Opinions

Aileen Wuornos is waarschijnlijk de bekendste vrouwelijke seriemoordenaar. Over haar zijn verschillende documentaires gemaakt. Ook werd over haar een speelfilm gemaakt (Monster (2003)) waarin Charlize Theron bijna onherkenbaar de hoofdrol vertolkt. De vele aandacht die aan Aileen Wournos is besteed doet de vraag rijzen of een nieuwe documentaire meer dan 20 jaren na haar dood nu echt nodig is. “Niet echt”, is mijn antwoord na het bekijken van de documentaire. In de documentaire die veel archiefmateriaal bevat dat wordt aangevuld met wat interviews, komt geen onbekende informatie boven tafel.

Toch is de documentaire het bekijken waard. Regisseur Emily Turner concentreert zich niet heel erg op de moorden, maar hanteert een andere invalshoek. Turner reconstrueert het juridische proces van de inhechtenisneming tot de terechtstelling. Een juridisch proces dat zich jaren voortsleepte en waar de nodige vraagtekens bij geplaatst kunnen worden. Bekend terrein maar door de beklemende insteek interessant. In de documentaire zien we tevens de transformatie van Wuornos die zich in beginsel strijdbaar opstelt en zich in de loop van haar hechtenis heeft berust in haar lot en er zelfs naar uitkijkt. Haar veranderende persoonlijkheid wordt helder verbeeld in talrijke interviews met Wuornos en betrokkenen alsmede door opnamen van politieverhoren. Interessant om de transformatie van de strijdbare pool naar de berustende pool zo geaccentueerd te zien worden

Duidelijke antwoorden geeft de documentaire niet. De documentaire biedt echter wel interessante aanzetten tot overpeinzing. Aileen: Queen of the Serial Killers is in tegenstelling tot zijn titel een allesbehalve sensationele documentaire. De film werpt vragen op en doet in die zin meer dan het simpelweg neerzetten van het portret van een moordenares. De film biedt geen nieuwe informatie maar zet met zijn psychologische en (maatschappij)kritische invalshoek zeker interessante vraagtekens.

Film naar het boek van Erica Fischer over een waargebeurd liefdesdrama in het Berlijn van 1943. Een liefdesdrama tussen twee vrouwen waarvan de ene Joods is. Fischer sprak voor haar boek met de nog levende niet-Joodse helft van het liefdespaar en reconstrueerde de geschiedenis. De film naar het boek vertelt een emotioneel verhaal vol tragiek, maar bevat gelukkig ook voldoende opgewekte scènes die voorkomen dat de film als een groot vat vol treurnis wordt beleefd.

Het camerawerk past bij de gedetailleerde verteltrant en vangt perfect de deprimerende stemming die in het toenmalige Berlijn heerste. Een Berlijn dat veelvuldig werd gebombardeerd en waar de eerste tekenen van het naderende verlies van de oorlog zichtbaar zijn. De beelden zijn helder maar het kleurgebruik is somber en bevat veel donkere schaduwwerking. Het zijn beelden die het door de oorlog aangetaste Berlijn goed weergeven.

In deze entourage ontmoeten Lilly en Felice elkaar. Lilliy is een voorbeeldige Duitse huisvrouw met kinderen en draagster van het Moederkruis. Een onderscheiding die door het Duitse bewind aan vrouwen werd gegeven die zorgden voor essentiële aanwas van de Arische bevolking. Felice is haar lichtzinnige tegenpool. Iemand die haar Joodse identiteit verbergt en doodleuk voor een Nationaal-Socialistische krant werkt. Ook iemand die zich risicovol in het Berlijnse uitgaansleven stort. Een activiteit die aan Joden niet is voorbehouden.

Twee tegenpolen die elkaar aanspreken met de koosnamen Aimée (beminde) en Jaguar. Twee tegenpolen die gaandeweg meer begrip voor elkaar tonen en minder tegenpool worden. Twee geliefden die proberen om hun fijngevoelige alsook heftige liefde voor de harde Nationaal-Socialistische realiteit te verbergen.

Regisseur Max Färberböck maakt er een gedetailleerd tijdsdocument van waarin twee actrices schitterende arbeid verrichten. De manier waarop beide actrices met wild gemoed en vol levensvreugde de Nationaal-Socialistische tirannie tegemoet treden is schitterend, huiveringwekkend en ontroerend tegelijk. De film kiest een breekbare en intieme invalshoek en confronteert de kijker met blijvende schoonheid, vriendschap en liefde tegen een afschuwelijke achtergrond van haat, wantrouwen en hypocrisie. En dat komt aan.

Indrukwekkende film.

Als een komische film je van begin tot eind prikkelt met een spervuur aan humor en je als reactie een grote grijns en een herhaaldelijke schaterlach produceert, dan is de comedy geslaagd te noemen. Airplane is een fantastische comedy.

Het trio achter de film te weten David en Jerry Zucker en Jim Abrahams is verantwoordelijk voor veel meer moois op comedygebied. Men denke aan Top Secret! (1984) en The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988).

Net als deze Airplane! hebben bovenstaande films een parodische inslag en is de toegepaste vorm van humor dezelfde. Een hele herkenbare en typische vorm van humor. Die van de overdrijving, de absurditeit, de droge letterlijkheid en slapstick. Heerlijk.

Voorstelbaar is wel dat de spervuur aan grappen die wordt uitgespuwd, leidt tot grapmoeheid. Het is immers veel van hetzelfde laken een pak. Weinig variatie in het type grap en dat ook nog eens onophoudelijk en in een moordend tempo. Dat kan vervelen of concentratieproblemen opleveren. Bij mij is dat niet het geval. Ik kan er uren van genieten.

Prettige personages vormgegeven door prima acteurs. Een aardige lijst trouwens. Lloyd Bridges, Julie Hagerty, Leslie Nielsen, om er maar een paar te noemen. Acteurs, die elke uitzinnige situatie met ernstige gelaatsuitdrukkingen tegemoet treden en bij elke onzinnige dialoog de serieuze toon vasthouden. Knap en ontzettend grappig. Zelfs de flauwere grappen zijn op die manier goed te pruimen. Comedy van niveau gaat hier hand in hand met comedy zonder niveau. En dat werkt hilarisch.

Het duurt een paar minuten voor het eerste woord wordt gesproken. Eerst wordt de kijker minutenlang geconfronteerd met een blik naar boven. Een blik gericht op de toppen van de bomen. Door de kale takken is de blauwe hemel zichtbaar. Zacht dromerig sluipt sfeervolle muziek de film binnen. De beelden blijven komen. Boomtoppen, kale takken, hemel. De muziek wordt luider. Het voelt ongemakkelijk. Zwaarmoedig. De eerste confrontatie met de natuur is geen aaibare, lieftallige confrontatie.

De opening van de film gaat nog even door. Er is menselijke activiteit. Het gehak van een bijl is te horen. We horen schoten. Er wordt gejaagd. Het is ver weg. De zwijgzame Tanuki vult jerrycans met het water uit de ruisende beek. Hij ziet wilde Wasabi die hij plukt en die later in een gerecht wordt verwerkt. Tanuki leeft in harmonie met de natuur. Het klinkt en kijkt alsof de film een diepe spirituele lading verbergt die mogelijkerwijs in de loop van de film zal worden verduidelijkt.

