op bezetenheid, maar daarnaast een andere veroorzaker te introduceren, leidt tot een verrassende twist en ontknoping.

Het zijn de sfeer en het onvoorspelbare verloop die van de film een verrekt leuk werkje maken. Zonder onvoorspelbaarheid, zou de film hoogstens een simpele gemiddelde horrorfilm zijn geweest met een geslaagde duistere sfeer. Niet iets waarover je nog lang nadenkt. Nu is de film meer dan dat.

De wereld is er niet best aan toe. Grote delen zijn onbewoonbaar en voedselbronnen zijn schaars. Het is verboden om je zomaar voort te planten. Alleen mensen uit de bovenlaag komen daarvoor in aanmerking. Het gepeupel is kansloos. Mensen met een kinderwens moeten wel eerst een assessment doorlopen om hun geschiktheid te bepalen. Voor dat doel komt Virginia (Alicia Vikander) langs die een uitverkoren echtpaar een week lang observeert. Het blijft niet bij observaties alleen. Virginia bemoeit zich op allerlei manieren met de dagelijkse gang van zaken en voert het stressniveau behoorlijk op. In The Assessment krijgt het paar Mia (Elisaberth Olsen) en Aaryan (Himesh Patel) het zwaar te verduren.

Van de maatschappelijke scheiding tussen elite en gepeupel krijgt de kijker niet veel te zien. De film speelt zich bijna alleen in en rond de woning van het elitaire echtpaar af. Prima. De film volgt een curieus en golvend scenario. Dankzij de inspanningen van Virginia zijn sommige situaties zo absurd dat je je in een komedie waant. In andere situaties zorgt de absurditeit voor tragiek en is komedie niet aan de orde. Het is spannend om mee te beleven welke krankzinnige ideeën steeds het licht zien en hoe het koppel daarop reageert. De druk is immens, want het assessment is een eenmalige happening. Een tweede kans is het koppel niet vergund. Dat gegeven voegt aan het verhaal een extra spannende laag toe.

Dilemma’s doemen op voor het koppel en het is zowel voor het koppel als voor de kijker steeds onduidelijk wat de gewenste reactie zou behoren te zijn. Grenzen van eerbaar gedrag worden benaderd en overschreden. De film ontwikkelt zich tot een soortement thriller waarin psychologische oorlogsvoering zekerheden wegneemt, de machtsverhoudingen op hun kop zet en paranoia en emotionele disbalans zich van de personages meester maken. Interessant en spannend.

Het scenario volgt bizarre wegen maar is erg vermakelijk. De eveneens ietwat bizarre setdesign sluit daar mooi bij aan. Verder een prima rolbezetting voor de invulling van de intrigerende personages. Vooral Alicia Vikander die ik vooral ken als de vormgever van onderkoelde types, springt hier af en toe heerlijk uit de band. Leuk dit.

Het begint goed. Er hangt meteen een lekker sfeertje. Onheilspellend, koud en duister. De personages zijn ook in orde. Ze zijn koel en hard. Zelfs een tikkie enigmatisch. Ja, in eerste instantie voelt het allemaal best ok. Er is spanning en kijkplezier.

Maar al snel komt de klad erin. Inhoudelijk deugt er namelijk niet veel van. Het verhaal dat zich ontvouwt, is niet heel plausibel. Bovendien rammelen de losse verhaallijntjes ook nog eens behoorlijk.

De spannende sfeer brokkelt al snel af en keert in het restant van de film niet weerom.

Nee, met het verhaal komt het niet meer goed. Met de personages gaat het ook snel bergafwaarts.

De personages zakken in het filmverloop verder en verder weg in een moeras van ongeloofwaardigheid. Het is een permanente staat. Na de val is er geen opwaartse beweging meer. Als een personages eenmaal ongeloofwaardig is geworden, dan blijft hij dat. Acteertalent of niet.

Het enige kijkenswaardige dat rest is wat actiewerk. En dat is er slechts sporadisch.

Ben over het algemeen erg gecharmeerd van Hill's werk, maar deze film is Hill onwaardig.

Matig.

Een film die diep in de buidel tast van films als Invasion of the Body Snatchers (1956) en Invaders from Mars (1953). De insteek is hier wat avontuurlijker en speelser. De personages zijn jeugdiger. De verteltrant is veel vlotter. De film heeft veel minder adempauzes. Toch zijn de inspiratiebronnen onmiskenbaar.

De gebeurtenissen rollen heel gladjes en flitsend aan je oog voorbij. Het is een gemoderniseerde en overdrive versie van de science fiction- en horrorfilms uit de jaren 50, zou je kunnen zeggen. Films die veel statiger en bombastischer zijn geënsceneerd.

Voorzien van die nieuwe snelle impulsen functioneert Assimilate prima en word je vakkundig afgeleid van het feit dat je gewoon naar een ripoff van die eerder genoemde films zit te kijken.

Op zich is het allemaal ook niet onaardig, hoor. Het tempo ligt hoog. De cast doet het best leuk. Er is volop gedraaf en geren. Genoeg actie en opgeklopte spanning om de aandacht er een filmduur lang bij te houden. Het gaat allemaal zo snel dat je bijna vergeet dat je naar iets aan het kijken bent dat gekopieerd is. Best slim gedaan dus.

Het maniertje werkt ook op andere vlakken. Regisseur Murlowski (met een behoorlijke staat van dienst die vooral is gebouwd op het ter wereld brengen van vele matige thrillers) dekt met zijn snelle enscenering ook de matige speciale effecten in eerste instantie heel vaardig toe.

