Opinions

Zet twee kruidige vrouwelijke personages met een gedeeld verleden samen in een chalet en je hebt een intrigerend verhaal en een spannende film. Met die verwachting ging ik althans de film in. De verwachting werd niet geheel bewaarheid. De intrigerende belofte werd niet helemaal naar tevredenheid ingelost.
Het gaat als volgt:
Een leuk uurtje film met onderhuidse spanning die zinderend door de scènes heen meandert. De interacties tussen beide hoofdpersonages voelen erg ongemakkelijk aan. Onderhuids stekelig en subtiel krengerig socialiseren zij met elkaar. Niet helemaal duidelijk wat het ongemak veroorzaakt maar jaloezie heeft er een groot aandeel in. Dat ongemakkelijke sfeertje doet wat en wordt heel aardig uitgespeeld door beide personages, vormgegeven door twee fraai uitziende en goed acterende leads. Vooral Davis maakt grote indruk.
Na dit prettige psychologische steekspel stort de boel ineen. Er verschijnt een zwak uitgewerkt plotje waarin achtervolgingswaan de rode draad vormt. Op zich leuk bedacht met in aanzet zeker de potentie om wederom iets van de onderhuidse spanning uit het eerste uurtje te genereren. Maar dat gebeurt helaas niet. Het is allemaal te weinig subtiel en te ondoordacht in de uitvoering.
Nee, het vlakke en simplistische vervolgje maakt weinig indruk en staat intrigerenderwijs averechts op het eerste stuk van de film.
Toch wel teleurstellend.

Tegenvallende horror.

De film heeft weinig fysieke actie en moet het vooral hebben van suggestie. Een nobel streven, maar de suggestieve beelden worden zo tergend lang uitgesponnen, dat de opgeklopte spanning al snel vervalt in saaiheid. De verschijning is één keer goed voor kippenvel. Verder geen heuse schrikmomenten.

Veel gerommel met schokkerige camerabeelden. Vermoeiend. Het wordt echt tijd voor found footage opgenomen met behulp van een steadicam.

Acteerwerk is redelijk goed.

De film deed qua concept wel iets denken aan het veel betere It Follows. Voor wat het waard is.

Psychologisch drugsdrama ontmoet heftige splatter horror.

Gedurende een uur ziet de kijker de dagelijkse beslommeringen van hoofdpersonage Alyce voorbij komen. Ze gebruikt drugs, verdwijnt in haar saaie werk, heeft vreemde visioenen, begeeft zich in het uitgaanscircuit en zuipt zich klem. Als haar beste vriendin van het dak lazert, herhalen de dagelijkse bezigheden zich, maar dan nog heftiger. Er ontstaan uitwassen. De film verandert van kleur en wordt grimmiger. Leuker ook.

Het toontje dat al cynische trekjes had, wordt cynischer. De vrouwelijke hoofdrol weet er wel raad mee. Een pittig uiterlijk met een cynische inborst die meedeint op de omstandigheden. Best aantrekkelijk voor de duur van de film.

Een redelijk eerste uur is dan al gepasseerd, waarin niet alles even boeiend is. Het is ook een uur met genoeg saaie momenten. Met oppervlakkige interacties en nietszeggende dialogen. Niet steeds interessant.

Het laatste deel van de film staat bijna averechts op de rest en is bijna continu opwindend. De hoofdrol gaat meer en meer op in de uitwassen van haar bestaan en gaat uiteindelijk helemaal los. Drama wordt horror. Het is tijd voor geweld, seks en splatteractie. De leukste tijd van de film. Veel actie gecombineerd met zwarte humor. Met fijn en krachtig camerawerk dat de mix van geweld en seks agressief en confronterend registreert. Met gebruikmaking van prima effecten, veel bloed en een pietsje gore.

Erg leuk, dat laatste halve uurtje.

In het middelpunt staan Jane (Sonoya Mizuno) en Lucy (Dakota Johnson) die al jarenlang de beste vriendinnen zijn en in al die jaren lief en leed met elkaar hebben gedeeld. De film zoomt in op de vriendschap op het moment dat er wat veranderingen spelen. Jane kondigt aan haar carrière in Londen voort te zetten. Lucy ontdekt dat ze gevoelens heeft waarvan ze zich niet eerder bewust was. Twee concrete oorzaken die hun hechte vriendschap ietwat doet wankelen.
Het plot lijkt misschien aanleiding voor een heftig coming-out drama, waarbij vooral in het geval van Lucy grote hindernissen overwonnen moeten worden. Een heftig coming-out drama is Am I Ok? echter niet. Grote hindernissen hoeven niet te worden genomen. Daarvoor zijn de protagonisten die een leeftijd van begin 30 hebben ook al te oud. Bovendien reageert iedereen in hun omgeving erg begripvol. Het zijn vooral Jane en Lucy zelf die het moeilijk hebben en die nog wat issues hebben die ze moeten uitzoeken. Bij het uitzoeken daarvan hanteert de film geen sombere of erg serieuze toon. ’t Is meer luchtige feelgood dan intense tragedie.
Lucy en Jane worden niet neergezet als de uitzonderingen. In de film blijken andere volwassen personages hun leven ook niet helemaal in balans te hebben. Zoals dat in het echte leven buiten de film ook het geval is. Het is heel herkenbaar. Bij geen personage verloopt alles soepel. Aan het eind is er voor Lucy en Jane een wat krampachtig happy end dat niet een definitief happy end is maar een prettig tussenstop op de weg in hun verdere leven. Am I Ok? is een positief ingestelde tragikomedie. Leuk.

Rami Malek speelt de hyperintelligente Heller. Een gesloten man met autistische trekken en tevens een Cia-agent met een bureaubaan. Zonder enige ervaring in het veld gaat hij achter de moordenaars van zijn vrouw aan. Onwaarschijnlijk natuurlijk maar wel vermakelijk. Met The Amateur maakt regisseur James Hawes een film die zowel een moderne actiefilm is als een oldschool spionagefilm die aan films uit de jaren 60 en 70 doet denken.

Een intrigerende persoon, die Heller. Het ontbreekt hem aan een gedegen opleiding en aan een nietsontziende kilheid. Zijn methoden om tegenstanders uit te schakelen zijn echter creatief en afstandelijk teneinde directe confrontaties te vermijden. Het is een wat klinische manier van doen maar het past goed bij het personage. De klinische methodiek levert amper directe actie op in de vorm van gevechtssituaties of schietpartijen. Wel is er goede actie in de vorm van achtervolgingen en explosieve aanslagen. Best ok.

Zoals gebruikelijk in films als deze draait het om een kat- en muisspel tussen Heller en de daders. Een spel dat hem door vele landen voert. Prima kijkvoer zonder veel verrassingen en zonder veel diepgang. Heller wordt overtuigend door Rami Malek neergezet. Dat verbaast niet echt, want Malek speelt vaker een nerd met sociale tekortkomingen. Een solide performance. De overige personages doen hun ding in het kader van het verhaal en vallen niet erg op. De uitzondering heet Henderson die wordt gespeeld door Laurence Fishburne. Leuke rol. The Amateur is prima amusement.

Het verhaal dat door maar liefst vier schrijvers in een script werd gepropt is niet heel bijzonder. Het verhaal over een getraumatiseerde vrouw die de aanwezigheid van haar overleden man ervaart en aanklopt bij een spiritist is bij tijd en wijle zelfs enigszins lachwekkend. Een transparant verhaaltje met een weinig verrassende wending. Toch is The Amazing Mr. X een bezienswaardige film.

De reden daarvoor is het camerawerk van John Alton dat de film in cinematografisch opzicht het uiterlijk van een film noir verleent. Een stemmige zwart-wit film met opmerkelijke camerastandpunten, magnifiek spel met licht en donker en mooie contrasten. Heerlijk om te consumeren. Alton sprak ooit de volgende woorden: “It’s not what you light, it’s what you don’t light”. Zijn werkwijze in een notendop.

