Opinions

Natuurlijk leuk om weer eens iets van regisseur Landis te vernemen, maar dit behoort niet tot zijn beste werk. De film begint best grappig en er valt te genieten van mooi production design, maar gaandeweg wordt alles steeds flauwer en vlakker. De enthousiaste cast, waaronder veel bekende gezichten in kleine bijrolletjes, maakt er nog wel wat van, maar uiteindelijk is de film weinig memorabel.

Voorspelbaar, zeer schematisch in elkaar gezet verhaaltje dat qua opbouw sterk doet denken aan genregenoten als Showgirls en Coyote Ugly. Gelukkig is het visueel wel de moeite waard, met veel uitbundige zang- en dansnummers, bevolkt door schaars geklede dames. Aguilera spettert op het podium maar is nogal houterig en eendimensionaal in de dramatische scenes. Cher zien we gelukkig niet al te vaak in een closeup. De show wordt zoals altijd gestolen door de altijd betrouwbare Stanley Tucci.

De film past naadloos binnen het oeuvre van schrijver Arriaga, maar helaas heeft hij het minste script voor zichzelf als regisseur overgelaten. De film is fraai gefotografeerd, uitstekend gespeeld en kunstig gemonteerd, maar de puzzelstructuur is ditmaal doorzichtig en het verhaal minder interessant dan voorheen. Sporadisch wel wat mooie momenten, zoals bijvoorbeeld het prachtige einde.

Regisseur Joe Dante, zo populair in de jaren '80 met hits als Gremlins en Innerspace, moet het tegenwoordig vooral van anoniem televisiewerk hebben. De films die hij nog weet te maken houden niet bepaald over. The Hole uit 2009 was al aan de armoedige kant en deze doet er nog een schepje bovenop. Een karig script, doorsnee camerawerk en goedkoop production design. De boel wordt enigszins gered door die typische Joe Dante-details: veel verwijzingen naar oude films, bizarre zwarte humor en natuurlijk de verplichte cameo van levende legende Dick Miller. De cast (waaronder Anton Yelchin en de mooie Alexandra Daddario) heeft er gelukkig ook zin in, waardoor dit het aankijken nog net waard is.

World War Z op een trein, zo zou je deze vermakelijke Zuid-Koreaanse zombiefilm wel kunnen omschrijven. Te lang en bij vlagen aan de monotone kant, alsmede niet echt eng, maar degelijk in elkaar gezet en vooral naar het einde toe erg spannend en zelfs subtiel aangrijpend.

Dodelijk saaie aktiethriller. Het concept is intrigerend en de visuele aanpak ambitieus, maar de film wordt helaas vroegtijdig de nek omgedraaid door het slakkentempo en de volstrekt oninteressante personages. De lange, veelal ongemonteerd ogende takes zijn technisch knap gedaan, maar de matige cast kan de vele dialoogscenes niet overtuigend overbrengen. Laat staan het benodigde gevoel van wanhoop. Een mislukt experiment, derhalve.

Deze meeslepende maar bij vlagen nogal dik aangezette 'based on a true story' neemt iets teveel hooi op de vork. We volgen de presidentiële kamerheer Forest Whitaker door een groot stuk van de amerikaanse geschiedenis; hij verslijt zelfs acht presidenten! Whitaker en Oprah Winfrey als zijn vrouw zijn uitstekend, maar de supporting cast is zo groot dat bepaalde akteurs amper de tijd krijgen om iets van hun rol te maken. Zo hebben bijvoorbeeld Robin Williams en John Cusack bijzonder weinig te doen. Daarnaast steekt goedkoop sentiment regelmatig de kop op en komt de boodschap van de film op weinig subtiele wijze bij de kijker binnen. Gelukkig zijn de gebeurtenissen interessant genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Dun vervolg op het redelijke origineel. Degelijk maar wat goedkoop gemaakt- het geheel oogt als een tv-film, met bijpassende van tv weggelopen akteurs. Hoofdrolspeler Lively is best goed, maar hij kan het magere peil van het script niet redden. De climax voel je van verre aankomen en van enige diepgang is absoluut geen sprake. Snel en goedkoop incashen op de naamsbekendheid van het eerste deel? Jawel.

Lumet verdient een betere documentaire dan dit. De interviews met hem zijn boeiend genoeg, maar er wordt verder weinig gedaan om hier iets interessants van te maken. De gekozen fragmenten uit zijn oeuvre zijn nogal ongelukkig gekozen en duren vaak te lang, waardoor de documentaire geen lekker tempo heeft en je snel de aandacht verliest. Jammer, want wat wel snel duidelijk wordt is hoeveel geweldige films de beste man heeft gemaakt.

Eersteklas documentaire die een mooi beeld geeft van Obama, zijn gezin en het hele campagnecircus op weg naar het presidentschap. Wanneer je de uitslag niet zou kennen zou de documentaire ook nog eens heel spannend zijn, maar ja, dat is nu eenmaal niet anders. Onderhoudend gemonteerd, met veel leuke en ontroerende momenten. Natuurlijk zal de film minder de moeite waard zijn voor die hard-republikeinen, maar ook zij zullen moeten toegeven dat een film over hun kandidaat McCain lang niet zo enerverend en aangrijpend zou zijn geweest.

Don't think it, don't say it, maar dit is een behoorlijke kutfilm. Na een veelbelovende en onheilspellende retro openingsscene zitten we al snel opgescheept met een dun plot, een cliché eng huis en bordkartonnen personages. Echt eng wil dat huis overigens niet worden, net als de rest van de film. Wel erg saai en vooral vervelend.

18 jaar na Interview With The Vampire waagt regisseur Neil Jordan zich opnieuw aan een verhaal rond onze ondode medemensen. Insteek en uitwerking zijn fris en redelijk origineel, althans aanvankelijk, en Gemma Arterton en Saoirse Ronan zijn prima in de hoofdrollen. Het eerste uur is uitstekend. Jammergenoeg loopt de plot op gegeven moment toch vast in allerlei cliché's en resulteert alles in een futloze climax die het resultaat lijkt van compromissen en reshoots. Hier had duidelijk meer ingezeten.