Opinions

Spannend kat- en muisspel tussen een Japanse seriemoordenaar en een aan lager wal geraakte indonesische journalist die steeds meer afglijd richting misdaad. Geproduceerd door Gareth Evans, regisseur van de Raid-films, en dat zie je ook wel, aangezien de halve cast van die films hier komt opdraven in hoofd- en bijrollen. Stijlvol geregisseerd en in beeld gebracht, al had de montage wel wat strakker gekund. De film is aan de lange kant. Gelukkig zit de plot goed in elkaar en blijft de film boeien tot het prima einde.

Extreem lange zit, temeer omdat de plot feitelijk best karig is en er een niet aflatende stoet aan domme rukkers wordt opgevoerd, die allemaal domme dingen zeggen en doen. Je krijgt bijna het gevoel naar een komedie te zitten kijken, ware het niet dat het onderwerp in en in triest is. Hier en daar kreeg ik er een beetje een Sopranos-achtig gevoel bij, al wordt dat niveau nergens gehaald. Al met al vond ik het wel een goede film, visueel indrukwekkend en overwegend boeiend, maar dit had makkelijk een uur korter gekund.

Naar maar effectief, deze australische thriller met horrortrekjes. Goed gemaakt en gespeeld ook. De plot is niet bepaald origineel en het verhaalverloop kent weinig verrassingen, maar de uitvoering is dermate krachtig dat het geheel toch wel de benodigde impact heeft. En een aantal scenes zal ik niet snel vergeten.

Licht surrealistische, verontrustende film die wel iets weg heeft van een nachtmerrie. Het is even wennen aan de kille visuele stijl en de abstracte dialogen, maar de plot is al snel meeslepend en intrigerend. Feitelijk een vrij toegankelijke film binnen het oeuvre van regisseur Yorgos Lanthimos; lang niet zo vreemd als bijvoorbeeld Dogtooth en The Lobster en wat mij betreft heel wat beter.

Intrigerend concept, maar het probleem is dat je de hele film wacht op een openbaring die nooit komt. Redelijk gespeeld en degelijk in beeld gebracht, maar uiteindelijk voelde ik me als kijker toch een beetje bekocht.

Nietszeggende thriller, die na een nog enigzins redelijke start al snel hopeloos vastloopt in een vervelend en weinig interessant kat-en-muisspel. Het is aanvankelijk leuk om De Niro weer eens te zien in een rol die iets meer van hem vergt dan te komen opdraven om zijn standaard ding te doen, maar al te veel moeite doet hij ook hier niet. Travolta gaat behoorlijk over de top, compleet met fout Borat-accent. Een aantal bijzonder nare bloederige momenten zijn verder de enige noemenswaardige punten. Voor de rest: snel vergeten.

Matige misdaadfilm, karig qua plot en niet bepaald boeiend. Wanneer je de eersteklas cast wegdenkt blijft er weinig meer over dan een vakkundig in beeld gebrachte B-film, die zich in niets onderscheidt van genregenoten. Behoorlijk storend is daarnaast het politieke commentaar dat door de hele film loopt; dit geeft de film een nogal misplaatst pretentieus toontje mee. Tevens zijn de personages vlak uitgewerkt en de dialogen behoorlijk vaag- deze dwalen vaak af van de plot en hebben daardoor weinig relevantie. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals het fraaie sobere camerawerk en een paar kunstig in beeld gebrachte (en extreem bloederige) aktiescenes, in adembenemend slowmotion. Het beste van alles is de sublieme bijrol van James Gandolfini, als een aan lager wal geraakte huurmoordenaar. Maar al met al is dit een flinke tegenvaller van regisseur Andrew Dominik.

Goed opgebouwd, langzaam escalerend en uiteindelijk vrij gruwelijk drama. Mooi vormgegeven, met goed gebruik van de locaties en prachtig camerawerk. De twee hoofdrolspeelsters zijn eersteklas. Het gegeven is intrigerend en wordt vakkundig uitgewerkt, maar helaas ontspoort de boel enigzins tegen het einde. Het is wel heel erg van dik hout zaagt men planken. Hierdoor is de impact van de film minder dan deze had kunnen zijn.

Dromerige, melancholische coming of age-film over twee vrienden die in het zweden van 1962 een zomer doorbrengen aan het meer van Genesaret. De sympathieke personages, sterke dialogen en rake humor maken hier een aangename film van, al stelt de plot niet heel veel voor. Technisch steekt de film overigens leuk in elkaar, met veel grappige visuele details.

Frisse moderne kruising tussen Copycat en Blow Out, met Zoe Kravitz als data-analist die toevallig op bewijs van een misdaad stuit. Visueel aantrekkelijk vormgegeven en best spannend, resulterend in een verrassend gewelddadige finale.

Leuk SF-aktiefilmpje, goed gemaakt en gespeeld, met uitstekende special effects. De plot speelt behoorlijk leentjebuur bij The Terminator, maar al te storend is dat gelukkig niet. De energieke, zelfverzekerde regie maakt veel goed. Op basis van deze film kunnen we meer mooie dingen verwachten van regisseurs Jonathan en Josh Baker, denk ik zo.