De personages zijn over het algemeen solide vormgegeven. Het script voorziet in een lichtzinnige bemoeienis met hun zielenroerselen en creëert aannemelijke personages met net genoeg diepgang om bij de kijker een geïntrigeerd gevoel op te roepen. Een leuke hoofdrol is er voor Lynn Bari als de getraumatiseerde weduwe. De spiritist wordt gespeeld door Turhan Bey, die zijn personage een prettig soort ambivalentie meegeeft. Tot slot is de rol van de antagonist nog het vermelden waard. Donald Curtis heet de acteur. Hij deed mij met zijn intonatie en in zijn présence op momenten sterk denken aan Vincent Price. De overige karakters worden prima ingevuld zonder bovenmatig op te vallen.

Tot slot nog even de sfeervolle locaties noemen en afsluiten met de conclusie dat The Amazing Mr X geen film is die je absoluut gezien moet hebben. Het is een aardige film met schitterend camerawerk. Meer niet.

Regisseur Michael Bay laat in Ambulance één van zijn personages verwijzen naar de film The Rock (1996). Behalve misschien wat zelfgenoegzaamheid ligt er waarschijnlijk ook zelfspot aan de referentie ten grondslag. De verwijzing naar The Rock levert bij de toehoorder slechts een reactie op die slaat op de bijnaam van Dwayne Johnson. De film met de naam The Rock is voor hem van te lang geleden. De korte dialoog zegt iets over de lange duur van Bay‘s carrière als regisseur. Vanaf het midden van de jaren 90 regisseert Bay al aangename actiefilms met spectaculaire stunts, gloedvolle actie en zinderende achtervolgingen.

Al deze elementen komen ook in Ambulance terug. Ambulance is een goede actiethriller van de oude school met echte stunts en handmade action. De film heeft weinig aanloop nodig en schiet al snel na het begin in de hoogste versnelling. En daar blijft de film vervolgens hangen. Met zaken als uitgebreide karakterschetsen en onbelangrijke zijplotjes heeft Bay zichtbaar weinig affiniteit. Alleen het hoogstnodige wordt verteld en verder telt alleen de actie. Schitterend stuntwerk, hevige explosies, spannende achtervolgingen en indringende opnamen vanuit de lucht zorgen voor fijn amusement.

De personages zijn als gezegd tamelijk vlak, maar wel net diep genoeg uitgewerkt om te zorgen voor inleving. De dynamiek tussen hoofdpersonages Jake Gyllenhaal, Abdul-Mateen II en de mooie Eiza González functioneert goed en voegt aan de tumultueuze film een prettige extra portie tumult toe.

Ambulance is gewoon heerlijke overspannen en ongeloofwaardige actie. Ik heb me goed vermaakt.

American Fiction is het regiedebuut van Cord Jefferson, die in de periode voor zijn filmdebuut schrijfwerk deed voor de tv. Voor deze film deed hij behalve de regie tevens de bewerking van de roman Erasure van Percival Everett. De roman waarop de film is gebaseerd. American Fiction is een intelligente film die handelt over twee kanten van een samenleving. De film plaatst politieke correctheid en hypocriet begrip van blanke mensen tegenover realistische zwarte kunstzinnigheid en stereotyperingen en gebruikt die tegenstelling als satirisch mikpunt. De film is een geraffineerde en grappige beschrijving van de stand van zaken aan beide zijden.

Thelonious 'Monk‘ Ellison is een zwarte auteur die op academisch niveau schrijft over zwarte thema’s maar geen zwarte lezersschare heeft. Ook geen blanke lezersschare trouwens. Monk is gefrustreerd. Omdat zijn boeken niet worden verkocht, maar ook omdat hij nu eenmaal een ontevreden misantropische intellectueel is. Ontevreden over zichzelf en over de wereld en alles en iedereen daarin. Jeffrey Wright speelt Thelonious 'Monk' Ellison. Hij doet dat geweldig. Hij verleent zijn personage een vleug melancholie, een stevige portie bedachtzaamheid en heel veel grimmigheid. Hij is geen vriendelijke man. Hij is evenmin een held en heeft ook geen neiging om dat te worden. Hij is een realistisch karakter, die je als kijker misschien niet sympathiek vindt maar voor wie je wel begrip kunt opbrengen.

In navolging van een zwarte schrijfster die bij blanke lezers veel succes heeft met een roman vol clichés over de onderlaag van de zwarte samenleving, schrijft Monk een cynische gettoroman vol stereotypen. Een succes. De film volgt vanaf dat moment twee verhaallijnen. De ene houdt zich bezig met de thematiek van maatschappelijke ongelijkheid die in Monk’s roman wordt behandeld en waarmee Monk na de publicatie onophoudelijk wordt geconfronteerd. De andere lijn houdt zich bezig met zijn familiale leven en de daarbij behorende problemen die zich niet onderscheiden van willekeurig welke blanke familie ook. Ontroerend, hard en grappig.

Thelonious ‘Monk’ Ellison wil met zijn roman de blanke uitgeverswereld en zijn door schuld geplaagde blanke lezersschare provoceren. Hij schrijft een roman vol geweld, criminaliteit, sociale misstanden, drugs en vulgaire straattaal. Monk verbeeldt zich een wereld die niet de zijne is, maar waarvan hij denkt dat de blanke lezer denkt dat die wereld er zo uitziet. Hij doet alsof en bedient met zijn verzonnen rauwe en woedende verhaal zijn blanke publiek.

Regisseur Jefferson laat Monk zien tijdens het schrijven. De nijdige en cynische taferelen die zich in zijn hoofd afspelen en die hij driftig op zijn toetsenbord intikt, worden voor de kijker tot leven gewekt. In een leuke scène zie je twee romanpersonages voor het bureau van Monk verschijnen. Ruziënd. Zoekend naar de juiste ‘slang’. Stoppend. Kijkend naar Monk. Wachtend op nieuwe instructies voor hun clichématige opvoering. De gedachten van de schrijver worden zichtbaar. Het wordingsproces grijpbaar. De worsteling met zijn verzonnen zwarte achtergrond voelbaar. Het kijkt confronterend, maakt ongemakkelijk, maar is ook grappig.

American Fiction is een prachtige film. Grappig, satirisch, met geraffineerde humor en met bijtende spot. Met goed acteerwerk ook. Met name van Jeffrey Wright. En natuurlijk met een intelligent verhaal dat naar het einde toe met het creatief insinueren van diverse alternatieve aflopen wel wat neigt naar feelgood. Maar goed. Feelgoodfilms zijn bij uitstek opgebouwd uit clichés. Dus dat past wel weer bij een film waarin blanke en zwarte banaliteiten gloriëren.. Thelonious Monk waarnaar de naam van het hoofdpersonage verwijst was overigens een jazzpianist en componist. Had erg gehoopt hem in de score te horen. Helaas. De soundtrack sprak me minder aan dan de film. Te glad.