Evil Does Not Exist is een film vol melancholie. Een film met melancholische personages. In het middelpunt de alleenstaande vader Takumi die samen met zijn tienjarige dochter Hana een huis bewoont dat midden in het bos is gelegen. Een bos dat een mystieke sfeer ademt. Ryûsuke Hamaguchi maakt een film die zich met existentiële vragen bezighoudt. Met moraliteit bezighoudt. Deugd en ondeugd. Schuld en onschuld. Hoe kan deugd ondeugd worden? Hoe kan onschuld schuld worden? Immers, Evil does not exist. Het zijn intrigerende vragen.

De tegenstelling voor de harmonische rust is de oprukkende beschaving in de vorm van een onderneming die van plan is een luxueuze camping in het gebied in te richten. Een resort waar de gestreste stadsmens in contact met de natuur kan komen en kan ontspannen. Een slechte zaak voor de dorpsgemeenschap waarvan Tanuki deel uitmaakt, omdat het opzetten van zo’n resort een flinke aantasting van de natuur betekent. De natuur waarvan het dorp afhankelijk is. De bewoners keren zich tegen de inmenging van buiten. Ik deed meteen hetzelfde.

De uitheemse kant van het verhaal wordt niet vergeten. De film besteedt tijd en ruimte aan de treurige omstandigheden waarin de moderne mens verkeert. Hamaguchi vertelt van de eenzaamheid van de stadse mens. Van zijn vervreemding van de natuur. Van het moderne humanisme dat hij aanhangt. Hij vertelt van de mens die leeft voor zijn werk en verlangt naar geluk maar niet in staat is om gelukkig te zijn. Ter illustratie worden twee voorlichters ingezet die het campingproject aan de bevolking moeten verkopen. Tijdens een autorit luistert de kijker mee met het gesprek dat tussen beiden wordt gevoerd. Een gesprek over privédoelen, over zakelijke doelen, over datingapps en mislukte afspraakjes en andere stressgerelateerde onderwerpen. Ze zijn niet bepaald geschikt om in de natuur los te laten. De film hanteert bij de totstandkoming van die vaststelling geen opzichtige vorm van spot, alhoewel de veel te rode jas van de ene voorlichter een belachelijke dissonant met de natuur en een uitstekende schietschijf vormt. Het schurkt tegen het karikaturale aan maar is het net niet.

Voordat de cultuurbotsing tussen het eerzame leven op het platteland en het hedonisme van het stadse leven het verhaal geheel in beslag neemt, gebeurt er iets schokkends en verandert de sfeer. Thrillerelementen sluipen de film binnen. We bevinden ons weer in het bos. Het is stil. Het is nacht. De volle maan verlicht een bevroren meer. Het is prachtig maar het voelt niet aangenaam. Een drupje bloed valt van een doornenstruik. Hana staart in de ogen van een aangeschoten hert. Kort daarna twee keer een schokmoment. Een impulsieve daad van een vertwijfelde Tanuki? Of juist een weloverwogen reactie? Het einde is surrealistisch en misschien wel illusionair. Ik denk aan de titel van de film. Evil does not exists. Ik denk dat natuurlijke instincten sterker zijn dan aangeleerd gedrag. Schuld en onschuld bestaan niet in de natuur. Het einde van de film is intrigerend,

Een romantische comedy, waarin twee mensen verliefd raken en vervolgens stuiten op allerhande vormen van tegenspoed. Gewoon zoals het hoort in een dergelijke film. Het verloop is dus niet verrassend. En de afloop is eigenlijk al meteen duidelijk. Ook dat hoort.

Wel aardig is de culturele toevoeging van Grieks-orthodoxisme versus Libanees islamisme. Uiteraard zijn de verschillen en de overeenkomsten tussen beide, de grootse bron van humor.

Het levert vooral een vrolijke film op met een paar leuke momenten en veel belegen “grappige” situaties.

Gewoon aardig kijkvoer. Niet bijzonder.

Ali Azoua is een Marokkaanse film die het verhaal vertelt van een paar straatkinderen in Casablanca. Onder regie van Nabil Ayouch werd de film met overwegend amateurs gedraaid. Met echte kinderen die hun leven op straat doorbrengen. De film begint welhaast als een documentaire als hij inzoomt op de sloppenwijken van Casablanca waar drie kinderen een bijzondere vriendschap onderhouden. Drie kinderen die gedwongen zijn om in een wereld te leven zonder ouders of andere volwassenen die voor hen zorgen. Kinderen die in een gekmakende mix leven tussen kind zijn en kind willen zijn, maar daartoe amper in staat zijn omdat het harde leven op straat hun dwingt om voor zichzelf te zorgen en volwassen beslissingen te nemen.

Om aan het harde bestaan te ontsnappen vluchten ze in hun fantasieën. De kleine Boubker droomt over zijn oom die hem een plek in zijn huis geeft. Kwitta kijkt naar de sterren en ziet mooie dingen die in de film als animaties worden vertoond. Omar zoekt vergetelheid in het snuiven van lijm. Alles helpt eventjes, maar bovenal is het steeds weer hun hechte vriendschap die tegenstand biedt aan de armoe en aan dreigingen van de politie en rivaliserende groepen kinderen.

Het documentaire-achtige begin maakt vrij snel plaats voor puur drama dat een intens beeld schetst avn de diepe vriendschap tussen drie kinderen. Drie kinderen met maar één doel. En dat is hun overleden vriend begraven, zodat hij in de hemel zijn droom kan najagen en het geluk vindt dat in het aardse bestaan niet voor hem was weggelegd. . Tegelijk kunnen ze met deze gezamenlijke inspanning hun eigen verlangen naar een beter bestaan minder hopeloos laten voelen. Met het regelen van het eerbare afscheid van hun vriend, lijken fantasieën bewaarheid te kunnen worden en is hoop meer dan een astract begrip.

Ali Zaoua is geen sentimenteel product dat gemakzuchtig meelijden oproept. Geen sentimentele aanklacht tegen het oneerlijke systeem dat wantoestanden toestaat. In de film worden de personages gespeeld door kinderen die zelf op straat leven. Dat maakt van de film een realistische weergave van de wereld van straatkinderen en geen huilerige.

Ali Zaoua is een indrukwekkende film. Een ontroerende film over kinderen zonder veel hoop op een betere toekomst. Toch zijn er glimpjes hoop. De onderlinge verbondenheid is groot en laat zien dat daaruit een onvoorstelbare kracht kan groeien die wellicht in staat is om fantasieën werkelijkheid te laten worden.

Ali Zaoua is een mooie, harde en ontroerende film.

Alice, Darling is in beginsel een onvoorspelbare film. Een paartje lijkt gelukkig met elkaar te zijn. Niets aan de hand dus. Zal wel een romantisch verhaaltje worden met de gebruikelijke ups en downs. Langzaam sijpelt echter het gevoel binnen dat de film geen romantisch verhaal gaat vertellen als in de relatie heel subtiel wat oneffenheden zichtbaar worden.

Op het moment dat de oneffenheden doorsijpelen, kan de film diverse kanten opgaan. De film zou een dramatische kant kunnen kiezen. Of als een mysterie of een thriller verder kunnen gaan. Omdat het verhaal de vrouw in de relatie centraal zet, zou de film zich zelfs tot een feministisch karakterstuk kunnen ontwikkelen. Het is sterk dat de film de kijker lang in het ongewis laat over de gekozen weg.

Een toxische relatie dus met mogelijkheden. Echter, hoe verder in de film, hoe voorspelbaarder het wordt. Tamelijk braafjes meandert het verhaaltje voort. Het lijkt een psychologisch drama te gaan worden dat nergens uitdagende golven vertoont. Neem bijvoorbeeld de karakterschets van de man in de relatie. Die is bijzonder eendimensionaal. Een overheersend, controlerend en manipulatief karakter zonder verdere laag. Met de inkleuring van het vrouwelijke karakter is het al niet veel beter. Timide, onderdanig en geestelijk verlamd zijn de eigenschappen die haar in deze film zijn vergund. Ergerniswekkend simplistisch en saai dus.