Na afloop van de film, komen al die tekortkomingen natuurlijk toch wel binnen en besef je pas goed dat je gewoon naar een productie hebt gekeken die niet boven het niveau van een gemiddelde syfy-channel film uitstijgt.

Wes Anderson bewijst met Asteroid City dat de door hem geschapen chaotische surrealistische werelden waar hij de kijker in zijn films steeds maar weer inzuigt nog steeds heerlijk intrigerend en heerlijk origineel zijn. In Asteroid City bestaat de surrealistische microkosmos uit een bungalowpark, een diner en een garage midden in de woestijn alwaar een aantal nerds en hun ouders zich verzamelen voor een wetenschapswedstrijd. Een absurdistisch decor waarin uitgesproken excentrieke personages zonder enig fronsen der wenkbrauwen met grote vanzelfsprekendheid hun ding doen. Alsof de surrealistische sferen waarin de film vertoeft de normaalste zaak zijn. Een verrukkelijke ambiance. Een verrukkelijk decor.
In de film komen in kleine rollen en vaak gedurende korte tijd een behoorlijke hoeveelheid bekende namen voorbij. Zo passeren Tilda Swinton, Willem Dafoe en Tom Hanks. Leuk. Uiteraard zijn er daarnaast de vertrouwde gezichten in prominentere rollen. Edward Norton, Adrien Brody en Jason Schwartzman. Een bijzonder leuke rol is er voor Scarlett Johansson die als filmdiva met een briljante dochter een rol komt instuderen. Haar scènes met Jason Schwartzman zijn prachtig droogkomisch.
Een film met een bijzonder begin. Een raamvertelling. In een 4:3 formaat en in zwart-wit beelden vertelt een gastheer de kijker dat Asteroid City niet bestaat maar is bedacht door een toneelschrijver. De repetities voor het stuk staan op het punt van beginnen. Prompt belandt de kijker in de binnenvertelling en ziet een heldere kauwgomkleurige omgeving in de woestijn, waarna het bizarre verhaal een aanvang neemt.
Anderson creëert een bizarre wereld waarin een kunstmatige en toneelmatige sfeer hangt. Heel mooi hoe de interieurs en de buitenruimtes voor dat doel worden ingezet. Behalve het Broadwaytoneel uit de raamvertelling worden midden in de woestijn de bungalows, de diner en de garage geraffineerd kunstzinnig gevangen. Ook mooi hoe de camera heel behendig elke absurde gebeurtenis en situatie die zich voordoet, bespiedt en ontrafelt.
De film is een spel met metaniveaus. Echt en onecht lopen door elkaar. Wanneer een vermeende soldaat een acteur blijkt te zijn die zich slechts voordoet als soldaat, wanneer er demonstratief een opgeplakte snor van iemand wordt afgetrokken en wanneer woorden slechts gereciteerde monologen of dialogen zijn uit een fictief toneelstuk (binnen de fictie van de film), wordt het duidelijk dat realisme en fictie hier op zeer merkwaardige wijze met elkaar verweven zijn.
„You really did it – that actually happened!“, stelt Scarlett Johansson op een bepaald moment verbluft vast alsof zij er al niet meer in geloofde (net als ik overigens) dat het absurde en het surrealistische in de realiteit geen heuse pijnlijke, harde, prettige of tragische consequenties kunnen hebben. Dus wel. Alles kan. Asteroid City schetst een absurde, een surrealistische, een kunstmatige wereld bewoond door excentrieke personages die de meest bizarre dingen doen. Heerlijke film.

Het is nooit te laat om je dromen te verwezenlijken. Hoofdpersonage Angus vindt in ieder geval van niet en doet op 75-jarige leeftijd met een breekbare gezondheid een poging om mee te gaan op een particuliere ruimtevlucht.

Het lijkt duidelijk. Met een dergelijke introductie maak je je als kijker op voor een ontroerende feelgood met hele lieve personages om je mee te vereenzelvigen, met onaardige personages om je tegen af te zetten, met oneerlijke tegenspoed die je ogen vochtig maken en met rechtvaardige voorspoed die je ogen eveneeens vochtig maken. En ja, zo’n film is het inderdaad.

De film is behoorlijk zoet en weeïg. Af en toe hou ik daar van. Van een film die ongeloofwaardige en heerlijk voorspelbare kost levert. Ik hou ervan om af en toe een lieve film te zien die een goed tegenwicht biedt voor het hardvochtige, het cynische, het brute en het gewelddadige waarmee de meeste films van nu zijn gekruid. Heerlijk om met een lieve film als Astronaut even weg te vluchten uit het lawaai en de roering van alledag. Heerlijk om even in geheel andere sferen te vertoeven. Enne, ook heerlijk om vervolgens geheel verfrist die verfoeide sferen weer op te zoeken… Ja, Astronaut is behalve een lieve, ook een functionele film. Je knapt er helemaal van op.

De film bevat zelfs nog de maatschappelijke boodschap om de oudere generatie niet op een sociaal zijspoor te manoevreren maar juist gebruik te maken van hun kenns en ervaring. Geweldig toch?

De personificatie van die boodschap heet Angus. Angus wordt gespeeld door Richard Dreyfuss die dat met bezieling doet. Dreyfuss speelt een zeer aimabel, bescheiden en onaards aardig hoofdpersonage en is goed in staat om met zijn fijngevoelige vertolking de evenwichtige gemoedstoestand van de kijker te ontwrichten. Missie geslaagd.

Astronaut is een lieve ontroerende film die absoluut niet realistisch is en absoluut heel voorspelbaar. Desondanks is het vooral ook een hele lieve film die een emotionele snaar bij deze kijker wist te raken.

