Opinions

De schaduwkant van het leven van Marilyn Monroe en zeker geen makkelijk kijkvoer. De claustrofobische cameravoering werkt opzettelijk behoorlijk verstikkend en door de nachtmerrie-achtige aaneenschakeling van narigheden kwalificeert de film zich eerder als horrorfilm dan als biopic. Regisseur Andrew Dominik brengt alles bijzonder overtuigend in beeld en trekt ieder visueel stijlmiddel uit de kast, daarbij geholpen door het eersteklas spel van Ana De Armas. Hier en daar vliegt de boel overigens wel behoorlijk uit de bocht, met name in de veel te expliciete seksscene met JFK. Uiteindelijk is de film veel te lang en niet overal even boeiend, maar als ontluisterend portret van een onstabiel en diep ongelukkig persoon is Blonde wel doeltreffend.

Na het finse Sisu de tweede film over nazi's en goud binnen korte tijd en (bijna) even leuk. De gekkigheid en bloederige toestanden worden hier iets subtieler in beeld gebracht, maar veel scheelt het niet. Beide films zijn ook duidelijk schatplichtig aan het werk van Quentin Tarantino. Het tempo had iets hoger mogen liggen, bepaalde ingetogen scenes halen nu de vaart een beetje uit het verhaal, maar herhaaldelijk gaat de boel heerlijk los. Op basis van deze twee films mag dit wel uitgroeien tot een heus subgenre, wat mij betreft.

Altijd leuk om weer een teken van leven te zien van Mel Gibson, al is dit aktiewerkje uiteindelijk beneden peil. Aan Gibson ligt het niet, die is vooral in het begin van de film (met woeste baard) uitstekend op dreef. Helaas gaat de baard er halverwege af en blijkt gladgeschoren Mel een stuk minder imposant en overtuigend. Het ligt echter vooral aan het script, dat gaandeweg steeds vlakker en onwaarschijnlijker wordt, alsmede nogal misplaatst melodramatisch.

Low budget canadese zombiefilm met in ieder geval een vrij originele locatie: een indianenreservaat! Jammer dat plot en akteerwerk tekort schieten, anders had het met de film nog wel iets kunnen worden. Visueel oogt het namelijk allemaal best oké en de bloederige make-up effecten zijn overwegend eersteklas. Door de zeer matige cast weet de film helaas niet boven het maaiveld uit te komen. Duidelijk met veel liefde en inzet gemaakt, maar men had wat meer aandacht moeten besteden aan het vinden van overtuigende akteurs.

Vermakelijke mengeling van aktie en horror van duitse makelij, vlot geregisseerd en ondanks de forse lengte met een constant hoog tempo. Hier en daar iets te chaotisch en onoverzichtelijk qua montage, maar de lekker rauwe, opgefokte aanpak van het verhaal maakt veel goed. Niet alles werkt even goed en aan bepaalde special effects-shots had wel wat langer gesleuteld mogen worden, maar onze oosterburen laten hier al met al overtuigend zien hoe je met een beperkt budget best ver kunt komen.

Flinke tegenvaller, dit jaren '70 gangster-epos. Het is een remake van Les Liens Du Sang uit 2008, waarin regisseur Guillaume Canet destijds één van de hoofdrollen speelde. De cast is imposant en de film begint sterk, maar gaandeweg wordt alles steeds ongeloofwaardiger en vlakker. Naar het einde toe is het vervolgens moeilijk om één en ander nog serieus te nemen. Een gemiste kans dus en jammer van het raak getroffen tijdsbeeld en een aantal mooie scenes.

Jammer van de aanwezigheid van houten klaas Vin Diesel, want afgezien van zijn rotkop is dit best een aardig filmpje. De plot steekt bovengemiddeld intelligent en verrassend in elkaar en op visueel gebied valt er veel te beleven. Mooie special effects vooral. De rest van de cast kan er ook mee door, met name Guy Pearce, die een leuke bad guy neerzet.