De originele Guinea Pig serie is van Japanse origine en bestaat uit een zestal films waarvan de eerste uit 1985 en de laatste uit 1990 stamt. Een roemruchte serie films die zich richt op grafiisch geweld. Mutilatie, moord en geweld zijn op extreem bloederige wijze aan de orde. Niks voor mij, die in een film graag een psychologische laag, wat aardig dialogisch materiaal en een verhaal wil kunnen onderscheiden. Ik waardeer gore en bloed maar ervaar beide liever als amuse dan als hoofdmoot.
Maar toch. De serie is dermate roemruchtig dat mijn nieuwsgierigheid als horrorfan wel gewekt werd. Maar ja. Het is Japans. Mijn ervaringen met Japan in combinatie met grafisch geweld bevallen over het algemeen maar matig. De gulden middenweg dan maar. Er bestaat ook een Amerikaanse versie van de Japanse Guinea Pig serie. Amerikaans klinkt in grafisch opzicht veiliger (minder overheersend) dan Japans. Bovendien spotte ik een film uit die reeks die zich bezig houdt met exorcisme. Dergelijke films zijn aan mij wel besteed.
In eerste instantie valt de film mee. De film ziet er op zich best goed uit. Belichting, setting en geluid zijn in orde en voldeden niet aan mijn (op voorhand) gekleurde mening dat alles in de film wel een trashy touch zou hebben.
De rest viel echter niet mee. Het acteerwerk is bagger en het verhaal stelt niets voor. Met de zin 'de kerk stuurt de ene na de andere exorcist naar een bezeten meisje‘ heb je de film inhoudelijk goed gekraakt. De film biedt inhoudelijk verder niets.
Maar goed, daar gaat het in de film ook niet om. Het gaat erom dat elke interventie in een bloedbad eindigt.
De film is dan ook een aaneenschakeling van bruut en bloederig geweld. Daar moet je van houden. Zoals ik al aangaf kan ik bruutheid goed waarderen, maar dan graag als onderdeel van de handeling. De splatter- en andere effecten spelen hier de hoofdrol en daar komt nog bij dat elk effect ook nog eens tergend lang wordt gerekt.
Ik ben redelijk doorgewinterd als het op gore aankomt. Toch moet ik iets opbiechten. Bij één scène smaakten de chips en de cola niet meer zo fijn. Dat is de scène waarin de bezetene haar ingewanden uitkotst. Behoorlijk weerzinwekkend.
Later las ik trouwens dat de Japanse films slechts 45 minuten speelduur hebben. Damn! Nou ja, in ieder geval heb ik nu een goed idee waar de Guinea Pig reeks voor staat en weet ik zeker dat mijn nieuwsgierigheid naar deze reeks nu ten volle is bevredigd.

“This Little Light of Mine (I'm Gonna Let it Shine)”

Portret van een mislukte superheld, een man met telekinetische krachten. Gefilmd als docudrama.

De hoofdpersoon die er als een absolute looser uitziet, heeft magische krachten en zou eigenlijk een superheld moeten zijn. Hij is het niet. De druk om zijn talenten ten goede te gebruiken is voelbaar aanwezig. Het lukt hem echter niet. Hij is geen superheld-materiaal. Teleurstellingen uit het verleden verhinderen dat.

We zien het portret van een anti-held.

In oppervlakkige zin is het allemaal wat saai. Er gebeurt zo op het oog niet heel erg veel meer dan het registeren van het dagelijkse bestaan van een soort schooier. Toch valt het met de saaiheid wel mee. Op een bepaalde manier is het kijken en meebeleven best boeiend.

We zien de dagelijkse sleur. De dagelijkse beslommeringen van het nietsdoen. De dagelijkse onderdompeling in uitwassen om verveling en pijn te verdrijven. De anti-held begraaft zich erin. In drugs, alcohol en feesten.

Het toontje is lichtvoetig. Er is wat humor. Ja, het kijkt wel prettig weg. In een ondertoon voelen we desondanks de tragiek en de depressie leven.

In een paar scenes worden zijn krachten duidelijk. Hij gaat er speels mee om. Als een deelnemer in een freakshow. Het zijn grappige maar doelloze goochelkunstjes.

Onder de veelal woedende manier waarop de trucs worden uitgevoerd is een onderhuidse strijd voelbaar. Een harde roep om naar zijn ware aard te gaan leven. Om niet voor zijn verantwoordelijkheden weg te lopen.

De film verandert langzaam van toon. Ludiek en luchtig blijven aanwezig, maar er is tegelijkertijd meer openlijke ruimte voor gevoelens van onmacht en hopeloosheid.

De film geeft weinig info over het verleden van de anti-held. De reden van zijn interne strijd blijft verhuld. Het verleden, waarin de sleutel voor het gedrag moet liggen, blijft schimmig. De film beperkt zich tot het registreren van het heden. Inzicht in het verleden is geen vooropgezet doel.

Ik vond die terloopsheid van het filmen jammer. Ik miste die ondergrond en die verdieping wel.

De muziek is lekker. De effecten zijn alleraardigst.

Niet pakkend.

Een verhaaltje over een rockband in opkomst. Tja. Dat zal waarschijnlijk wel weer sex en drugs van de clichématige aard worden. Hevig aangezet en alomtegenwoordig dus. En ja hoor dat klopt. Niet erg, maar de manier waarop is gewoon erg simplistisch en gemakzuchtig en voorspelbaar. En zo alledaags.

Het tempo waarin alle bekende duivelse zaken hun intrede doen is ongekend. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee de bandleden door het duister worden geïnfecteerd is eveneens ongekend. Sex and drugs and Rock 'n roll op een voor de hand liggende en erg uitgesleten manier verfilmd. De film zit inhoudelijk in de maximum overdrive van de alledaagsheid. Rock 'n roll en alledaags is geen goeie combinatie. Toch gebeurt het hier. Alle clichés zijn er in geperst. Alle clichés komen op een overdreven en ongeinspireerde manier voorbij.

In de film komt helaas weinig bespiegeling of intense interne strijd voor. Ok, een beetje voor de vorm dan, maar in feite is er weinig verwondering. Alles gebeurt maar gewoon en dat kijkt nogal armoedig en is bovendien niet heel spannend.

Slecht acteerwerk ook. Enkel McDowell weet iets meer diepte in zijn duistere rol te brengen. Hoewel ook hij soms ongeinspireerde momenten heeft en ongelooflijk gemakzuchtig loopt te schmieren. De anderen kunnen er niets aan doen. Die zijn van nature te licht om geloofwaardig als getalenteerde en ontspoorde leden van een rockband te figureren.

De muziek was wel aardig.

Een avonturenfilm over een zoektocht naar geheime documenten, gegoten in het format van een ouderwetse detective waarin lekker nostalgisch en redelijk gedetailleerd de misdaad wordt opgelost. Van clue naar clue. Van persoon naar persoon. Van situatie naar situatie. Het levert een plezierig kijkspel op met veel actie en achtervolgingen.

Paczynski is het hoofdpersonage. De naam leest ingewikkeld maar bekt lekker. Hij is een rasechte detective. Jim Rockford/Mike Hammer, die stijl. Roken, drinken. En uiteraard met humoristische one-liners. Greg Stuhr zet 'm goed neer.

Bij zo'n personage past ook een sfeer van somberheid en iets van persoonlijk hopeloosheid die neigt naar zelfdestructie. En die neigingen zijn er, maar zijn jammer genoeg niet erg indringend. Grimmigheid en naargeestigheid worden helaas niet overtuigend genoeg uitgebeeld in het karakter van deze detective.

Zaken als zwaarmoedigheid en troosteloosheid maken trouwens überhaupt te weinig deel uit van de sfeer van het verhaal. Het is allemaal net iets te vlakjes. Iets te gepolijst. De aanzet tot die sfeer is er, maar de inktzwarte randjes ontbreken.

Ook iets teveel subplotjes en overbodige personages. Die wekken eigenlijk enkel verwarring op die ten koste gaat van de best aangenaame en vlotlopende verhaallijn.

Ondanks die smetjes, heb ik gekeken naar een vermakelijke avonturen-detective met voldoende vaart, voldoende mysterie en voldoende spanning. Dat gezegd hebbende, blijft het spijtig dat de potentionele sferische diepte in verhaal en karakter naar mijn mening niet voldoende worden geëxploreerd.

Het begint allemaal best aardig. Het intrigerende gegeven van een ontwakende geheim agent wordt lekker nonchalant gebracht. Subtiel, voorzichtig, met kleine stapjes. De transformatie van stoner naar killer is tot een bepaald moment best het aanzien waard.