Deze film zou je de Mexicaanse low-buget variant van The Birds (1963) kunnen noemen. Vogels vallen de mens aan. Een journaliste doet er verslag van en raakt betrokken. In een saaie film volgen we haar op haar journalistieke reis naar plaatsen waar de vogels onrustig zijn. Het is een film die op geen enkele manier iets van suspense of spanning weet te creëren. Dat deed The Birds stukken beter.

De aanvallen van de vogels zien er over het algemeen niet erg goed uit. Met name het intensieve gebruik van de zoomlens wekt irritatie op. De scènes zien er houterig uit en sorteren geen enkel schokeffect. Ook de aanloop naar deze 'opwindende' scènes is vrij van elke vorm van suspense en spanning. De camera slaagt er maar niet in om een dreigende sfeer in de scènes te brengen.

Het acteerwerk is belabberd. De cinematografie is niet interessant. En nog belangrijker: het verhaal is niet boeiend en wordt bovendien veel te wijdlopig uitgesponnen met overbodige en veel te langgerekte scènes. De speelduur bereikt zo een rampzalige lengte van maar liefst 86 minuten. Dat lijkt weinig maar, geloof me, het voelde aan als een eeuwigheid.

Uit Argentinië komt deze spookhuisfilm, die zich amper met de introductie van personages bezig houdt, maar zich meteen in de paranormale actie stort. De film speelt zich af in een buitenwijk van Buenos Aires. In een aantal naast elkaar gelegen huizen gebeuren vreemde dingen. De film springt van gebeurtenis naar gebeurtenis en heeft in die zin wel iets van een episodenfilm.

De film besteedt zijn eerst helft aan de kennismaking met het buurtje, met de bewoners en vooral met de vreemde gebeurtenissen. De film is op dat moment nog in een beschouwelijke fase. Pas daarna worden de hoofdpersonages actief betrokken bij de gebeurtenissen. Die worden verdeeld over twee huizen, waar de film beurteling naar overschakelt. Een verteltrant die dynamiek in de film brengt. Met de camera dicht op de personages en meebewegend met hun waarnemingen, ontstaat een sterk gevoel van beklemming. Sinister. Onaangenaam.

Regisseur Rugma weet met zijn trukendoos een hoge en constante spanningsboog te creëren. De constante factor wordt soms alleen lichtjes onderbroken door een jumpscare. De kijker denkt na zo’n moment even van het spanningsveld verlost te zijn, maar merkt al snel dat de lucht daarmee niet geklaard is. De spanning is door de jumpscare niet opgelost, maar is gewoon onaangeroerd gebleven. Een vreemde ervaring. Ik hou toch meer van golfbewegingen, denk ik.

Aan de andere kant geeft de constante factor de film een vorm van authenticiteit. De duistere sfeer en de angst die dat gevaar bij de personages opwekt vormen de as van de film. Er spelen nauwelijks dramatische plotlijntjes die direct aan de personages zijn gerelateerd. Geen afleiding daar. Persoonlijk drama speelt een onderliggende rol ten opzichte van het paranormale gevaar.

De spanning is constant. De beeldspraak niet. Dieper in het verhaal vertoont de film steeds meer surrealistische trekjes. Net even subtieler, maar eveneens met een effectieve werking op spanning en sfeer. Een sfeer die overigens een filmlang ook nog eens heel trefzeker wordt gevoed met verontrustende dissonante muzikale klanken en opgesierd door een zeer ingetogen sounddesign. Ze voorzien de film van extra ongemak en duistere sfeer en zijn daarom zeker vermeldenswaardig

Vreemd genoeg stelt het einde van de film teleur. De film eindigt met een clichématige knal, die haaks staat op de geraffineerde sfeer die tot dan toe consequent werd toegepast. Dat voelde niet goed.

Ondanks deze teleurstelling is de rest van Aterrados een fijne duistere beleving.

Een film van Louis Malle die heel sereen het veelzijdige plot in beweging brengt en de personages introduceert en met elkaar in verbinding brengt. Een film over vergane glorie. Met Burt Lancaster als de personificatie daarvan. Met een fruitige Susan Sarandon als de contradictie van vergane glorie. Met de stad Atlantic City als een harde en grimmige setting en een bouwval waar de karakteristieke bewijslast van de vergane glorie in puin wordt gelegd en wordt vervangen door architectonische gelijkvormigheid.

Lancaster heeft een fantastische rol als Ganove Lou. Lou is een man die tegen de zelfkant schurkt en zichzelf in leven houdt met het verlenen van hand- en spandiensten. Een man die betere tijden heeft gekend in de stad waar het gokken gelegaliseerd is. Hij is een man die zijn waardigheid ontleent aan die tijd die niet meer bestaat. Hij is een trieste nobody. Een man die niet eens een Social Security number heeft en zich op zijn gerespecteerde leeftijd nog elke dag op een mismoedig makende manier moet bekommeren om het vergaren van inkomsten.

Het oude romantische Atlantic City is sporadisch zichtbaar achter de nieuwe façade. Enorme gebouwen met dichtgetimmerde ramen laten nog iets zien van de pracht en de praal van de dagen van weleer. Lou wandelt dagelijks over de Board Walk met de stad aan de ene en de oceaan aan de andere kant. "You should have seen the Atlantic Ocean back then". De promenade is een decor dat symbool staat voor Lou‘s mistroostigheid. Een decor van vervlogen dromen. Het oude Atlantic City waar mensen zoals Lou een plaats hadden, is niet meer.