Lekker jaren '60-sfeertje in dit vrij saaie mysterie rond een door fotograaf David Hemmings toevallig gemaakte foto van twee verliefde mensen in een park in Londen. De zoektocht die volgt weet lang niet altijd te boeien en de film is niet bepaald spannend, maar bepaalde plotelementen en de visuele aanpak van de film is wel interessant.

Onderhoudende maar nogal anonieme en weinig opzienbarende superhelden-film, zoals ze de laatste jaren wel vaker van de lopende band rollen. Voornaamste pluspunten zijn de mexicaanse invalshoek en de leuke familie van hoofdpersoon Jaime Reyes (Xolo Maridueña). Vooral het personage oom Rudy is erg grappig. Verder is het allemaal nogal voorspelbaar en weinig geïnspireerd, al is er voldoende aktie en spektakel aanwezig.

Prima regiedebuut van Paul Schrader, ietwat gedateerd maar nog steeds aktueel en relevant. Op dvd ziet de film er in ieder geval nog steeds prima uit. Meest opvallende aspect is de sterke rol van Richard Pryor, die hier bewijst ook meer dramatisch werk uitstekend aan te kunnen. Jammer dat hij dat niet meer heeft kunnen laten zien. De film is verrassend humoristisch, ondanks de grimmige aspecten van de plot en het somber stemmende einde.

Cate Blanchett is voortreffelijk in deze tragikomische film van Woody Allen, zijn 45e (!) als regisseur. De plot is redelijk standaard uitgewerkt; het zijn de goed getroffen personages en de sterke dialogen die de film meerwaarde geven. En dan met name het bizarre neurotische personage van Blanchett. Uiteindelijk behoort de film niet tot het beste werk van Allen, maar dit is oneindig veel beter dan zijn vorige film, de miskleun To Rome With Love. En zijn volgende film staat al weer in de steigers. Ongelooflijk, het werktempo van die man...

Of: de groeistuipen van een depressieve tiener vermomd als sprookjesachtige bodyhorror. Niet overal even geslaagd en de film heeft te lijden onder een voorspelbare opbouw van plot en personages, maar het sterke spel van hoofdrolspeelster Luna Wedler en een aantal bizarre, surrealistische momenten maken veel goed. Mooi dubbelzinnig einde ook.

Interessante en vrij originele wraakfilm, waarin de aan lager wal geraakte Dwight (Macon Blair) wacht op het moment dat de moordenaar van zijn ouders uit de gevangenis komt. Traag en bij vlagen aan de saaie kant, maar tegelijkertijd intrigerend en sporadisch ultra-gewelddadig. Niet helemaal geslaagd dus, maar qua akteerwerk en vormgeving in orde en er zijn veel treffende momenten.

Overtuigend grillig relatiedrama, met twee extreem goede hoofdrollen. Zowel Gosling als Williams zijn fenomenaal goed. Zij tillen de film naar een hoger plan, wat maar goed is ook, want inhoudelijk valt er hier en daar wel wat op het script aan te merken. De structuur, vol flashbacks, is goed gedaan, maar kan niet verhullen dat de film verhaaltechnisch niet zo veel om het lijf heeft. Hier en daar sleept het geheel ook enigzins. Gelukkig is de relatie tussen Gosling en Williams zeer geloofwaardig en intens uitgewerkt, waardoor je als kijker volledig opgaat in de langzaam escalerende gebeurtenissen. Geen vrolijke kijkervaring, maar wel een eerlijk en rauw portret van een relatie die op de klippen loopt.

Teleurstellende zuid-Koreaanse misdaadfilm over een arts die begint te vermoeden dat zijn onderbuurman, een slager, een seriemoordenaar is. Visueel aan de nogal statische kant en de plot komt nooit echt op gang, ondanks een aantal 'verrassende' wendingen. De personages zijn daarnaast niet bijster interessant. Grotendeels vond ik de film eigenlijk meer verwarrend dan spannend.