Na de introductie van de karakters laat Regisseur Mary Nighy de vrouw met een paar vriendinnen een weekendje weggaan. Zonder man natuurlijk. De weg die het verhaal vervolgens neemt is gemakkelijk in te vullen. Voor het overduidelijke einde zich aandient, passeren nog vele irrelevante scènes die steeds om de hete brij heendraaien. Uiteindelijk komt de film niet verder dan het afgeven van de volgende boodschap: verlaat je man, als hij niet goed voor je is. Wauw! Dat is nog eens een revelatie met impact. Die boodschap had ik echt niet zien aankomen.

Een film uit 2009 die er goed in slaagt om net te doen alsof hij ergens in de jaren 50 is gemaakt. De film vertelt van een rustig stadje op het Amerikaanse platteland waar een ruimteschip neerstort en twee buitenaardse wezens uit het schip stappen. De een is mensachtig en gekleed in een zilverkleurig pak. De ander lijkt op een reuzendildo met dreadlocks en beschikt over een gigantisch groot oog. Hij behoort tot het volk van de Gotha. Een volk van parasieten die naam hebben gemaakt met het uitroeien van het leven op vele planeten. De zilverkleurige man behoort tot het volk dat jacht maakt op de Gotha. Hij moet zien dat hij de Gotha kan vangen voordat deze zich multipliceert en begint met het opslokken van alle levende wezens op de planeet aarde..

Alien Trespass is een hommage aan de B-horror/sci-fi uit de jaren 50. Van die films waarin oprechte maar naïeve burgers stuiten op een grote bedreiging en alles in het werk stellen (vaak met behulp van een geleerde) om het tij te keren. Alien Trespass haalt zijn inspiratie bij films als The War of the Worlds (1953), The Day the Earth Stood Still (1951) en The Blob (1958). Er is zelfs een scène die zich afspeelt in de plaatselijke bioscoop terwijl The Blob aan het draaien is.

In Alien Trespass komen de bekende clichés voorbij. Op een leuke manier. Met ironie. Als een eerbetoon. Met rebelse tieners, de gedreven geleerde, de dorpsgek, de politie met heerlijk jankende sirenes, de sceptische sheriff en natuurlijk met opbloeiende romantiek. Ook in technisch opzicht betoont de film eer aan de jaren 50 B-film. Expressieve kleuren, bedachtzaam camerawerk in lange takes, een ouderwetse soundtrack en slechte effecten waarvan de schitterende Gotha het schoolvoorbeeld is. Kortom, je waant je in een film uit de jaren 50.

Wat me op den duur een beetje ergerde was het langzame tempo. Dat had wat mij betreft wel een aanpassing naar modernere tijden kunnen gebruiken. Veel scènes duren te lang. Veel film passeert zonder dat er sprake is van enige voortgang. Het had iets pittiger gemogen. Desalniettemin is Alien Trespass een geslaagde hommage die ik met veel plezier heb bekeken.

Vroeger namen mijnwerkers een kanarie in een kooitje mee naar beneden. Het vogeltje is veel gevoeliger voor giftige gassen dan mensen. Als het vogeltje opeens dood in zijn kooitje lag, wees dat erop dat men maar beter rechtsomkeert kon maken. Het ouderwetse alarmsysteem wordt in de verre toekomst blijkbaar nog steeds gebruikt op de planeet die door Weyland Industries is gekoloniseerd om zijn bodemschatten te exploiteren. In het begin van de film is zo’n kooitje kortstondig te zien. In de eerste plaats doet het mij goed dat in de verre toekomst kanaries niet zijn uitgestorven. In de tweede plaats is het verheugend te constateren dat deze ouderwetse methodiek heeft standgehouden en niet in handen is gegeven van een of andere kunstmatige intelligentie.

Protagoniste Rain en haar androïde kameraadje Andy, die is gezegend met wat programmeerfoutjes, zal het worst zijn. Het enige dat zij willen is de planeet verlaten waarop zij een soortement wurgcontract uitdienen in dienst van Weyland Industries. Samen met een groepje dat er net zo over denkt, komen zij na wat gedoe terecht in een ruimtestation dat om de planeet cirkelt. Daar treffen zij een destructieve levensvorm die ons natuurlijk al bekend is uit andere films uit de Alien franchise.

De film is gesitueerd tussen het eerste en het tweede deel van de Aliencyclus. Het is dus te verwachten dat regisseur en schrijver Fede Alvarez het destructieve monster niet definitief het loodje laat leggen. De spanning zit ‘m dan ook in de vraag wie van het groepje de strijd met het monster zal overleven. Met het claustrofobische Don't Breathe (2016) bewees Alvarez dat hij goed in staat is om een spannende film te maken die zich in een beperkte ruimte afspeelt. Hier en daar is de film inderdaad beklemmend. Over het algemeen valt het allemaal wat tegen.

Het treffen met het monster is voor het groepje een nieuwe en spannende ervaring. Niet voor de kijker. Die weet al wat er gaat komen. Het groepje heeft echter geen idee welke bedreiging zich in het ruimtestation bevindt. Bij hen komen de langzame opbouw van de spanning, de schrikmomenten en de vertwijfeling veel harder aan dan bij de kijker. Voor hem is het gesneden koek. Het aangezicht en de werkwijze van het monster kunnen dan enkel nog enerverend werken als die in een beklemmende sfeer gebeuren. Die sfeer lukt zo nu en dan. Maar eerlijk gezegd werkt de entourage van het ruimtestation over het algemeen niet die spanning op die de eerste films uit de reeks wel opriepen. Alvarez houdt zich met Alien: Romulus strikt aan de regels die Ridley Scott heeft opgelegd en die zijn uiteraard bekend en leveren weinig verrassingen op.

Aardige film met aardige momenten. Ook een film over veel van hetzelfde. Over Nina namelijk. Een bitchy, brutaal, egoistisch, adrem en onredelijk persoon. Nina is er een film lang. In elke scène. Nina is op een confronterende manier niet zichzelf. Nina is stand-up. On stage en in het echte leven. De film laat dat gegeven uitgebreid op de kijker inwerken. Iets te nadrukkelijk en iets te uitgebreid, naar mijn mening. Niet steeds even boeiend.

De film toont een aaneenschakeling van onaangename gebeurtenissen die (zoals de titel al zegt) over Nina gaan. Opvallend genoeg is er amper een hilarisch en verlichtend moment waar te nemen. Er valt weinig te lachen. De stand-ups gaan bijna zonder uitzondering over Nina’s seksleven en over mannen. En dan op grove en cynische en zwartgallige wijze. Haar gedrag na de show is het gedrag in de show. Eerlijk en consequent. Maar ook deprimerend en zelfvernietigend. Het is niet eenvoudig om met Nina te sympathiseren.

Na een tijdje is een uitbraak uit die routine erg welkom. Dat duurt even, maar gebeurt gelukkig wel.

Eigenlijk draait de film om die ene scène. 't Is wat. Eén scène die er toe doet. Eén scène die anders is dan elke andere scène in de film. Eén scène die een waarachtig gevoel oproept. Een prachtscène waarin we te weten komen waarom Nina is zoals ze is. Ik kreeg meteen sympathie voor haar. Toen pas.

Geweldige rol van Winstead. Ze speelt Nina voorteffelijk. Bitchy, zwartgallig, depressief en onaangenaam uitgelaten. Onder de indruk. Over de film minder.