Zodra de geweldsexplosies losbarsten en de actie en het bloedvergieten de rust verstoren, begint echter de ellende. Weg is de aardige sfeer die werd ingezet door de opbouw. Hiervoor in de plaats een reeks uitvergrote explosies van bloederig geweld. Welkom overkill!

Waarschijnlijk is het niet de bedoeling de film serieus te nemen, maar gooi er dan wat meer in dan overdreven geweld. Een paar leuke oneliners. Wat snedigheden. Beetje karakter. Nu is het enkel snelle actie en veel bloed. Misschien zit de humor in de overdrijving van de gewelddadigheden. Zou kunnen. Ik vond het teveel, te zouteloos en niet leuk. Humorloos dus.

Eisenberg komt beter tot zijn recht in films van een ander type. De man is geen actiefiguur. Stewart is leuk om naar te kijken, maar levert hier geen geweldig acteerwerk af. Er zou chemie zijn tussen beiden? Ik heb het gemist.

Na het grote succes van An American Werewolf in London (1981) was het vreemd genoeg pas 15 jaar later tijd voor een versie die zich in Parijs afspeelt. De film is een rasechte horrorkomedie die je maar beter niet kan vergelijken met het Londense origineel.

Met een luchtige maar acceptabele insteek, leuke personages en bijzonder aardige locaties is de film het bekijken zeker waard. De film lijkt me voor een relatief jong publiek gemaakt te zijn. Erg eng is de film niet. De humor die best leuk is, is wat infantiel en flauw. Aan de andere kant heeft de film wel een aantal brute scènes die in tegenspraak is met de luchtige teneur.

Het budget bestond uit een respectabel bedrag van 22 miljoen dollar. Blijkbaar een te schamel bedrag om de wolven met fatsoenlijke effecten tot leven brengen. De beestjes zien er wel heel goedkoop uit.

Julie Delpy is een leuke verschijning en een pluspunt. Haar verschijning lijkt trouwens in eerste instantie nog een aanzet van regisseur Anthony Waller om (zoals in bijvoorbeeld het serieuze Cat People (1982)) een zijplot met betekenis te starten over de dierlijke impulsen die in ons schuilen. Een scène waarin een opwindende Delpy met ontbloot bovenlijf seksuele getinte handelingen verricht, leidt echter tot niets meer dan een komische situatie. Ach, het zij zo. Bovendien was de situatie eigenlijk wel grappig.

Verwacht gewoon niet teveel. Met een niet al te kritische blik bekeken is dit best een vermakelijke film.

In Americana komen verschillende groepen mensen met verschillende intenties samen. Zo zijn daar criminelen, is er een onwaarschijnlijk duo, is er de vriendin op de vlucht, is er een merkwaardig gezin en zijn daar de oorspronkelijke Amerikaanse bewoners, aangevoerd door ene Ghost Eye. En tenslotte is er ook nog de zoon van de vriendin die denkt een reïncarnatie van Sitting Bull te zijn. Allen raken betrokken bij de strijd om een hemd. Niet zomaar een hemd. Een hemd dat in Indiaanse rituelen werd gebruikt, grote symbolische waarde heeft en uiteraard veel geld waard is.

Dat klinkt chaotisch en is het ook. Dat klinkt grappig. En dat is het ook. Nou ja, een beetje grappig is het zeker. De film is in een aantal hoofdstukken ingedeeld. In ieder hoofdstuk staat steeds een ander personage of groep personages centraal. Ieder hoofdstuk heeft zo zijn eigen perspectief op de gebeurtenissen. Van een chronologische volgorde in de gebeurtenissen is niet echt sprake. Het verhaal springt veelvuldig heen en weer in de tijd voordat alles en iedereen in een grote showdown tezamen komt. De structuur van de film garandeert dynamiek en kijkt prettig weg. Een nadeel vond ik dat de personages als gevolg hiervan aan de oppervlakkige kant bleven. Van sommige personages had ik best meer willen weten. Net als ik dacht “hm, interessant”, wipte de film over naar een ander hoofdstuk en naar een ander blikveld.

De film is mooi geschoten. Visueel aantrekkelijk. Mooie plaatjes. Het acteerwerk is goed. De personages zijn wat overtrokken geschetst en uiten zich veelal in coole oneliners. Ik hou daar wel van. Het is alleen moeilijk om in het verhaal ondergedompeld te raken. Daarvoor is het te springerig. Te fragmentarisch. Leuke ideeën. Leuke verhaallijnen. De onderlinge samenhang laat echter te wensen over. Op een of andere manier sluiten de dingen niet prettig op elkaar aan. De film is geen mooi rond geheel. Ik heb me er uiteindelijk maar bij neergelegd en vond Americana geen onaardige film.

Een film over de paleomthologe Mary Anning die enkele bijzondere fossiele vondsten deed in de 19e eeuw in het kustplaatsje Lyme Regis in het Engelse graafschap Dorset. Een film met prachtige fotografie en sterk acteerwerk. Ook een film met een aantal opzienbare en esthetisch gefilmde interacties tussen beide hoofdrolspeelsters Kate Winslet en Saoirse Ronan.
Altijd als ik een film bekijk die gebaseerd is op het leven van een bepaald persoon, lees ik na afloop wat tekstjes over die persoon. Meestal ontdek je dan dat een film zich nogal wat vrijheden veroorlooft met betrekking tot de invulling van de levensloop van die persoon. Dat doet deze film ook.
Het pleit voor regisseur Francis Lee dat hij niet voorgeeft een puur biografisch werk te hebben willen maken. Op die manier kunnen de interacties tussen beide hoofdrolspeelsters al iets beter geplaatst worden. Zijn redenering over een vermeende liefdesrelatie is desondanks nogal vergezocht. Volgens hem is er geen bewijs dat Anning een heteroseksule relatie had, dus voelde hij zich geheel vrij om zelf een fictieve relationele draai aan het verhaal te geven. Het zal de belangstelling voor de film waarschijnlijk goed doen, maar historisch onderbouwd is het niet. Laat ik voorop stellen dat alles mogelijk is, maar mijn vermoeden is dat beide dames slechts goede vriendinnen waren. Bij het zien van de beelden, heb ik overigens snel vrede kunnen sluiten met Lee's kromme interpretatie.
De film is vooral een romantisch drama geworden, waarin sporadisch aandacht is voor het paleotologische werk van Anning. Ook met sporadische aandacht voor het feit dat zij als vrouw geen deel kon uitmaken van het door mannen beheerste wetenschappelijke leven dat zich in universiteiten en in musea afspeelt. Veel aandacht is er voor de vriendschap tussen beide vrouwen.
De film is met ijzersterk acteerwerk ingevuld. Winslet en Ronan gebruiken daarvoor weinig tekst, maar veel mimiek. Achter elke blik en elk gebaar zit een emmer vol emoties. Aan de kijker openbaart zich een wereld van onderdrukte gevoelens, die aarzelend doorsijpelen en iets wegnemen van het ingetogen en defensieve schild dat beide vrouwen vanaf het begin uitstralen en koesteren.
Een sfeervolle film. Visueel prachtig. De film houdt van stilte en maakt vaak enkel gebruik van omgevingsgeluid. De kleurstelling is grauw, grijs en somber en toont Lyme Regis en omstreken als een mistroostig oord waar de uitdrukking "joie de vivre“ of het Engelse equivalent ervan nooit en te nimmer een levendig begrip zal kunnen worden. Tijdens het kijken waande ik mij soms in een museum en laafde ik mij aan schitterende schilderijen van Dorset en aan magnifieke portretten van de personages. Heel opvallend hoe consequent de gefilmde weergave van de personages de vergelijking met een geschilderd portret steeds kan doorstaan.
In dat laatste kader is een bepaalde scène heel opmerkelijk. Winslet staat voor een geschilderd portret van een belangrijke man maar staat zodanig geposteerd dat zij exact de contouren van de geportretteerde man invult. De camera filmt haar zodanig dat het lijkt alsof zij het is die op het schilderij staat afgebeeld. Erg mooi gedaan en tevens een veeg naar de patriarchale wereld van de wetenschap waar vrouwen en hun prestaties niet werden erkend.
Rest het verhaal. De handeling. Tja. Er gebeurt niet veel. De film blijft steken in schoonheid. In uitgekiende shots. In fijn acteerwerk. Veel verhalende beweging is er niet. De film is een museum. Schitterend om doorheen te lopen en je te laven aan prachtige kunst. Na een bepaalde tijd zit je er echter zo vol mee, dat je niet meer schoonheid kunt verdragen. Dan wil je alleen nog maar weg. De zinnen verzetten. Even wat frisse lucht inademen. Even wat vrolijker kleuren zien. Even al die kunstzinnigheid ontvluchten. Even wat minder esthetisch geamuseerd worden. Die mogelijkheid biedt de film je niet. Zelfs niet even.