Middelmatig horrorwerkje uit Duitsland, karig qua uitvoering en dik aangezet qua akteerwerk. De fraaie locatie hoog in de Alpen draagt wel wat bij aan de sfeer, maar de europese tegenhanger van The Thing is dit duidelijk niet geworden. Daar is alles te flauw en te vergezocht voor. Leuk dat er weinig tot geen CGI wordt gebruikt, met een redelijk goed gebruik van praktische effecten, maar veel scenes zijn slecht opgebouwd qua spanning en de timing van de schrikmomenten zit er flink naast. Tegenvaller dus. Toffe titel, dat wel.

Leuke 'ensemble piece', met een keur aan engels talent, alsmede de aanwezigheid van de altijd genietbare Philip Seymour Hoffman. Het gegeven is dun, net als het script, maar gelukkig zijn er genoeg grappen en grollen om de vaart erin te houden, al had het allemaal wel wat korter en bondiger mogen zijn. De functie van bepaalde personages is ook wat onduidelijk. Hier en daar wat flauw en het sentiment ligt er dik bovenop, maar de positieve sfeer van het geheel en de vrachtlading aan geweldige klassiekers maken het onmogelijk om echt negatief te gaan zitten doen.

Fascinerende documentaire over Bob Ross, de sympathieke productieve landschapskunstenaar en presentator van 'The Joy of Painting', en de kwalijke perikelen rond zijn nalatenschap. Treurig hoe zo'n lieve man vlak voor en zelfs na zijn (veel te vroege) dood is uitgebuit door zijn zakenpartners. Vooral aangrijpend is de relatie van Ross met zijn wat naïeve zoon, die overduidelijk ook slachtoffer is geworden van de hele situatie. De interviews met hem zijn oprecht aangrijpend. Prachtige beelden ook van het langlopende televisieprogramma. Destijds moest ik vooral lachen om de clichématige landschappen die binnen een half uur op het canvas werden getoverd, maar na het zien van deze documentaire moest ik mijn mening over de beste man en zijn kunnen toch behoorlijk bijstellen.

Een slasher met een twist, zo kun je deze verrassend genoeg door de nederlandse actrice Halina Reijn geregisseerde thriller wel omschrijven. Echt origineel wordt het nergens en je moet je soms door de hippe soundtrack en de hysterische personages heen worstelen, maar onderhoudend is de film wat mij betreft wel. De twee mannen, Pete Davidson en Lee Pace, leveren hier duidelijk het meest memorabele akteerwerk.

Middelmatig horrorwerkje, dat na een sterk begin langzaam maar zeker afzakt naar een bedenkelijk niveau. Het uitgangspunt heeft wel enige potentie en de cast is niet al te beroerd, maar script en personages zijn gewoonweg te vlak en dertien-in-een-dozijn om op te kunnen vallen binnen het overvolle genre. Een paar enge momenten, that's it.

Uitstekende nieuwe serie van de man achter Line Of Duty, waar dit betreft kwaliteit wel iets van wegheeft. Slechts zes afleveringen van een uur, maar hierdoor blijft de spanning gehandhaafd en de plot lekker compact. Prima cast, met vooral Richard Madden erg goed in de titelrol. Eén en ander leidt tot een ijzingwekkende climax. Aanrader.

Een onweerstaanbare crowdpleaser, deze voorspelbaar uitgewerkte maar zeer onderhoudende en levendige biopic van de band Queen. Vaak ook erg grappig. Natuurlijk zijn bepaalde details en gebeurtenissen netjes gladgestreken voor het brede publiek waar de film voor bedoeld is, maar ik vond dit in ieder geval niet storend. Malek is subliem in de hoofdrol; de rest van de cast presteert naar behoren. De film is visueel ook behoorlijk indrukwekkend, met als absolute hoogtepunt het concert tijdens Live Aid, wat prachtig in beeld is gebracht.

Knap in elkaar gezette film, opgenomen in één take, over het reilen en zeilen in een londense bistro op de drukste avond van het jaar. Stephen Graham is uitstekend als altijd in de hoofdrol en de hele cast doet het prima, al kan niet voorkomen worden dat er her en der wel wat dode en vooral vergezochte momenten zijn. Dat is natuurlijk ook onvermijdelijk bij een dergelijk experiment. Niettemin een fascinerende kijkervaring, toewerkend naar een toepasselijk dramatische finale.