Louis Malle kijkt kritisch naar de harde American Way of Life en levert tegelijkertijd een film af die een geslaagde hommage is aan de Film Noir. Een respectvolle, sentimentele en romantische hommage.

Het uithangbord heet Jennifer Lopez. Lopez die het grootste deel van de film met een kunstmatige intelligentie is verbonden en zich continu in benarde situaties bevindt. De actie is niet erg opwindend. Het verhaal over een rebellerende robot dat om de actie is geweven is dat trouwens ook niet. Een standaardverhaaltje dat heel voorspelbaar verloopt.

Zoals in films over kunstmatige intelligentie gebruikelijk is, komt uiteraard de vraag weer eens ter sprake hoe de mens moet omgaan met een door hem zelf geschapen intelligentie die blijk geeft van autonome aspiraties. De film blijkt niet echt geinteresseerd in het antwoord en heeft er maar weinig over te zeggen. Ook Lopez niet die als de heldin van de film toch een zeer intelligent personage moet verbeelden. Ze is maar weinig interessant, terwijl haar personage dat niet gek is op mens en ook niet op machine met dat uitgangspunt toch een redelijke potentie bezit om tot een interessante factor in het verhaal uit te groeien. Dat gebeurt niet. Het blijft bij potentie.

Regisseur Brad Peyton houdt niet van gepsychologiseer en gefilosofeer. Hij zet in op actie en op effecten. Zowel actie als effecten laten geen verbijsterende optische indruk achter. Ze maken geen dynamische indruk. Eerder een plichtmatige indruk. De film die al niet heel spannend is, wordt er niet spannender door. De film is een taai samenraapsel van hectische belevenissen die mij heel bekend voorkwamen. Er gebeurde eigenlijk niets in de film dat mij erg verbaasde of erg intrigeerde. Tot slot moet ik nog de absurd lange speelduur noemen. Atlas duurt bijna twee uur en dat is voor zo weinig originaliteit en zo weinig inhoud veel te lang natuurlijk.

Op een klein onbewoond eiland ondervindt een groepje wetenschappers dat onderzoek doet naar d eeffecten van nucleaire straling op de flora en fauna, hinder van gemuteerde reuzenkrabben die na het doden van een menselijk slachtoffer zijn brein verorberen en zijn intelligentie overnemen. Met hun verhoogde intelligentie zijn de krabben in staat om snode plannen te smeden en uit te voeren. Br! Attack of the Crab Monsters is monsterlijke onzin uit de hoge hoed van regisseur en producent Roger Corman.

Mensen met een zwak voor monsterlijke onzin uit de jaren 50 zitten hier goed. De krabben zijn niet heel beweeglijk maar zijn liefdevol vormgegeven. Het interieur van het onderzoeksstation is behangen met kitscherige schilderijen en sierlijke bedlampjes en lijkt allesbehalve professioneel genoeg om onderzoek te doen naar de effecten van nucleaire straling op flora en fauna. Attack of the Crab Monsters is ook een film met oninteressante karakters. De wetenschappers zijn platte personage die hun dialogen vullen met semiwetenschappelijk gebazel. Voor elk onnatuurlijk fenomeen (hoe onverklaarbaar ook) wordt in razend tempo een plausibele verklaring gevonden.

Uiteraard is ook een vrouwelijke wetenschapper aanwezig. Zij brengt twee mannen het hoofd op hol en is waarschijnlijk de enige wetenschapper ter wereld die op haar verre reizen.in haar koffertje een sexy zijden nachthemd heeft gepakt waarmee zij welgevallig door de film huppelt. De film is alleen met een flinke knipoog te bekijken. Serieuze horror is niet voorhanden. Met een goedwillende instelling is de film enigszins onderhoudend. Bekijk je de film door een kritischer bril, dan is er niet veel dat vermaakt.

Ijzersterk acteerwerk. Magnifiek uitgespeelde emotie. Prachtige beelden. Mooie symmetrie.

Setting prachtig. Verhaal mysterieus met magisch realistische accenten. Allemaal intrigerend en genietbaar.

Maar de emotie die zo prachtig wordt getoond, wordt niet overgebracht naar de ziel. Mijn ziel, dus. De emotie is zichtbaar, maar voelt kunstmatig. Prachtig geacteerd, hoor. Prachtig decor, hoor. Prachtige beelden, hoor. Maar het lijkt allemaal zo opzichtig gearrangeerd.

Zo van: wauw, wat intens en diep en ingetogen en prachtig langzaam en prachtig statig. Kijk toch eens! Let op! Hier gebeurt iets moois! Tamelijk arrogant, vind ik.

Aardige muziek. Passende tekst, maar ook hier geen emotionele klik. Meer zoiets van: ja, knap gekozen. Heel clever. Het klopt, maar is te gemaakt kloppend. Te opzichtig passend.

Ja, dat verpest toch een hoop. Die opzichtigheid in muziekkeuze en in de rest. En door die opzichtigheid is er ongevoel en geen beleving. Hou nu maar op, dacht ik op een bepaald moment. Ik heb genoeg.

Die Lou de Laâge is trouwens een bijzonder boeiende actrice. Die emotie kwam wel over.

De film speelt zich af in een katholieke kostschool ten tijde van de tweede wereldoorlog. De twaalfjarige Julien is joods en is er leerling en onderduiker. Au Revoir les Enfants geeft een bitter tijdsbeeld af maar weet tegelijkertijd door de focus op de dagelijkse jeugdige dynamiek binnen de kostschool te leggen de duistere Duitse dreiging af en toe uit het hoofd van de kijker te weren.