Regisseur Yorgos Lanthimos keert met dit bizarre drieluik terug naar de meer duistere thematiek en sfeer van zijn eerdere werk. De cast duikt op in compleet verschillende rollen in de afzonderlijke verhalen, een gewaagde gimmick die gelukkig goed uitpakt. De drie verhalen zijn wat mij betreft ongeveer even sterk, maar mijn voorkeur gaat uit naar het middelste deel. Wellicht zijn de plotlijnen iets te gericht op een verrassende ontknoping, maar het is allemaal wel weer heerlijk vervreemdend en surrealistisch.

Een rommeltje, deze energieke mix van Excalibur en Lord Of The Rings, maar wel vermakelijk. Het is het allemaal net niet, maar door de enthousiaste cast en de uitbundige visuele stijl van regisseur Guy Ritchie (compleet met maffe montagescenes) redt de film het met de hakken over de sloot. In de spectaculaire openingsscene wordt het kruit grotendeels verschoten; daarna is het behelpen geblazen met de wisselvallige plot, maffe personages en potpourri van accenten. Sporadisch komt de film evenwel tot leven, mede door de indrukwekkende special effects en mooie production design.

Onverwoestbare klassieker, nog steeds geweldig. Wat zou ik graag naar 1933 willen afreizen om dit in de bioscoop te kunnen zien. De impact die dit destijds gehad moet hebben... De spannende plot, de leuke personages, de mooie production design en de eersteklas stopmotion-effecten- alles draagt bij aan de magie van het geheel. En wat een ambitie hadden de makers destijds, niet te geloven. Om in 1933 op deze schaal allerlei monsters spectaculair tegen elkaar te laten vechten, daar was heel wat lef voor nodig. Het tempo ligt ook verrassend hoog, met vanaf het moment dat de hoofdpersonen op het mysterieuze eiland aankomen een niet aflatende stroom van aktiescenes en spektakel, resulterend in één van de meest iconische finales uit de filmgeschiedenis.

Deels een gemiste kans; dit project had waarschijnlijk beter gewerkt als serie, gezien de hoeveelheid films die er naar het werk van Stephen King zijn gemaakt. Nu komen veel films er nogal bekaaid af, als ze al uberhaupt aan bod komen. Toch trekt er een indrukwekkende stoet aan regisseurs voorbij en valt er hier en daar flink te genieten. Vooral de interviews met Frank Darabont en Mike Flanagan zijn erg interessant.

Will Smith is hier geweldig als de vader die alles in het werk stelt om van zijn dochters, Venus en Serena Williams, wereldsterren binnen de tennissport te maken. Hij zet de rol precies goed neer, niet te overdreven en onderkoeld genoeg om geen karikatuur van de beste man te maken. De film is verder zeer onderhoudend, alhoewel iets aan de te lange kant. Tony Goldwyn en Jon Bernthal zijn ook op dreef als twee coaches die al snel doorhebben met wat voor talent ze te maken hebben.

Knap gemaakte en zeer goed gespeelde film over wraak en vergiffenis. Het is jammer dat de motieven van hoofdrolspeler Bernal niet goed uit de verf komen; hierdoor is het moeilijk met hem mee te leven. Verder een eersteklas film, met sfeervol camerawerk en mooie muziek. En vooral William Hurt zet een geweldige rol neer.

Best oké, deze goed gespeelde en fraai in beeld gebracht Shakespeare-adaptatie, maar één en ander is net niet boeiend en spectaculair genoeg om de volle lengte te blijven boeien. De beslissing om het taalgebruik hedendaags te houden pakt evenwel heel goed uit; hierdoor is de film in ieder geval niet hoogdravend of abstract.

Zeker niet geweldig, maar in ieder geval wel een hele verbetering ten opzichte van de stuurloze en vooral ontspoorde voorganger The Golden Circle. Het eerste uur komt wat moeizaam op gang en de toestanden rondom de maffe Rasputin (Rhys Ifans) zeuren veel te lang door, maar zodra hoofdrolspeler Conrad Oxford (Harris Dickinson) zich tijdens de eerste wereldoorlog meldt aan het front wordt de film gaandeweg steeds beter. Ook leuk om Ralph Fiennes weer eens in een aktierol te zien. De plot is wat vaag en veel personages maken weinig tot geen indruk, maar uiteindelijk ontpopt The King's Man zich dan toch nog tot een aardige avonturenfilm.

Indrukwekkende film, zeer goed gespeeld en prachtig in beeld gebracht. Firth en Rush zijn beiden fenomenaal goed. Het ogenschijnlijk nogal eenvoudige gegeven wordt prachtig uitgewerkt en met veel humor en rake emoties gebracht. En de speech uit de titel levert uiteindelijk een fenomenale eindscene op.