Zonder hoop en zelfdestructief, maar ook onverzorgd en viezig. De hoofdpersoon laat het met overtuiging zien. De film is een sprekende en beeldende monoloog van zelfbeklag en zelfmedelijden en toont tamelijk indringend hoe uitzichtloos en deprimerend het bestaan van de hoofdpersoon is.

Ondanks zijn erbarmelijke en meelijkwekkende omstandigheden, wekt hij bij de kijker absoluut geen sympathie op. Daarvoor leidt de hoofdpersoon dan weer een te doelbewust uitzichtloos en hopeloos bestaan. Heel deprimerend. Toch zit je de hele film met hem opgescheept. En dat feit levert af en toe plaatsvervangende vermoeienis en wanhoop op. Ja, de hoofdpersoon brengt heel wat teweeg. Knappe rol van Trammell.

In de film worden de viezigheid en de hopeloosheid onderstreept door een gelige waas. Gezien de niet te missen tragiek van de hoofdpersoon lijkt het een overbodige accentuering, maar het werkt extra inwrijvend. Op een rare manier voelt het wel lekker.

Het verhaal is doorsneden met flashbacks voor een beter begrip van de huidige status van de hoofdpersoon. De flashbacks maken zijn gedrag begrijpelijker, maar leveren geen bijdrage om met hem te sympathiseren. Ook hier geen verzachtende vioolmuziek.

De muziek die wel klinkt, heeft evenals de gelige waas een benadrukkende rol. Stemmige negro-spirituals begeleiden de wanhoop en de desillusie. Ook lekker.

Een gevoelvolle film, maar ook een film met een hopeloos deprimerende verhaalloop. Intens. Na het bekijken van de film was mijn behoefte aan lichte nakost groot.

Komedie met erg weinig leuke situaties of grappige dialogen. Er valt niet veel te lachen.

Plotje is al niet erg opzienbarend, maar dat zegt op voorhand natuurlijk niet alles. Met wat gestoorde personages, wat gekke ontmoetingen, wat klunzigheid en wat leuke plottwists wordt een mager plotje nog wel eens intelligent opgerekt. Dat zijn zo van die dingen die een verhaal of situatie net even interessanter en scherper maken en vaak een versterkend effect op het komische gehalte van een film hebben. Helaas zijn het juist deze dingen waaraan deze film een chronisch gebrek heeft.

Veel belegen grappen. Veel voorspelbaarheid. Geen hilarische personages. En slechts een paar scènes die met enige welwillendheid een grimasje opwekken. Het is niet geweldig.

Het duo Simmons/Hirsch is op zich nog wel te pruimen. Er is ergens wel iets van een klik, maar door gebrek aan komische inhoud knettert het onvoldoende en wordt hun komische potentie onvoldoende benut.

Nee, niet grappig, dit.

Een rustig en enigszins verontrustend drama van schrijver en regisseur Andrew Haigh over de alleenstaande scriptschrijver Adam die zich in de werkelijkheid verliest. Behalve dat hij de enige bewoner in een hoog flatgebouw. lijkt te zijn en zijn eigen universum lijkt te hebben gecreëerd, observeert de camera hem ook nog eens minutenlang als hij sprakeloos en zonder duidelijk doel door het beeld beweegt. Hij is eenzaam. De eenzaamheid voelt drukkend en houdt gelijke tred met het gevoel dat iets niet helemaal in balans is. Herinneringen en fantasie dringen zich op. Op een bepaald moment is onduidelijk wat in het verhaal waar is en wat inbeelding.

De enscenering is gevoelvol maar solide, is in melancholie gedrenkt en kenmerkt zich door een immer rustige ondertoon. De film vertelt twee verhalen. Het eerste vertelt over de prille liefde tussen de twee mannen Adam en Harry. Twee verloren zielen die elkaar vinden. De een heeft al vroeg zijn ouders verloren, worstelt daar nog mee en heeft aan een schrijversblokkade. Over de ander kom je niet veel te weten maar is zichtbaar een gekwetst persoon. Adam is niet meer de enige bewoner van de woontoren. Er lijken nu twee bewoners te zijn die een eigen universum. hebben gecreëerd. Hun verhaal speelt zich in die eigen afgeschermde microkosmos af.

De tweede verhaallijn draait om Adam en zijn familie. In zijn ouderlijk huis ontmoet hij meermalen zijn ouders die hij al vroeg in zijn leven heeft verloren. In hoeverre die ontmoetingen echt zijn of zich alleen in Adam’s hoofd afspelen is niet duidelijk. Heel belangrijk is het antwoord ook niet. Van meer belang zijn de gesprekken die hij met zijn ouders voert. Ontroerende en tragikomische gesprekken zijn het. Ze bieden vertroosting en zijn voor Adam een krachtig middel om met het vroege verscheiden van zijn ouders in het reine te komen.

De film neemt de tijd om beide verhalen te vertellen. Dat leidt hier en daar tot wat saaie momenten, maar beide verhalen hebben voldoende inhoud om die momenten te overleven en geboeid te blijven kijken. Als na een dik uur film de beide verhaallijnen verstrikt raken, levert dat prachtige beleving op. In de samensmelting ontlaadt de opgebouwde spanning zich en komt de sfeer van vervreemding en melancholie die de film beheerst, volledig tot zijn recht. Goed acteerwerk helpt. All of Us Strangers biedt gevoelvolle tragedie. Goeie film.

Bambino en Bawa ontmoeten elkaar en vinden elkaar sympathiek. De plaats van handeling is Lagos in Nigeria. In een samenleving die homoseksualiteit afwijst, worden zij geconfronteerd met sociale normen en de druk die dat oplevert. All the Colours is een gevoelige film. De film van Babatunde Apalowo zet aantrekking tegenover afschuw, acceptatie tegenover afwijzing en individualisme tegenover de sociale wenselijkheid.

De sober geconstrueerde handeling ontvouwt zich vooral in visuele zin. Uit de beelden spreekt de onrust van de personages die zich onopvallend moeten gedragen om maar niet de schijn te wekken dat er sprake zou zijn van meer dan slechts een gewone vriendschap tussen twee mannen. Uit de beelden spreekt ook de aantrekkingskracht die tussen beiden bestaat en het ongemak dat daar het gevolg van is. Ik kreeg er een onbehaaglijk gevoel van.

In de vriendschap van Bambino met de ambitieuze fotograaf Bawa ontstaat al snel een amoureus verlangen dat Bambino niet goed kan plaatsen. Hij heeft zijn homoseksualiteit nog niet geaccepteerd. Laat staan dat hij het kan toelaten. Bawa is verder in zijn ontwikkeling. Uiteraard is ook hij zich bewust van de afkeer van de Nigeriaanse samenleving en gaat hij voorzichtig met zijn geaardheid om. Beide mannen gedragen zich uitermate ingetogen. Het kijkt ongemakkelijk. De sfeer is beklemmend.

Nigeria is berucht vanwege de strenge aanpak van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht. De strafmaat varieert van (lange) gevangenisstraffen tot zelfs de doodstraf. De sociale acceptatie van degene die niet voldoet aan de archaïsche morele concepten is er amper of niet. Statisch camerawerk geeft de repressieve starheid weer van het sociale en wettelijke kader waarin de personages zich bewegen.

In een formeel kader en met overtuigend acteerwerk maakt Apalowo de innerlijke strijd voelbaar die de personages moeten leveren om zichzelf te zijn. De film observeert zijn personages en hun beklemmende geworstel in een vibrerende stad waar zowel moderne als reactionaire tendenzen bloeien. De film is een indringend pleidooi voor tolerantie verpakt in een traag verlopend verhaal dat me visueel beroerde maar me door zijn traagheid en gebrek aan explosieve accenten niet over de gehele linie raakte.