Het vakantie-eiland Ibiza in de jaren 90. Martha, een vrouw van middelbare leeftijd, woont in afzondering op een afgelegen deel van het eiland. Als de jonge Berlijner Jo, die op Ibiza als dj carrière wil maken, het naastgelegen huis betrekt, lijkt de muur rondom Martha langzaam af te brokkelen.

Amnesia is een film die zich bezighoudt met de verwerking van een trauma uit het verleden. Martha is een Duitse die met de misdaden van het nationaalsocialisme aan het worstelen is. Ondanks haar emigratie uit Duitsland na de machtsovername van de NSDAP voelt ze zich medeverantwoordelijk. Ze is immers Duitse en maakt derhalve deel uit van deze misdadige natie. Een merkwaardige reden. Een andere reden wordt echter niet gegeven of gesuggereerd. .Martha gaat ver. Ze spreekt alleen nog Engels en Spaans, rijdt niet in Duitse auto’s en drinkt geen Duitse wijn. Door de toenadering van de vrolijke en open Jo slaagt Martha erin om opnieuw enig sympathie te kweken voor haar vaderland.

Een film van Barbet Schroeder, maar niet zijn beste. Hoewel de psychologische insteek interessant is, komt de filmische realisatie van het veranderingsproces dat Martha doormaakt alsmede van de platonische liefdesrelatie die zich tussen beide personages ontvouwt, nogal gekunsteld over. De toenadering van de twee verloopt te soepel. Datzelfde geldt voor het identiteitsconflict waar Martha mee worstelt. Dat lost nog net niet als sneeuw voor de zon op. Behalve de gemakkelijke omgang met de thematiek die ter sprake komt, is het verloop van het verhaal een ander zwak punt in de film. Dat verloop is weinig verrassend. De kijker is vanaf het begin op de hoogte van Martha’s Duitse verleden en elke insinuatie of openbaring daarover richting andere personages is volgens verwachting en heeft daardoor weinig impact.

Wat mij betreft de zwakste scène is de scène waarin de moeder en opa van Jo (geen sterke rol van Bruno Ganz) op bezoek komen en opa blijk geeft van een oneerbaar oorlogsverleden en op emotionele wijze zijn schuldgevoelens ventileert, is overdreven aangezet waardoor de schokkende explosiviteit die de scène beoogt niet overtuigend is. De plotselinge getuigenis van opa sluit natuurlijk prachtig aan bij de crisis die Martha doormaakt, maar een overtuigende reden voor de openbaring van opa die jarenlang heeft gezwegen, ontbreekt. Ook hier verlopen de dingen te gemakkelijk.

Gelukkig heeft de film ook sterke scènes die sfeervol zijn en waarlijk ontroeren. Een prachtige scène is bijvoorbeeld de scène waarin Martha voor het eerst in jaren haar cello oppakt en begint te spelen. Of neem de scène waarin ze een gedicht voorleest over vermoeide reizigers in een avondlandschap terwijl de kijker naar beelden kijkt van een reusachtige lariksboom. Tijdens dergelijke scènes proef je de echte emotie die de film veel meer had moeten uitstralen.

Een ernstige aanrijding met een auto en een man die in een kale kamer uit een coma ontwaakt.

Zo begint het. Vervolgens ontvouwt zich op trage wijze het bizarre verhaal achter deze mysterieuze gebeurtenissen.

Het acteerwerk is ingehouden en zakelijk. De dialogen zijn kort en bevatten soms wel en soms niet ter zake doende informatie. Langzaam en subtiel verkrijgt de kijker enig inzicht in de personages. De achtergronden en beweegredenen worden langzaam ingekleurd.

Het huis waar de personages zich bevinden, is opvallend schaars en ouderwets ingericht. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Het is alsof het huis en zijn bewoners zich in een tijd bevinden die afgescheiden is van de moderne wereld. Bizar.

Door de samenvoeging van al deze elementen ontstaat in de film een sfeer die steeds onnatuurlijker en onaangenamer aanvoelt. De sfeer en het mysterie worden fantastisch uitgespeeld.

Echte binding met het verhaal is er helaas nooit. De kijker houdt altijd afstand tot de personages. Ze zijn nooit innemend of menselijk. Het zijn vreemdsoortige wezens waar de kijker geen band mee kan ontwikkelen. Er is geen warme emotie of inleving mogelijk.

Toch een groot minpunt aan een verder prachtig vormgegeven film.

Just Short of Perfect is een Braziliaanse komedie die niet grappig is. In de film draait het om de relatie van een vrouw met een kleine man. De grappige toespelingen liggen voor de hand. De grappige situaties zijn voorspelbaar. De morele boodschap is simpel en luidt: het maakt niet uit hoe je er uit ziet, het is het nnerlijke dat telt. Een zoetsappige en voor de hand liggende boodschap en zeer geschikt voor de goedkope feelgood die in deze film wordt opgediend.

De film is trouwens en remake van een Franse film, die weer een remake is van een Columbiaanse film die weer een remake is van het Argentijnse origineel met de titel Corazon de Léon. Er bestaan dus veel versies in diverse taalgebieden. In alle landen waar de film werd uitgebracht werd hij een groot succes. Nou, dat triggerde mijn belangstelling natuurlijk. Goede komedies zijn immers dun gezaaid.

De beschouwing is teleurstellend. Just Short of Perfect is gewoon een hele matige film. De humor is niet heel fijnzinnig. Het kleine formaar van de hoofdpersoon is aanleiding voor goedkope grappen. Van mij mag humor best grof of ruw zijn, maar dan wel graag voorzien van enige originaliteit. En daarin blinkt deze film niet uit.

De film is vooraal erg saai. De kijker kan de route die gevolgd gaat worden op voorhand al uitstippelen. Tijdens die route word je heel sporadisch opgevrolijkt door een onverwacht aardig moment. Dat is maar even. Het zijn vooral flauwe grappen, flauwe situaties en zoetsappige feelgood, die voorbij komen.

Slechte film.

Als fan van (actie)films uit Hollywood regisseerde Dick Maas in de jaren 80 films die niet onder de noemer ‘verantwoorde Europese arthouse’ vielen. Veel Nederlandse films waren in die tijd boekverfilmingen met diepere lagen en gecompliceerde personages. Actiefilms van Nederlandse bodem waren er niet of amper. Dick Maas was een vreemde eend in de bijt maar wel een hele succesvolle. Hij maakte thrillers met een simpel verhaal, met herkenbare personages en met veel actie. Hij had er groot succes mee.

Amsterdamned is zo’n film. Een film die de mosterd duidelijk uit Hollywood heeft gehaald. Neem alleen al de personages. Hoofdrol Huub Stapel zou zo uit een Amerikaanse politiethriller kunnen zijn weggelopen. Zijn sidekick Serge-Henri Valcke is ook al zo herkenbaar. Een typische Hollywood sidekick, die met klunzig gedrag voor de comic-relief zorgt. Heel herkenbaar, maar ook heel leuk.