Na een reeks sublieme BBC documentaires over het leven in en rond de oceanen is het natuurlijk moeilijk om nog met iets origineels te komen. De makers van oa The Travelling Birds en Oceans proberen niet het wiel opnieuw uit te vinden, maar komen wel voor de dag met een visueel indrukwekkende 4-delige serie. We hebben het allemaal wel eens eerder gezien, maar zelden zo majestueus en overweldigend in beeld gebracht. Erg mooi.

Visueel zeer indrukwekkende doorstart van de franchise, met prachtig production design en eersteklas special effects. En ach, plot en personages zijn ook best leuk. Vooral Peter Macon als de welbespraakte orang oetan Raka is geweldig. De film komt wat traag op gang en lijkt aanvankelijk een beetje suf te worden, maar eenmaal op stoom pakt regisseur Wes Ball flink uit met heel wat spektakel en avontuur. Vooral de finale mag er zijn.

Schrijnende documentaire over Imelda Marcos en haar familie, die na het schrikbewind in de jaren '70 en '80 wederom aan de macht dreigen te gaan komen in de Filippijnen. De familie komt uitgebreid aan het woord en men lijkt niet door te hebben in een documentaire terecht te zijn gekomen die op zijn zachtst gezegd kritisch uit de hoek komt. Gaandeweg komt de vreselijke waarheid rond de familie aan het licht, toegelicht door betrokkenen en slachtoffers uit het politieke verleden en heden. De subtiele aanpak van regisseuse Lauren Greenfield werpt vruchten af; naarmate de documentaire vordert winnen de interviews en de beelden langzaam aan kracht, resulterend in een ontluisterend portret van een machtsbeluste familie die over lijken gaat om aan de politieke top te blijven.

Oogverblindend geanimeerd spektakel, een mengeling tussen sprookjes-achtige fantasy en oorlog-gerichte science fiction. Ik ken de game niet waar dit op gebaseerd is, maar de plot is in ieder geval makkelijk te volgen. De stemmencast kan er ook mee door. Hier en daar een inkak-momentje, maar de film biedt voldoende visueel overweldigende bombast om dit te compenseren.

Ai, wat een tegenvaller. Het origineel was een aangename verrassing, maar de rek is er bij dit vervolg behoorlijk uit. De film beschikt over een energieke en virtuoos in beeld gebrachte openingsscene, maar daarna komt de boel krakend tot stilstand. De plot is slap en de personages hebben bijzonder weinig te doen. Schurk Julianne Moore komt er verreweg het slechtst vanaf; zij lijkt zich wel in een aparte film te bevinden die niets met de voornaamste plotlijn te maken heeft en er qua sfeer helemaal naastzit. En Elton John, dude, wtf?

Regisseur Matthew Vaughn hanteert hier zijn Kick-Ass aanpak: een hoog tempo, kleurrijke personages, veel humor en bloederige aktiescenes. Dat de film, net als Kick-Ass, gebaseerd is op een strip van Mark Millar, is dan ook duidelijk te zien. Niet alles werkt even goed en de film is hier en daar aan de wat flauwe kant, maar op cruciale momenten weet het geheel toch te overtuigen. De virtuoze aktiescenes barsten van de energie en de cast heeft er duidelijk zin in. Wel jammer van Samuel L. Jackson's nogal standaard neergezette bad guy.

Regisseur Jake Scott, zoon van Ridley, weet net als zijn vader hoe je iets mooi in beeld moet brengen. Visueel zit het dan ook wel snor met deze documentaire. Inhoudelijk is het helaas net iets minder spannend, vooral omdat we meneer Kipchoge, hoe sympathiek hij ook is, niet echt leren kennen. Zijn prestaties staat buiten kijf en de recordpoging om de marathon binnen twee uur te lopen is spannend in beeld gebracht, maar op gegeven moment weten we het wel met de loftuitingen en kreten als 'no human is limited'. Dat hoef ik niet zo nodig tien keer achter elkaar te horen.

Tja, ik vond het allemaal vrij vermoeiend, dat spervuur van gemompelde gevatte one-liners en die hippe postmoderne voice-over. Stijlvol gefilmd en leuk gespeeld, maar het verhaaltje is behoorlijk belachelijk en de humor meestal vergezocht. Af en toe een rake grap, maar er is veel te weinig inhoud om van deze wanna-be Last Boyscout (niet geheel toevallig ook geschreven door Shane Black) een leuke film te maken.

Dit dystopische SF-drama is niet slecht, maar toon en tempo zijn erg onevenwichtig en de focus ligt wel heel erg op drama. Een spannende finale had de boel nog wel kunnen redden, maar helaas gaat de film uit als een nachtkaars. Het akteerwerk is evenwel prima en visueel is de film bij vlagen behoorlijk indrukwekkend.

De film is weinig meer dan een schematisch uitgewerkte greatest hits van het boek, maar het sterke verhaal blijft overeind en het is allemaal met veel zorg en liefde in elkaar gezet. Ik mis veel ontroerende details uit het boek, maar toch is het indrukwekkend hoe veel er toch intact is gebleven bij het overzetten van woord naar beeld. Soms iets te gehaast qua tempo. Als je het boek niet kent is de film waarschijnlijk nog een stuk krachtiger, maar ja, zo blijft het.