Het prachtige IJslandse landschap en de aanwezigheid van de mooie Maika Monroe kunnen niet verhullen dat dit eind-van-de-wereld verhaaltje nogal vlak en saai is. Voornaamste boosdoener is het dunne script, dat al snel vastloopt in ongeïnspireerde situaties en holle dialogen. Het helpt ook niet mee dat de twee hoofdpersonen niet bijster boeiend zijn. Het einde is dan wel weer erg mooi, maar het is too little, too late.

Mijn eerste kennismaking met het werk van regisseur Ki-Duk Kim. Ik kan niet zeggen dat ik echt onder de indruk ben, maar de film heeft wel wat. De beeldenpracht is poëtisch en de gebeurtenissen op het meer, als metafoor voor het leven, worden mooi subtiel uitgewerkt. Ik ben minder te spreken over het lage tempo, maar goed, dat past dan wel weer bij het onderwerp. Niet direct een fan geworden dus, maar ik zal het inmiddels omvangrijke oeuvre van de beste man nog wel eens een kans geven.

Sinds Recount uit 2008 specialiseert regisseur Jay Roach zich in politieke satires, en zeker niet onverdienstelijk. Ook Bombshell mag er in dat opzicht zeker zijn, al werkt de botte bijl-aanpak niet overal even goed. Het kijkje achter de schermen bij nieuwszender Fox is dan ook meer vermakelijk dan echt verontrustend. De drie hoofdrolspeelsters zijn prima, maar hun personages komen nergens echt geloofwaardig tot leven en gezien de gevoelige materie is het wellicht ook niet zo'n verstandige keuze geweest een man de regie te laten doen.

Vermakelijk maar uiteindelijk iets te voorspelbaar uitgewerkt horrorfilmpje. De matige cast weet het script helaas niet optimaal tot leven te brengen en de personages zijn aan de irritante kant. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals de prettig gestoorde finale, maar de film blijft een beetje steken in goede bedoelingen.

Uitstekende western, naar verluidt opgenomen in drie weken, met een klein budget. Dat zou je niet zeggen wanneer je de film ziet: alles ziet er piekfijn uit, met een eersteklas cast en fraaie locaties. Het script steekt ook prima in elkaar. Grootste pluspunt zijn de vier prachtig uitgewerkte hoofdrollen en de heerlijk droogkomische dialogen. Naar het einde toe neemt de film een bijna horror-achtige wending, iets dat gelukkig goed uitpakt en uiteindelijk alleen maar bijdraagt aan het unieke sfeertje dat de film te bieden heeft. Van regisseur S. Craig Zahler gaan we waarschijnlijk wel meer horen in de naaste toekomst, denk ik zo. Hij levert hier in ieder geval een indrukwekkend visitekaartje af.

Meeslepende, rauwe roadmovie met horrorelementen over de jonge Maren (Taylor Russell) die door een bizarre aandoening gedwongen wordt aan de rand van de maatschappij te leven. Sterk gespeeld, met een heerlijk maffe bijrol van Mark Rylance, en bijzonder fraai in beeld gebracht. Een aantal individuele (en nogal onbehaaglijke) scenes zijn wellicht sterker dan de film als geheel, maar al met al is dit toch wel behoorlijk indrukwekkend. De score van Trent Reznor en Atticus Ross overheerst soms iets teveel, dat wel.

Gebaseerd op een heel kort verhaal van Stephen King is het niet vreemd dat de plot van The Boogeyman aan de karige kant is. Regisseur Rob Savage weet dit probleem grotendeels te omzeilen door een strak tempo aan te houden, met veel enge momenten. Vooral de montage van de film is sterk, maar ook camerawerk en special effects zijn dik in orde. Zoals vaker bij dergelijke films is de finale niet bepaald het beste deel, maar Savage weet de boel redelijk op de rails te houden, geholpen door een degelijke cast.