Een sombere en beklemmende beschouwing van de denk- en leefwereld van een jongen die niet in het reine is met de afwezigheid van zijn vader.

Met name de psychedelisch aandoende droomscenes en hallucinaties zorgen voor de dreigende en beklemmende sfeer. De handheld camera (waar ik geen fan van ben) draagt zeker bij aan deze sfeer en werkt hier constructief. Muziek en subcultuur spelen tevens een belangrijke rol.

Het heel behoorlijke spel van de hoofdpersoon garandeert geloofwaardigheid, maar zorgt niet voor empathie. De overige spelers (met eveneens behoorlijk spel) wekken die empathie ook niet op. Er blijft helaas afstand tussen kijker en vertelling.

All Through the Halls is een independent filmproductie die voor de somma van 5000 euro werd gemaakt. Dat kan dus niks zijn, denk je dan. Valt mee. Niet dat de film erg goed is, maar de film is zichtbaar met passie gemaakt, heeft een paar aardige plotwendingen en houdt gedurende de speelduur de aandacht redelijk vast.

De film begint met de introductie van nachtwaker Ben die een groot magazijn bewaakt. We volgen hem op zijn ronde door het schaars verlichte pand. Er gebeurt eigenlijk niets, maar toch ook weer wel. Het geluid van zijn voetstappen klinkt hol en een rinkelende telefoon klinkt snerpend hard. De camera zit dicht op zijn huid. Er ontstaat voorzichtig wat spanning. Heel voorzichtig komt de kijker iets over Ben te weten. Zonder heel specifiek te zijn, wordt duidelijk dat Ben een schimmige achtergrond heeft en wordt lastig gevallen door iemand uit zijn verleden. Het wordt zelfs een beetje raadselachtig.

Meer personages worden geïntroduceerd. Het gaat om een trio dat in de loods inbreekt. Hun onderlinge verhoudingen zijn niet erg harmonieus. De film vertelt hun verhaal parallel aan dat van Ben. Dat gebeurt gedeeltelijk in flashbacks en is niet heel boeiend.. In de loods ontwikkelt zich vervolgens een soort schaakspel met personages die hun best doen elkaar niet tegen te komen. De film slaagt erin de kijker enigszins nieuwsgierig te maken naar het antwoord op de vraag wat er zal gaan gebeuren als de personages elkaar onvermijdelijk wel tegenkomen.

De vertelstijl is best leuk. De camera volgt om en om steeds een ander personage. Het perspectief wisselt voortdurend. Als gevolg daarvan herhalen scènes zich maar dat gebeurt steeds vanuit een andere invalshoek. Het wisselende perspectief voorziet de kijker van meer en andere informatie en zorgt ervoor dat de diverse verhaallijntjes langzaam samenkomen. Het concept is niet nieuw, maar acceptabel gedaan en zorgt voor wat dynamiek in het weinig opzienbarende verhaal. Het verhaal is af en toe een beetje spannend ,maar meestal niet.

Technisch ziet de film er wel gedegen uit, maar inhoudelijk is het maar magertjes. Daarbij komt dat als je eenmaal aan het filmische kunstje gewend bent, het zelfs een beetje saai wordt. Ik ondervond daarnaast afstand tot de personages. Geen van hen interesseerde me echt. In het laatste stuk herpakt de film zich gelukkig enigszins met wat plotwendingen en wat actie. All Through the Hall is vast een leuk experiment geweest voor de maker. De amusementswaarde voor de kijker laat echter te wensen over.

Een film die zich afspeelt in de grote stad Mumbai in India. Geen typische Bollywood film. Althans geen film die ik met mijn geringe kennis van de Indiase cinema als typisch voor Bollywood zou kenmerken. In deze film geen bonte veelkleurigheid en zang- en dansscènes. Zelfs de actiescènes ontbreken. Misschien is de reden van soberheid gelegen in het feit dat de film voor het grote deel een Franse productie is.

De film vertelt over drie vrouwen uit drie generaties. Elk verschillend van de ander. Elk met haar eigen sores. Elk alleen, maar onderling verbonden. In een heel rustig tempo duikt het drama steeds dieper de leefomstandigheden van de drie vrouwen in. Heel geleidelijk worden de vrouwen geïntroduceerd. Heel geleidelijk worden steeds brokjes informatie aan de individuele vrouwen gekoppeld. Aan Prabha die met een man is getrouwd die in Duitsland werkt, maar die ze nooit ziet en amper spreekt. Aan Paryaty die de oudste van de drie is en evenals Prabha een ander geen diepere inkijk in haar leven gunt. En tenslotte aan Anu die de jongste, de nog niet gedesillusioneerde en de meest opene is van de drie vrouwen. Zij heeft een stiekeme relatie met een Moslimman. Iets dat in de Indiase samenleving niet op prijs wordt gesteld. Een samenleving met strenge normen en waarden, zo blijkt. Veel van hetgeen in de film gebeurt, vindt derhalve noodgedwongen in het verborgene plaats.

In een tijdsbestek van twee uur schildert de film een portret van het leven in de miljoenenstad Mumbai aan de hand van de drie vrouwen en een aantal minder prominente personages die in de stad wonen en de stad iedere dag meemaken. Allemaal zijn ze op zoek. Op zoek naar betere omstandigheden en persoonlijk geluk. Regisseur en schrijver Paval Kapadia gebruikt haar drie protagonisten als middel om maatschappelijke misstanden in India te tonen. En die misstanden passeren dan ook. Zo komen onder andere de kloof tussen arm en rijk, de achterstelling van Moslims en het tekort aan woonruimte aan bod. Het geluk ligt in Mumbai bepaald niet voor het oprapen.

Dat Kapadia haar voetsporen heeft liggen in het maken van documentaires is zichtbaar in de nauwkeurige observaties die de camera als bij toeval registreert. Gedrag en handelingen van de personages voelen namelijk erg naturel aan. Soms is het alsof je je in een documentaire bevindt. In een aaneenrijging van losse indrukken. Een reeks losse fragmenten die chronologisch zijn gerangschikt. Soms is het alsof de camera zonder strikte aanwijzingen van de regie gewoon maar spontaan registreert wat er gebeurt. Het is daarom dat de film wat chaotisch maar tegelijkertijd ook authentiek oogt. Her chaotische aspect zorgt voor een brok dynamiek in de film. Het authentische aspect zorgt voor een gemakkelijke inleving in de personages.

All We Imagine as Light is geen vrolijke film. Ondanks de vele problemen die aan de personages knagen, waart er op een bepaalde poëtische manier toch altijd een gevoel van hoop rond. Een gevoel dat dingen kunnen veranderen. Daarnaast bestaat een enorme onderlinge solidariteit die de drie vrouwen onderling verbindt en hun de kracht geeft om de confrontatie met weerstanden aan te gaan. Van de samenleving die de oude tradities stevig omarmt, hoeven ze niets te verwachten. Ze zorgen daarom zelf voor de lichtpuntjes terwijl op de achtergrond het ongrijpbare en logge wezen van de miljoenenstad Mumbai als altijd duister op de loer ligt in afwachting van een kans om de lichtpuntjes weer te doven. Fijne film dit. Hij kroop heel geleidelijk onder m’n huid.