Intrigerend om te zien hoe er lol wordt getrapt, banden worden gesmeed en machtsstrijdjes worden uitgevochten. Kinderspel dat de onderlinge verbondenheid versterkt en niet is geënt op het vuur van de racistische vooroordelen die in de wereld van de volwassenen zo koortsig woedt. In die wereld wordt een minder onschuldig type spel gespeeld. Het contrast tussen onschuld en gewetenloosheid legt de film goed bloot.

Regisseur en schrijver Louis Malle hanteert vooral beeldspraak om duiding te geven. Overdreven effectbejag en oppervlakkig theatraal gedoe blijven gelukkig achterwege. De mimiek, de gebaren, het zwijgen van de personages en de sobere kille setting zeggen veel meer dan welke sentimentele truc ook. De ongekunstelde visuele vertelling zorgt dat in de film voortdurend een realistische sfeer van beklemming hangt.

Toen de eerste voorstelling in 1987 een feit was, schijnt Louis Malle een traantje te hebben weggepinkt. Een bevrijding. Het was hem eindelijk gelukt zijn verhaal in een film te vatten. De film heeft autobiografische kenmerken. Eens was hij leerling op een kostschool en ondervond aan den lijve wat het betekent om als kind op te groeien in oorlogstijd. Van de vele sterkten van de film is de authenticiteit wellicht de grootste sterkte.

Het slot van de film is trouwens prachtig en bewerkstelligt een enorme emotionele lading. Met dank aan fantastisch camerawerk, maar zeker ook met dank aan het goede acteerwerk van de twee jonge hoofdrollen. Toen, net als Louis Malle, toch ook een traantje weggepinkt..

Na jarenlange afwezigheid keert Koffi samen met zijn zwangere vriendin terug naar zijn geboorteplaats in Kongo. Vanwege een moedervlek op zijn wang werd van hem gezegd dat hij een afgezant zou zijn van kwade machten. Hij hoopt na al die tijd dat zijn familie haar bijgeloof aan de kant heeft geschoven en hem als een normaal familielid verwelkomt. Het bijgeloof is echter niet verdwenen. Koffi gaat wanhopig op zoek naar manieren om zijn familie ervan te overtuigen dat hij alleen maar goede bedoelingen heeft. Hoe meer hij echter zijn best doet, hoe meer hij het gevoel krijgt dat zijn inspanningen vruchteloos zijn.

Augure is de eerste lange speelfilm van regisseur en schrijver Baloji. Een film die thema’s als bijgeloof, kolonialisme, vluchtgedrag, culturele wortels en familie behandeld. De film zou je als een episodenfilm kunnen beschouwen. Hoewel Koffi de centrale figuur is, wisselt de film regelmatig van perspectief. Binnen het verhaal van Koffi wordt ruimte gemaakt voor andere verhalen. Het verhaal van zijn zus Tchalla en van het straatjochie Paco bijvoorbeeld. Verhalen die zijn ingebed in Koffi’s verhaal. Verhalen van personages die net als Koffi als uitgestoten worden beschouwd en die zich met de zware last van hun verleden geconfronteerd zien.

De verschillende perspectieven en verhalen verduidelijken de hardnekkigheid waarmee het bijgeloof in alle facetten van de Congolese samenleving is doortrokken. De film speelt zich in een niet-westerse realiteit af, toont culturele verschillen en doet dat vaak met gebruikmaking van magisch-realistische sequenties. Droom en werkelijkheid zijn verstrengeld. De kijker wordt getrakteerd op een andere ruimte-tijd dimensie waarin merkwaardige processies, wilde dansen, sprookjesachtige visioenen en warrige flashbacks botsen op de realiteit van alledag.

De film toont een bonte en chaotische wereld. Een wereld die wordt vormgegeven met fraaie locaties, fascinerende decors en opzichtige beelden. Dynamisch en kleurrijk maar inhoudelijk bleek. De film laat een warrig universum zien en heeft geen werkelijke interesse in de belevingswereld van de personages. Ik kreeg er in ieder geval niet veel hoogte van. Het is daarom ook moeilijk om sympathie of zelfs antipathie op te brengen voor de verschillende karakters. Ook is het moeilijk om iets te voelen als aan het einde van de film personages het traditionele denken overstijgen en in staat blijken om toenadering tot elkaar te zoeken. Die feelgood kwam bij mij niet aan.

Het is niet gemakkelijk om thuis te komen. Het deed me uiteindelijk maar weinig.

Tante Lee bakt vleestaarten die gretig aftrek vinden. Het belangrijkste ingrediënt is natuurlijk vlees. De vier mooie nichtjes van tante Lee zorgen voor de aanvoer van dit ingrediënt. Met hun sexy uitstraling lokken zij mannelijke passanten hun woonstee binnen. Daar worden zij ter dood gebracht en leveren aldus hun bijdrage aan de unieke smaak van de vleestaart.

De film is pulp. Slecht acteerwerk. Krakkemikkig verhaal. Mooie killer girls, die zich te weinig bloot geven. Aardige kills, maar te weinig expliciet. Gewoon een armzalige film. De film vermaakt nog wel redelijk door zijn stompzinnigheid. Verbazingwekkend trouwens om gerenommeerde namen als Karen Black en Pat Morita hier aan te treffen tussen een aantal jonge vrouwen die hun rol niet hebben te danken aan hun acteertalent. Het is daarom vreemd dat de vrouwen met hun erotisch fotografische en -filmische achtergrond zich vooral gekleed door de film bewegen. Teleurstelling daar.