Amsterdamend voedt zich overduidelijk met andere films. Dick Maas doet overigens meer dan het kopiëren van bestanddelen uit bekende Amerikaanse actie- en buddy films. Bij het kijken naar Amsterdamned wordt duidelijk dat hij ook de nodige horrorfilms heeft verorberd. Met name op de momenten dat de killer toeslaat, komen herinneringen aan de enscenering van een aanval van de witte haai of van een piranha boven.

De verhalende originaliteit is ook ver te zoeken. De film is gebaseerd op een verhaal dat bestaat uit een verzameling scènes die heel clever zijn afgekeken van Amerikaans werk. Is dat erg? Wat mij betreft niet. Ik vind het samenraapsel van stijlen en genres heel goed verteerbaar. Misschien is het dan wel allemaal niet bijster origineel, maar het kijkt verdomd lekker weg. Ik denk dat mijn waardering voor de film lager zou zijn uitgevallen als de seting Amerikaans was geweest. Door de situering van het verhaal in Nederland doen al die verzamelde scènes zelfs enigszins fris aan.

Amsterdamned hanteert een typisch toontje. Een spottende ondertoon die soms zelfs naar cynisme neigt, klinkt in al zijn voegen door. De personages (Huub Stapel voorop) hebben bijna allemaal een bittere en spottende manier van communiceren. Iedereen spuit teksten die bol staan van de gevatheid. De humoristische oneliners vliegen je om de oren. Erg on-Nederlands, maar ik kon het goed hebben.

De aanloop naar de finale is spannend. Een dynamische achtervolging door de grachten vormt de opmaat voor de showdown. En die valt op en tegen door zijn lethargische uitstraling. Heel plotseling en weinig opwindend wordt er een einde aan de film gebreid. Zonder veel slag of stoot worden gaatjes gedicht en is het opeens voorbij. Afknappertje!

Amsterdamned is een film die je niet met een al te kritische bril op moet bekijken. Een ietwat gedateerd samenraapsel van bijeengesprokkeld materiaal dat zijn oorsprong vindt in Amerikaanse films uit de jaren 70 en 80. Een fijn samenraapsel. Dat zeker. Amsterdamned kijkt verrekte prettig weg.

Het dromerige begin laat onscherpe beelden en krachtige koraalzang langzaam via heldere beelden van weidse bossen overgaan naar een man met een geweer gelegen op een veldbed in een rustieke houten hut. Daarna bekijkt de camera een mistroostig bos vol nevel. Een mysterieus houtsnijwerkje wordt in de grond gevonden. De muziek is intussen overgegaan van zang in verontrustende krassende klanken. Mooie start.

Het begin is een droomscène die gedroomd wordt door hoofdpersonage Tomaz, die misschien ooit eens op een veldbed in een hut lag, maar nu als dakloze en werkzoekende in een Westerse stad in vervallen gebouwen op een matras de nacht doorbrengt. Hij grijpt de kans aan om in een vochtig herenhuis waar het andere hoofdpersonage Carla met haar zieke moeder woont en waar schimmel welig tiert, als inwonende klusjesman te gaan werken. Een schitterende locatie voor een horrorfilm.

Als de film na de sfeervolle opbouw eenmaal in het herenhuis met hangsloten, bebloed bedlinnen en gedecoreerde muren en plafonds is aanbeland, blijkt de film zich als een absolute slowburner te ontwikkelen, die veel geduld vraagt van de kijker en zich op het horrorvlak heel rustig houdt. Het eerste ruime halve uur wordt besteed aan opwarming. Aan sfeerschepping. Hoewel het mysterie van het houtsnijwerk in flarden onheilspellend terugkomt en kaarslicht zorgt voor een spookachtige atmosfeer, verblijft de kijker in deze fase van de film vooral in een karakterdrama. Niet in een horrorfilm.

Het langzaam verglijdende verhaal bouwt weliswaar spanning op en genereert mysterie, maar de uitwerking daarvan is tamelijk onbevredigend. Opzettelijk wazig. Opzettelijk ondoorgrondelijk. Aanmatigend, vond ik het. Ik kon er weinig sympathie voor opbrengen.

Heb je als kijker echter doorzettingsvermogen getoond en heb je je door het drama geworsteld, dan kun je wel nog genieten van Bodyhorror, beklemmende sfeer en een aangename bedreiging. Die bedreiging is verrassend, breekt de duffe boel een beetje open en wekt verwachtingen. Die blijken te hoog gespannen. Wat volgt is een tomeloze reeks aan verhalende twisten. Onlogisch en vermoeiend. Bovendien duwt regisseur en scenarist Romola Garai je en passant haar wereldvisie nog even door de strot. Laat maar.

Amulet is een film die pretendeert interessant te zijn maar het wat mij betreft niet is. Technisch prachtig. Magnifieke sfeer. Af en toe spannend. Verhaaltechnisch echter weinig boeiend.

Amy is geen saaie documentaire. Aan de hand van privéfoto’s, privévideo’s en archiefmateriaal. schetst Asif Kapadias het leven van Amy Winehouse. Een documentaire zonder talking heads. De filmmaker knoopt al het foto- en filmmateriaal aan elkaar tot een overweldigende beeldenvloed die hier en daar wordt begeleid door commentaar van mensen uit Amy's omgeving. Die werkwijze levert een enerverende en emotioneel pakkende documentaire op.

De film laat schrijnende dingen zien. Ook heeft de film kritiek op de manier waarop de media haar belagen. Die manier is allesbehalve fatsoenlijk, maar tegelijkertijd reproduceert de docu wel heel hartstochtelijk en ongeremd zeer indringend beeldmateriaal van de private Winehouse. Af en toe kwam het woord sensatiezucht in me op. Amy is dan ook een oppervlakkige film. De dingen die de kijker te weten komt, geven geen diepzinnige achtergronden bloot. Geen nieuwe inzichten. Geen verrassingen. De film stijgt amper boven het niveau van de bekritiseerde boulevardpers uit.

De kampen worden nogal simplistisch verdeeld. De slechte vriend. De slechte vader. De goede bodyguard. De goede manager. Ze komen nogal eendimensionaal over. Daartussenin de emotioneel breekbare Amy Winehouse die dan weer onder invloed staat van de ene figuur en dan weer van de andere figuur. Afglijdend, weer opkrabbelend en toch weer afglijdend. Zo simpel en zwart-wit zal het toch allemaal niet zijn geweest. Desondanks heb ik geboeid gekeken. Verschrikkelijk treurig om te zien hoe een fantastisch talent naar de ondergang drijft.

Als je je hebt voorbereid op een heuse horrorfilm met shockeffecten van fysieke en psychologische aard dan is deze Duitse productie erg tegenvallend. Als je je hebt voorbereid op een spannende film dan is deze Duitse productie nog steeds tegenvallend. Als je je hebt voorbereid op een hele matige en dodelijk saaie Duitse productie dan zit je echter goed.

De film brengt teleurstellend weinig opwinding teweeg. Zelfs een kleine jumpscare is teveel gevraagd. Er is geen flintertje spanning te bekennen. Het is matig, matig. De kwalificatie horror is volkomen onterecht. Thriller/Krimi dekt de lading beter. Maar dan wel eentje van de saaie en belegen soort.

Toch gek, want het verhaal is niet onaardig en de setting is uitermate geschikt voor het betere griezelwerk. Een heerlijke kille anatomische ruimte waar de lichtval de fantasie prikkelt en waar de lijken voor het oprapen liggen. De spannende en ongemakkelijke mogelijkheden van zo'n fantastische setting blijven echter onbenut. De setting genereert geen spanning en suspense. De ruimte roept amper een duistere en onheilspellende sfeer op. Het gebruik ervan is gewoon te klinisch en brengt daardoor geen sfeervolle meerwaarde in de film.