De inslag van een meteoriet verandert de vader van tiener Bucky in een bloeddorstige zombie. Dat komt mooi uit. Het is Bucky's droomt om een groot filmregisseur te worden. Behalve veel passie en een bejaarde camcorder beschikt hij niet over veel andere middelen om een film te maken. Nu beschikt hij opeens over een perfecte hoofdrolspeler voor zijn horrorfilm. Regisseur en schrijver Bucky Le Boeuf geeft zijn protagonist zijn eigen naam en maakt met All You Need Is Blood een film waarin zijn jonge alter ego de hoofdrol speelt.

De film is een hommage aan Braindead (1992)van Peter Jackson. Evenals de protagonist in die film is Bucky een nerd en buitenbeentje, wiens enige ouder geïnfecteerd raakt en hij er niet in slaagt de situatie onder controle te houden. All You Need Is Blood is minder uitbundig. Minder gore, minder personages, minder grappig. De film heeft zijn momenten maar mist ondanks de passie die uit de film spreekt en de sympathieke cast, echt komische momenten en doelgerichtheid. Het is een charmante film die teveel als los zand aanvoelt en geen mooi rond geheel vormt. Het is nogal rommelig, springerig en stuurloos en dat zorgde bij mij voor concentratieproblemen.

All You Need Is Blood is een sympathieke film waaruit passie voor de filmkunst spreekt. Geboeidheid is er vanaf het begin maar ik voelde die geboeidheid in het verloop wel afnemen. Er zijn gelukkig voldoende leuke momenten en voldoende leuke teksten die maken dat de concentratie steeds net niet helemaal wegebt. All You Need Is Blood is een film die hier en daar vermakelijk is en is ook een film die dat hier en daar niet is. Een sympathiek initiatief dat middelmatig tot redelijk is uitgewerkt.

Net als de eerste film is deze film wederom een luchtig aftreksel van Indiana Jones. Zelfs de score van Jerry Goldsmith (wiens muziek vanwege de geringe kosten gewoon werd hergebruikt) refereert weer flink aan de heroïsche muziek van John Williams. Hoewel Michael Linn als verantwoordelijke voor de muziek staat aangemerkt is zijn muziek ondergeschikt aanwezig. Goldsmith is de man.

Het tweede deel is veel minder dan de voorganger. In King Solomon's Mines werd de onzinnigheid met verve en met een onbesuisde vreugde uitgebuit. Op die maniet vielen de conceptionele en financiële tekortkomingen niet heel erg op.

In The Lost City of Gold is dat anders. De onzinnigheid is een kunstje geworden. De financiële middelen waren niet veel beter, maar in plaats van dezelfde luchtige aanpak is de onzinnigheid een aspect waarover goed werd nagedacht. De onzinnigheid valt juist daardoor veel te geconstrueerd uit. De lichtzinnige vreugde waarmee de voorganger tot stand kwam, ontbreekt hier bijna volledig. Deze film is gewoonweg stompzinnig. De film oogt leeg en kunstmatig en genereert een gevoel van verveling en moeheid.

The Lost City of Gold is een idiote film.

De titel is wat misleidend want over het weer wordt in deze film niet gesproken. In het universitaire milieu waarin hoofdpersonage Clara zich bevindt, praat men hooguit over het weer als exponent van een discussie over het klimaat. Ook in haar privéleven is Clara niet omringd door mensen met een grote interesse over de dagelijkse weersvoorspellingen en is er weinig aandrang om over het weer te causeren.

Levert dit gegeven de film nu een stortvloed aan interessante gespreksstof op? Nou, nee. Niet echt. Aan informatievertrekking doet de film amper. Om die reden borrelen er tijdens het kijken steeds meer vragen op die maar niet worden beantwoord. Een frappant voorbeeld van zo’n vraag betreft de afkomst van Clara en de maskerade daaromheen. Clara stamt uit een boerengehucht in het voormalige Oost-Duitsland. Zij verbergt die achtergrond voor de welgestelde elitaire collega’s aan de universiteit en gaat helemaal op in dezelfde hooghartige manier van doen. Waarom Clara, die wel een houterige maar niet per se een onzekere indruk maakt, dat heel consequent doet, is een van de prangende vragen die ik mij steeds stelde. Ik kreeg de indruk dat er iets meer dan pure schaamte aan de hand was. Maar wat dat dan zou kunnen zijn?

De film wordt maar zelden concreet. Veel blijft hangen in veronderstellingen. In leegheid. Als Clara een weekendje naar haar ouderlijk huis gaat, koketteert ze gretig met de vage intellectuele exotica die zij als promovendus in de grote stad heeft opgedaan. Intellectuele bagage waarmee ze de eenvoudige burgers hoopt te imponeren. Je zou zeggen dat regisseur en schrijver Annika Pinskes naar een of ander psychologisch conflict toewerkt. Of iets als ontheemding wil thematiseren. Ik veronderstel maar iets. Concreet wordt het immers niet. Soms wenste ik tijdens het kijken vurig dat er over het weer werd gepraat. Dat is ook absoluut niet interessant maar is in ieder geval concreet en voelt tenminste niet zo leeg.

Achteraf blijkt de bijna saaie opening van de film een prima opening. De film start met een tamelijk standaard situatie waarin een zielige vrouw wordt bedrogen door een womenizer. Ach en wee, en veel sympathie voor de bedrogen vrouw. Dit zijn de obligate condities waaronder het verhaal langzaam zijn vorm vindt. In eerste instantie niet heel bijzonder. Gezien het thrillerlabel ligt het wraakmotief immers erg voor de hand. Dus wat nu? is dan de terechte vraag. Wordt het gaap of wordt het nog wat. Spannend en interessant bijvoorbeeld.
En op het moment dat die vraag oprijst, komen langzaam en verrassend de werkelijke contouren van het verhaal boven drijven en gaat de film een spannende en interessante kant op.
Een verhaal dat er anders uitziet dan verwacht. Een verhaal dat psychologische terreur en dwang verkent en in donkere hoekjes van de menselijke geest belandt. Ook een verhaal dat absurde surrealistische scènes afwisselt met platte gore. En tenslotte een verhaal dat twee getormenteerde zielen samenbrengt waardoor de film in een dreigende en ongemakkelijke sfeer van gekte, bezittingsdrang en jaloezie terechtkomt. Een sfeer die beangstigend en prachtig tegelijk is.
Somber gefilmd en aldus de sinistere atmosfeer benadrukkend door de keuze voor grauwe kleuren, grijze weersomstandigheden en mooie maar treurig stemmende locaties.
In deze atmosfeer van grauwheid en somberheid met onderliggende dreiging is een beetje verlichting welkom. Die verlichting is er weinig. Te weinig. Slechts één scène schiet mij te binnen als de gekke Lola Dueñas opeens een lied aanheft terwijl zij op het punt staat een dode vrouw in stukken te snijden. Surrealisme ten top en bevrijdend humoristisch tot en met.
Een hilarisch moment, dat overigens alleen dan werkt als de personages geloofwaardig serieus en zonder speelse bijwerkingen zijn uitgewerkt. Strak en herkenbaar vormgegeven met vaste normen en waarden en voorspelbaar gedrag. Personages die niet van hun lijn afwijken. De contradictie in het gedrag van Lola Dueñas doet het 'm in dit ene hilarische geval. Een ijzersterke scène die naar meer smaakte.
De personages blijven ondanks hun voorspelbaarheid een mysterieuze uitstraling houden. De traumatische achtergronden en oorzaken voor hun gedrag worden nooit helemaal duidelijk. Het blijft bij vingerwijzingen en tipjes. De verleiding om dieper in de zieleroerselen van de personages te duiken wordt een film lang gepareerd. De film blijft daardoor prettig kijkbaar en verzandt niet in verklarende valkuilen die vertragend werken en het kijkplezier onnodig afremmen.
Fijne film en Lola Dueñas staat vanaf nu in mijn top10 van doodenge vrouwen.