Regisseur en schrijver Joseph F. Robertson heeft zich tijdens zijn carrière vooral onderscheiden in het erotische genre. Dat feit verklaart wellicht de gebrekkige regie, de fantasieloze fotografie, de povere dialogen en de abominabele dramaturgie. Niet alles aan de film is trouwens slecht. Sommige kamers in de woonstee van tante Lee zijn dermate creatief ingericht dat de scènes die zich daar afspelen een surrealistisch tintje krijgen. Erg intrigerend. Het zal wel geen opzet zijn.

Inhoudelijk stelt het verhaal niet zo veel voor. Hoofdpersonage Ava zwalkt als impulsieve en recalcitrante tiener door de film om, zoals het een personage in een Coming of Age Film betaamt, dingen te onderzoeken, uit te proberen en kortstondig teleurgesteld of gelukkig te zijn. Vervolgens wordt haar aandacht ongeduldig verplaatst naar iets anders waarna hetzelfde patroon zich herhaalt. Het piekt, het daalt, het zwabbert. De film schets een aantal voorvallen die tijdens de vakantie gebeuren. Geen consistent verhaal maar losse gebeurtenissen, opgesierd met Ava’s droombeelden die een surrealistisch tintje aan de film geven. Leuk.

De film heeft in de vorm van de oogziekte van Ava natuurlijk wel zoiets als een rode draad. De ziekte is naast de gangbare puberale aspecten mede bepalend voor haar stemming die de hele film wat nors en eigenzinnig is. Ook zijn er andere elementen die zorgen voor herkenbare grond onder de voeten. Een moeder, een zwerfjongere en een hond zijn de terugkerende ijkpunten in het soms apathische en soms turbulente vakantiebestaan van Ava. Opvallend is wel dat al die elementen weinig meer worden dan ijkpunten. Ze doen er even toe, lijken belangrijk, maar verdwijnen zonder veel rumoer heel gemakkelijk weer naar de achtergrond. Het zijn flarden in Ava’s egoïstische beleving van het bestaan.

De film geeft een inkijk in de belevingswereld van Ava. Weergegeven vanuit haar perspectief. Onvolwassen, springerig, emotioneel, hartstochtelijk en vluchtig. Het geeft een ongepolijst en ongeremd beeld weer van de turbulente weg naar de volwassenheid.

Ava wordt gespeeld door Noée Abita. Mij onbekend, maar een genot om naar te kijken. De norse ontevreden blik waarmee ze de hele film rondloopt is verrukkelijk aantrekkelijk.

Eigenlijk zou de film geregisseerd worden door een ander. Eigenlijk zou regisseur Matthew Newton zijn eigen draaiboek gaan verfilmen. Dat gebeurde niet. Aangezien hem huiselijk geweld tegenover meerdere vrouwen ten laste werd gelegd, werd besloten hem van het project af te halen. Zijn vervanger werd Tate Taylor, die met films als The Help (2011) en Ma (2019), voldoende capaciteiten in huis zou hebben om een actiefilm als Ava te kunnen regisseren.

Ava vertelt het verhaal van een huurmoordenaar die bonje krijgt met haar opdrachtgevers en zelf aangeschoten wild wordt. Een film met weinig verrassingen. De film kent een klassiek en overbekend B-movie plot. Daar is op zich niets mis mee. Ook dan kan een film je nog steeds voorzien van wat spanning en actievermaak. Door toevoeging van smeuïge intriges kan zo’n film zelfs zorgen voor oprechte inleving in de personages.

Dat is allemaal mogelijk, maar geldt niet voor deze film. Het verhaal is gewoon te rechtlijnig en te fantasieloos. Ook de intriges die tussendoor opduiken zijn te onbeduidend om de kijker werkelijk te beroeren. De actiescènes vallen daarentegen als redelijk tot goed te kwalificeren en vermaken prima. De film als geheel is echter maar weinig boeiend. De algehele vermakelijkheidsgraad valt tegen.

De film gaat de fout in door teveel het accent te leggen op het drama. Niets tegen goed drama. Drama biedt een uitgelezen mogelijkheid om de personages te leren kennen en binding te ervaren. In deze film werkt dat niet. Het drama dat deze film biedt heeft daarvoor te weinig substantie. De film staat bol van irrelevante dramatische subplotjes die het thrilleraspect juist in de weg staan in plaats van het te versterken. Bovendien maken ze de film die maar 90 minuten speelduur heeft, onnodig langdradig. Het is soms net alsof het thrillergedeelte maar bijzaak is.

En dat is jammer. De actiescènes zijn als gezegd heel aardig. Ok, hier en daar wat overdreven aangezet en misschien wat te hectisch door de vele cuts in de scènes, maar over het algemeen bieden ze aangenaam kijkplezier.

Ook heel aardig zijn de acteurs. Jessica Chastain, John Malkovich en Colin Farrell verbeelden aangename personages. Lekker vet aangezet in hun typering. Helaas krijgen de personages daarnaast weinig mogelijkheden om hun karakters gelaagder uit te bouwen. Toch brengt hun verschijning ondanks hun psychologisch armoedige aankleding tenminste wat bite in de film.

Ava is een wat bleke film. Het verhaal is bleek. Het drama is bleek. De personages zijn vermakelijk getypeerd maar toch ook wat bleek. Eigenlijk zorgt alleen de actie voor geslaagd compromisloos vermaak.

Ava is niet bijzonder.

Een origineel plot dat de gangen van een ex-bezetene volgt. De film richt zich niet op het exorcisme als zodanig, maar start vanaf het punt waar andere films uit het exorcisme genre doorgaans stoppen. De weg naar herstel zogezegd. Een interessant uitgangspunt is het zeker.