Het verhaaltje dan. Dat leent zich voor nagelbijtende spanning, maar is simpel uitgewerkt. Er zijn geen konijnen die uit hoge hoeden komen. Het is rechttoe rechtaan. Het is saai en onbeholpen. Het is voorspelbaar met veel herhaling van zetten. Het is veel gedans om een thema zonder expliciet iets te tonen. Dat laatste geldt trouwens ook voor de anatomie van de personages die zich op het romantische vlak laten gelden. De film blijkt ook op die momenten uit te blinken in prikkelvrije suggestie.

Het is gewoon een vervelende film. Er is geen enkele spetterende en huiveringwekkende scène te bekennen. Nou, ok dan, de finale spettert een beetje, maar die steekt dan weer dermate knullig in elkaar dat de film toch nog met een teleurstellende sisser afloopt. Geheel in stijl met de rest van de film dus. Gründlich is het wel.

Verschrikkelijke film.

Op zoek naar de waarheid in dit uitvoerige verhaal over een rechtszaak waarin wordt geprobeerd de waarheid over een val boven tafel te brengen. Ligt een ongeluk of een opzettelijke daad ten grondslag aan de val die het leven kostte aan de man die de echtgenoot was van protagoniste Sandra en de vader van de jongen Daniel? Moord, zelfmoord, een glijpartij? Anatomie d’une Chute is een zoektocht naar de waarheid in het bijzonder en naar waarheid in het algemeen. Een frustrerende en wijdlopige bezigheid omdat de waarheid er voor elke betrokkene anders uitziet en die diverse waarheden tamelijk langdradig worden geanalyseerd..

Sandra Hüller speelt Sandra. Zij is een gerenommeerde auteur die wordt vervolgd omdat zij mogelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar man. Een formidabele rol van Hüller wier personage van regisseur en coauteur Justine Triet de volledige aandacht krijgt. Sandra is een koel persoon met een beklemmende aanwezigheid. Ze hult zich in gecultiveerde onverschilligheid. Ze toont amper emotie en verspreidt een verstikkend gevoel dat zelfs onaangenaam aanwezig is als ze in een scène eens niet op de voorgrond staat. Een diepgaand beeld van haar karakter ontstaat echter niet. Ik vond haar tamelijk onsympathiek en gunde haar de schuld aan de dood van haar man. Eerder een gevoelsmatige dan een feitelijke mening, want Hüller acteert werkelijk fantastisch.

De film schommelt genregewijs tussen een relatiedrama en een rechtbankdrama en is eigenlijk maar matig interessant. Breedvoerige reconstructies van het dodelijke gebeuren worden afgewisseld met relationele flashbacks en ellenlange dialogen. Uitputtend is het. De spanning die de aanvangssituatie oproept is al snel verdwenen. Ondanks de fantastische hoofdrolspeelster en de alleraardigste fotografie is er niet veel dat appelleert aan de opwekking van nieuwsgierigheid. De zoektocht legt geen juridische of psychologische scherpzinnigheden bloot. In plaats van fascinatie voor het onderzoek, de rechtszaak, de personages ontstaat vooral ongedurigheid en frustratie over het dialogische geweeklaag en het wazige gedraai dat zo opzichtig door de visuele handicap van zoon Daniel wordt gesymboliseerd. Men draait tot vervelens toe steeds maar om de hete brij heen. Het is enigszins vermoeiend om te aanschouwen.

Sandra heeft het door. Getuige haar wijze woorden: “All this blahblahblah here and more time is gone“. Het is tevergeefs. Haar uitbarsting verandert niets. Het geëmmer neemt geen einde en de zoektocht is nog lang niet volbracht. Ik zet door, haal het einde, ben blij en vind Sandra Hüller een groots actrice.

Met de verfilming van de roman Anatomy of a Murder begeeft regisseur Otto Preminger zich op bekend terrein. Met een rechtenstudie achter de kiezen en een vader die advocaat was, kon Preminger op eigen ervaringen teruggrijpen en die in zijn film verwerken. Zijn verbeelding van een rechtszaak is een realistische en zit vol kwesties die zich in de conflictueuze schemering van rechtspraak en moreel besef bewegen.

In de film worden die kwesties spannend uitgespeeld in de confrontaties tussen beide advocaten gespeeld door James Stewart en George C. Scott.. Dat gebeurt in de retoriek en in het gebaar. Beide advocaten gebruiken elke denkbare tactiek en strategie. Ze verzwijgen bepaalde details die ongunstig zijn voor hun zaak, benadrukken gunstige factoren en wenden boosheid en verbijstering voor om de ander te intimideren. De waarheid doet er eigenlijk niet erg toe. De rechtszaal is een ruimte waar de acrobatiek van het woord en de kunst van het improviseren het waarheidsgehalte bepalen. Veel in de rechtszaal bestaat uit overdonderend kabaal, uit het zaaien van verwarring, uit show en is niet altijd feitelijk onderbouwd.

James Stewart speelt Paul Biegler. Een advocaat die al een tijd lang geen heuse rechtszaak heeft gehad. Hij verdedigt een man die wegens moord is aangeklaagd. Stewart speelt het type dat hij wel vaker speelt. Vrijgezel. Beetje ouderwets. Laconiek. Maar ook scherpzinnig. Stewart speelt Biegler gewoon goed. Zijn opponent wordt gespeeld door George C. Scott. Een doorgewinterde advocaat. Prima rol. Verder nog een opgefokte en onaangename Ben Gazzara (geen favoriet, maar hier ok). En een aangename Lee Remick. Leuke rol ook van Arthur O' Connell als drankzuchtige hulp van Stewart.'

Anatomy of a Murder is een vermakelijke en spannende film die enig licht werpt op de vraag of het algemene morele gevoel dat loskomt bij de term gerechtigheid overeenkomt met de praktijk van de rechtspraak. Een oude maar intrigerende vraag die in deze film duidelijk wordt beantwoord.

De onderliggende muziek is trouwens fantastisch en van Duke Elllington. De man is ook nog even kort te zien in een scène met Stewart. Leuk.

Lekker nonchalant filmpje dat weinig turbulent, maar wel heerlijk komisch, van A naar Z dobbert.

De hoofdpersoon is een ietwat sneue en hopeloze persoonlijkheid die uitermate geschikt is voor het oproepen van veel tragikomedie. Op elke vorm van opwinding reageert hij heerlijk laconiek en lijdzaam. Met dezelfde vermakelijke berusting beschouwt hij zijn carrière, die niet heel succesvol is.

Voor de kijker is die houding gunstig. Er ontstaan gevoelens van vertedering en gevoelens die neigen naar leedvermaak. Inleving en humor. Een prettige combinatie.

De dialogen en de songteksten zijn verrukkelijk droogkomisch. De belevenissen van de hoofdpersoon zijn van een vergelijkbaar droogkomisch niveau. De hoofdpersoon heeft een fatalistische levensopvatting en ondergaat zijn leven schouderophalend. Hij berust. Hij is worsteling en tegenslag gewend. Hij is de anti-held. Dat gegeven werkt aangenaam grappig en draagt sterk bij aan de ironische ondertoon van de film.

"And Punching the Clown" is een aangenaam komisch filmpje, waarin vooral de uitvergrote droogheid van tekst en handeling goed bevalt. Een film waarin "gewone" situaties door overdrijving en door misverstand een hilarische wending nemen en absurdistische trekjes gaan vertonen. Erg geslaagd. Erg grappig.

Lees trouwens hierboven dat het een vervolg is. Dat is een fijne wetenschap. Ik ga mij zeker storten op de voorganger.

Een thriller met een simpele verhaallijn, die op zich nog best boeiend had kunnen zijn, maar nogal vlak en voorspelbaar is uitgewerkt. Met de actie zit het wel goed. Hard en rauw. De kleurloze sobere setting zorgt voor een kille sfeer en past goed in de actieve delen van de film. Regisseur Julien Sen houdt het echter niet bij actie alleen.