Een vrouw probeert gewoon verder te gaan met haar leven, hoewel haar iets verschrikkelijks is overkomen. Ze is verkracht.

De film is functioneel, nuchter, bijna onderkoeld geënsceneerd. Soms lijkt het alsof de camera een toevallige toeschouwer is die per ongeluk meekijkt met de personages. De camera zit niet dicht op de huid maar registreert de gebeurtenissen (meestal) met een zekere afstand. De film krijgt er bij tijden een documentaire-achtige indruk door.

De acteurs gedragen zich even losjes als de camera. Ze acteren à l‘improviste, lijkt het wel. Ze doen hun ding zonder daarbij op de positie van de camera te letten. Ook valt hun slechte verstaanbaarheid op. Ik red me goed met de Duitse taal, maar in dit geval was ik blij dat er vertaling voorhanden was. Tegelijkertijd vroeg ik me af of hier sprake is van slechte regie of van regisserende opzet.

Ik neig naar het laatste, hoewel ik geen zekerheid heb. Het lijkt me gezien de ingetogen, gereserveerde en koele houding van hoofdpersonage Janne logisch dat de regisseur heeft geprobeerd het innerlijk van de film synchroon te laten lopen met haar belevingswereld. Een wereld van afstandelijkheid, ontwijking en ontkenning. Het gevolg is dat elke scène in de film eveneens afstand heeft tot de kijker. Van hevige betrokkenheid met het verhaal en de personages is absoluut geen sprake.

De film neemt wat veel hooi op de vork als de regisseur zonodig een ander en mannelijk perspectief wil belichten. Heel nobel om een tegenperspectief te willen bieden voor het leed van Janne, maar het voelde niet gemeend en overbodig aan. De lijntjes zijn inspiratieloos en vergezoch en hebben eigenlijk nauwelijks raakvlakken met de problematiek van Janne. De meerwaarde is gering. De boodschap die naar ik aanneem is dat een agressor (man) ook lijdzaam kan zijn, komt erg geforceerd over.

De documentaire-achtige vorm waarin de film is geschoten, geeft de afstandelijke houding van Janne goed weer. Nadeel is dat de gebeurtenissen in de film verder weinig indruk maken. Enige empathie wordt door de gekozen vorm niet opgewekt. Geen actie of handeling raakt de kijker. De kijker registreert slechts. Hij voelt niets. De film deed me derhalve weinig.

Een korte film van David Lowery die ik kende van geheel andersoortige werken als A Ghost Story (2017) en The Old Man & the Gun (2018). An Almost Christmas Story is een Disney productie en een animatiefilm. Een film die het kerstfeest als thema heeft. Andere koek dus. De film vertelt van de kleine uil Moon die per ongeluk in de mensenwereld verzeild raakt als de boom waarin hij zich heeft genesteld wordt omgekapt om dienst te doen als publieke kerstboom in New York. De film is gericht op kinderen, maar is als volwassene ook leuk om te kijken.

Zoals vaker bij Disney worden pratende dieren ingezet. In New York maakt Moon kennis met pedante duiven en met het meisje Luna. En zoals dat gaat in een kerstfilm is er eerst wat afstand maar komen de getekende personages dichter en dichter tot elkaar. En zo kijk je naar een hartverwarmende korte film met een lief en verloren uiltje in de hoofdrol dat met grote ogen de vreemde wereld bekijkt waarin hij is terechtgekomen.

De animatie ziet er mooi uit en doet denken aan klassieke stopmotion. Uiteraard is de film computer-gegenereerd en dat is zichtbaar, maar de animatie bezit desondanks een fijne klassieke charme. Leuke setting ook. De figuurtjes bewegen zich in een andere wereld dan de onze. Wel een wereld die heel nauw met de onze is verweven. Een sprookjesachtige versie ervan, zou je kunnen zeggen. De figuurtjes, de setting, de mooie animatie en de humor maken van An Almost Christmas Story een vermakelijke korte film.

Muziek is een constante factor in het leven van velen. Ook in het mijne. Muziek begeleidt en onderstreept gevoelens van vreugde, verdriet, angst, melancholie en geluk. Om maar wat te noemen. Muziek is er in ontelbare soorten en maten. Toch is het vaak een bepaalde band, een bepaald album of een bepaald nummer dat in de herinnering springt omdat het met een bepaald gevoel is verbonden. Alleen al in dat opzicht was Almost Famous een heerlijke beleving.

Almost Famous is meer. De film bezit een emotionele structuur en een drive die je in een hartroerend muziekstuk ook aantreft. De film heeft een thema en een plotlijn. Ze zijn herkenbaar als basis en leidraad maar bevinden zich maar zelden op de voorgrond. De film focust veel meer op de personages. Op de improvisatorische componenten. Interessante personages als William die als minderjarige journalist de band Stillwater op tournee volgt en zijn horizon behoorlijk verbreedt. Personages als Penny die als fan de band volgt en voor Russel, de gitarist van de band, een smakelijk hapje is. Het zijn personages als deze die verantwoordelijk zijn voor het melancholische gevoel dat na afloop van een goede film altijd nog even blijft hangen. Ach, je herkent het wel. Het is dat jammere gevoel dat de film is afgelopen.

Almost Famous is meer dan alleen muziek en personages. De film dompelt de kijker onder in een veelheid aan ervaringen en belevenissen die onderling zijn verweven en worden gevoed door emotionele extase en depressie of zich daartussenin bevinden. Emoties zijn in Almost Famous altijd voelbaar maar slechts zelden duidelijk herkenbaar. Fascinerend. Aan het einde van de film stelt William aan Russel de vraag wat hij eigenlijk zo prachtig vindt aan muziek. “To begin with…Everything", luidt het antwoord. Ik zou hetzelfde antwoord kunnen geven op de vraag: wat vind je nu zo prachtig aan Almost Famous?

Ik zal het tot slot toch iets uitgebreider proberen te verwoorden. Almost Famous is een liefdesverklaring aan de muziek en aan de belangrijke en minder belangrijke momenten die het leven bepalen. Ongelooflijk sfeervol. De muzikale omlijsting indrukwekkend. Memorabele scènes en gedenkwaardige momenten. Intrigerende karakters en pakkende dialogen. Kortom, Almost Famous is een heerlijke film.

Vervelende komedie.

Perry in een aflevering van Friends gaat nog. Perry in een langspeler gaat niet. De man beheerst slechts een paar mimische truukjes die je in beginsel welwillend aanschouwt, maar die in een film van 90 minuten ongelooflijk gaan irriteren. De man is niet grappig.

Als zijn tegenspeler dat evenmin is, moet het verhaal de kar trekken. Het verhaal is erg flauw en slaat nergens op. Dat hoeft geen bezwaar te zijn, want met wat scherpe tekstjes, komische situaties en een behoorlijke aankleding, kom je al een heel eind. Helaas, bezit de film niets van dat alles.

Paar sprekende voorbeelden. Als een gemiddelde indiaan er uit ziet als Winnetou en een tentenkamp als iets uit een noodlijdend pretpark, is het echt hopeloos. Als iemand zich enkel schreeuwend door de film beweegt zonder daarbij een grappige zin uit te kramen of iets wezenlijks grappigs te doen, is het echt hopeloos. Als het toppunt van hilariteit iemand is die zich het leplazarus zuipt en vervolgens na het uiten van een volzin in katzwijm valt, is het echt hopeloos. Schaamtevol onleuk is het.