Als de ex (Ava uit de titel) zich meldt bij de plaatselijke afdeling van 'Spirit Possessions Anonymous' is trouwens ook meteen duidelijk dat de film behalve een originele insteek ook een humoristische insteek heeft. Fijne humor is het. Van die onderkoelde humor van de zwarte soort. Louisa Krause die de titelrol vervult is er met haar lijzige manier van spreken en haar onverschillige voorkomen een fantastische exponent van.

Humor dus. Hoe staat het dan met de horror? Die is er, als gezegd. Er passeren wat demonische entiteiten die er goed uitzien. Er is wat bloed. Verder toont de horror zich niet heel uitbundig. De horror verschuilt zich veelal in de psyche van de hoofdpersoon. Het pad naar herstel is in deze film geplaveid met veel psychologische horror.

De psycho-scènes leveren een goed sfeertje op. Duister en onheilspellend. En omdat Ava behalve aan psychologisch zelfonderzoek ook aan praktisch onderzoek doet, als zij vergeten genante acties die zij tijdens haar bezetenheid ondernam weer probeert in te kleuren, speelt er zelfs nog iets detectiveachtigs door het verhaal heen. Niet al te ingewikkeld, maar wel met voldoende verrassing om spannend te zijn.

De film loopt bij dit alles lekker door. Geen overbodig gezeur of overbodige uitleg. Geen vervelende vertragende uitstapjes. Gewoon in een vlot tempo naar het einde. Een einde dat ook nog eens bevredigend is, wat mij betreft.

Leuk dit.

Avarice is een film uit het Home Invasion genre. Het woord avarice was mij onbekend. Het woord staat voor hebzucht. Na afloop van de film kan je stellen dat hebzucht de lading bij de meeste personages wel dekt. De film Avarice voegt behalve de opzienbarende titel geen nieuwigheden aan het genre toe. De film is vrij vlak en voorspelbaar en bevat dientengevolge weinig spanning.

Pas na vijftig minuten ontwikkelt zich een soort kat-en-muisspel dat voor een beetje opwinding zorgt. De film bevat geen nieuwigheden schreef ik eerder. Niet helemaal waar, want de protagoniste stelt zich niet passief gillend op maar bedient zich in de contra-attaque heel stoer van pijl en boog. Ik denk dat regisseur John V. Soto zich veel eerder op het kat-en-muisspel had moeten richten in plaats van zijn kijkers te vervelen met oppervlakkige pogingen om te investeren in zijn personages. Die blijven ten allen tijde vlak en oninteressant en vervelen met obligate dialogen en weinig opmerkelijke handelingen.

Ondanks alle geleuter ontstaat geen sympathie voor het aangeslagen gezin en blijven de beweegredenen van de antagonisten onduidelijk. Je zou hoogstens kunnen zeggen dat ze uit hebzucht handelen. Een wat magere beweegreden gezien de vele tijd die de film met hen doorbrengt, maar het verklaart in ieder geval de titel

Er volgen nog wat schokkende twisten en daarna is de film gelukkig snel afgelopen en de kwelling voorbij.

Ik heb Avatar in 2D bekeken, maar dat de film in 3D is opgenomen is van het begin af aan duidelijk. Regisseur James Cameron en cameraman Mauro Giore hebben een film gemaakt met de intentie om visueel indruk te maken. Opvallend is dat figuren, planten en objecten steeds voor een diepe achtergrond opgesteld staan. Ik kan me voorstellen dat de 3D versie indrukwekkend is. Zelfs in 2D zijn de beelden heel genietbaar. Dat is maar goed ook, want het verhaal dat zich op de beelden afspeelt is minder indrukwekkend. Dat is tamelijk simplistisch. En ook wel wat zoetsappig.

De mensheid is hier eens niet de onderliggende partij in de confrontatie met een buitenaards ras. Technisch is de mens het vreedzame natuurvolk de Na‘vi dat op de planeet Pandora leeft ver vooruit. De grond waarop de Na‘vi wonen bevat echter een zeldzaam mineraal en dan weet je het wel. Het mensenras wil dat mineraal bezitten. Spion Jack laat zijn geest naar een kunstmatige gekweekte Na‘vi tranfereren teneinde hun vertrouwen te winnen. En ja, zoals dat dan gaat. Hij gaat de cultuur van de Na‘vi respecteren en raakt ook nog eens verliefd op de dochter van het opperhoofd. Het mensenras is daar niet blij mee. Dat wil geen overloper met respect voor de inheemse cultuur. Dat wil geld. Desnoods kwaadwillig. Het gevolg is dat het verhaal zich tamelijk voorspelbaar gaat bezighouden met geweld, vernietiging en dood.

Het kwam mij allemaal tamelijk bekend voor. Tijdens het kijken gleden mijn gedachten meerdere keren af naar het spel tussen goed en kwaad zoals je dat in westerns wel tegenkomt. De heerszuchtige blanke tegenover de nobele indiaan. Slecht tegen goed. Pocahontas revisited bijvoorbeeld.

De personages in Avatar zijn erg stereotiep vormgegeven en niet bijster interessant. Allereerst is daar de held van de film, de ongecompliceerde soldaat Jack, die dientengevolge heel ongecompliceerd te werk gaat en weinig indruk achterlaat. Uiteraard zijn er de humane wetenschapper, de kwaadaardige menselijke tegenstander en natuurlijk het esotherische exotische natuurvolk met opstandige en inschikkelijke leden. De muziek bij het verhaal dat steeds zoetsappiger momenten kent, klinkt plakkerig bombastisch en doet indringend haar best ook de onbewogen kijker tot tranen toe te roeren.