Hij permitteert zich dramatische scènes, die meer licht moeten werpen op de wankele geestesgesteldheid van hoofdrol Shawn Ashmore. Hij is een detective die wordt geconfronteerd met een traumatische gebeurtenis die hij maar moeilijk kan verteren. Verloedering treedt in en Ashmore slaagt er niet in zijn personage geloofwaardig verloederd te laten lijken. De dramatische plotlijntjes die in die fase worden ingezet missen dan ook elke overtuigingskracht.

Vermoeiend om te zien hoe de pogingen die worden ondernomen om de diepere lagen in het wezen van Ashmore’s personage aan te boren, verzanden in clichématige weergaves van een getormenteerde ziel. Ze zijn hol en nauwelijks interessant. Ashomre is een geloofwaardige actiefiguur, maar geen geloofwaardige dramatische acteur. Het gebrek aan overtuiging komt natuurlijk niet alleen voort uit zijn beperkte acteertechnische vermogens, maar ligt uiteraard ook aan de vlakke invulling van zijn personage. De lusten en lasten van het personage boeien amper.

Een acterend lichtpuntje is Gary Cole die het als gemenerik en tegenstander van Ashmore heel aardig doet. Helaas ook bij hem weinig laag en veel clichés in houding en gedrag, maar hij weet met zijn verontrustende optreden tenminste nog wat emotie op te wekken.

Het verhaal is vanwege de actie gelukkig nog redelijk onderhoudend maar is als gezegd tamelijk simpel van aard. De afloop van de film is al snel duidelijk. De weg naar het einde is simplistisch geplaveid met weinig opzienbarende twistjes en wat leuke actie. Spannend is het niet. |

Anderson Falls heeft leuke actie, biedt pover drama en heeft geen overtuigende lead. Een leuke verpakking om een lege doos. Ik vond er niet veel aan.

Regisseur en coauteur Josef Hader vertelt een verhaal over een misdrijf op het platteland en gebruikt daarbij veel humor. Geen humor waarom men schaterlacht. Het is ingetogen humor van de bittere soort. Humor die steeds op de rand van tragiek balanceert. Goed gelukt en erg leuk.

In de eerste scène lukt het Hader perfect om op een fijne droogkomische manier de kleine overzichtelijke wereld te kenschetsen waarin de titulaire Andrea woont en werkt. Iedereen kent elkaar. Iedereen weet alles van elkaar.

Het benauwende beeld van haar wereld wordt in de volgende scènes nog meer gepreciseerd. Nadat de kijker voldoende is ingevoerd in de leefwereld van Andrea, is het tijd om het criminele plot in te zetten. Andrea rijdt per ongeluk haar ex-man aan en rijdt door. Tot haar verbazing meldt zich later de plaatselijke alcoholicus en godsdienstleraar Franz (een rol van regisseur Hader) die in de vaste veronderstelling verkeert de veroorzaker van het ongeval te zijn. Voor Andrea lijken alle negatieve gevolgen in een klap te zijn opgelost. Leuke rol van Minichmayr als Andrea. Ze speelt heel geënerveerd een ingetogen, droog en onachtzaam karakter. De scènes die ze samen met acteur Hader heeft behoren tot de beste van de film.

De ongelukkige situatie wordt door regisseur Hader niet dramatisch uitgebuit door van Andrea een met schuldgevoelens overladen personage te maken of een personage dat door de angst om ontdekt te worden volkomen instort. Die dingen spelen bij haar niet zozeer. De nadruk ligt meer op de vraag of Andrea bereid is de ondergang van de tragische figuur die Franz is, te voorkomen. Hader legt de nadruk op het absurde van de situatie. Vanuit dit dilemma ontspint een prima droogkomische en tragikomische vertelling. Leuk.

Wraakthriller waarin de subtiliteit ver is te zoeken.

De film is een explosie van bloed, geweld en sadisme. Er is heel veel van. De scenes waarin al deze explosies plaatsvinden zijn zeer expliciet gefilmd en worden breed en gedetailleerd uitgemeten. Het verklaart meteen de lange speelduur.

In den beginne is het allemaal nog intrigerend en schokkend, maar na de zoveelste brute moord of brute daad van geweld, had ik er eigenlijk wel genoeg van. In plaats van geboeid, raakte ik zelfs wat verveeld.

Het ontbreekt in de film namelijk aan spanning. Er is veel bloed, maar het is nooit bloedstollend spannend. Veel actie, veel geweld, maar geen spannende of subtiele opbouw in de scenes. Toch een gemis.

De interactie tussen beide hoofdrolspelers stelt verbaal weinig voor en blijft beperkt tot de uitwisseling van gruweldaden. Tja.

De slotscene met daarin wat wraakhumor maakt weer iets goed.

“ Worse than the ordinary miserable childhood is the miserable Irish childhood. And worse still is the miserable Irish Catholic childhood”.

Met deze woorden leidt regisseur Alan Parker zijn film in. Zijn film is de adaptie van de gelijknamige autobiografische roman van Frank McCourt die een verbijsterende inkijk in de Ierse kinderziel van de jaren 30 beschrijft. Prachtboek. Prachtfilm.

Film en boek verhalen van een voortdurende strijd om te overleven in de malaise van werkloosheid, armoede en de aanverwante uitwassen daarvan. Denk aan (huiselijk)geweld, criminaliteit en alcoholmisbruik. Parker volgt met zijn film het boek op de voet. De film is een uitgesproken kroniek van treurnis en ellende.

De setting is het stadje Limerick in Ierland en dat stadje biedt een miserabele aanblik. De huizen gammel. De straten smerig en ondergelopen door de bijna continue regenval. De mensen creperend van de honger. De vochtige schurftige leefomstandigheden zijn een aanslag op hun lijfelijke en geestelijke gesteldheid. Hoe kun je in het aangezicht van deze mensonwaardige omstandigheden niet de moed opgeven. Hoe jammerlijk de omstandigheden ook zijn, de personages verliezen zich niet in jammerklachten. Ze berusten.

Misschien is het wel een kwestie van mentaliteit. Hoofdpersonage Frank en het getroebleerde gezin waaruit hij voortkomt hebben ook weinig keus. Na de zoveelste teleurstelling staat men voor de zoveelste keer weer op, bijt men door en overleeft men verder. Steeds maar weer. De omstandigheden veranderen niet. Armoe, kou en smerigheid blijven. Hopeloosheid, ellende en een mager toekomstperspectief zijn vaste metgezellen.

Soms is het moeilijk om het verschil te zien tussen het huis waarin het gezin woont en het openbare toilet verderop in de straat. Zo erg is het soms. Regisseur Alan Parker hoedt zich gelukkig voor sensationeel aangezette emotionele toestanden met de bedoeling de kijker op Hollywoodachtige wijze te ontroeren. Parker blijft behoedzaam documenteren en vertelt het verhaal zonder valse sentimentele oprispingen. Die nuchtere vertelwijze is indringend en tastbaar genoeg om de kijker in zijn gemoed te treffen. De strijd tegen de armoe, tegen de arrogantie van de gegoede burgerij en tegen de neerbuigendheid van de kerk is levensecht en doen je bloed koken.

Onder alle drek openbaart zich een waarlijk empathische kijkervaring, waarin de personages pogen hun eigenwaarde te behouden en de sterke verbintenis van familiebloed altijd weer komt bovendrijven. Angela’s Ashes is een prachtfilm met krachtig acteerwerk. Een film die de kijker een sfeervolle blik gunt in de Ierse ziel. En een film die dat gevoel niet goedkoop benut om tranen te laten vloeien maar het gevoel gewoon zonder manipulatieve middelen voor zich laat spreken.

Prachtfilm.