Slechts één grap is geslaagd. Een running gag waarin een arend en een ei voorkomen is leuk. Het is het enige dat grappig is. Verder heeft niets in de film met komedie te maken.

Trage mystiek in een ijzig landschap.

Sombere film met mystieke tintjes over de traumatische scheiding tussen een moeder en haar zoon. Film die is gevuld met onverwerkt leed, onuitgesproken issues en algehele koude onbewogenheid.

De reden van de verwijdering tussen moeder en zoon wordt in een langzame verteltrant in stukjes en beetjes verduidelijkt. Dat gebeurt in flashbacks. Het perspectief schuift daarin heen en weer tussen moeder en zoon. Een keuze die zorgt voor objectiviteit in het verhaal.

De handheld-camera zit dicht op de sombere personages. De kleinste beweging wordt geregistreerd. Het voelt intens en ongemakkelijk.

Een mistroostig sneeuwlandschap zorgt voor een koude en neerslachtige sfeer. Het perfecte decor voor het treurigstemmende verhaal dat wordt verteld.

De intense slotscene verwarmt iets, maar niet genoeg om de somberheid te verdrijven.

Veel blijft ongezegd en onduidelijk. Als kijker zocht ik daarom steeds naar een verklarende betekenis in al die gebaren en in al die details die de camera zo bewust projecteerde. Dat keek behoorlijk vermoeiend en leidde in mijn geval trouwens tot generlei openbaring.

Die aandachtige studie stond ook een genoegzame ontwikkeling van gevoelens van medeleven of medelijden met de personages behoorlijk in de weg. Erg vervelend.

Veel drama en weinig comedy in deze vlakke vertoning.

De verhaallijn is niet heel boeiend. Te vrijblijvend en zonder diepgang. Wat meer detail in de personages en in het verhaal was welkom geweest. Beweegredenen en verhaallijn zijn nu zo vaag, dat inleving in de film erg moeizaam gaat.

Er wordt ook nog eens niet heel sprankelend geacteerd. Eerder stijfjes. De 'bite' ontbreekt ook hier. Het vlakke acteerwerk past overigens wel goed in het zielloze verhaal.

En, oh ja, Stone is inderdaad bloedmooi!

Alone is een visueel zeer mooie film. Het tempo ligt wat laag en de film heeft veel meer dramatische kantjes dan angstaanjagende kantjes. Op zich niks mis mee, maar zowel in het verhaal als bij de personages ontbreken diepte en originaliteit. Als het om drama gaat wil ik met name op het eerste vlak goed bediend worden. Ook de horror is dun gezaaid. Het adrenalinepeil blijft op een enkele uitzondering na behoorlijk stabiel.

Overeind staan de mooie beelden. Beelden die worden ondersteund door hoog dramatische muziek. Iets teveel van het goede, wat mij betreft. De gezapige verteltrant begint na verloop van tijd ietwat irritant te worden. Schitterend hoor, die visuele omlijsting, maar gooi er ook eens wat peper in. Dat gebeurt gelukkig af en toe en werkt stimulerend. Het gebeurt echter te weinig, naar mijn smaak.

Alone is geen vervelende film. Hoewel niet origineel en traag is het verhaal over het algemeen heel genietbaar vormgegeven. Minder effect hebben de schokmomenten. Die zijn van te voren goed te voorspellen, wat jammer is. Ook de personages doen weinig op het emotionele vlak. Ze zijn tamelijk kleurloos en doen voorspelbare dingen. Het hoofdpersonage zet daarbij bovendien de hele tijd een ontstelde blik op. Op een bepaald momenet ging ik er zelfs op letten en dat werkte afleidend. Ik was eigenlijk wel benieuwd hoe ze er uitziet als ze niet acteert. Of zou het misschien kunnen zijn dat ze geen acteertalent heeft en er altijd zo verbouwereerd bijloopt. En heeft ze daar ook last van.

Het zijn dergelijke onzinnige vragen die tijdens het kijken opdoemen. Het zegt veel over de algehele filmbeleving. Die was niet op elk moment geweldig.

Altered van regisseur Eduardo Sanchez, die bekend werd door Blair Witch, is niet echt een baanbrekend werkje. Eigenlijk is Altered een vrij conventionele film die leunt op genrevoorbeelden als Xtro (1982), Communion (1989) en Signs (2002). Allemaal werken die zonder een enorm bombardement aan effecten de dreiging uit het heelal sluipenderwijs introduceren en waarvan het bestaan slechts bij een kleine groep ingewijden bekend is.

In Altered werkt het ook op die manier. Een stel hillbillies uit het diepe zuiden van de VS probeert op ondoordachte en onbeholpen wijze een alien onschadelijk te maken. Dat gaat gepaard met onfijnzinnige humor, grof geweld, stompzinnige handelingen en zwakhoofdig gezwets. Ik vond er niet veel aan.

De effecten zijn handmade en uitstekend. De aliens zien er prima uit. En dat is het dan ook wel. De personages zijn eigenlijk wel behoorlijk vervelend. Het verhaal is niet erg innovatief en is (op een paar uitzonderingen na) weinig spannend. Oh, vergeet ik bijna om nog een positief punt te vermelden. En dat is de korte speelduur. Bij dezen.

Een onevenwichtig schouwspel dat aan de ene kant erg intrigeert en aan de andere kant nogal wat milde irritatie oproept.

De film ziet er verzorgd uit. Choreografische hoogstandjes en prachtige shots. Stilistisch is de film heel mooi gekaderd. De setting helpt. Het verhaal speelt zich af in een sfeervol klooster met grote stenen muren en een spartaanse inrichting. Prima setting om een verhaal te vertellen over bezetenheid, satanisme en godsverering. Prima setting ook om een verhaal te vertellen dat bol staat van de religieuze symboliek.

Behalve verzorgd is de film visueel levendig en intrigerend. Veel scènes en beelden doen denken aan schilderijen die hel en verdoemenis als onderwerp hebben en maken indruk. Dat heb je zo met exorcisme en satanisme. Die thematiek is goed voor een paar mooie scènes waarvan een rituele groepsdans en een heftige kruisiging er wel uit springen. Genieten.

De twee hoofdpersonages zijn wisselend overtuigend. De boosaardige aanjaagster ziet er met een natuurlijke fronsende blik op voorhand al wat boosaardig uit. Dat komt dan ook wel goed als de bezetenheid en de gekte in het verloop toenemen. Geloofwaardig. De andere boosaardige is eigenlijk te naïef en te lief voor het overtuigend verrichten van duivelse kunsten. Niet geloofwaardig. Het vleesch vergoedt in dit geval een hoop.

Acteertechnisch bevinden beide dames zich trouwens niet op hoog niveau. De engelse dub verhult iets van de onkunde maar niet alles. Zichtbaar houterig en onwennig acteren zij zich door de film. Gebrekkig acteertalent gaat eveneens op voor voor de overige personages. Het is gewoon matig.

Het slechte acteerwerk drukt een negatief stempel op de film. Er zijn meer dingen die irriteren. De afschuwelijke synthesizerklanken die te onpas alle actie begeleiden. Het magere verhaaltje, dat het onderspit delft in het visuele geweld. De zwak uitgewerkte personages. De editing die niet geweldig is. Scènewisselingen gebeuren nogal robuust. Scènes glijden niet mooi in elkaar over. En de grootste irritatiebron is misschien wel het bovenmatige gegil en gekrijs van de vrouwelijke personages. Niet normaal. Dat volumedingetje is alomtegenwoordig en scoort blijvend hoog op de irritatieladder.

Het vleesch vergoedt veel maar in dit geval niet alles.