Simplistisch of niet. De film zit goed in elkaar. Een schitterende uitheemse setting met fraai uitziende leden van de Na‘vi-stam. Verder zijn de sympathie en de antipathie met betrekking tot de personages effectief uitgebalanceerd. Visueel is de film prachtig. Al dat moois zorgt er zelfs voor dat het verhaal met zijn gebeurtenissen en personages intrigeert. Toch knap. Avatar is gewoon een prima blockbuster.

Voor aanvang dacht ik terug aan de eersteling en ik herinnerde mij alleen hele grote lijnen en wat spaarzame scènes. O jee, hoe zat het ook al weer? Het is een vraag die heel bevredigend wordt beantwoord voordat het nieuwe avontuur een aanvang neemt. In enkele scènes vat James Cameron de verhaallijn en de drijfveren van de eerste film nog even samen. En ja, opeens komt alles weer terug. De visuele pracht, het dunne verhaaltje en de (overbodige) esoterische paden die de film bewandelt. En natuurlijk de overdreven lange speelduur. Hm.

Het tweede deel heeft een nog langere speelduur en heeft eveneens weinig om het lijf. De esoterie neemt minder plaats in. De film vertelt een behoorlijk rechtlijnig avontuur vol actie dat zich afspeelt in een wereld vol visuele pracht. Wederom vallen snode mensen de idyllische planeet Pandora binnen en zijn uit op de scalp van Jake Scully die tussen de inheemse bevolking leeft. Dramaturgisch gesproken niet heel opwindend en erg hangend aan de eersteling.

Ook nu weer zijn de parallellen met het westerngenre onmiskenbaar. Agressieve landjepik. Gewelddadige en respectloze overheersers. De nobele weergave van de inheemse bevolking. De shootout. Ook de tegenstellingen die Cameron laat zien zijn simplistisch. De inheemse bevolking versmelt met de natuur. De overheersers met de techniek. Pacifisme staat tegenover militarisme. Spiritualiteit tegenover wetenschap. Romantiek tegenover agressie. Kortom, goed staat tegenover slecht.

Hoe opzichtig het allemaal ook is, toch wordt de nobele strekking je minder opdringerig door de strot gedouwd als in de eerste film. De zwart-wit boodschappen zijn subtiel ingebed in een opeenvolging van furieus gechoreografeerde actiescènes die het meeste van de aandacht opeisen. En die scènes zien er gewoon erg goed uit. Er is daarnaast natuurlijk ook nog wat tijd ingeruimd voor ontroerende momentjes om de banden met de helden van de film steviger te maken. Ach,het klopt allemaal wel. Goed tegen slecht. Beetje geweld. Beetje romantiek. Beetje esoterie. En daarbij is het visuele aspect gewoonweg indrukwekkend.

Ik merkte trouwens dat ik nooit ontroerd raakte of bepaalde scènes die intentioneel spannend zijn echt spannend kon vinden. De reden? Emoties worden de kijker opgelegd. Hé kijker! Let op! Dit is spannend! Dit is ontroerend! Ik hou daar niet zo van en ben daar niet gevoelig voor. Of juist wel. Het is maar hoe je het bekijkt.

Aan het eind zijn er voldoende open eindjes voor een derde deel. Voor mij hoeft het niet. Ik vraag me trouwens af welke malloot de familie Scully na de verwoestingen in het bos en in de zee nog op zijn terrein wil hebben. Niemand, hoop ik.

Het vieren van kerstfeest met je familie kan op zich een horrorscenario waardig zijn. In deze film waarin de onderlinge familiaire verhoudingen al niet zo soepeltjes lopen, worden de familieleden ook nog eens met elkaar opgesloten als zich opeens een ondoordringbaar scherm om het huis manifesteert en er geen ontsnapping mogelijk is.

Bijna alle communicatie met de buitenwereld is afgesloten. De tv vormt de enige verbinding met de buitenwereld. Op het tv-scherm verschijnt eenzijdige informatie in de vorm van eigenaardige en dubbelzinnige boodschappen met aanwijzingen om te overleven.

Beklemming ontstaat. De sfeer is onheilspellend. Dreigend. De situatie biedt volop gelegenheid voor de filmmakers om eens lekker tekeer te gaan. Om een intrigerend spel te spelen met claustrofobie, paniek en paranoia, terwijl op de achtergrond het mysterie van de insluiting schemert.

Heel veel mogelijkheden om er een spannende film van te maken. Regisseur Johnny Kevorkian maakt er iets van dat slechts gedeeltelijk door mij als pakkend werd ervaren.

Kevorkian stopt in het verhaal een psychologische en maatschappijkritische onderlaag die zich langzaam ontwikkelt tot bovenlaag. Middels de onenigheid binnenskamers, die wordt gevoed door de dubbelzinnige mededelingen op de tv, levert de film kritiek op de boze rol die de media spelen in het manipuleren van de massa. De tv creëert tweespalt. De één accepteert de tv als het alwetende oog dat onvoorwaardelijk en blindelings wordt aanbeden. De ander betwist de alwetendheid. Wat mij betreft worden hier geen eyeopeners aan de kijker gepresenteerd.

In het voetspoor van deze discussie, maakt de tv veel meer los. Zaken als ingesleten racisme, blind conformisme, buitensporig mannelijk chauvinisme en voorspelbare familievetes komen ook nog aan bod. Ook hier geen eyeopeners.

Het is wat veel voor een film die zich beter op een spannende vertelling met Cronenbergse uitwassen (die in aanzet best aardig zijn gelukt) had kunnen concentreren, maar in plaats daarvan de fout maakt zich teveel uit te leven op maatschappelijk geëngageerde bijzaken.